“Θερμά Συγχαρητήρια!

Η ελληνική υδατοσφαίριση μάς έχει χαρίσει πολλές φορές στιγμές χαράς και υπερηφάνειας. Κι όμως, κάθε νέα κορυφή, κάθε μεγάλη διάκριση, κάθε μετάλλιο, βιώνεται σαν να είναι η πρώτη. Γιατί πίσω από κάθε επιτυχία βρίσκονται χρόνια σκληρής δουλειάς, αφοσίωσης, επιμονής και ομαδικού πνεύματος.

Η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου από την Εθνική Ομάδα Πόλο Ανδρών στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Σίδνεϋ αποτελεί μια ακόμη λαμπρή στιγμή για τον ελληνικό αθλητισμό και μια νέα χρυσή σελίδα στο βιβλίο της ένδοξης ιστορίας της ελληνικής υδατοσφαίρισης.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (@myelas.gr)

Θερμά συγχαρητήρια στους αθλητές της Εθνικής μας Ομάδας, στον προπονητή καθώς και σε ολόκληρο το τεχνικό επιτελείο για αυτή τη σπουδαία επιτυχία!

Σας ευχαριστούμε”.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τόνισε ότι «η εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης μάς έχει χαρίσει πολλές σπουδαίες διακρίσεις και μετάλλια, καθιερώνοντας τη χώρα μας στην ελίτ του αθλήματος παγκοσμίως.

Σήμερα, έγραψε μία νέα χρυσή σελίδα στην ιστορία της, κατακτώντας για πρώτη φορά το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Θερμά συγχαρητήρια στους διεθνείς αθλητές, στον προπονητή και σε όλους όσοι συνέβαλαν σε αυτή τη σπουδαία επιτυχία. Μας κάνατε όλους υπερήφανους».

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης συνεχάρη τους «γαλανόλευκους» μαχητές για τη μεγάλη τους επιτυχία στην Αυστραλία.

«Ο Θοδωρής Βλάχος και οι παίκτες του έδειξαν τι σημαίνει πάθος, επιμονή και νοοτροπία νικητή. Πολλά συγχαρητήρια! Πάντα άξιοι!» έγραψε ο πρωθυπουργός στην ανάρτησή του.

Η ανάρτηση Μητσοτάκη:

Η ομάδα του Θοδωρή Βλάχου θα αντιμετωπίσει στον τελικό την Ουγγαρία η οποία λίγο νωρίτερα επιβλήθηκε της Αυστραλίας με 13-12.

Η Εθνική ομάδα πόλο θα βρεθεί στον έκτο τελικό της ιστορίας της σε μεγάλη διεθνή διοργάνωση.

Πως εξελίχθηκε η αναμέτρηση

Οι Ιταλοί μπήκαν καλύτερα στο παιχνίδι και προηγήθηκαν με τον Ντόλτσε στον παίκτη παραπάνω, όμως η Ελλάδα αντέδρασε γρήγορα. Ο Σκουμπάκης ισοφάρισε σε 1-1, με τον Τζωρτζάτο να κρατά όρθια την Εθνική πραγματοποιώντας διαδοχικές αποκρούσεις, ακόμη και σε επιθέσεις με αριθμητικό πλεονέκτημα των αντιπάλων. Η «σετεμπέλο» έκλεισε το πρώτο οκτάλεπτο μπροστά στο σκορ (2-1), αξιοποιώντας μία από τις λίγες ευκαιρίες που βρήκε απέναντι στην ελληνική άμυνα.

Η δεύτερη περίοδος ξεκίνησε ιδανικά για την ομάδα του Θοδωρή Βλάχου, καθώς ο Χαλυβόπουλος ισοφάρισε με εντυπωσιακό σουτ από δύσκολη γωνία, ενώ λίγο αργότερα ο Καλογερόπουλος ευστόχησε σε πέναλτι για το πρώτο ελληνικό προβάδισμα (3-2).

