Με μία ποιοτική διαφορά που δεν πρέπει να ξεχνά: Τους (πολιτικούς) εχθρούς τους δημιουργείς μέσα στην πολιτική δράση και προκύπτουν, λογικά και θεμιτά, από τις ιδεολογικές διαφορές. Για την συμπεριφορά των “φίλων” (και “συντρόφων”) έχεις ευθύνη, αφενός γιατί τους επέλεξες, αφετέρου διότι δεν ήσουν αρκετά οξυδερκής για να αντιληφθείς τα όρια της σχέσης σου μαζί τους.

Αφ’ ης στιγμής ο πρώην πρωθυπουργός χάραξε την δική του αυτόνομη και μονήρη πορεία για την ανασύνθεση της κεντροαριστεράς, σχεδόν εκ του μηδενός, οι πιό σφοδροί πολέμιοί του ξεπήδησαν από το κομματικό απαράτ που είχε δημιουργήσει την εποχή που ο (ενιαίος) ΣΥΡΙΖΑ συνήθιζε να ομνύει στον δημοκρατικό πλουραλισμό του. Όσοι στο παρελθόν γράφαμε για “βαβέλ” και “παιδική χαρά” εισπράτταμε μομφές και διδακτισμό. Το πλήρωσε ακριβά (μαζί με τα δικά του λάθη) και ως διακυβέρνηση σε δύσκολες περιόδους και ως αξιωματική αντιπολίτευση μετά το 2019.

Ορθώς, τώρα, θέλει να ξεκόψει κάθε οργανική σχέση με αρκετούς από εκείνο το πολιτικό προσωπικό και με τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ ως κομματική οντότητα που έχει οριστικά κλείσει τον κύκλο του. Σωστά, η εκπρόσωπος Τύπου του Ινστιτούτου δηλώνει πώς το νέο πολιτικό υποκείμενο δεν επιθυμεί συνεργασίες με κόμματα και με εν ενεργεία βουλευτές.

Προκύπτει, ωστόσο, το οξύμωρο: απισχνασμένα κόμματα που δημοσκοπικά καταγράφονται στο όριο της πιθανότητας κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, ή και κάτω απ΄ αυτό, να προσπαθούν να ορίσουν συμπράξεις με τον ίδιο τον πρώην πρωθυπουργό που φαίνεται να διαθέτει ακόμα πολιτικό κεφάλαιο για να διαδραματίσει ξανά κεντρικό ρόλο.

Όσοι εξαπολύουν κατηγορίες περί αρχηγικών μοντέλων δεν θέλουν να αντιληφθούν πώς η ιστορία γράφεται από πολιτικά αφηγήματα και πρόσωπα. Η Ν.Δ, για παράδειγμα, που είναι το πιό ανθεκτικό κόμμα εξουσίας της Μεταπολίτευσης, ας μη γελιόμαστε, δεν θα έφτανε στο 41% με άλλο αφήγημα και άλλο αρχηγό, όσο κι αν είχε απαξιωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κατόρθωνε να κυβερνήσει εάν στη θέση του Τσίπρα και με το ίδιο, τότε, αντιμνημονιακό αφήγημα είχε οποιονδήποτε εξ όσων εκ των έσω τον χλευάζουν.

Οι πολιτικές “φιλίες”, όμως, είναι νόμισμα. Στην μία όψη είναι τα πρόσωπα που μετρούν την σκιά τους το καταμεσήμερο, στην άλλη είναι οι επιλογές που έχεις κάνει. Το δεύτερο φαίνεται να το έχει μάθει ο Τσίπρας. Το πρώτο δεν αλλάζει, σαν χούϊ.

Στην τελευταία λέξη του ακρωνύμιου “ΕΛ.Α.Σ” κρύβεται η πιθανότητα να μην ξανακάνει τα ίδια λάθη. Συμπαράταξη. Συμπαράταξη στην κοινωνική βάση, πράγμα απαραίτητο, συμπαράταξη και στο πολιτικό προσωπικό του νέου κόμματος. Ζητούμενα και τα δύο.