Σεραφείμ Κοτρώτσος

Εάν εκείνοι οι υπουργοί και επιτελείς του Μαξίμου που δήλωναν υπερήφανοι για το αυτονόητο να αντιμετωπίζει η Πολιτεία τα ομόφυλα ζευγάρια με ισονομία (όπως 15 ακόμα ευρωπαϊκές χώρες πριν από εμάς) έμπαιναν στο μετρό ή στα λεωφορεία το περασμένο Σάββατο με κατεύθυνση την πλατεία Συντάγματος θα έβλεπαν εκατοντάδες νέους -και όχι μόνο- με πολύχρωμες σημαίες και φανταχτερά τι-σερτ. Πήγαιναν στο PRIDE.

Εκείνο που δεν θα έβλεπαν είναι οι αφίσες προβολής της εκδήλωσης, όπως αδιάλλειπτα συνέβαινε για πάνω από δέκα χρόνια. Πότε στο παρελθόν απορρίφθηκε το σχετικό αίτημα από την ΣΤΑΣΥ; Το 2013- κρατήστε το. Όλως τυχαίως, και το ΕΣΡ είχε απορρίψει τότε το αίτημα προβολής του σχετικού διαφημιστικού σποτ.

Έγινε λιγότερο φιλελεύθερος και συμπεριληπτικός ο πρωθυπουργός από πέρυσι, πρόπερσι, από το 2024 που ψήφισε τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, ή από τότε που συναντούσε εκπροσώπους της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας; Ή η ΣΤΑΣΥ άλλαξε εμπορική πολιτική σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν και λογαριάζει και το ελάχιστο διαφημιστικό έσοδο που μπαίνει στα ταμεία της;

Μάλλον όχι. Απλώς ο ορθολογισμός και η έγνοια για τα δικαιώματα στοιχίζουν πολύ περισσότερο σε καυτό προεκλογικό χρόνο. Η τολμηρή απόφαση του 2024 μπορεί να παραμείνει καλά κρυμένη στην κεντρώα τροπαιοθήκη του Μεγάρου Μαξίμου μέχρις ότου εξασφαλιστεί –αν συμβεί, τελικά, κάτι τέτοιο– η πολυπόθητη αυτοδυναμία. Λίγους μήνες μετά την ψήφιση του γάμου των ομοφύλων, στις ευρωεκλογές, άλλωστε, περίπου ένα εκατ. ψηφοφόροι της Ν.Δ δεν προσήλθαν στις κάλπες.

Κάπως έτσι, ο ορθολογισμός μπορεί να περιμένει την …τρίτη θητεία. Μέχρι τότε, με το “φάντασμα” του κόμματος Σαμαρά να ίπταται πάνω από τις δημοσκοπήσεις και το αφήγημά του για την woke ατζέντα να ναρκοθετεί τη συνοχή της γαλάζιας κοινοβουλευτικής ομάδας, το PRIDE γίνεται εκλογικά “αόρατο”. Ίσως επειδή ο πρωθυπουργός εκτιμά πώς έχει εξαντλήσει τα περιθώρια διείσδυσης στο πολιτικό κέντρο και ότι δεν έχει αντίπαλο. Εν τω μεταξύ, οι αυξήσεις των μισθών των Μητροπολιτών έχουν μεγαλύτερη αξία, ίσως μαζί με την αποδοχή της μετάνοιας για εκείνο το βράδυ της γιορτής μετά την ψηφοφορία στη Βουλή.

Κυβερνητικά στελέχη έχουν αρχίσει και διατυπώνουν, μαζί με την ανάγκη για πολιτική σταθερότητα, και το επιχείρημα για ένα “μέτωπο λογικής”. Τι είναι λογικό δεν έχει απαντηθεί ακόμα, όπως και το ποιά πολιτικά υποκείμενα και ποιά πρόσωπα εντάσσονται –κατά την κυβέρνηση– στους “λογικούς” του πολιτικού συστήματος.

Το επιχείρημα δεν είναι λάθος, αν και προκρίνεται από τους κυβερνώντος η βολική ερμηνεία του που, επί της ουσίας, επιδιώκει να αναδείξει τη Ν.Δ ως την μοναδική πολιτική δύναμη λογικής. Μέτωπο του ενός, όμως, δεν νοείται. Η δε δημοσκοπική προβολή στο μετεκλογικό τοπίο …βγάζει “τέρατα”.

Στην επόμενη Βουλή είναι πολύ πιθανό το 1/3 των βουλευτών να προέρχονται από προσωποπαγή κόμματα διαμαρτυρίας, αντισυστημισμού και ακροδεξιάς. Ίσως, στο πιό ακραίο αλλά όχι απίθανο σενάριο το άθροισμα μίας τέτοιας εκπροσώπησης να πλησιάσει και το 1/2!