Οι Ιταλοί απάντησαν στον παραπάνω με τον Φερέρο, όμως η φάση που άλλαξε τις ισορροπίες ήρθε λίγο αργότερα. Μετά από εξέταση στο VAR, ο Ντελ Μπάσο τιμωρήθηκε με πέναλτι και αποβολή χωρίς αντικατάσταση για τέσσερα λεπτά, δίνοντας στην Ελλάδα μεγάλη ευκαιρία να «χτίσει» διαφορά.

Παρότι ο Αργυρόπουλος αστόχησε στο πέναλτι, νικημένος από τον Νικοσία, η Εθνική εκμεταλλεύτηκε στη συνέχεια το αριθμητικό πλεονέκτημα. Ο ίδιος πήρε τη… ρεβάνς σκοράροντας για το 4-3, ενώ λίγο αργότερα, έπειτα από εξαιρετική συνεργασία με τον Χαλυβόπουλο, διαμόρφωσε το 5-3.

Η Ελλάδα δεν κατάφερε να αξιοποιήσει πλήρως το τετράλεπτο με παίκτη παραπάνω, χάνοντας αρκετές επιθέσεις, ωστόσο ο Τζωρτζάτος συνέχισε την εντυπωσιακή του εμφάνιση. Ο Έλληνας τερματοφύλακας πραγματοποίησε νέα σειρά μεγάλων αποκρούσεων, κορυφαία όλων εκείνη σε εκτέλεση πέναλτι των Ιταλών, διατηρώντας το ελληνικό προβάδισμα.

Το μόνο που κατάφερε η Ιταλία ήταν να μειώσει σε 5-4 με τον Ιόκι Γκράτα λίγο πριν από τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου, αφήνοντας ανοιχτούς λογαριασμούς για το δεύτερο μέρος του μεγάλου ημιτελικού.

Στην τρίτη περίοδο η ελληνική άμυνα συνέχισε να λειτουργεί υποδειγματικά, με τον Τζωρτζάτο να πραγματοποιεί νέες εντυπωσιακές επεμβάσεις, αποκρούοντας διαδοχικά τρία σουτ στην ίδια ιταλική επίθεση και κρατώντας ανέπαφη την εστία του σε καθοριστικές στιγμές.

Στην επίθεση, ο Γκιουβέτσης ανέλαβε δράση. Αρχικά ευστόχησε με δυνατό σουτ από την περιφέρεια για το 6-4 και λίγο αργότερα, με εξαιρετική προσποίηση και τελείωμα από κλειστή γωνία, ανέβασε τη διαφορά στο 7-4, δίνοντας σημαντικό προβάδισμα στην Εθνική.

Η Ιταλία αντέδρασε προς το τέλος της περιόδου. Ο Κανέλα μείωσε σε 7-5, ενώ ο Κοντέμι αξιοποίησε τον παίκτη παραπάνω για να διαμορφώσει το 7-6, κρατώντας ζωντανή τη «σετεμπέλο» στη διεκδίκηση της πρόκρισης.

Στα τελευταία δευτερόλεπτα του οκταλέπτου, ο Τζωρτζάτος πρόσθεσε ακόμη δύο μεγάλες αποκρούσεις, αποτρέποντας την ισοφάριση και επιτρέποντας στην Ελλάδα να διατηρήσει το προβάδισμα ενός τέρματος ενόψει της τελευταίας περιόδου, όπου θα κριθεί το εισιτήριο για τον μεγάλο τελικό του World Cup.

Η φάση των «32» ξεκινά απόψε με την αναμέτρηση του Καναδά με τη Νότια Αφρική στις 22:00 (ώρα Ελλάδας).

Τα ντέρμπι που ξεχωρίζουν είναι Πορτογαλία – Κροατία, Ολλανδία – Μαρόκο, Βραζιλία – Ιαπωνία, Ισπανία – Αυστρία και Γαλλία – Σουηδία ξεχωρίζουν από ένα πλούσιο πρόγραμμα. Η πρωταθλήτρια κόσμου, Αργεντινή, θα αντιμετωπίσει το Πράσινο Ακρωτήρι, το οποίο θα αναζητήσει ακόμα ένα «θαύμα» μετά την παρθενική του πρόκριση στα νοκ–άουτ.

