Ρούλα Μαντή

Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν υπήρξε ποτέ μόνο μια αθλητική διοργάνωση.

Οι κοινωνιολόγοι του αθλητισμού το χαρακτηρίζουν συχνά ως τη μεγαλύτερη ειρηνική συγκέντρωση συλλογικών συναισθημάτων στον κόσμο. Για τους πολιτικούς ηγέτες όμως, και ιδιαίτερα για τους αυταρχικούς ηγέτες, το Μουντιάλ αντιπροσωπεύει κάτι ακόμη σημαντικότερο: μια μοναδική ευκαιρία να διαμορφώσουν την εικόνα της χώρας τους, να ενισχύσουν την εσωτερική νομιμοποίηση της εξουσίας τους και να προβάλλουν ένα προσεκτικά σχεδιασμένο αφήγημα προς το εξωτερικό.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο εμβληματικές διοργανώσεις στην ιστορία του θεσμού συνδέθηκαν με ισχυρούς ηγέτες, αυταρχικά καθεστώτα και μεγάλες πολιτικές επιδιώξεις.

Το ποδόσφαιρο ως εργαλείο εξουσίας

Η σχέση αθλητισμού και πολιτικής είναι πολύ παλαιότερη από το Μουντιάλ.

Στην αρχαία Ρώμη οι αυτοκράτορες χρησιμοποιούσαν τα θεάματα στα αμφιθέατρα για να καλλιεργούν τη λαϊκή αποδοχή. Το περίφημο «άρτον και θεάματα» δεν αφορούσε απλώς τη διασκέδαση. Ήταν μηχανισμός πολιτικής σταθερότητας.

Στον 20ό αιώνα τα μεγάλα αθλητικά γεγονότα απέκτησαν έναν ακόμη πιο ισχυρό ρόλο. Η εμφάνιση του ραδιοφώνου, αργότερα της τηλεόρασης και σήμερα των ψηφιακών μέσων επέτρεψε σε κυβερνήσεις να απευθύνονται ταυτόχρονα σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Βερολίνου το 1936 θεωρούνται το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αθλητικής προπαγάνδας. Δύο χρόνια νωρίτερα, το Μουντιάλ της Ιταλίας είχε ήδη δείξει τον δρόμο.

1934: Ο Μουσολίνι ανακαλύπτει τη δύναμη της μπάλας

Όταν η FIFA ανέθεσε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 στην Ιταλία, ο Μπενίτο Μουσολίνι βρισκόταν ήδη δώδεκα χρόνια στην εξουσία.

Το φασιστικό καθεστώς είχε οικοδομήσει μια ολόκληρη πολιτική φιλοσοφία γύρω από την πειθαρχία, τη σωματική δύναμη και τη λατρεία του κράτους. Ο αθλητισμός αποτελούσε κεντρικό κομμάτι αυτής της ιδεολογίας.

Η διοργάνωση μετατράπηκε σε μια γιγαντιαία διαφήμιση του φασισμού. Νέα στάδια υψώθηκαν σε πολλές πόλεις. Οι τελετές ήταν γεμάτες στρατιωτικά στοιχεία και φασιστικούς συμβολισμούς. Τα εισιτήρια, οι αφίσες και τα αναμνηστικά έφεραν το αποτύπωμα του καθεστώτος.

Η Ιταλία κατέκτησε το τρόπαιο και η νίκη παρουσιάστηκε ως απόδειξη της «ανωτερότητας» του φασιστικού μοντέλου.

Αρκετοί ιστορικοί εξακολουθούν να εξετάζουν καταγγελίες για πολιτικές πιέσεις προς διαιτητές και αξιωματούχους. Αν και ορισμένοι ισχυρισμοί παραμένουν δύσκολο να αποδειχθούν, το βέβαιο είναι ότι ο Μουσολίνι κατάφερε να συνδέσει το όνομά του με τον θρίαμβο της εθνικής ομάδας.

Για πρώτη φορά στην ιστορία, ένας ηγέτης κατάλαβε πόσο ισχυρό πολιτικό όπλο μπορούσε να γίνει το ποδόσφαιρο.

1978: Όταν οι ζητωκραυγές σκέπαζαν τις κραυγές

Σαράντα τέσσερα χρόνια αργότερα, μια άλλη κυβέρνηση θα επιχειρούσε κάτι παρόμοιο.

Η Αργεντινή της στρατιωτικής χούντας φιλοξενούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο εν μέσω μιας από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ιστορίας της.

Ο στρατηγός Χόρχε Ραφαέλ Βιδέλα και οι συνεργάτες του είχαν εξαπολύσει ένα κύμα πολιτικών διώξεων. Χιλιάδες πολίτες συνελήφθησαν χωρίς δίκη, βασανίστηκαν ή εξαφανίστηκαν.

