Η σεξουαλική βία κατά των γυναικών όχι μόνο αναπαράγεται, αλλά οργανώνεται, κανονικοποιείται και εμπορευματοποιείται μέσα από διαδικτυακές κοινότητες, φόρουμ και πλατφόρμες πορνογραφικού περιεχομένου, όπου άνδρες ανταλλάσσουν «τεχνογνωσία» για το πώς να ναρκώνουν και να κακοποιούν τις συντρόφους τους, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις μεταδίδουν ζωντανά τις επιθέσεις έναντι χρηματικής αμοιβής.

«Αυτός είναι ο Priot. Μένει στην Πολωνία με τη γυναίκα του που είναι γύρω στα 40» εξηγεί η λεζάντα. «Δεν σου δείχνουμε το πραγματικό του πρόσωπο ούτε αποκαλύπτουμε το πραγματικό του όνομα. Μπορείς να δεις όμως τα μηνύματα που μας έστειλε στα οποία παραδέχεται ότι κάνει εγκληματικές πράξεις εναντίον της γυναίκας του».

Η διεθνής κοινότητα ήρθε αντιμέτωπη με αυτή τη μορφή κακοποίησης το 2024, με την πολύκροτη δίκη του Ντομινίκ Πελικό στη νότια Γαλλία. Ο Πελικό, μέσω διαδικτυακής πλατφόρμας γνωριμιών και μιας ομάδας συνομιλίας με τίτλο «Χωρίς να το ξέρει εκείνη», οργάνωσε τον βιασμό της συζύγου του, Ζιζέλ, την οποία νάρκωνε συστηματικά.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της δίκης, η γυναίκα βιάστηκε πάνω από 200 φορές από δεκάδες άνδρες, πολλοί εκ των οποίων δεν ταυτοποιήθηκαν ποτέ.

Παρά το κλείσιμο της συγκεκριμένης ιστοσελίδας, η έρευνα δείχνει ότι το φαινόμενο όχι μόνο δεν εξαφανίστηκε, αλλά εξελίχθηκε.

Σε πλατφόρμες όπως το Motherless.com, που συγκεντρώνει δεκάδες εκατομμύρια επισκέψεις μηνιαίως, φιλοξενούνται χιλιάδες βίντεο λεγόμενου «sleep content» – περιεχόμενο στο οποίο γυναίκες φαίνονται να κοιμούνται ή να βρίσκονται υπό την επήρεια ουσιών, ενώ κακοποιούνται σεξουαλικά.

Οι χρήστες κατηγοριοποιούν τα βίντεο με ετικέτες όπως #passedout ή #eyecheck, υποδηλώνοντας ότι το θύμα είναι αναίσθητο.

Πέρα από την ανάρτηση υλικού, οι κοινότητες αυτές λειτουργούν ως χώροι ανταλλαγής συμβουλών. Μέλη συζητούν για δοσολογίες φαρμάκων, τρόπους χορήγησης και τεχνικές αποφυγής εντοπισμού.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, χρήστες ισχυρίζονται ότι πωλούν ουσίες παγκοσμίως, υποσχόμενοι ότι τα θύματα «δεν θα θυμούνται τίποτα». Παράλληλα, άλλοι διαφημίζουν ζωντανές μεταδόσεις κακοποίησης, με θεατές να πληρώνουν και να καθοδηγούν την επίθεση στη γυναίκα τους σε πραγματικό χρόνο.

Η ανωνυμία του διαδικτύου επιτρέπει στους δράστες να δρουν με σχετική ασφάλεια, ενώ η αίσθηση κοινότητας τους ενθαρρύνει. Όπως επισημαίνουν ειδικοί, πρόκειται για ένα περιβάλλον που δημιουργεί δεσμούς και επιβεβαιώνει παθολογικές αντιλήψεις, μετατρέποντας τη βία σε συλλογική εμπειρία.

Ωστόσο, πίσω από τα ψηφιακά ίχνη βρίσκονται πραγματικές ζωές. Η Ζόε Γουότς από την Αγγλία περιγράφει πώς ανακάλυψε ότι ο σύζυγός της τη νάρκωνε επί χρόνια και τη βίαζε ενώ κοιμόταν.

Η αποκάλυψη αυτή την οδήγησε σε μια μακρά δικαστική διαδικασία, που επηρέασε και τα παιδιά της. Ο δράστης καταδικάστηκε σε 11 χρόνια φυλάκισης, όμως το ψυχολογικό τραύμα παραμένει.

Παρόμοια εμπειρία περιγράφει και η Αμάντα Στάνχοουπ, η οποία υπέστη βιασμό από τον σύντροφό της, ενώ εκείνος επιχειρούσε να την πείσει ότι «φανταζόταν» τα γεγονότα.