Αναλυτικά τα 16 ζευγάρια της φάσης των 32:

Νότια Αφρική – Καναδάς 28 Ιουνίου – 22:00

Βραζιλία – Ιαπωνία 29 Ιουνίου – 20:00

Γερμανία – Παραγουάη 29 Ιουνίου – 23:30

Ολλανδία – Μαρόκο 30 Ιουνίου – 04:00

Ακτή Ελεφαντοστού – Νορβηγία 30 Ιουνίου – 20:00

Γαλλία – Σουηδία 1 Ιουλίου – 00:00

Μεξικό – Εκουαδόρ 1 Ιουλίου – 04:00

Αγγλία – Κονγκό 1 Ιουλίου – 19:00

Βέλγιο – Σενεγάλη 1 Ιουλίου – 23:00

ΗΠΑ – Βοσνία Ερζεγοβίνη 2 Ιουλίου – 03:00

Ισπανία – Αυστρία 2 Ιουλίου – 22:00

Πορτογαλία – Κροατία 3 Ιουλίου – 02:00

Ελβετία – Αλγερία 3 Ιουλίου – 06:00

Αυστραλία – Αίγυπτος 3 Ιουλίου – 21:00

Αργεντινή – Πράσινο Ακρωτήρι 4 Ιουλίου – 01:00

Κολομβία – Γκάνα 4 Ιουλίου – 04:30

The Round of 32 is set. #FIFAWorldCup pic.twitter.com/viM72iNjw3

— FIFA World Cup (@FIFAWorldCup) June 28, 2026

Ρούλα Μαντή

Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν υπήρξε ποτέ μόνο μια αθλητική διοργάνωση.

Οι κοινωνιολόγοι του αθλητισμού το χαρακτηρίζουν συχνά ως τη μεγαλύτερη ειρηνική συγκέντρωση συλλογικών συναισθημάτων στον κόσμο. Για τους πολιτικούς ηγέτες όμως, και ιδιαίτερα για τους αυταρχικούς ηγέτες, το Μουντιάλ αντιπροσωπεύει κάτι ακόμη σημαντικότερο: μια μοναδική ευκαιρία να διαμορφώσουν την εικόνα της χώρας τους, να ενισχύσουν την εσωτερική νομιμοποίηση της εξουσίας τους και να προβάλλουν ένα προσεκτικά σχεδιασμένο αφήγημα προς το εξωτερικό.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο εμβληματικές διοργανώσεις στην ιστορία του θεσμού συνδέθηκαν με ισχυρούς ηγέτες, αυταρχικά καθεστώτα και μεγάλες πολιτικές επιδιώξεις.

Το ποδόσφαιρο ως εργαλείο εξουσίας

Η σχέση αθλητισμού και πολιτικής είναι πολύ παλαιότερη από το Μουντιάλ.

Στην αρχαία Ρώμη οι αυτοκράτορες χρησιμοποιούσαν τα θεάματα στα αμφιθέατρα για να καλλιεργούν τη λαϊκή αποδοχή. Το περίφημο «άρτον και θεάματα» δεν αφορούσε απλώς τη διασκέδαση. Ήταν μηχανισμός πολιτικής σταθερότητας.

Στον 20ό αιώνα τα μεγάλα αθλητικά γεγονότα απέκτησαν έναν ακόμη πιο ισχυρό ρόλο. Η εμφάνιση του ραδιοφώνου, αργότερα της τηλεόρασης και σήμερα των ψηφιακών μέσων επέτρεψε σε κυβερνήσεις να απευθύνονται ταυτόχρονα σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Βερολίνου το 1936 θεωρούνται το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αθλητικής προπαγάνδας. Δύο χρόνια νωρίτερα, το Μουντιάλ της Ιταλίας είχε ήδη δείξει τον δρόμο.

1934: Ο Μουσολίνι ανακαλύπτει τη δύναμη της μπάλας

Όταν η FIFA ανέθεσε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 στην Ιταλία, ο Μπενίτο Μουσολίνι βρισκόταν ήδη δώδεκα χρόνια στην εξουσία.

