Από την τριτοκοσμική κατάσταση στη βιομηχανική ζώνη Ασπροπύργου, όπου “λαμπαδιάζουν” εγκαταστάσεις ανακύκλωσης και στοιχίζουν ακόμα και ανθρώπινες ζωές, μέχρι την ελαφρότητα σε εκφάνσεις της δραστηριότητας της κεντρικής διοίκησης, η Ελλάδα είναι κάτι άλλο απ΄ αυτό που επιδεικνύουμε στον φλοιό της έξαρσης μας ότι είμαστε σημαντικό μέλος του ευρωπαϊκού πυρήνα.

Σχεδόν τρία χρόνια μετά την κακοκαιρία Ντάνιελ, τον Σεπτέμβριο 2023, παραμένει τσακισμένη η γέφυρα στον Παλαιόπυργο της Λάρισας και ανεμπόδιστα την διασχίζουν τα αυτοκίνητα. Η γέφυρα εξυπηρετεί τους κατοίκους 11 χωριών των δήμων Τεμπών και Αγιάς. Χωρίς αυτήν, πρέπει να διανύουν αποστάσεις 30 αντί 5 χλμ. Σύμφωνα με τις κυβερνητικές εξαγγελίες, θα έπρεπε να είχε ανακατασκευαστεί και παραδοθεί τον περασμένο Ιούνιο. Αλλά, το έργο ούτε καν έχει ξεκινήσει. Και οι πιο ριψοκίνδυνοι αφήνονται ανεμπόδιστοι να την διαβαίνουν.

Φταίει το κεντρικό κράτος, η Περιφέρεια, η τοπική αυτοδιοίκηση; Φταίνε οι βουλευτές, κυρίως οι της κυβερνητικής πλειοψηφίας, που δεν έχουν “βομβαρδίσει” με ερωτήσεις τους αρμόδιους υπουργούς και δεν έχουν πιάσει στασίδι έξω από τα γραφεία τους; Όλοι μαζί.

Οσονούπω κλείνει ο κύκλος του Ταμείου Ανάκαμψης και θα έπρεπε να έχουμε κάνει τον σχετικό απολογισμό εάν εκτός από τα μεγάλα έργα έχουμε φροντίσει να κλείσουμε τις μεγάλες πληγές στις υποδομές της περιφέρειας. Μάλλον δεν θα το κάνουμε. Μέχρι να πέσει η γέφυρα στην Αγιά, να ανακαλύψουμε πώς υπάρχουν κι άλλα κτίρια που απειλούνται με κατάρρευση στον αστικό ιστό της Αθήνας και πώς κινδυνεύουν οι περιοχές της δυτικής Αθήνας από μία ακόμα μεγαλύτερη πυρκαγιά.