Κι όμως, στις τηλεοπτικές οθόνες του κόσμου εμφανιζόταν μια χώρα γιορτής.

Το συγκλονιστικό στοιχείο είναι ότι το κέντρο βασανιστηρίων ESMA βρισκόταν σε μικρή απόσταση από το στάδιο Μονουμεντάλ όπου διεξάγονταν αγώνες του Μουντιάλ.

Αργότερα, επιζώντες κατέθεσαν ότι άκουγαν τα πανηγύρια των φιλάθλων από τα κελιά τους.

Η κατάκτηση του τροπαίου από την εθνική ομάδα της Αργεντινής έδωσε στο καθεστώς μια τεράστια προπαγανδιστική νίκη. Ωστόσο, η παρουσία χιλιάδων ξένων δημοσιογράφων συνέβαλε επίσης στη διεθνοποίηση των καταγγελιών για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το Μουντιάλ λειτούργησε τελικά και προς τις δύο κατευθύνσεις: ως εργαλείο προπαγάνδας αλλά και ως παράθυρο αποκάλυψης.

Η νέα εποχή του «sportswashing»

Στις αρχές του 21ου αιώνα εμφανίστηκε ένας νέος όρος: sportswashing.

Πρόκειται για τη χρήση αθλητικών διοργανώσεων προκειμένου μια χώρα να βελτιώσει τη διεθνή εικόνα της και να απομακρύνει τη συζήτηση από αμφιλεγόμενα ζητήματα.

Η λέξη δεν αποτελεί επίσημο ακαδημαϊκό όρο, χρησιμοποιείται όμως ευρέως από ερευνητές, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Η λογική είναι απλή.

Αν εκατοντάδες εκατομμύρια τηλεθεατές βλέπουν γεμάτα στάδια, φιλόξενες πόλεις και εντυπωσιακές τελετές, τότε η δημόσια εικόνα μιας χώρας μπορεί να αλλάξει πολύ πιο γρήγορα από ό,τι μέσω της διπλωματίας.

Ρωσία 2018: Η πιο φιλική εικόνα του Πούτιν

Το Μουντιάλ του 2018 αποτέλεσε μια μεγάλη δοκιμασία για τη Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Η χώρα βρισκόταν ήδη σε αντιπαράθεση με τη Δύση μετά την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014. Παράλληλα δεχόταν επικρίσεις για περιορισμό πολιτικών ελευθεριών και ελέγχου των μέσων ενημέρωσης.

Η διοργάνωση έδωσε στη Μόσχα την ευκαιρία να παρουσιάσει μια διαφορετική εικόνα.

Οι φίλαθλοι συνάντησαν οργανωμένες πόλεις, σύγχρονες υποδομές και μια φιλόξενη καθημερινότητα που απείχε από τα στερεότυπα που κυριαρχούσαν στη Δύση.

Πολλοί αναλυτές θεώρησαν ότι η Ρωσία πέτυχε έναν σημαντικό επικοινωνιακό στόχο. Η εικόνα εκείνου του καλοκαιριού έμοιαζε εντελώς διαφορετική από εκείνη που θα ακολουθούσε λίγα χρόνια αργότερα με τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Κατάρ 2022: Το ακριβότερο Μουντιάλ όλων των εποχών

Αν η Ρωσία επένδυσε δισεκατομμύρια, το Κατάρ επένδυσε δεκάδες δισεκατομμύρια.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις διεθνών οικονομικών οργανισμών και μέσων ενημέρωσης, η συνολική δαπάνη για έργα που συνδέθηκαν με το Μουντιάλ ξεπέρασε κατά πολύ κάθε προηγούμενη διοργάνωση.

Το εμιράτο επιδίωκε να μετατραπεί από έναν ενεργειακό γίγαντα σε παγκόσμιο παίκτη με πολιτική και πολιτιστική επιρροή.

Το Μουντιάλ αποτέλεσε το αποκορύφωμα αυτής της στρατηγικής.

Την ίδια στιγμή όμως, οι διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έθεταν επίμονα ερωτήματα για τις συνθήκες εργασίας μεταναστών εργατών, τα εργασιακά δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες.

Η συζήτηση γύρω από το Κατάρ έδειξε ότι οι αθλητικές διοργανώσεις δεν μπορούν πλέον να αποκοπούν από τον δημόσιο διάλογο για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Και τώρα ο Τραμπ

Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 φέρνει μια νέα ιδιαιτερότητα.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι δικτατορία. Διαθέτουν ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς, ανεξάρτητη δικαιοσύνη και ελεύθερα μέσα ενημέρωσης.