Το φασιστικό καθεστώς είχε οικοδομήσει μια ολόκληρη πολιτική φιλοσοφία γύρω από την πειθαρχία, τη σωματική δύναμη και τη λατρεία του κράτους. Ο αθλητισμός αποτελούσε κεντρικό κομμάτι αυτής της ιδεολογίας.

Η διοργάνωση μετατράπηκε σε μια γιγαντιαία διαφήμιση του φασισμού. Νέα στάδια υψώθηκαν σε πολλές πόλεις. Οι τελετές ήταν γεμάτες στρατιωτικά στοιχεία και φασιστικούς συμβολισμούς. Τα εισιτήρια, οι αφίσες και τα αναμνηστικά έφεραν το αποτύπωμα του καθεστώτος.

Η Ιταλία κατέκτησε το τρόπαιο και η νίκη παρουσιάστηκε ως απόδειξη της «ανωτερότητας» του φασιστικού μοντέλου.

Αρκετοί ιστορικοί εξακολουθούν να εξετάζουν καταγγελίες για πολιτικές πιέσεις προς διαιτητές και αξιωματούχους. Αν και ορισμένοι ισχυρισμοί παραμένουν δύσκολο να αποδειχθούν, το βέβαιο είναι ότι ο Μουσολίνι κατάφερε να συνδέσει το όνομά του με τον θρίαμβο της εθνικής ομάδας.

Για πρώτη φορά στην ιστορία, ένας ηγέτης κατάλαβε πόσο ισχυρό πολιτικό όπλο μπορούσε να γίνει το ποδόσφαιρο.

1978: Όταν οι ζητωκραυγές σκέπαζαν τις κραυγές

Σαράντα τέσσερα χρόνια αργότερα, μια άλλη κυβέρνηση θα επιχειρούσε κάτι παρόμοιο.

Η Αργεντινή της στρατιωτικής χούντας φιλοξενούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο εν μέσω μιας από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ιστορίας της.

Ο στρατηγός Χόρχε Ραφαέλ Βιδέλα και οι συνεργάτες του είχαν εξαπολύσει ένα κύμα πολιτικών διώξεων. Χιλιάδες πολίτες συνελήφθησαν χωρίς δίκη, βασανίστηκαν ή εξαφανίστηκαν.

Κι όμως, στις τηλεοπτικές οθόνες του κόσμου εμφανιζόταν μια χώρα γιορτής.

Το συγκλονιστικό στοιχείο είναι ότι το κέντρο βασανιστηρίων ESMA βρισκόταν σε μικρή απόσταση από το στάδιο Μονουμεντάλ όπου διεξάγονταν αγώνες του Μουντιάλ.

Αργότερα, επιζώντες κατέθεσαν ότι άκουγαν τα πανηγύρια των φιλάθλων από τα κελιά τους.

Η κατάκτηση του τροπαίου από την εθνική ομάδα της Αργεντινής έδωσε στο καθεστώς μια τεράστια προπαγανδιστική νίκη. Ωστόσο, η παρουσία χιλιάδων ξένων δημοσιογράφων συνέβαλε επίσης στη διεθνοποίηση των καταγγελιών για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το Μουντιάλ λειτούργησε τελικά και προς τις δύο κατευθύνσεις: ως εργαλείο προπαγάνδας αλλά και ως παράθυρο αποκάλυψης.

Η νέα εποχή του «sportswashing»

Στις αρχές του 21ου αιώνα εμφανίστηκε ένας νέος όρος: sportswashing.

Πρόκειται για τη χρήση αθλητικών διοργανώσεων προκειμένου μια χώρα να βελτιώσει τη διεθνή εικόνα της και να απομακρύνει τη συζήτηση από αμφιλεγόμενα ζητήματα.

Η λέξη δεν αποτελεί επίσημο ακαδημαϊκό όρο, χρησιμοποιείται όμως ευρέως από ερευνητές, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Η λογική είναι απλή.

Αν εκατοντάδες εκατομμύρια τηλεθεατές βλέπουν γεμάτα στάδια, φιλόξενες πόλεις και εντυπωσιακές τελετές, τότε η δημόσια εικόνα μιας χώρας μπορεί να αλλάξει πολύ πιο γρήγορα από ό,τι μέσω της διπλωματίας.