Η στρατηγική αυτή, γνωστή ως gaslighting, ενισχύει τη σύγχυση και την αυτοαμφισβήτηση των θυμάτων. Μετά την καταγγελία της, ο δράστης αυτοκτόνησε πριν φτάσει η υπόθεση στο δικαστήριο.

Αντίστοιχα, μια γυναίκα στην Ιταλία, που αναφέρεται ως Βαλεντίνα, ανακάλυψε βίντεο στα οποία ο σύζυγός της την κακοποιούσε ενώ ήταν ναρκωμένη. Αν και δεν θυμάται τα περιστατικά, οι ψυχολογικές συνέπειες είναι βαθιές και έχουν αφήσει το αποτύπωμα τους για χρόνια.

Ειδικοί επισημαίνουν ότι η εξάπλωση αυτού του φαινομένου συνδέεται και με την πορνογραφία που κανονικοποιεί τη βία. Αλγόριθμοι που προωθούν ακραίο περιεχόμενο ενισχύουν τη διάδοσή του, ενώ η έλλειψη αυστηρής ρύθμισης επιτρέπει στις πλατφόρμες να αποφεύγουν την ευθύνη.

Παράλληλα, η καταγραφή και δίωξη τέτοιων εγκλημάτων παραμένει εξαιρετικά δύσκολη. Η λεγόμενη «σεξουαλική επίθεση με χρήση ουσιών» (drug-facilitated sexual assault – DFSA) υποκαταγράφεται, καθώς τα θύματα συχνά δεν θυμούνται τι συνέβη ή διστάζουν να καταγγείλουν το περιστατικό λόγω ντροπής και ενοχής.

Επιπλέον, πολλές ουσίες αποβάλλονται γρήγορα από τον οργανισμό, καθιστώντας δύσκολη τη συλλογή αποδεικτικών στοιχείων.

Στην Ευρώπη, δεν υπάρχουν ενιαία συστήματα καταγραφής τέτοιων περιστατικών, ενώ τα ποσοστά καταδίκης για σεξουαλικά εγκλήματα παραμένουν χαμηλά. Η κατάσταση επιδεινώνεται από την ανεπαρκή εκπαίδευση αστυνομικών και ιατρικού προσωπικού στην αναγνώριση των θυμάτων.

Η υπόθεση Πελικό και οι αποκαλύψεις που ακολούθησαν αναδεικνύουν ένα βαθύτερο πρόβλημα: τη δημιουργία ψηφιακών χώρων όπου η βία όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά διδάσκεται.

Δεν είναι τυχαίο ότι Γαλλίδα βουλευτής χαρακτήρισε αυτές τις κοινότητες «online ακαδημίες βιασμού», όπου οι χρήστες μαθαίνουν κάθε πτυχή της κακοποίησης.

Παρά τις κατά καιρούς παρεμβάσεις, όπως το κλείσιμο συγκεκριμένων ομάδων ή η επιβολή προστίμων σε πλατφόρμες, το φαινόμενο μεταλλάσσεται και επανεμφανίζεται αλλού.

Η απουσία ουσιαστικής διεθνούς ρύθμισης και η απροθυμία κυβερνήσεων να συγκρουστούν με τις μεγάλες ψηφιακές πλατφόρμες αφήνουν χώρο για τη συνέχισή του.

Το βασικό ερώτημα που προκύπτει είναι αν οι κοινωνίες και οι θεσμοί θα αντιδράσουν σε αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα που επιβεβαιώνει τις καταγγελίες του φεμινιστικού κινήματος για την έκταση της έμφυλης βίας σε όλη τη διαστρωμάτωση των κοινωνιών απ’άκρη σ’άκρη του πλανήτη.

Η Ζιζέλ Πελικό, που αναδείχτηκε σε εμβληματική φιγούρα για όλες τις γυναίκες του κόσμου, ήταν το θύμα του πρώην συζύγου της: επί μία δεκαετία, ο Ντομινίκ Πελικό την νάρκωνε με αγχολυτικά και κατόπιν την βίαζε ο ίδιος ή κάποιος από τους άνδρες που «στρατολογούσε» στο διαδίκτυο για τον σκοπό αυτόν.

«Αν ήμουν είκοσι χρόνια νεότερη, ίσως να μην τολμούσα να αρνηθώ τη δίκη κεκλεισμένων των θυρών», γράφει, σε πρώτο πρόσωπο, σε αυτό το βιβλίο που τιτλοφορείται «Και η χαρά της ζωής» και θα κυκλοφορήσει στις 17 Φεβρουαρίου σε 22 γλώσσες.