Εφόσον, δηλαδή, το εκλογικό σώμα αποκηρύξει κατά την πλειονότητά του το δίλημμα της σταθερότητας, η Ν.Δ δεν κατορθώσει να πείσει ότι της αξίζει μία “καθαρή” τρίτη θητεία και η κεντροαριστερά οδηγηθεί στις κάλπες πολυδιασπασμένη και αμφίσημη (κυρίως το ΠΑΣΟΚ), οι δημοσκόποι δεν αποκλείουν να είναι πολύ ψηλά -ακόμα και δεύτερο- το κόμμα Καρυστιανιού, η Ελληνική Λύση, μεθοδικά και σταθερά να εδραιωθεί σε διψήφιο ποσοστό, η Πλεύση Ελευθερίας να επιβιώσει παρά τις μετακινήσεις ψηφοφόρων που θα υποστεί προς τα δύο νέα κόμματα και η Αφροδίτη Λατινοπούλου να βρει αρκετά έδρανα στο κοινοβούλιο. Δεν είναι πιά σενάριο, είναι μία διαβρωτική πραγματικότητα.

Θα πρόκειται για την απόλυτη αταξία, με ένα ισχυρό αντισυστημικό μπλοκ, τα πρόσωπα του οποίου, μάλιστα, θα ανταγωνίζονται για τις πιό ακραίες εκφορές πολιτικού λόγου.

Και, επιπλέον, αυτή η “βαβέλ” θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να συνεννοηθεί για την προώθηση απλών καθημερινών πολιτικών, πολλώ δε μάλλον για την αναθεώρηση του Συντάγματος, ή τα εθνικά θέματα. Όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει θα είναι σχεδόν πρακτικώς αδύνατο να κινήσει μεγάλα ζητήματα που αφορούν, για παράδειγμα, την εξωτερική πολιτική, νοιώθοντας το χνώτο των υπερδεξιών κραυγών περί μειοδοσίας στον αυχένα της.

Από την άλλη, αυτό που προσπάθησε να περιγράψει ο πρωθυπουργός, όταν προσωποποίησε το χάος στην τελευταία συνέντευξή του, περιέχει ένα σφάλμα που μπορεί να στοιχίσει ακόμα περισσότερο μέσα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα του “όλοι το ίδιο είναι” που ενισχύθηκε και από την περίπτωση του ερευνώμενου σκανδάλου για την διασπάθιση δημόσιου χρήματος μέσω ΓΣΕΕ- υπουργείου Εργασίας. Κι ενώ έχει ήδη αποθηκευτεί μεγάλη οργή στους πολίτες για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Και είναι λάθος διότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έβαλε στο ίδιο κάδρο του χάους, όπως είπε, τον Ανδρουλάκη, τον Βελόπουλο και την Κωνσταντοπούλου. Εφόσον η τακτική συνεχιστεί εικάζει κανείς πώς το επόμενο βήμα είναι να εντάξει και τον Τσίπρα και την Καρυστιανού.

Εάν, όμως, όλοι οι άλλοι είναι… χάος και μένει μόνο η Ν.Δ να εκπροσωπεί την λογική, τα πράγματα δυσκολεύουν και θα δυσκολέψουν πολύ περισσότερο στην επόμενη Βουλή, είτε επιτύχει το κυβερνών κόμμα μία οριακή αυτοδυναμία είτε όχι. Διότι, στην μεν δεύτερη περίπτωση (μη αυτοδυναμία) το πρόβλημα γίνεται εκρηκτικό, δεν δε πρώτη ανοίγει ο ασκός του Αιόλου.

Η επόμενη εκλογική μάχη δεν θα είναι (μόνο) μία μάχη για την ανάδειξη κυβέρνησης. Θα είναι η πιό σκληρή αντιπαράθεση των πολλών τελευταίων ετών ανάμεσα στον ορθολογισμό και τον ανορθολογισμό. Και καθένας απ΄ όσους επικαλούνται είτε τη λογική και τη σταθερότητα, είτε την πολιτική αλλαγή, πρέπει να αποφασίσει εάν θέλει αυτή η μάχη να καταλήξει σε Βατερλώ ή σε Αούστερλιτς. Πρώτη η κυβέρνηση.

Γι’ αυτό, λοιπόν, ο πρωθυπουργός πρέπει να διευκρινίσει ότι δεν είναι όλοι οι άλλοι χάος, η ταύτιση, φερ΄ ειπείν, του Ανδρουλάκη και του Τσίπρα με την Καρυστιανού δημιουργεί δομικό πρόβλημα, εκλογικεύει τον ανορθολογισμό και, τελικά, γυρίζει γίνεται αυτεπίστροφο. Ιδιαίτερα στην πιθανότητα που θα κληθεί να συνομιλήσει με κάποιους για τον σχηματισμό κυβέρνησης –στο πλαίσιο των τριών εντολών που θα αναθέσει ο ΠτΔ-, αλλά ακόμα και εάν κατορθώσει να εξασφαλίσει μία σχετικά εύθραυστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Επειδή κάποιοι επικαλούνται τη λογική, πόσο λογικό, για παράδειγμα, είναι να εικονοποιείται το χάος στον Τσίπρα ή τον Ανδρουλάκη; Είναι ίδιοι με την Καρυστιανού, τον Βελόπουλο, την Κωνσταντοπούλου. Κι αν, επιπλέον, εκπροσωπεί το χάος το κόμμα Καρυστιανού πώς εξηγείται ότι οι απόψεις της περί “εισβολέων” (μεταναστευτικό), αμβλώσεων και άλλων βρίσκονται και στην πολιτική διάλεκτο της δεξιάς πτέρυγας της Ν.Δ;