Ρωσία 2018: Η πιο φιλική εικόνα του Πούτιν

Το Μουντιάλ του 2018 αποτέλεσε μια μεγάλη δοκιμασία για τη Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Η χώρα βρισκόταν ήδη σε αντιπαράθεση με τη Δύση μετά την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014. Παράλληλα δεχόταν επικρίσεις για περιορισμό πολιτικών ελευθεριών και ελέγχου των μέσων ενημέρωσης.

Η διοργάνωση έδωσε στη Μόσχα την ευκαιρία να παρουσιάσει μια διαφορετική εικόνα.

Οι φίλαθλοι συνάντησαν οργανωμένες πόλεις, σύγχρονες υποδομές και μια φιλόξενη καθημερινότητα που απείχε από τα στερεότυπα που κυριαρχούσαν στη Δύση.

Πολλοί αναλυτές θεώρησαν ότι η Ρωσία πέτυχε έναν σημαντικό επικοινωνιακό στόχο. Η εικόνα εκείνου του καλοκαιριού έμοιαζε εντελώς διαφορετική από εκείνη που θα ακολουθούσε λίγα χρόνια αργότερα με τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Κατάρ 2022: Το ακριβότερο Μουντιάλ όλων των εποχών

Αν η Ρωσία επένδυσε δισεκατομμύρια, το Κατάρ επένδυσε δεκάδες δισεκατομμύρια.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις διεθνών οικονομικών οργανισμών και μέσων ενημέρωσης, η συνολική δαπάνη για έργα που συνδέθηκαν με το Μουντιάλ ξεπέρασε κατά πολύ κάθε προηγούμενη διοργάνωση.

Το εμιράτο επιδίωκε να μετατραπεί από έναν ενεργειακό γίγαντα σε παγκόσμιο παίκτη με πολιτική και πολιτιστική επιρροή.

Το Μουντιάλ αποτέλεσε το αποκορύφωμα αυτής της στρατηγικής.

Την ίδια στιγμή όμως, οι διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έθεταν επίμονα ερωτήματα για τις συνθήκες εργασίας μεταναστών εργατών, τα εργασιακά δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες.

Η συζήτηση γύρω από το Κατάρ έδειξε ότι οι αθλητικές διοργανώσεις δεν μπορούν πλέον να αποκοπούν από τον δημόσιο διάλογο για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Και τώρα ο Τραμπ

Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 φέρνει μια νέα ιδιαιτερότητα.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι δικτατορία. Διαθέτουν ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς, ανεξάρτητη δικαιοσύνη και ελεύθερα μέσα ενημέρωσης.

Ωστόσο, η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο έχει δημιουργήσει ερωτήματα για το πώς θα χρησιμοποιηθεί πολιτικά η διοργάνωση.

Σε αντίθεση με τον Μουσολίνι, τον Βιδέλα, τον Πούτιν ή τους ηγέτες του Κατάρ, ο Τραμπ δεν φαίνεται να επιδιώκει να εμφανιστεί πιο μετριοπαθής ή πιο φιλικός προς τον κόσμο.

Αντίθετα, η πολιτική του ταυτότητα βασίζεται ακριβώς στην εικόνα του ηγέτη που συγκρούεται, προκαλεί και αψηφά τις συμβάσεις.

Αυτό κάνει το Μουντιάλ του 2026 διαφορετικό από όλα τα προηγούμενα.

Δεν αποκλείεται τα γήπεδα να γίνουν χώρος όχι μόνο πανηγυρισμών αλλά και πολιτικών μηνυμάτων, διαμαρτυριών και αντιπαραθέσεων.

Η μεγάλη αντίφαση του ποδοσφαίρου

Η FIFA επαναλαμβάνει εδώ και δεκαετίες ότι «το ποδόσφαιρο ενώνει». Η ιστορία δείχνει ότι αυτό είναι αλήθεια.

Δείχνει όμως και κάτι ακόμη.

Το ποδόσφαιρο ενώνει τόσο αποτελεσματικά τους ανθρώπους, ώστε οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να αντισταθούν στον πειρασμό να αξιοποιήσουν αυτή τη δύναμη. Γι’ αυτό και κάθε Μουντιάλ είναι ταυτόχρονα δύο πράγματα.