Αναφέρεται διεξοδικά στη δίκη που διεξήχθη στην Αβινιόν το 2024 και συγκλόνισε τον κόσμο, τόσο για τον αριθμό των κατηγορουμένων, τα γεγονότα που αφορούσε και την απόφασή της να αρνηθεί την ανωνυμία της και να μιλήσει δημοσίως. «Όπως ξανασκέφτομαι τη στιγμή που πήρα αυτήν την απόφαση, λέω ότι αν ήμουν 20 χρόνια νεότερη ίσως να μην είχα τολμήσει να αρνηθώ τη δίκη κεκλεισμένων των θυρών. Θα φοβόμουν τα βλέμματα, αυτά τα σάπια βλέμματα με τα οποία μια γυναίκα της γενιάς μου ανέκαθεν συμβιβαζόταν», γράφει σε ένα από τα αποσπάσματα που δημοσιεύει η εφημερίδα.

«Ίσως η ντροπή να φεύγει ευκολότερα όταν είσαι 70 ετών και κανείς δεν σε προσέχει πια. Δεν ξέρω. Δεν φοβόμουν τις ρυτίδες μου, ούτε το σώμα μου», αποκάλυψε σε αυτά τα απομνημονεύματα που συνέγραψε από κοινού με τη δημοσιογράφο και μυθιστοριογράφο Ζουντίτ Περινιόν.

Εξηγεί, ωστόσο, ότι πριν από τη δίκη είχε «ακαθόριστα» συναισθήματα: «Εκείνον (σ.σ. τον Ντομινίκ Πελικό) βιαζόμουν να τον δω απέναντί μου. Για εκείνους, φοβόμουν τον αριθμό τους. Όσο πλησίαζε η δίκη, τόσο περισσότερο φανταζόμουν ότι θα γινόμουν όμηρος του βλέμματός τους, των ψεμάτων τους, της θρασυδειλίας και της περιφρόνησής τους», πρόσθεσε.

Στο βιβλίο της περιγράφει επίσης πόσο δύσπιστη ήταν όταν είδε, στο αστυνομικό τμήμα, τις φωτογραφίες της από τους βιασμούς ενώ η ίδια ήταν ναρκωμένη. «Δεν αναγνώριζα αυτά τα άτομα. Ούτε εκείνη τη γυναίκα. Το μάγουλό της ήταν πλαδαρό. Το στόμα της μαλακό. Ήταν μια πάνινη κούκλα».

Οι έρευνες, με στόχο τον εντοπισμό τυχόν άλλων θυμάτων του Ντομινίκ Πελικό, ξεκίνησαν τη Δευτέρα, διευκρίνισε η εισαγγελία επιβεβαιώνοντας μια πληροφορία του ιδιωτικού ραδιοφωνικού σταθμού RTL.

Ο Ντομινίκ Πελικό καταδικάστηκε το 2024 σε κάθειρξη 20 ετών επειδή νάρκωνε τη σύζυγό του και επέτρεπε σε δεκάδες αγνώστους να τη βιάζουν μέσα στο σπίτι της οικογένειας στο Μαζάν, μεταξύ 2011-20. Εκτός από την καταδίκη του για τους βιασμούς της πρώην συζύγου του, κατηγορείται για δύο εγκλήματα που ερευνούν οι «Ανεξιχνίαστες Υποθέσεις»: ένας βιασμό μετά φόνου στο Παρίσι το 1991 και μια απόπειρα βιασμού στο Βιλπαρισίς το 1999.

Για τη δεύτερη υπόθεση παραδέχεται εν μέρει την ενοχή του, αφού βρέθηκαν αποδεικτικά στοιχεία με βάση το DNA του. Αρνείται όμως κάθε ανάμιξη στον φόνο του 1991. Σε αυτήν την υπόθεση δεν έχει βρεθεί DNA, όμως ο τρόπος δράσης και των δύο παρουσιάζει ομοιότητες.

«Χαίρομαι (για την έρευνα) αλλά είμαι κατάπληκτη που δεν έγινε τίποτα εδώ και χρόνια» σχολίασε η Φλοράνς Ροτ, η δικηγόρος της πολιτικής αγωγής και στις δύο υποθέσεις. «Θα ήθελα να προχωρήσει η έρευνα για αυτές τις υποθέσεις που παραμένουν ανεξιχνίαστες εδώ και δεκαετίες», πρόσθεσε.

Ο 49χρονος αντιμετωπίζει, μεταξύ άλλων, κατηγορίες για χορήγηση ουσίας με σκοπό την αναισθητοποίηση και υποταγή του θύματος ώστε να προχωρήσει σε σεξουαλικές πράξεις, ηδονοβλεψία, κατοχή άσεμνων εικόνων ανηλίκων και κατοχή ακραίου πορνογραφικού υλικού.