Ωστόσο, η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο έχει δημιουργήσει ερωτήματα για το πώς θα χρησιμοποιηθεί πολιτικά η διοργάνωση.

Σε αντίθεση με τον Μουσολίνι, τον Βιδέλα, τον Πούτιν ή τους ηγέτες του Κατάρ, ο Τραμπ δεν φαίνεται να επιδιώκει να εμφανιστεί πιο μετριοπαθής ή πιο φιλικός προς τον κόσμο.

Αντίθετα, η πολιτική του ταυτότητα βασίζεται ακριβώς στην εικόνα του ηγέτη που συγκρούεται, προκαλεί και αψηφά τις συμβάσεις.

Αυτό κάνει το Μουντιάλ του 2026 διαφορετικό από όλα τα προηγούμενα.

Δεν αποκλείεται τα γήπεδα να γίνουν χώρος όχι μόνο πανηγυρισμών αλλά και πολιτικών μηνυμάτων, διαμαρτυριών και αντιπαραθέσεων.

Η μεγάλη αντίφαση του ποδοσφαίρου

Η FIFA επαναλαμβάνει εδώ και δεκαετίες ότι «το ποδόσφαιρο ενώνει». Η ιστορία δείχνει ότι αυτό είναι αλήθεια.

Δείχνει όμως και κάτι ακόμη.

Το ποδόσφαιρο ενώνει τόσο αποτελεσματικά τους ανθρώπους, ώστε οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να αντισταθούν στον πειρασμό να αξιοποιήσουν αυτή τη δύναμη. Γι’ αυτό και κάθε Μουντιάλ είναι ταυτόχρονα δύο πράγματα.

Είναι η γιορτή των φιλάθλων. Και είναι μια μάχη αφηγήσεων για το ποια εικόνα μιας χώρας θα δει ο κόσμος.

Η μπάλα κυλά στο χορτάρι. Όμως πίσω από αυτήν συχνά κινούνται πολύ μεγαλύτερες δυνάμεις από τις έντεκα φανέλες κάθε ομάδας.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο ξεκινάει την Πέμπτη και το Allwyn Game Time υποδέχεται έναν από τους πιο έμπειρους αναλυτές του ελληνικού ποδοσφαίρου, τον Αντώνη Καρπετόπουλο.

Με το χαρακτηριστικό του ύφος, που συνδυάζει γνώση αλλά και χιούμορ, ο καταξιωμένος δημοσιογράφος βάζει από νωρίς το κοινό στο κλίμα της διοργάνωσης, ξεκινώντας από το παιχνίδι της πρεμιέρας ανάμεσα στο Μεξικό και την Νότια Αφρική. Παράλληλα, εξηγεί γιατί βλέπει τη Γαλλία ως πρώτο φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου, ενώ κάνει εκτιμήσεις για τον πρώτο σκόρερ και τον MVP του τουρνουά.

Αναλύει τα 6 πρώτα παιχνίδια της διοργάνωσης και παρουσιάζει τη δική του «ιδανική ενδεκάδα» όλων των Παγκοσμίων Κυπέλλων με τον Φραντς Μπεκενμπάουερ στον πάγκο.

Θυμάται τον αγώνα που έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη του, ξεχωρίζει τον Μαρτσέλο Λίπι ως τον πιο χαρισματικό προπονητή που έχει γνωρίσει και τονίζει ότι ο Γιώργος Καραγκούνης ήταν ο ποδοσφαιριστής για τον οποίο άλλαξε γνώμη όταν τον γνώρισε εκτός γηπέδων.

Αποκαλύπτει την ομάδα που θα ήθελε να διοικήσει δείχνοντας με χιούμορ τη διάθεσή του για… ανατροπές στο ελληνικό ποδοσφαιρικό σκηνικό. Τέλος, αποδέχεται το challenge της Χριστίνας Βραχάλη και δοκιμάζει τις γνώσεις του σε ένα παιχνίδι με αληθινές και…AI ποδοσφαιρικές ατάκες.

Δείτε όλο το επεισόδιο:

Το Game Time υποστηρίζει το πρόγραμμα «Αθλητικές Ακαδημίες Allwyn», προσφέροντας επιπλέον αθλητικό εξοπλισμό στις 200 ακαδημίες που συμμετέχουν στο πρόγραμμα.

