Στις εικόνες που κατέγραψαν αυτόπτες μάρτυρες, το παιδί φαίνεται να έχει ανοίξει το παράθυρο και να βρίσκεται στο περβάζι, πριν χαθεί στο κενό. Δευτερόλεπτα αργότερα ακούγεται ο ήχος της πτώσης, με το βρέφος να προσγειώνεται πάνω στο παλτό που κρατούσαν οι δύο γυναίκες, αποτρέποντας τα χειρότερα.

Σύμφωνα με τοπικά μέσα ενημέρωσης, το παιδί μεταφέρθηκε άμεσα σε νοσοκομείο, όπου οι γιατροί διαπίστωσαν ότι δεν είχε υποστεί σοβαρά τραύματα, παρά το μεγάλο ύψος της πτώσης, γεγονός που χαρακτηρίζεται ως πραγματικό θαύμα.

«Ενεργήσαμε ενστικτωδώς. Δεν ξέραμε πώς να συμπεριφερθούμε σε μια τέτοια κατάσταση», δήλωσε η νοσοκόμα Άννα Καμπάσοβα. «Στεκόταν εκεί, ανοίγοντας και κλείνοντας το παράθυρο ξανά και ξανά. Στεκόμουν ακριβώς κάτω από το παράθυρο. Μια άλλη γυναίκα ήρθε κοντά μου και είπε: “Να τον πιάσουμε;” Απάντησα: “ας το κάνουμε”. Είδαμε το μικρό παιδί να αρχίζει να σκαρφαλώνει στο περβάζι του παραθύρου σαν να κατέβαινε από έναν καναπέ, το ένα πόδι, μετά το άλλο — και συνειδητοποιήσαμε ότι επρόκειτο να συμβεί. Τότε κάποιος φώναξε “πέφτει, πέφτει” και ήταν ήδη στα χέρια μας»…

Μάρτυρες ανέφεραν ότι το νήπιο προσπαθούσε να ανοίξει το παράθυρο του τελευταίου ορόφου για 20 λεπτά, χωρίς να το επιβλέπει κανένας, ενώ πληροφορίες αναφέρουν ότι οι γονείς του επισκέπτονταν γείτονες την ώρα του περιστατικού και ο 18χρονος αδελφός του ήταν στο σπίτι και έπαιζε βιντεοπαιχνίδι σε άλλο δωμάτιο!

Κατά τις ίδιες πληροφορίες, στο παράθυρο που άνοιξε το παιδί δεν υπήρχε κλειδαριά ασφαλείας.

Λίγη ώρα μετά τις 12 το μεσημέρι, ο Δημήτρης Σταρόβας φορώντας t-shirt με συμβολικό μήνυμα «Don’t Quit», χαιρέτησε δημοσιογράφους και φωτογράφους, ευχαριστώντας τους για τη συμπαράσταση.

«Ευτυχώς τα πράγματα είναι πάρα πολύ καλά, σήμερα από ό,τι έμαθα θα πάρει εξιτήριο με τις οδηγίες που θα του δώσουν. Οι γιατροί και η νευρολογική κλινική το πάλεψαν πολύ, δεν είναι εύκολα επεισόδια αυτά. Το πάλεψε ο ίδιος και το παλεύει και θα επιστρέψει στο σπίτι του» δήλωσε η πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ Ματίνα Παγώνη.

Οι καπνοί είχαν γεμίσει το διαμέρισμα του τρίτου ορόφου σε συνοικία της Κωνσταντινούπολης. Η γυναίκα μόλις έχει συνειδητοποιήσει ότι είναι ο μοναδικός τρόπος να σωθούν από την φωτιά τα 4 παιδιά της.

Πρωθυπουργός Αρμενίας: Η κατάσταση στη χώρα είναι τεταμένη αλλά διαχειρίσιμη

Πολίτες είχαν συγκεντρωθεί στο πεζοδρόμιο κρατώντας τεντωμένες κουβέρτες για να σώσουν τα παιδιά.

Τις δραματικές στιγμές κατέγραψαν με την κάμερά τους ένοικοι των κοντινών διαμερισμάτων.

Τόσο τα παιδιά όσο και η μητέρα της τους μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο για προληπτικούς λόγους.

• Στο ΙΚΑ το ανήλικο τέκνο πρέπει να υπάρχει ως το 2012 και η ασφαλισμένη να έχει 5.500 ημέρες ασφάλισης ως το 2012.
• Στο Δημόσιο η σύνταξη με ανήλικο τέκνο ισχύει και για τους δύο γονείς και εφαρμόζεται ακόμη και αν το τέκνο γεννήθηκε μετά το 2012, αρκεί οι γονείς να είχαν 25ετία ως το 2012.
• Στα Ταμεία ΔΕΚΟ – Τραπεζών το ανήλικο χρειάζεται ως το 2012 και οι ασφαλισμένες να έχουν 25ετία ως το 2012.