Ο Φίλιπ Γιανγκ αναμένεται να εμφανιστεί ενώπιον του Swindon Magistrates’ Court , σήμερα Τρίτη 23 Δεκεμβρίου, μαζί με ακόμη πέντε άνδρες, οι οποίοι κατηγορούνται για συνολικά 60 σεξουαλικά αδικήματα.

Στο εδώλιο θα καθίσουν επίσης οι Νόρμαν Μακσόνι, 47 ετών, Ντιν Χάμιλτον, 46 ετών, Κόνορ Σάντερσον Ντόιλ, 31 ετών, Ρίτσαρντ Γουίλκινς, 61 ετών, και Μοχάμεντ Χασάν, 37 ετών. Όλοι κατηγορούνται για αδικήματα που περιλαμβάνουν βιασμό, σεξουαλική διείσδυση, σεξουαλική επαφή χωρίς συναίνεση και κατοχή ακραίου πορνογραφικού υλικού.

Ειδικότερα, ο Μακσόνι, κάτοικος Σάρνμπρουκ, κατηγορείται για έναν βιασμό και κατοχή ακραίων εικόνων. Ο Χάμιλτον, χωρίς μόνιμη κατοικία, κατηγορείται για έναν βιασμό, σεξουαλική επίθεση με διείσδυση και δύο περιπτώσεις σεξουαλικής επαφής. Ο Σάντερσον Ντόιλ, από το Σουίντον, αντιμετωπίζει κατηγορίες για σεξουαλική επίθεση με διείσδυση και σεξουαλική επαφή. Ο Γουίλκινς κατηγορείται για έναν βιασμό και σεξουαλική επαφή, ενώ ο Χασάν για σεξουαλική επαφή χωρίς συναίνεση.

Η Τζοάν Γιανγκ έχει παραιτηθεί από το νόμιμο δικαίωμα ανωνυμίας της και, σύμφωνα με τις Αρχές, υποστηρίζεται από ειδικά εκπαιδευμένους αστυνομικούς καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας.

Ο Τζέιμς Φόστερ, ειδικός εισαγγελέας της Crown Prosecution Service, δήλωσε ότι η Εισαγγελία ενέκρινε την άσκηση ποινικής δίωξης έπειτα από εκτενή αστυνομική έρευνα για σοβαρά σεξουαλικά εγκλήματα, επισημαίνοντας ότι υπάρχει επαρκές αποδεικτικό υλικό και σαφές δημόσιο συμφέρον για την εκδίκαση της υπόθεσης.

Από την πλευρά της Wiltshire Police, ο επικεφαλής της έρευνας, ανώτερος αξιωματικός Τζεφ Σμιθ, έκανε λόγο για «σημαντική εξέλιξη σε μια ιδιαίτερα σύνθετη και εκτεταμένη έρευνα», σημειώνοντας ότι η παθούσα έλαβε την απόφαση να αποκαλύψει την ταυτότητά της έπειτα από πολλαπλές συζητήσεις με τις Αρχές και τις υπηρεσίες υποστήριξης.

Η έρευνα παραμένει σε εξέλιξη, ενώ οι Αρχές καλούν όποιον έχει πληροφορίες για την υπόθεση να επικοινωνήσει με την αστυνομία.

Η υπόθεση θυμίζει εκείνη της Γαλλίδας Ζιζέλ Πελικό, η οποία βιαζόταν επί μια δεκαετία μέσα στο σπίτι της στο Μαζάν από αγνώστους, τους οποίους στρατολογούσε στο διαδίκτυο ο σύζυγός της, ο Ντομινίκ Πελικό, αφού προηγουμένως την νάρκωνε.

Η Ζιζέλ Πελικό αναδείχθηκε σε παγκόσμιο σύμβολο του αγώνα κατά της σεξουαλικής βίας, της χημικής υποταγής και της μη συγκατάθεσης.

Αρνήθηκε να διεξαχθεί η δίκη των βιαστών της κεκλεισμένων των θυρών και να μην αποκαλυφθεί το όνομά της με σκοπό, όπως είπε, «να αλλάξει στρατόπεδο η ντροπή».

Η υπόθεση έχει ήδη βαφτιστεί από τα γερμανικά και διεθνή ΜΜΕ ως «ο Γερμανός Πελικό», παραπέμποντας στην πολύκροτη ιστορία του Ντομινίκ Πελικό στη Γαλλία. Εκείνος, επί σχεδόν μια δεκαετία, φέρεται να ενθάρρυνε δεκάδες άγνωστους μέσω διαδικτυακού chatroom να βιάζουν και να κακοποιούν τη σύζυγό του Ζιζέλ, την οποία είχε προηγουμένως ναρκώσει. Για την υπόθεση καταδικάστηκαν ο ίδιος και ακόμη 49 άτομα.