Η αυξανόμενη πολιτικοποίηση του Μουντιάλ, οι εντάσεις στο εσωτερικό του παγκόσμιου ποδοσφαίρου και οι γεωπολιτικές εξελίξεις γύρω από τη διοργάνωση του 2026 συνθέτουν ένα περιβάλλον αβεβαιότητας για τη FIFA και το κορυφαίο προϊόν της.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο υπήρξε διαχρονικά κάτι περισσότερο από μια αθλητική διοργάνωση. Από τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του λειτούργησε ως μέσο προβολής εθνικών στρατηγικών και πολιτικών επιδιώξεων. Η διοργάνωση του 1934 στην Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι και εκείνη του 1978 στην Αργεντινή υπό το στρατιωτικό καθεστώς συγκαταλέγονται στα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αξιοποίησης του ποδοσφαίρου για πολιτικούς σκοπούς.

Ακόμη και σε περιπτώσεις που αξιολογήθηκαν θετικά, η πολιτική διάσταση ήταν παρούσα. Το Μουντιάλ της Γαλλίας το 1998 συνδέθηκε με την προβολή της πολυπολιτισμικότητας, ενώ εκείνο της Γερμανίας το 2006 θεωρήθηκε μέρος μιας προσπάθειας επαναπροσδιορισμού της εικόνας της χώρας και ανάδειξης μιας πιο ήπιας εκδοχής του γερμανικού πατριωτισμού.

Παράλληλα, η ίδια η FIFA διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής γεωγραφίας. Η συνδιοργάνωση του Μουντιάλ του 2002 από την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, όπως και η ανάθεση της διοργάνωσης του 2010 στη Νότια Αφρική, εντάσσονταν σε μια ευρύτερη στρατηγική διεύρυνσης της επιρροής του αθλήματος.

Πολιτικά φορτισμένη η φετινή διοργάνωση

Η διοργάνωση του 2026 σε Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδά και Μεξικό θεωρείται από πολλούς ως η πιο πολιτικά φορτισμένη των τελευταίων δεκαετιών. Ο Economist επισημαίνει ότι θα είναι η πρώτη φορά που μία από τις διοργανώτριες χώρες βρίσκεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με συμμετέχουσα χώρα -ο λόγος, φυσικά, για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν, σε μια περίοδο κατά την οποία οι σχέσεις των δύο χωρών βρίσκονται στο χειρότερο επίπεδο των τελευταίων ετών.

Την ίδια στιγμή, η επιβολή ταξιδιωτικών περιορισμών από τις Ηνωμένες Πολιτείες σε πολίτες ορισμένων χωρών δημιουργεί νέα δεδομένα για μια διοργάνωση που παραδοσιακά προβάλλεται ως σύμβολο παγκόσμιας συμμετοχής. Η υπόθεση Σομαλού διαιτητή, στον οποίο απαγορεύθηκε η είσοδος στη χώρα, αναφέρεται ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των νέων προκλήσεων.

Στο ήδη σύνθετο σκηνικό προστίθενται και οι πολιτικές τριβές μεταξύ της Ουάσινγκτον και των συνδιοργανωτών της διοργάνωσης, του Καναδά και του Μεξικού. Σύμφωνα με την ανάλυση, οι εξελίξεις αυτές ενισχύουν τον κίνδυνο το Μουντιάλ να μετατραπεί από γιορτή του ποδοσφαίρου σε πεδίο έκφρασης γεωπολιτικών ανταγωνισμών.

Τα προβλήματα στη FIFA

Ωστόσο, τα προβλήματα της FIFA δεν περιορίζονται στη διεθνή πολιτική. Οι σχέσεις της παγκόσμιας ομοσπονδίας με την UEFA παραμένουν τεταμένες, καθώς οι δύο οργανισμοί ανταγωνίζονται για οικονομικούς πόρους, επιρροή και έλεγχο των σημαντικότερων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων.

Η δημιουργία νέων διοργανώσεων, όπως το διευρυμένο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, αλλά και η συνεχής αύξηση των αγώνων στο διεθνές καλεντάρι έχουν προκαλέσει αντιδράσεις για την επιβάρυνση των ποδοσφαιριστών και την αυξανόμενη εμπορευματοποίηση του αθλήματος. Παράλληλα, η προσπάθεια της FIFA να ενισχύσει την παρουσία της εκτός Ευρώπης δημιουργεί νέες εστίες έντασης με τις παραδοσιακές ποδοσφαιρικές δυνάμεις.

Ο Economist επισημαίνει ότι η ιστορία του Μουντιάλ είναι συνυφασμένη με τη συνεχή επέκταση. Από το 1930 μέχρι σήμερα, η διοργάνωση αναπτυσσόταν αδιάκοπα, με περισσότερες ομάδες, περισσότερους αγώνες, μεγαλύτερα έσοδα και διεύρυνση των αγορών στις οποίες απευθύνεται. Ωστόσο, η ανάλυση υπογραμμίζει ότι καμία διαδικασία ανάπτυξης δεν είναι απεριόριστη.