Όσον αφορά στην ευκαιρία «πρόωρης» συνταξιοδότησης που παρέχει ο νόμος Βρούτση, αυτή αφορά τις παλιές ασφαλισμένες, που πρωτοασφαλίστηκαν πριν από τις 31/12/1992, και μπορεί να αξιοποιηθεί από μητέρες που ως σήμερα έχουν περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ασφάλισής τους σε φορείς ελευθέρων επαγγελματιών, όπως ΟΑΕΕ-ΤΕΒΕ, ΟΑΕΕ-ΤΣΑ, ΟΑΕΕ-ΤΑΕ, ΕΤΑΑ-ΤΣΜΕΔΕ.

Οι ασφαλισμένες αυτής της κατηγορίας θα πρέπει υποχρεωτικά κατά την ημερομηνία ενηλικίωσης του τελευταίου τέκνου τους, η οποία δεν μπορεί να είναι μετά τις 31/12/2012, να έχουν συμπληρώσει σε όλους τους φορείς ασφάλισης συνολικά 5.500 ένσημα ή 18,4 έτη ασφάλισης. Στην πράξη, για να πληρούν τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης θα πρέπει να συνυπάρχει πριν από το 2013 η ανηλικότητα του παιδιού και ο χρόνος ασφάλισης των 5.500 ημερών, ανεξάρτητα του Ταμείου όπου ήταν ασφαλισμένες εκείνη τη στιγμή.

Ειδικά για τις μητέρες των οποίων τα παιδιά ενηλικιώθηκαν μετά την 1/1/2011, υπάρχει και η δυνατότητα εξαγοράς πλασματικών ετών ασφάλισης όπως για παράδειγμα για σπουδές, κενά ασφάλισης, επιδοτούμενη ανεργία κ.ά., ώστε να συμπληρώνουν τα απαιτούμενα ένσημα των 5.500 ημερών ασφάλισης.

Προϋπόθεση είναι ότι πρέπει να καταστεί τελευταίος φορέας ασφάλισης το πρώην ΙΚΑ, δηλαδή ο κλάδος μισθωτών του ΕΦΚΑ.

Σύμφωνα με τα Νέα, για να κριθεί το αίτημα με τις προϋποθέσεις του τελευταίου φορέα ασφάλισης, εν προκειμένω από το πρ. ΙΚΑ όπου ισχύουν οι ευνοϊκές διατάξεις για τις μητέρες ανηλίκων, θα πρέπει να συμπληρώνονται στο πρ. ΙΚΑ συνολικά 1.000 ημέρες ασφάλισης, εκ των οποίων οι 300 την τελευταία 5ετία πριν από την αίτηση.

Συνεπώς, θα πρέπει να αποκτηθεί ξανά ασφαλιστικός δεσμός με το ΙΚΑ μέχρι τη συμπλήρωση των εν λόγω ορίων.

Οι ασφαλισμένες που θα κάνουν χρήση της ρύθμισης για έξοδο με διαδοχική ασφάλιση μπορούν να συνταξιοδοτηθούν στην ηλικία κατά την οποία θεμελιώνουν αναδρομικά δικαίωμα, ακολουθώντας τη νομοθεσία του πρώην ΙΚΑ και τις αλλαγές των πρόσφατων νόμων του 2010, του 2012 και του 2015.

Στο πλαίσιο αυτό, οι μητέρες που συμπλήρωσαν τις 5.500 ημέρες ασφάλισης και παράλληλα είχαν ανήλικο παιδί μπορούν να συνταξιοδοτηθούν:

• Στην ηλικία των 50 ετών με μειωμένη σύνταξη και των 55 με πλήρη, εφόσον η συμπλήρωση των 5.500 ενσήμων έγινε μέχρι τις 31/12/2010 (και εφόσον τότε είχαν ανήλικο παιδί) και το όριο ηλικίας έχει συμπληρωθεί μέχρι τις 18/8/2015.
• Στην ηλικία των 52 ετών με μειωμένη σύνταξη και των 57 με πλήρη, εφόσον η συμπλήρωση των 5.500 ενσήμων έγινε μέχρι τις 31/12/2011 (και εφόσον τότε είχαν ανήλικο παιδί) και το όριο ηλικίας έχει συμπληρωθεί μέχρι τις 18/8/2015.
• Στην ηλικία των 55 ετών με μειωμένη σύνταξη και των 60 με πλήρη, εφόσον η συμπλήρωση των 5.500 ενσήμων έγινε μέχρι τις 31/12/2012 (και εφόσον τότε είχαν ανήλικο παιδί) και το όριο ηλικίας έχει συμπληρωθεί μέχρι τις 18/8/2015.