Στην τρέχουσα γερμανική υπόθεση, οι εισαγγελείς υποστηρίζουν ότι ο 61χρονος, επιστάτης σε σχολείο, από το 2009 έως το 2024 κακοποιούσε σεξουαλικά τη γυναίκα του στο σπίτι τους, ενώ στη συνέχεια ανέβαζε στο διαδίκτυο, εν αγνοία της, τα βίντεο των επιθέσεων.

Όπως σημειώνει το CNN, πρόκειται για την πρώτη υπόθεση αυτού του τύπου που φτάνει σε γερμανικό δικαστήριο, σύμφωνα με την οργάνωση Nur Ja Heisst Ja («Μόνο το Ναι Σημαίνει Ναι»). Η οργάνωση μιλά για σοβαρά κενά στο νομικό πλαίσιο και πιέζει για αλλαγή στον ορισμό του βιασμού. Πέρυσι, δημοσιογραφική έρευνα με έδρα το Αμβούργο αποκάλυψε έναν άνδρα ο οποίος, επί 14 χρόνια, ανέβαζε σε ιστοσελίδα ενηλίκων βίντεο όπου φαινόταν να ναρκώνει και να βιάζει τη σύζυγό του. Ο συγκεκριμένος δεν κατηγορήθηκε ποτέ και πέθανε το 2024.

Στη Γερμανία, η συναίνεση στο σεξ οριζόταν παραδοσιακά με βάση την αρχή «όχι σημαίνει όχι». Ακτιβιστές επισημαίνουν ότι αυτό το σχήμα αφήνει ακάλυπτα πολλά θύματα σεξουαλικής βίας – ιδιαίτερα εκείνα που έχουν ναρκωθεί – καθώς δεν μπορούν να εκφράσουν ρητή άρνηση ή συναίνεση. Η Nur Ja Heisst Ja ζητά να υιοθετηθεί νομοθετικά η αρχή «ναι σημαίνει ναι», ώστε η απουσία ενεργής συναίνεσης να αντιμετωπίζεται ως βιασμός.

Η υπόθεση του Άαχεν φωτίζει κι ένα ακόμη κενό, τονίζουν οι ακτιβιστές: στη Γερμανία, η κατοχή υλικού που απεικονίζει βιασμούς δεν είναι σήμερα ποινικό αδίκημα. Ήδη όμως έχουν ξεκινήσει πολιτικές πρωτοβουλίες για να αλλάξει αυτό και να τιμωρείται και η απλή κατοχή τέτοιου περιεχομένου.

«Διαδικτυακό πανεπιστήμιο βίας»

Παρόμοια συζήτηση διεξάγεται και στη Γαλλία. Η βουλευτής Sandrine Josso υποστηρίζει ότι οι νόμοι πρέπει να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα, ώστε οι γυναίκες να προστατεύονται από αυτή τη μορφή κακοποίησης. Για την ίδια το ζήτημα έχει και προσωπική διάσταση, καθώς καταγγέλλει ότι τον Νοέμβριο του 2023 νάρκωσε την ίδια ο τότε 66χρονος γάλλος γερουσιαστής Joël Guerriau σε πάρτι. Ο Guerriau αρνείται τις κατηγορίες, με τη δίκη να έχει προγραμματιστεί για τον Ιανουάριο.

Μιλώντας στο CNN, η Josso επισημαίνει ότι οι ισχύοντες νόμοι δεν λαμβάνουν υπόψη το πώς ο ψηφιακός κόσμος δημιουργεί κλειστές κοινότητες κακοποίησης. «Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το έχουν επιτρέψει, γιατί δημιουργούνται κοινότητες που ανταλλάσσουν συμβουλές – ουσιαστικά εξελίσσοντας και “επαγγελματοποιώντας” τις μεθόδους τους», τονίζει.

Περιγράφει τα chatrooms με περιεχόμενο βιασμού ως ένα «διαδικτυακό πανεπιστήμιο βίας», όπου άνδρες διδάσκουν ο ένας τον άλλον πώς να ναρκώνουν τις συντρόφους τους και απολαμβάνουν να μοιράζονται τα πλάνα των υποτιθέμενων εγκλημάτων. «Αυτό που σοκάρει περισσότερο», λέει, «είναι ότι όλοι αυτοί οι άνδρες ένιωθαν απίστευτα ασφαλείς κοινοποιώντας αυτό το υλικό, ανεβάζοντάς το στο διαδίκτυο, αποθηκεύοντας χιλιάδες βίντεο στους φορητούς υπολογιστές τους στο σπίτι».

Η Josso εκφράζει την ελπίδα ότι η σημερινή απόφαση στη Γερμανία θα βοηθήσει να γκρεμιστεί αυτή η ψευδαίσθηση ατιμωρησίας και θα ανοίξει τον δρόμο για την καταδίκη περισσότερων δραστών σε ανάλογες υποθέσεις.