Είναι η γιορτή των φιλάθλων. Και είναι μια μάχη αφηγήσεων για το ποια εικόνα μιας χώρας θα δει ο κόσμος.

Η μπάλα κυλά στο χορτάρι. Όμως πίσω από αυτήν συχνά κινούνται πολύ μεγαλύτερες δυνάμεις από τις έντεκα φανέλες κάθε ομάδας.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο ξεκινάει την Πέμπτη και το Allwyn Game Time υποδέχεται έναν από τους πιο έμπειρους αναλυτές του ελληνικού ποδοσφαίρου, τον Αντώνη Καρπετόπουλο.

Με το χαρακτηριστικό του ύφος, που συνδυάζει γνώση αλλά και χιούμορ, ο καταξιωμένος δημοσιογράφος βάζει από νωρίς το κοινό στο κλίμα της διοργάνωσης, ξεκινώντας από το παιχνίδι της πρεμιέρας ανάμεσα στο Μεξικό και την Νότια Αφρική. Παράλληλα, εξηγεί γιατί βλέπει τη Γαλλία ως πρώτο φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου, ενώ κάνει εκτιμήσεις για τον πρώτο σκόρερ και τον MVP του τουρνουά.

Αναλύει τα 6 πρώτα παιχνίδια της διοργάνωσης και παρουσιάζει τη δική του «ιδανική ενδεκάδα» όλων των Παγκοσμίων Κυπέλλων με τον Φραντς Μπεκενμπάουερ στον πάγκο.

Θυμάται τον αγώνα που έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη του, ξεχωρίζει τον Μαρτσέλο Λίπι ως τον πιο χαρισματικό προπονητή που έχει γνωρίσει και τονίζει ότι ο Γιώργος Καραγκούνης ήταν ο ποδοσφαιριστής για τον οποίο άλλαξε γνώμη όταν τον γνώρισε εκτός γηπέδων.

Αποκαλύπτει την ομάδα που θα ήθελε να διοικήσει δείχνοντας με χιούμορ τη διάθεσή του για… ανατροπές στο ελληνικό ποδοσφαιρικό σκηνικό. Τέλος, αποδέχεται το challenge της Χριστίνας Βραχάλη και δοκιμάζει τις γνώσεις του σε ένα παιχνίδι με αληθινές και…AI ποδοσφαιρικές ατάκες.

Δείτε όλο το επεισόδιο:

Το Game Time υποστηρίζει το πρόγραμμα «Αθλητικές Ακαδημίες Allwyn», προσφέροντας επιπλέον αθλητικό εξοπλισμό στις 200 ακαδημίες που συμμετέχουν στο πρόγραμμα.

Η αυξανόμενη πολιτικοποίηση του Μουντιάλ, οι εντάσεις στο εσωτερικό του παγκόσμιου ποδοσφαίρου και οι γεωπολιτικές εξελίξεις γύρω από τη διοργάνωση του 2026 συνθέτουν ένα περιβάλλον αβεβαιότητας για τη FIFA και το κορυφαίο προϊόν της.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο υπήρξε διαχρονικά κάτι περισσότερο από μια αθλητική διοργάνωση. Από τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του λειτούργησε ως μέσο προβολής εθνικών στρατηγικών και πολιτικών επιδιώξεων. Η διοργάνωση του 1934 στην Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι και εκείνη του 1978 στην Αργεντινή υπό το στρατιωτικό καθεστώς συγκαταλέγονται στα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αξιοποίησης του ποδοσφαίρου για πολιτικούς σκοπούς.

Ακόμη και σε περιπτώσεις που αξιολογήθηκαν θετικά, η πολιτική διάσταση ήταν παρούσα. Το Μουντιάλ της Γαλλίας το 1998 συνδέθηκε με την προβολή της πολυπολιτισμικότητας, ενώ εκείνο της Γερμανίας το 2006 θεωρήθηκε μέρος μιας προσπάθειας επαναπροσδιορισμού της εικόνας της χώρας και ανάδειξης μιας πιο ήπιας εκδοχής του γερμανικού πατριωτισμού.