To Libre.gr παραθέτει εκτενές μεταφρασμένο απόσπασμα του κειμένου που ήδη στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες θεωρείται “το κείμενο της εποχής του κοροναϊού”.

Γράφει η Πολωνή Νομπελίστας:

Είχα την αίσθηση από πάντα σχεδόν ότι ο κόσμος είναι υπερβολικά πολύς, υπερβολικά γρήγορος, υπερβολικά έντονος, υπερβολικά θορυβώδης. Συνεπώς δεν βιώνω κάποιο «τραύμα απομόνωσης» και δεν μου είναι καθόλου δύσκολο να μη συναντώ άλλους ανθρώπους.

Δεν λυπάμαι που έκλεισαν τα σινεμά. Μου είναι εντελώς αδιάφορο που τα εμπορικά κέντρα έβαλαν προσωρινό λουκέτο. Ανησυχώ και στενοχωριέμαι, φυσικά, όταν σκέφτομαι όλους τους ανθρώπους που χάνουν τις δουλειές τους. Όταν όμως έμαθα για την επερχόμενη καραντίνα, ένιωσα κάτι σαν ανακούφιση. Ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι ένιωσαν το ίδιο, ακόμα κι αν ένιωθαν επίσης και κάποια ντροπή γι’ αυτό. Η εσωστρέφειά μου, τόσα χρόνια στραγγαλισμένη και κακοποιημένη από τους υπερδραστήριους εξωστρεφείς, τίναξε τη σκόνη από πάνω της και βγήκε από την ντουλάπα… Η ζωή συνεχίζεται, όπως συνεχίζεται, αλλά με έναν εντελώς διαφορετικό ρυθμό.

Τακτοποίησα επιτέλους την ντουλάπα μου και μάζεψα πλήθος διαβασμένες εφημερίδες για να τις πάω στον κάδο ανακύκλωσης. Πήρα το ποδήλατό μου από το μαγαζί που το είχα παρατήσει για επισκευή. Άρχισα να απολαμβάνω πιο πολύ το μαγείρεμα. Μου έρχονται διαρκώς στο μυαλό εικόνες από τα παιδικά μου χρόνια. Υπήρχε τόσο πολύ περισσότερος χρόνος τότε, και μπορούσες να τον «χαραμίσεις» και να τον «σκοτώσεις», ξοδεύοντας ώρες με το να χαζεύεις απλά έξω από το παράθυρο, να παρατηρείς τα μυρμήγκια, να κρύβεσαι κάτω από το τραπέζι και να φαντάζεσαι ότι είσαι σε κιβωτό ή απλά να ξεφυλλίζεις την εγκυκλοπαίδεια.

Δείτε τα Κείμενα Εναντίον του Εθνικισμού της Όλγκα Τοκάρτσουκ στο New Yorker

Μήπως τελικά έχουμε επιστρέψει στον φυσιολογικό ρυθμό της ζωής;

Μήπως ο ιός δεν αποτελεί διατάραξη της κανονικότητας, αλλά ακριβώς το αντίθετο – μήπως δηλαδή αφύσικος ήταν ο φρενήρης κόσμος πριν από τον ιό;

Στο κάτω-κάτω ο ιός ήταν αυτός που μας υπενθύμισε αυτό το οποίο αρνιόμασταν με τόσο πάθος: ότι είμαστε ευάλωτα πλάσματα φτιαγμένα από το πιο λεπτό υλικό.

Ότι πεθαίνουμε – ότι είμαστε θνητοί. Ότι δεν μας διαχωρίζει από τον υπόλοιπο πλανήτη η «ανθρωπιά» ή η εξαιρετικότητά μας. Ότι ο κόσμος είναι ένα είδος μεγάλου δικτύου στο οποίο εμπλεκόμαστε ποικιλοτρόπως, συνδεδεμένοι με τα υπόλοιπα όντα με αόρατα νήματα επιρροής και εξάρτησης. Ότι ασχέτως της απόστασης που χωρίζει τις πατρίδες μας ή τις γλώσσες που μιλάμε, ή το χρώμα του δέρματός μας, υποκύπτουμε στις ίδιες ασθένειες, μοιραζόμαστε τους ίδιους φόβους, πεθαίνουμε με τον ίδιο θάνατο.

Έχω γίνει η ψυχοθεραπεύτρια του παρελθόντος

Ο ιός μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε ότι όσο αδύναμοι και ευάλωτοι κι αν νιώθουμε μπροστά στον κίνδυνο, περιτριγυριζόμαστε επίσης από ανθρώπους που είναι πιο ευάλωτοι, και για τους οποίους η βοήθειά μας είναι απαραίτητη. Μας υπενθύμισε πόσο ευπαθείς είναι οι ηλικιωμένοι γονείς μας και πόσο έχουν ανάγκη την φροντίδα μας.