Αφού το πρώτο αίτημά της απορρίφθηκε σε πρώτο βαθμό τον Απρίλιο, το Εφετείο των Βερσαλλιών, κοντά στο Παρίσι, δικαίωσε σήμερα την Μπεατρίς Ζαβαρό, τη δικηγόρο του Πελικό. «Είναι μια μικρή δικαστική νίκη, επειδή αρνείται κάθε εμπλοκή του» στην υπόθεση, δήλωσε η δικηγόρος. «Ο στόχος είναι να βρεθεί κάτι (στα λείψανα του θύματος, της κτηματομεσίτριας Σοφί Ναρμ, ) που θα μπορούσε να οδηγήσει στον δράστη», πρόσθεσε, σημειώνοντας ότι ο 72χρονος πελάτης της πιστεύει ότι αυτός είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να αποκλειστεί η εμπλοκή του.

Η γενική εισαγγελία του Παρισιού επιβεβαίωσε ότι με την απόφαση του Εφετείου των Βερσαλλιών ανοίγει ο δρόμος για την εκταφή της Σοφί Ναρμ.

Αυτή είναι η μία από τις δύο παλαιές, ανεξιχνίαστες υποθέσεις, για τις οποίες θεωρείται ύποπτος ο Ντομινίκ Πελικό.

Τον Δεκέμβριο του 1991 η Σοφί Ναρμ βιάστηκε και δολοφονήθηκε ενώ παρουσίαζε σε «πελάτες» ένα διαμέρισμα στο Παρίσι. Η νεκρή βρέθηκε ημίγυμνη και ξυλοκοπημένη από τον διευθυντή του γραφείου όπου εργαζόταν.

Ο δράστης δεν ταυτοποιήθηκε ποτέ. Πρόσφατα διατυπώθηκαν υπόνοιες για τον Ντομινίκ Πελικό αφού ο τελευταίος παραδέχτηκε εν μέρει ότι είχε εμπλακεί στην απόπειρα δολοφονίας μιας άλλης κτηματομεσίτριας, το 1999, στην περιοχή του Παρισιού. Και οι δύο γυναίκες είχαν γδυθεί με τον ίδιο τρόπο. Στον τόπο της δολοφονίας της Ναρμ ήταν διάχυτη η οσμή αιθέρα, αναισθητικού που χρησιμοποιήθηκε και στην επίθεση της δεύτερης κτηματομεσίτριας.

Η Μπεατρίς Ζαβαρό υποστηρίζει ότι η Σοφί Ναρμ ενδέχεται να έπεσε θύμα του Φρανσουά Βερόν του «Βλογιοκομμένου», ενός κατά συρροή δολοφόνου που καταζητείτο από τις αρχές τη δεκαετία του 1980 αλλά έχει πλέον πεθάνει.

Ο 44χρονος Ντογκάν, οικοδόμος και μπογιατζής, παντρεμένος και πατέρας ενός παιδιού, είχε καταδικαστεί πρωτοδίκως σε εννέα χρόνια φυλάκιση για βιασμό. Παρά το βαρύ αποδεικτικό υλικό —μεταξύ άλλων και βίντεο που κατέγραψαν τις κακοποιήσεις— ο ίδιος επιμένει ότι «η συμμετοχή του ήταν ένα συναινετικό παιχνίδι μεταξύ τριών ενηλίκων».

Όπως δήλωσε ο ίδιος μέσω του συνηγόρου του, προχώρησε σε έφεση επειδή «δεν αντέχει να αποκαλείται βιαστής». Πριν από αυτή την υπόθεση, είχε ήδη καταδικαστεί για διακίνηση ναρκωτικών.

«Η ντροπή πρέπει να αλλάξει στρατόπεδο»

Για τη Ζιζέλ Πελικό, η επιστροφή στη δικαστική αίθουσα σημαίνει ότι θα χρειαστεί να αντικρίσει ξανά τα βίντεο των κακοποιήσεών της, τα οποία θα προβληθούν στο πλαίσιο της διαδικασίας. Παρά το ψυχικό βάρος, έχει επιλέξει συνειδητά να σταθεί ξανά απέναντι στον θύτη της. «Αισθάνεται ότι είναι καθήκον της να βρεθεί στο δικαστήριο και ότι έχει ευθύνη μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση», εξηγεί ο δικηγόρος της, Στεφάν Μπαμπονό.

Η Πελικό, που ναρκωνόταν και παραδιδόταν από τον τότε σύζυγό της Ντομινίκ σε δεκάδες άνδρες, είχε επιλέξει εξαρχής να μην κρύψει την ταυτότητά της, παρά το δικαίωμα ανωνυμίας. «Η ντροπή πρέπει να αλλάξει στρατόπεδο», έχει πει πολλές φορές η ίδια, εξηγώντας γιατί αποφάσισε να δώσει όνομα και πρόσωπο στην ιστορία της, μετατρέποντας την προσωπική της τραγωδία σε αγώνα για δικαιοσύνη και κοινωνική αφύπνιση.