Υπενθυμίζει, δε, ότι ακόμη και οι Ολυμπιακοί Αγώνες βρέθηκαν αντιμέτωποι με σοβαρές κρίσεις κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όταν τα διαδοχικά μποϊκοτάζ της δεκαετίας του 1970 και του 1980 απείλησαν τη διεθνή τους απήχηση και τη βιωσιμότητά τους.

Αντίστοιχα, μια σειρά πολιτικών, διπλωματικών ή θεσμικών κρίσεων θα μπορούσε, σύμφωνα με την ανάλυση, να υπονομεύσει σταδιακά την αξιοπιστία και το κύρος του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Το υποθετικό σενάριο

Στο πλαίσιο αυτό, περιγράφεται ακόμα και ένα υποθετικό σενάριο, κατά το οποίο ένα σοβαρό περιστατικό με ξένο φίλαθλο στις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να προκαλέσει διπλωματική κρίση. Εάν η FIFA επέλεγε να μην παρέμβει, δεν αποκλείεται να προέκυπταν συγκρούσεις μεταξύ ομοσπονδιών, κυρώσεις ή ακόμη και μποϊκοτάζ μελλοντικών διοργανώσεων.

Παρότι το συγκεκριμένο ενδεχόμενο παραμένει θεωρητικό, ο Economist σημειώνει ότι η διεθνής πραγματικότητα των τελευταίων ετών έχει αποδείξει πως εξελίξεις που κάποτε θεωρούνταν αδιανόητες, μπορούν τελικά να συμβούν.

Υπό αυτό το πρίσμα, το ερώτημα που τίθεται δεν αφορά μόνο στη διεξαγωγή του Μουντιάλ του 2030, αλλά και τη μορφή που θα έχει η διοργάνωση στο μέλλον, το εύρος της συμμετοχής των χωρών και το κατά πόσο θα εξακολουθήσει να διαθέτει το κύρος που τη συνόδευε επί δεκαετίες.

Για πρώτη φορά έπειτα από σχεδόν έναν αιώνα ιστορίας, η συζήτηση γύρω από το μέλλον του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν θεωρείται πλέον αδιανόητη.

Πηγή: The Economist

Ο επικεφαλής της ιρανικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, Μεχντί Τατζ, δήλωσε το Σάββατο ότι η βάση της ομάδας θα βρίσκεται στην πόλη Τιχουάνα, μια πόλη στον Ειρηνικό Ωκεανό και στα σύνορα με τις ΗΠΑ (Σαν Ντιέγκο), κατά τη διάρκεια του τουρνουά.

Το Μεξικό συμφώνησε «χωρίς κανένα πρόβλημα» να φιλοξενήσει την Εθνική ομάδα του Ιράν κατά στη διάρκεια του Μουντιάλ 2026, αφού η ιρανική ομάδα ανακοίνωσε το Σάββατο την πρόθεσή της να εγκαταστήσει το προπονητικό της κέντρο στην Τιχουάνα αντί για το Τουσόν του Μεξικού, ανακοίνωσε τη Δευτέρα η Πρόεδρος Κλαούντια Σάινμπαουμ.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θέλουν η ιρανική Εθνική ομάδα να εγκαταστήσει προπονητική βάση στο έδαφός τους», εξήγησε σε συνέντευξη Τύπου. «Έτσι μας ρώτησαν: “Μπορούν να την εγκαταστήσουν στο Μεξικό;” Απαντήσαμε “ναι”, χωρίς κανένα πρόβλημα».

Το Ιράν, το οποίο θα παίξει και τους τρεις αγώνες της φάσης των ομίλων στις Ηνωμένες Πολιτείες, ανακοίνωσε το Σάββατο ότι έλαβε την έγκριση της FIFA για να εγκαταστήσει το προπονητικό κέντρο του στο Μεξικό, παρακάμπτοντας έτσι τα προβλήματα βίζας που αντιμετωπίζει.

Ο νεαρός σούπερ σταρ της Μπαρτσελόνα που τραυματίστηκε πριν από δέκα μέρες στον αγώνα με τη Θέλτα, ξεκίνησε πρόγραμμα αποκατάστασης, δουλεύοντας τόσο στο γυμναστήριο όσο και στο γήπεδο.

Η πορεία της αποθεραπείας του δείχνει να βρίσκεται πλέον στον σωστό δρόμο κι όπως αναφέρουν τα ισπανικά ΜΜΕ, ο Γιαμάλ θα είναι κανονικά στις επιλογές του Ντε λα Φουέντε για την αποστολή της «ρόχα» στο Μουντιάλ 2026.

Ο Έλληνας πρωταθλητής κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, που διεξήχθη στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν.