Η όχθη του ορθολογισμού στο πολιτικό μας σύστημα έχει βαθιές ιδεολογικές και πολιτικές διαχωριστικές γραμμές. Κόμματα και πολιτικά πρόσωπα έχουν διαφορετικές αντιλήψεις και συγκρούονται με σφοδρότητα γι αυτές. Έχουν, όμως, αντίληψη του εσωτερικού και διεθνούς περιβάλλοντος και αίσθηση κινδύνου.

Ναι, ευθύνονται για λάθη που διαπράχθηκαν και, ακόμα εντονότερα, διαπράττονται (η κυβέρνηση, ως κυβέρνηση, έχει μεγάλο μερίδιο). Ναι, ευθύνονται διότι άφησαν να διογκωθεί αυτό το κύμα οργής στην κοινωνία που βρίσκει διέξοδο σε ακραίες φωνές. Ναι, προκάλεσαν απαξίωση του πολιτικού και θεσμικού οικοδομήματος. Όμως, είναι κι αυτά που, εφόσον πρυτανεύσει η αυτοκριτική και η λογική μπορούν να δώσουν λύσεις…

Υ.Γ Ο Κώστας Τασούλας προσφέρει καλή υπηρεσία με τις συναντήσεις του με πρώην πρωθυπουργούς και σημαίνοντα πολιτικά πρόσωπα. Ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου, ο Χριστοδουλάκης (που ήδη πέρασαν από το προεδρικό μέγαρο) και οι Σαμαράς, Τσίπρας (που αναμένεται να περάσουν) δείχνουν τι έχει λογική και τι εκπροσωπεί τον ανορθολογισμό στις μέρες μας. Ας το κρατήσουμε.

Ο εκπρόσωπός του, Χάρης Κονιδάρης, εξήγησε πως θα παρατεθούν τα επιχειρήματα της Εκκλησίας για την βλάσφημη πράξη της έκθεσης των έργων του Χριστόφορου Κατσαδιώτη στην Εθνική Πινακοθήκη. Εάν μείνει μόνο σε αυτό δεν χρειάζεται η επιστολή. Εναργώς το έπραξαν κάποιοι μητροπολίτες και ο εκπρόσωπος της Ιεράς Συνόδου.

Και με …απλά λόγια, πεζοδρομιακά, ο βάνδαλος των ημερών, βουλευτής της Νίκης, που είπε (Mega) πως “καλύτερα τα παιδιά του να έβλεπαν πορνοταινία”, παρά τα ανοσιουργήματα του Κατσαδιώτη. Και χυδαία κάλεσε τον πρωθυπουργό να κάνει εάν θέλει στη φωτογραφία της μητέρας του αυτό που έκανε ο “βλάσφημος” καλλιτέχνης στην Παναγία.

Α, συν τοις άλλοις, αποδείχθηκε και “τζάμπα μάγκας”, αφού τόσο αυτός όσο και ο πρόεδρός του (Δημ.Νατσιός) έλεγαν ότι οι πίνακες “του έπεσαν” από τα χέρια κατά λάθος, ενώ το βίντεο που είδε το φως της δημοσιότητας αποκάλυψε ότι τα ξεκάρφωσε με βία και τα πέταξε στο πάτωμα. Η πίστη του δεν περιλαμβάνει, προφανώς, και ανάληψη της ευθύνης.

Σε όλα αυτά δεν χωράει καμία συζήτηση περί ελευθερίας της έκφρασης. Η Λίνα Μενδώνη δήλωσε για την υπόθεση πως “οτιδήποτε καταργεί την ελευθερία της έκφρασης στην Τέχνη, είναι εξαιρετικά επικίνδυνο”. Για πολλά μπορεί να της ασκήσει κανείς κριτική σχετικά με την θητεία της στον Πολιτισμό, αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται σε αυτά. Δίκιο βουνό. Για να συνεννοηθείς, όμως, περί ελευθερίας της έκφρασης, με τον Παπαδόπουλο, το Νατσιό, και κάποιους ιεράρχες περί πρώτα να συντονιστείς ως προς σε ποιά εποχή ζούμε. Για το εάν η ανθρωπότητα πέρασε ή όχι από τον Διαφωτισμό και εάν η αυτοδικία δεν συνιστά πράξη αποδεκτή από την ορθόδοξη πίστη.

Μένει, λοιπόν, η επίκληση στον ορθολογισμό. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Και, δυστυχώς, οι ορθολογιστές είναι μάλλον οι χαμένοι της ιστορίας…