Η υπόθεση που συγκλόνισε τη Γαλλία αποκαλύφθηκε το 2020, όταν οι αρχές εντόπισαν εκατοντάδες βίντεο με τις σεξουαλικές κακοποιήσεις της Πελικό, η οποία βρισκόταν υπό την επήρεια ουσιών. Ο σύζυγός της, Ντομινίκ Πελικό, θεωρήθηκε ο ηθικός αυτουργός και οργανωτής των βιασμών.

Η πρώτη δίκη, που ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 2023, οδήγησε σε 51 καταδίκες και αποτέλεσε ορόσημο για τα δικαιώματα των θυμάτων στη Γαλλία. Τώρα, η Ζιζέλ επιστρέφει στη δικαστική αίθουσα όχι απλώς για να ξαναζήσει τον εφιάλτη της, αλλά —όπως λένε οι οικείοι της— για να τον ολοκληρώσει με αξιοπρέπεια.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ένας άνδρας κακοποιούσε συστηματικά τη σύζυγό του για τουλάχιστον 15 χρόνια, αφού πρώτα τη νάρκωνε, ενώ κατέγραφε τις αποτρόπαιες πράξεις του σε βίντεο, τα οποία στη συνέχεια ανέβαζε σε πορνογραφικές ιστοσελίδες. Σε έναν μόνο ιστότοπο, τα βίντεο έχουν ξεπεράσει τις 14 εκατομμύρια προβολές, σύμφωνα με την έρευνα των δημοσιογράφων.

Η τραγική αλήθεια αποκαλύφθηκε μόλις στα τέλη του 2024, όταν οι αστυνομικές αρχές προχώρησαν σε κατ’ οίκον έρευνα, εντοπίζοντας ανάμεσα σε άλλα ευρήματα και εκατοντάδες ναρκωτικά χάπια.

Η γυναίκα, μιλώντας σε αποκλειστική συνέντευξη, ανέφερε ότι για χρόνια ξυπνούσε με έντονους πονοκεφάλους, χωρίς να γνωρίζει ότι βιαζόταν ενώ βρισκόταν υπό την επήρεια ουσιών. «Κάποια στιγμή θα με σκότωνε», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Ανεξήγητη αδράνεια των αρχών

Παρά τη σοβαρότητα των στοιχείων, έντονες αντιδράσεις προκαλεί η καθυστέρηση των διωκτικών αρχών. Όπως αποκαλύπτει η εκπομπή, η συντακτική ομάδα είχε ήδη από τον Ιούλιο του 2023 ενημερώσει την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Εγκληματολογικής Αστυνομίας (BKA). Η υπόθεση διαβιβάστηκε στην αστυνομία του Αμβούργου, ωστόσο, η επίσημη έρευνα ξεκίνησε με καθυστέρηση 13 μηνών, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα για την ανταπόκριση των αρχών.

Μέχρι και τον Αύγουστο του 2024, η σεξουαλική κακοποίηση συνεχιζόταν ανά δύο εβδομάδες, όπως επιβεβαιώνει η εισαγγελία. Παράλληλα, έχει διαταχθεί εσωτερική έρευνα για τον εντοπισμό των υπευθύνων της ολιγωρίας, με στόχο την απόδοση υπηρεσιακών ή και ποινικών ευθυνών.

Πριν εκτελεστεί το ένταλμα σύλληψης, ο φερόμενος ως δράστης σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα, το οποίο σημειώθηκε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες και χωρίς εμπλοκή άλλου οχήματος. Οι συνθήκες του δυστυχήματος διερευνώνται.

Διεθνές δίκτυο βιαστών στο σκοτάδι του διαδικτύου

Η υπόθεση αυτή αποτελεί μόνο την κορυφή του παγόβουνου. Η δημοσιογραφική έρευνα αποκαλύπτει ότι ο σύζυγος της γυναίκας ήταν μέρος διεθνούς δικτύου βιαστών, που δραστηριοποιούνται σε διαδικτυακές πλατφόρμες. Οι χρήστες αυτών των ιστότοπων –πολλοί εκ των οποίων από τη Γερμανία– ανταλλάσσουν οδηγίες, μοιράζονται εμπειρίες και αναρτούν υλικό πραγματικών βιασμών.

Η εκπομπή STRG_F παρακολουθεί για χρόνια τη δράση αυτών των δικτύων, έχοντας διεισδύσει με μυστικά προφίλ σε πλατφόρμες του «σκοτεινού ιστού». Οι δημοσιογράφοι έχουν εντοπίσει δεκάδες βίντεο, ενώ χρήστες σχολιάζουν ήδη τη διαγραφή περιεχομένου και την ανάγκη να μετακινηθούν σε άλλες ιστοσελίδες.