Ο Πετρούνιας αγωνίστηκε στους κρίκους με βαθμό δυσκολίας 5,6 και συγκέντρωσε 8.700 βαθμούς στην εκτέλεση, με τη συνολική βαθμολογία του να φτάνει τους 14.300 βαθμούς.

Στην πρώτη θέση και το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε ο Ίλια Ζάικα ο οποίος συγκέντρωσε στον σημερινό τελικό 8800 με βαθμό δυσκολίας 5,7 φτάνοντας στους 14.600 βαθμούς στο σύνολο.

Αμέσως μετά την νέα μεγάλη επιτυχία του συζύγου της η Βασιλική Μιλούση ανέβασε και ένα ποστ στο instagram συγχαίροντας τον για την νέα μεγάλη του επιτυχία.

Αυτή η απουσία έχει πυροδοτήσει ερωτήματα σχετικά με το αν η Τεχεράνη θα στείλει ομάδα στις Ηνωμένες Πολιτείες για τη φετινή διοργάνωση εν μέσω ενδεχόμενης κλιμάκωσης της περιφερειακής σύγκρουσης, και αν η αμερικανική κυβέρνηση θα επιτρέψει σε Ιρανούς αξιωματούχους να εισέλθουν στη χώρα σε περίπτωση συμμετοχής.

«Πραγματικά δεν με νοιάζει», δήλωσε ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ σε αποκλειστική συνέντευξη στο POLITICO σήμερα (3/3), προσθέτοντας: «Πιστεύω ότι το Ιράν είναι μια πολύ ηττημένη χώρα. Τρέχει με τα τελευταία της αποθέματα».

Η FIFA, η οποία αρνήθηκε να σχολιάσει, προσπαθεί εδώ και καιρό να απομακρύνει την πολιτική από το Παγκόσμιο Κύπελλο, το οποίο θα διεξαχθεί στις τρεις μεγαλύτερες χώρες της Βόρειας Αμερικής. Ωστόσο, με πόλεμο σε εξέλιξη, όπου μια διοργανώτρια χώρα έχει επιτεθεί σε συμμετέχουσα χώρα, η οποία με τη σειρά της εξαπέλυσε πλήγματα σε άλλες ανταγωνιζόμενες χώρες, η προοπτική συμμετοχής Ιρανών παικτών – και ενδεχομένως αξιωματούχων συνδεδεμένων με την κυβέρνηση – στις ΗΠΑ καθίσταται ένα από τα πιο ευαίσθητα ζητήματα στον κόσμο του αθλητισμού.

Το Ιράν έχει προγραμματιστεί να αντιμετωπίσει τη Νέα Ζηλανδία στο Λος Άντζελες στις 15 Ιουνίου, το Βέλγιο στο Λος Άντζελες στις 21 Ιουνίου και την Αίγυπτο στο Σιάτλ στις 26 Ιουνίου. Αν οι ΗΠΑ και το Ιράν καταλάβουν και οι δύο τη δεύτερη θέση στους ομίλους τους, οι δύο χώρες θα μπορούσαν να αναμετρηθούν σε αγώνα νοκ άουτ στις 3 Ιουλίου στο Ντάλας.

Μετά τις αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ και του Ισραήλ εντός του Ιράν, που έφεραν την περιοχή σε ανοιχτή σύγκρουση, ο κορυφαίος αξιωματούχος ποδοσφαίρου του Ιράν δήλωσε ότι η χώρα του μπορεί να μην στείλει ομάδα στο τουρνουά.

«Το βέβαιο είναι ότι μετά από αυτήν την επίθεση δεν μπορούμε να περιμένουμε να δούμε το Παγκόσμιο Κύπελλο με ελπίδα», δήλωσε ο πρόεδρος της Ιρανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, Μεχντί Ταϊ, στο ιρανικό αθλητικό μέσο Varzesh3 μετά τις επιδρομές.

Η ζήτηση έχει φτάσει σε επίπεδα-ρεκόρ μόλις 15 ημέρες μετά την έναρξη της φάσης τυχαίας επιλογής για τα εισιτήρια, η οποία παραμένει ανοιχτή έως τις 13 Ιανουαρίου.

«Έχουμε 6 έως 7 εκατομμύρια εισιτήρια προς πώληση… μέσα σε 15 ημέρες λάβαμε 150 εκατομμύρια αιτήματα για εισιτήρια», δήλωσε ο πρόεδρος της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, στο World Sports Summit στο Ντουμπάι τη Δευτέρα. «Δηλαδή 10 εκατομμύρια αιτήματα για εισιτήρια κάθε μέρα. Αυτό δείχνει πόσο ισχυρό είναι το Παγκόσμιο Κύπελλο. Στα σχεδόν 100 χρόνια ιστορίας του Παγκοσμίου Κυπέλλου, η FIFA έχει πουλήσει συνολικά 44 εκατομμύρια εισιτήρια. Άρα, μέσα σε δύο εβδομάδες… θα μπορούσαμε να είχαμε γεμίσει 300 χρόνια Παγκοσμίων Κυπέλλων. Φανταστείτε το. Αυτό είναι απολύτως τρελό.»