Παράλληλα, η ίδια η FIFA διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής γεωγραφίας. Η συνδιοργάνωση του Μουντιάλ του 2002 από την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, όπως και η ανάθεση της διοργάνωσης του 2010 στη Νότια Αφρική, εντάσσονταν σε μια ευρύτερη στρατηγική διεύρυνσης της επιρροής του αθλήματος.

Πολιτικά φορτισμένη η φετινή διοργάνωση

Η διοργάνωση του 2026 σε Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδά και Μεξικό θεωρείται από πολλούς ως η πιο πολιτικά φορτισμένη των τελευταίων δεκαετιών. Ο Economist επισημαίνει ότι θα είναι η πρώτη φορά που μία από τις διοργανώτριες χώρες βρίσκεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με συμμετέχουσα χώρα -ο λόγος, φυσικά, για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν, σε μια περίοδο κατά την οποία οι σχέσεις των δύο χωρών βρίσκονται στο χειρότερο επίπεδο των τελευταίων ετών.

Την ίδια στιγμή, η επιβολή ταξιδιωτικών περιορισμών από τις Ηνωμένες Πολιτείες σε πολίτες ορισμένων χωρών δημιουργεί νέα δεδομένα για μια διοργάνωση που παραδοσιακά προβάλλεται ως σύμβολο παγκόσμιας συμμετοχής. Η υπόθεση Σομαλού διαιτητή, στον οποίο απαγορεύθηκε η είσοδος στη χώρα, αναφέρεται ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των νέων προκλήσεων.

Στο ήδη σύνθετο σκηνικό προστίθενται και οι πολιτικές τριβές μεταξύ της Ουάσινγκτον και των συνδιοργανωτών της διοργάνωσης, του Καναδά και του Μεξικού. Σύμφωνα με την ανάλυση, οι εξελίξεις αυτές ενισχύουν τον κίνδυνο το Μουντιάλ να μετατραπεί από γιορτή του ποδοσφαίρου σε πεδίο έκφρασης γεωπολιτικών ανταγωνισμών.

Τα προβλήματα στη FIFA

Ωστόσο, τα προβλήματα της FIFA δεν περιορίζονται στη διεθνή πολιτική. Οι σχέσεις της παγκόσμιας ομοσπονδίας με την UEFA παραμένουν τεταμένες, καθώς οι δύο οργανισμοί ανταγωνίζονται για οικονομικούς πόρους, επιρροή και έλεγχο των σημαντικότερων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων.

Η δημιουργία νέων διοργανώσεων, όπως το διευρυμένο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, αλλά και η συνεχής αύξηση των αγώνων στο διεθνές καλεντάρι έχουν προκαλέσει αντιδράσεις για την επιβάρυνση των ποδοσφαιριστών και την αυξανόμενη εμπορευματοποίηση του αθλήματος. Παράλληλα, η προσπάθεια της FIFA να ενισχύσει την παρουσία της εκτός Ευρώπης δημιουργεί νέες εστίες έντασης με τις παραδοσιακές ποδοσφαιρικές δυνάμεις.

Ο Economist επισημαίνει ότι η ιστορία του Μουντιάλ είναι συνυφασμένη με τη συνεχή επέκταση. Από το 1930 μέχρι σήμερα, η διοργάνωση αναπτυσσόταν αδιάκοπα, με περισσότερες ομάδες, περισσότερους αγώνες, μεγαλύτερα έσοδα και διεύρυνση των αγορών στις οποίες απευθύνεται. Ωστόσο, η ανάλυση υπογραμμίζει ότι καμία διαδικασία ανάπτυξης δεν είναι απεριόριστη.

Υπενθυμίζει, δε, ότι ακόμη και οι Ολυμπιακοί Αγώνες βρέθηκαν αντιμέτωποι με σοβαρές κρίσεις κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όταν τα διαδοχικά μποϊκοτάζ της δεκαετίας του 1970 και του 1980 απείλησαν τη διεθνή τους απήχηση και τη βιωσιμότητά τους.