Η διοίκηση ενός από τους εμπλεκόμενους ιστότοπους, που δέχθηκε αίτημα για σχόλιο, δεν απάντησε επισήμως, παρά μόνο απέστειλε ένα μήνυμα ότι «θα διερευνηθεί το θέμα» και ότι θα αφαιρεθεί οποιοδήποτε υλικό παραβιάζει τους όρους χρήσης.

Νέα σύλληψη στην Ελβετία

Η υπόθεση πυροδότησε νέα έρευνα για παρόμοιες πρακτικές, με την πρώτη σύλληψη να πραγματοποιείται ήδη στην Ελβετία. Οι αρχές σε Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες ερευνούν πλέον δομημένα δίκτυα εγκληματιών, οι οποίοι εκμεταλλεύονται τα ψηφιακά μέσα για να διαπράττουν και να προβάλλουν αποτρόπαιες εγκληματικές ενέργειες.

Η υπόθεση εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την επαγρύπνηση των διωκτικών αρχών, την ευθύνη των παρόχων φιλοξενίας περιεχομένου και την επάρκεια της νομοθεσίας για την καταπολέμηση των εγκλημάτων φύλου στην ψηφιακή εποχή.

Αν και δεν έχει γίνει γνωστό το περιεχόμενο της επιστολής (προστατεύεται από το πρωτόκολλο της βασιλικής αλληλογραφίας), σύμφωνα με πληροφορίες του Newsweek, η βασίλισσα Καμίλα θέλησε να αναγνωρίσει την αξιοπρέπεια και το θάρρος της Ζιζέλ Πελικό που «κυνήγησε» νομικά τον πρώην σύζυγό της και τους βιαστές της, σε δίκες οι οποίες ήταν ανοιχτές στους δημοσιογράφους.

«Επηρεάστηκε τρομερά» από την τραγική ιστορία της Ζιζέλ Πελικό», αναφέρει το ίδιο μέσο.

Η 72χρονη Γαλλίδα, αναγνωρίστηκε ως η γυναίκα με την ισχυρότερη επιρροή για το 2025 λόγω των όσων φρικιαστικών ζούσε επί χρόνια, δίνοντας ένα ηχηρό μήνυμα σε κάθε θύμα σεξουαλικής βίας πως καμία δεν είναι ποτέ μόνη της.

Η μήνυση κατατέθηκε την Τετάρτη και αφορά «τη χορήγηση ναρκωτικών ουσιών» και τη «σεξουαλική κακοποίησή» που «σίγουρα διέπραξε σε βάρος της» ο πατέρας της, ο Ντομινίκ Πελικό. Ο τελευταίος καταδικάστηκε τον Δεκέμβριο σε κάθειρξη 20 ετών αφού κρίθηκε ένοχος ότι νάρκωνε επί χρόνια τη σύζυγό του και καλούσε αγνώστους να την βιάσουν μέσα στο σπίτι της, στο Μαζάν της νότιας Γαλλίας.

Κατά τη διάρκεια της δίκης, η Καρολίν Νταριάν δήλωσε βέβαιη ότι ήταν και η ίδια θύμα του πατέρα της, αφού είδε φωτογραφίες της στις οποίες ήταν αναίσθητη, ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι και φορούσε εσώρουχα που δεν τα αναγνώρισε. Ο Πελικό καταδικάστηκε και για τη διακίνηση φωτογραφιών της κόρης του, τις οποίες τράβηξε εν αγνοία της, όμως αρνείται ότι την κακοποίησε σεξουαλικά.

«Ναι, το διέψευσε, όμως είπε ψέματα πολλές φορές και έδωσε διάφορες εκδοχές της ιστορίας του κατά τα δυόμισι χρόνια της προκαταρκτικής έρευνας», υπογράμμισε η Καρολίν Νταριάν. «Και είδαμε στο δικαστήριο ότι ο Ντομινίκ δεν ήταν ικανός να πει την πλήρη αλήθεια» συνέχισε, παραδεχόμενη ότι «θα είναι μακρύς ο δρόμος» μέχρι να αναγνωριστεί και η ίδια ως θύμα του.

Η δίκη του Πελικό και των συνεργών του προκάλεσε πραγματικό σοκ στη Γαλλία και το εξωτερικό. Οι 50 συγκατηγορούμενοι του Πελικό, ηλικίας από 27 έως 74 ετών, κρίθηκαν ένοχοι για βιασμούς και καταδικάστηκαν σε ποινές από 3 μέχρι και 15 χρόνια κάθειρξης.