Το Παγκόσμιο Κύπελλο των 48 ομάδων θα διεξαχθεί σε 16 πόλεις-διοργανώτριες στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Μεξικό και τον Καναδά, από τις 11 Ιουνίου έως τις 19 Ιουλίου.

Σύμφωνα με τη FIFA, οι φίλαθλοι από τις ΗΠΑ έχουν υποβάλει τον μεγαλύτερο αριθμό αιτημάτων για εισιτήρια, ακολουθούμενοι από τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο.

«Αυτή η συντριπτική ανταπόκριση από παθιασμένους φιλάθλους αποτελεί αληθινή απόδειξη του πόσο αγαπιέται το άθλημα παγκοσμίως — πρόκειται να γράψουμε ιστορία στη Βόρεια Αμερική, φέρνοντας τον κόσμο κοντά όπως ποτέ άλλοτε, σε μια γιορτή ενότητας και του καλύτερου ποδοσφαίρου», δήλωσε ο Ινφαντίνο.

Μετά το κλείσιμο της τρέχουσας φάσης αιτήσεων για εισιτήρια, θα πραγματοποιηθεί κλήρωση που θα δίνει σε όλους τους φιλάθλους ίσες πιθανότητες επιτυχίας. Όσοι δεν επιλεγούν θα έχουν την ευκαιρία να εξασφαλίσουν τις θέσεις τους στις επόμενες φάσεις πώλησης, καθώς θα διατεθούν επιπλέον εισιτήρια.

Πρόκειται για τους Κέβιν Χαρτ, Χάϊντι Κλουμ και Ντάνι Ραμίρεζ, οι οποίοι θα είναι οι παρουσιαστές, ενώ οι Αντρέα Μποτσέλι, Ρόμπι Ουίλιαμς και Νικόλ Σέρτζινγκερ, θα εμφανισθούν «ζωντανά» στην σκηνή.

Η κλήρωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή στο περίφημο Κέντρο «John F. Kennedy» στην Ουάσινγκτον, ενώ μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία, οι Village People θα ερμηνεύσουν την θρυλική επιτυχία τους «Y.M.C.A.», που έγινε ο ανεπίσημος ύμνος του Ντόναλντ Τραμπ κατά την τελευταία προεδρική του εκστρατεία. 

Οι δύο ομάδες συμμετέχουν στον Γ΄ Όμιλο με τη Δανία και τη Λευκορωσία, κι αυτή τη στιγμή τις χωρίζει μόλις ένας βαθμός μετά από δύο αγώνες. Η Σκωτία διεκδικεί την πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο για πρώτη φορά από το 1988 κι έχει ξεκινήσει αήττητη τα προκριματικά του 2026, κερδίζοντας τέσσερις βαθμούς στα δύο πρώτα παιχνίδια της εκτός έδρας, εναντίον της Δανίας και της Λευκορωσίας, τον περασμένο μήνα.

Αφού κράτησε τη Δανία ισόπαλη χωρίς γκολ στην Κοπεγχάγη την πρώτη αγωνιστική, η βρετανική ομάδα νίκησε 2-0 στη Λευκορωσία, χάρη σε ένα γκολ του Τσε Άνταμς στο πρώτο ημίχρονο κι ένα αυτογκόλ στο δεύτερο. Συμπεριλαμβανομένης μιας φιλικής νίκης με 4-0 επί του Λιχτενστάιν τον Ιούνιο, η Σκωτία έχει κρατήσει ανέπαφη την εστία της σε τρεις συνεχόμενους αγώνες για πρώτη φορά από τον Νοέμβριο του 2021.

Μέχρι το τέλος αυτής της εβδομάδας, ο προπονητής της Στιβ Κλαρκ θα ισοφαρίσει το ρεκόρ των 71 αγώνων του αείμνηστου Κρεγκ Μπράουν την Πέμπτη και θα το ξεπεράσει όταν θα ηγηθεί της ομάδας του εναντίον της Λευκορωσίας, την Κυριακή (12/10).

Ο Κλαρκ έχει κερδίσει 30, έχει φέρει 16 ισοπαλίες και έχει χάσει 24 από τους 70 αγώνες του (ποσοστό νικών 43%) από τότε που ανέλαβε τα ηνία το 2019, ενώ διαθέτει επίσης ποσοστό επιτυχίας 55% με τη Σκωτία σε προκριματικούς μεγάλων τουρνουά, πανηγυρίζοντας 17 νίκες σε 31 αγώνες.