Μας υπέδειξε ότι οι φρενήρεις ρυθμοί που κινούμαστε θέτουν σε κίνδυνο τον κόσμο μας. Και ανέδειξε ένα ερώτημα το οποίο σπανίως έχουμε το κουράγιο να κάνουμε στον εαυτό μας: Τι είναι ακριβώς αυτό για την αναζήτηση του οποίου συνεχίζουμε να αναλωνόμαστε; Ο φόβος μήπως μολυνθούμε μας υπενθύμισε τις φωλιές όπου μεγαλώσαμε και όπου νιώθουμε ασφαλείς.

Η Όλγα Ναβόγια Τοκάρτσουκ(πολωνικά: Olga Nawoja Tokarczuk‎, γεννηθείσα στο Σούλεχουφ κοντά στην Ζιελόνα Γκούρα, στις 29 Ιανουαρίου 1962) είναι πολωνή συγγραφέας, ακτιβίστρια και διανοούμενη, η οποία έχει περιγραφεί ως μια από τις καλύτερες και πιο επιτυχημένες συγγραφείς της γενιάς της.Το 2018, κέρδισε το Διεθνές βραβείο Μπούκερ για το μυθιστόρημά της Πτήσεις.Τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για το έτος 2018 (βραβεύτηκε το 2019)

Σε μια τέτοια περίσταση, ακόμα και οι πιο επιμελείς και ακούραστοι ταξιδιώτες θα αναζητήσουν κάποιο είδος σπιτιού. Την ίδια ώρα, μας αποκαλύφθηκαν θλιβερές αλήθειες – όπως ότι σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή κινδύνου, οι σκέψεις μας υποχώρησαν για άλλη μια φορά στο περιορισμένο και αποκλειστικό πεδίο των εθνών και των συνόρων.

Σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς, έχουμε δει όλοι μας πόσο αδύναμη είναι στην πράξη η ιδέα μιας ευρωπαϊκής κοινότητας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εγκαταλείψει τον αγώνα, αναθέτοντας αποφάσεις ύψιστης κρισιμότητας στα εθνικά κράτη.

Οι παλιοί σωβινισμοί έχουν επιστρέψει, φέροντας μαζί τους τον διαχωρισμό ανάμεσα σε «εμάς» και στους «ξένους» – με άλλα λόγια όλα αυτά εναντία στα οποία πολεμήσαμε τόσες δεκαετίες με την ελπίδα ότι δεν θα διαμορφώσουν ποτέ ξανά τη σκέψη μας. Ο φόβος του ιού μεταφέρει την αταβιστική πεποίθηση ότι πρέπει το φταίξιμο να πέσει στους ξένους, ότι αυτοί εισήγαγαν την απειλή.

Στην Ευρώπη, ο ιός είναι «από αλλού». Εδώ στην Πολωνία, όποιος επιστρέφει από το εξωτερικό, θεωρείται ύποπτος. Ο ιός μας υπενθυμίζει ότι τα σύνορα ζουν και βασιλεύουν.

Πολύ φοβάμαι επίσης ότι ο ιός θα μας θυμίσει έντονα μια άλλη παλιά αλήθεια: πόσο δεν είμαστε καθόλου ίσοι. Κάποιοι από μας θα πετάξουν με ιδιωτικά αεροπλάνα σε μακρινά νησιά ή σε πολυτελή καταφύγια στα βουνά, την ώρα που οι περισσότεροι θα παραμείνουν στις πόλεις, κάποιοι θα πρέπει να φροντίζουν για τη λειτουργία των σταθμών ηλεκτρικής ενέργειας, κάποιοι θα πρέπει να δουλεύουν στα καταστήματα ειδών πρώτης ανάγκης ή στα νοσοκομεία, ρισκάροντας τη ζωή τους.

Κάποιοι θα βγάλουν χρήματα από την πανδημία και κάποιοι άλλοι θα χάσουν τα πάντα. Πιστεύουμε ότι μένουμε σπίτι και διαβάζουμε βιβλία ή βλέπουμε τηλεόραση, αλλά στην ουσία, καθώς σιγά-σιγά συνειδητοποιούμε ότι τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο, προετοιμάζουμε τον εαυτό μας για τη μάχη που θα δοθεί με διακύβευμα μια νέα πραγματικότητα την οποία δεν μπορούμε καν να φανταστούμε…

Μπροστά στα μάτια μας εξατμίζεται ο καπνός από το πολιτισμικό παράδειγμα που μας διαμόρφωσε τα τελευταία διακόσια χρόνια: ότι είμαστε οι πρωτομάστορες της δημιουργίας, ότι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, ότι ο κόσμος μας ανήκει. Μια νέα εποχή πλησιάζει.

Από το κείμενο της Όλγκα Τοκάρτσουκ που δημοσιεύτηκε στο New Yorker με τίτλο “A New World Through My Window”

Πηγή: NewYorker