Αντίστοιχα, μια σειρά πολιτικών, διπλωματικών ή θεσμικών κρίσεων θα μπορούσε, σύμφωνα με την ανάλυση, να υπονομεύσει σταδιακά την αξιοπιστία και το κύρος του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Το υποθετικό σενάριο

Στο πλαίσιο αυτό, περιγράφεται ακόμα και ένα υποθετικό σενάριο, κατά το οποίο ένα σοβαρό περιστατικό με ξένο φίλαθλο στις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να προκαλέσει διπλωματική κρίση. Εάν η FIFA επέλεγε να μην παρέμβει, δεν αποκλείεται να προέκυπταν συγκρούσεις μεταξύ ομοσπονδιών, κυρώσεις ή ακόμη και μποϊκοτάζ μελλοντικών διοργανώσεων.

Παρότι το συγκεκριμένο ενδεχόμενο παραμένει θεωρητικό, ο Economist σημειώνει ότι η διεθνής πραγματικότητα των τελευταίων ετών έχει αποδείξει πως εξελίξεις που κάποτε θεωρούνταν αδιανόητες, μπορούν τελικά να συμβούν.

Υπό αυτό το πρίσμα, το ερώτημα που τίθεται δεν αφορά μόνο στη διεξαγωγή του Μουντιάλ του 2030, αλλά και τη μορφή που θα έχει η διοργάνωση στο μέλλον, το εύρος της συμμετοχής των χωρών και το κατά πόσο θα εξακολουθήσει να διαθέτει το κύρος που τη συνόδευε επί δεκαετίες.

Για πρώτη φορά έπειτα από σχεδόν έναν αιώνα ιστορίας, η συζήτηση γύρω από το μέλλον του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν θεωρείται πλέον αδιανόητη.

Πηγή: The Economist

Ο επικεφαλής της ιρανικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, Μεχντί Τατζ, δήλωσε το Σάββατο ότι η βάση της ομάδας θα βρίσκεται στην πόλη Τιχουάνα, μια πόλη στον Ειρηνικό Ωκεανό και στα σύνορα με τις ΗΠΑ (Σαν Ντιέγκο), κατά τη διάρκεια του τουρνουά.

Το Μεξικό συμφώνησε «χωρίς κανένα πρόβλημα» να φιλοξενήσει την Εθνική ομάδα του Ιράν κατά στη διάρκεια του Μουντιάλ 2026, αφού η ιρανική ομάδα ανακοίνωσε το Σάββατο την πρόθεσή της να εγκαταστήσει το προπονητικό της κέντρο στην Τιχουάνα αντί για το Τουσόν του Μεξικού, ανακοίνωσε τη Δευτέρα η Πρόεδρος Κλαούντια Σάινμπαουμ.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θέλουν η ιρανική Εθνική ομάδα να εγκαταστήσει προπονητική βάση στο έδαφός τους», εξήγησε σε συνέντευξη Τύπου. «Έτσι μας ρώτησαν: “Μπορούν να την εγκαταστήσουν στο Μεξικό;” Απαντήσαμε “ναι”, χωρίς κανένα πρόβλημα».

Το Ιράν, το οποίο θα παίξει και τους τρεις αγώνες της φάσης των ομίλων στις Ηνωμένες Πολιτείες, ανακοίνωσε το Σάββατο ότι έλαβε την έγκριση της FIFA για να εγκαταστήσει το προπονητικό κέντρο του στο Μεξικό, παρακάμπτοντας έτσι τα προβλήματα βίζας που αντιμετωπίζει.

Ο νεαρός σούπερ σταρ της Μπαρτσελόνα που τραυματίστηκε πριν από δέκα μέρες στον αγώνα με τη Θέλτα, ξεκίνησε πρόγραμμα αποκατάστασης, δουλεύοντας τόσο στο γυμναστήριο όσο και στο γήπεδο.

Η πορεία της αποθεραπείας του δείχνει να βρίσκεται πλέον στον σωστό δρόμο κι όπως αναφέρουν τα ισπανικά ΜΜΕ, ο Γιαμάλ θα είναι κανονικά στις επιλογές του Ντε λα Φουέντε για την αποστολή της «ρόχα» στο Μουντιάλ 2026.