Κατατασσόμενη 43η στη βαθμολογία της FIFA, η Σκωτία θα μπορούσε να έχει μια θέση στα πλέι οφ με νίκες στους δύο επόμενους αγώνες της εναντίον της Ελλάδας και της Λευκορωσίας, αλλά είναι σίγουρο ότι κοιτάζει την αυτόματη πρόκριση, καθώς αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην κορυφή του Γ΄ ομίλου μαζί με τη Δανία, την οποία αντιμετωπίζει σε έναν ενδεχομένως κρίσιμο τελικό αγώνα στις 18 Νοεμβρίου.

Η Ελλάδα προετοιμάζεται να αντιμετωπίσει την ίδια ομάδα που νίκησε με συνολικό σκορ 3-1 στα πλέι οφ ανόδου/υποβιβασμού του Nations League τον Μάρτιο, χάνοντας τον πρώτο αγώνα με 1-0 εντός έδρας πριν εξασφαλίσει τη νίκη με 3-0 στον δεύτερο, στο «Χάμπντεν Παρκ».

Ήταν η πρώτη από τις τέσσερις συνεχείς νίκες για τους «γαλανόλευκους» του Ιβάν Γιοβάνοβιτς σε όλες τις διοργανώσεις, στις οποίες σκόραραν συνολικά 17 γκολ, πετυχαίνοντας πέντε από αυτά στη νίκη με 5-1 επί της Λευκορωσίας στον εναρκτήριο αγώνα του Γ΄ Ομίλου, τον περασμένο μήνα.

Ωστόσο, η Ελλάδα επέστρεψε στη γη μόλις τρεις ημέρες αργότερα, όταν υπέστη ήττα με 3-0 εντός έδρας από τη Δανία για τη δεύτερη αγωνιστική, που την άφησε στην τρίτη θέση κι έναν βαθμό πίσω τόσο από τους Δανούς και τους Σκωτσέζους.

Η ελληνική ομάδα, 40ή στον κόσμο, επιδιώκει να προκριθεί στο πρώτο της Παγκόσμιο Κύπελλο από το 2014. Η Εθνική ταξίδεψε στη Γλασκώβη έχοντας κερδίσει και τους πέντε τελευταίους διεθνείς αγώνες της εκτός έδρας, με την προαναφερθείσα νίκη με τρία γκολ εναντίον της Σκωτίας πριν από επτά μήνες να αντιπροσωπεύει την πιο πρόσφατη εκτός έδρας νίκη της.

Αγωνιστικά, ο Στιβ Κλαρκ αντιμετωπίζει δίλημμα στη θέση του τερματοφύλακα. Ο 42χρονος Κρεγκ Γκόρντον αντικατέστησε τον συμπαίκτη του στη Χαρτς, Ζάντερ Κλαρκ, στην ομάδα αυτού του μήνα, αλλά είναι εκτός δράσης από τον Μάιο, ενώ ο Άνγκους Γκαν -ο οποίος κράτησε ανέπαφη την εστία του εναντίον της Δανίας και της Λευκορωσίας- δεν έχει κάνει ακόμη το ντεμπούτο του με τη Νότιγχαμ Φόρεστ και ο Λίαμ Κέλι έχει αγωνιστεί μόνο μία φορά με τη Ρέιντζερς.

Όσο για την Ελλάδα, ο αμυντικός του Ολυμπιακού, Παναγιώτης Ρέτσος, αντιμετωπίζει τραυματισμό στη βουβωνική χώρα και θα χάσει και τους δύο αγώνες κατά τη διάρκεια της διακοπής των εθνικών ομάδων αυτόν τον μήνα, ενώ ο Κωνσταντίνος Καρέτσας ξεπέρασε μια ίωση, ταξίδεψε απευθείας από το Βέλγιο στη Σκωτία και είναι διαθέσιμος.

Διαιτητής της συνάντησης έχει οριστεί ο Νορβηγός Έσπεν Έσκας.

Οι πιθανές συνθέσεις:

ΣΚΩΤΙΑ: Γκαν, Ράλστον, Σάουταρ, ΜακΚένα, Ρόμπερτσον, ΜακΓκιν, Γκίλμουρ, Φέργκιουσον, ΜακΤόμινεϊ, Ντόακ, Άνταμς

ΕΛΛΑΔΑ: Τζολάκης (Βλαχοδήμος), Βαγιαννίδης, Μαυροπάνος, Κουλιεράκης, Γιαννούλης (Τσιμίκας), Ζαφείρης, Κουρμπέλης, Καρέτσας, Μπακασέτας (Κωνσταντέλιας), Τζόλης, Παυλίδης