Σε ομιλία του προς αυτούς, ο Χρίστιαν Μίτσκοσκι εξέφρασε την αποφασιστικότητα, όπως είπε της κυβέρνησής του, να ενισχύσει τους δεσμούς και τις σχέσεις με τη «μακεδονική διασπορά» και ανέφερε πως η κυβέρνησή του, στους επτά μήνες που βρίσκεται στην εξουσία δίνει έναν μεγάλο αγώνα για την ανάπτυξη της χώρας, για καλύτερες υποδομές, καλύτερη υγειονομική περίθαλψη, ποιοτικότερη παιδεία και ανταγωνιστική οικονομία.

«Όμως φοβάμαι πως ο αγώνας αυτός, για έναν από τους μικρότερους λαούς στην Ευρώπη, όπως ο μακεδονικός λαός δεν αρκεί. Πρέπει να καταγάγουμε νίκες και εδώ, στην Ουάσιγκτον και στη Νέα Υόρκη, στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στη Ρώμη και σε άλλες πρωτεύουσες του κόσμου, αν θέλουμε να λυθεί επιτέλους το μακεδονικό ζήτημα, διότι αυτό δεν έχει επιλυθεί. Σιγοκαίει επί αιώνες και διαρκεί και συνεχίζει να υπάρχει. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό, οι δεσμοί που διατηρεί η πατρίδα με τους Μακεδόνες του εξωτερικού να συνεχίσουν να είναι λειτουργικοί, να ενισχύονται και να γίνουν ακόμα πιο ισχυροί» συμπλήρωσε ο Χρίστιαν Μίτσκοσκι, σύμφωνα με σημερινή ανακοίνωση της κυβέρνησής του.

Ο πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας βρίσκεται από την περασμένη Κυριακή (19/01) στις ΗΠΑ, όπου, σύμφωνα με προηγούμενη ανακοίνωση της κυβέρνησής του θα παρίστατο στην τελετή ορκωμοσίας του νέου προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ.

Ωστόσο, ο Χρίστιαν Μίτσκοσκι, σε πολυάριθμες αναρτήσεις που έκανε σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης φαίνεται να παραβρέθηκε στην παρέλαση στο κλειστό στάδιο Capitol One Arena που οργάνωσε το Ρεπουμπλιανικό Κόμμα και όχι εντός του Καπιτωλίου όπου έλαβε χώρα η ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ. Τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης των Σκοπίων έδωσαν σχεδόν διαστάσεις θριάμβου στο γεγονός, σχολιάζοντας πως ο Χρίστιαν Μίτσκοσκι ήταν ο μοναδικός Βαλκάνιος ηγέτης που παρέστη την ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ.

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η «Σοσιαλδημοκρατική Ένωση» (SDSM) έκανε λόγο για «φθηνά επικοινωνιακά κόλπα» από τη μεριά της κυβέρνησης της χώρας.

«Η κυβέρνηση εδώ και τρεις ημέρες “πουλάει” το ταξίδι αυτό (του Χρ. Μίτσκοσκι στις ΗΠΑ) ως “ιστορική επιτυχία”, αλλά η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική: ο πρωθυπουργός ούτε είχε επίσημη πρόσκληση να παραστεί στην ορκωμοσία του Προέδρου Τραμπ ούτε ήταν μέρος αυτής. Αντίθετα, παραβρέθηκε σε μια κομματική συγκέντρωση που διοργάνωσε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, από όπου παρακολούθησε την εκδήλωση μέσω γιγαντοοθόνης» σημείωσε ακόμη το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης της Βόρειας Μακεδονίας.

Οι καλύτερες στιγμές

Kristen Soltis Anderson: Μου άρεσε το κλείσιμο: «Η φιλοδοξία είναι το αίμα κάθε μεγάλου έθνους». Το κάλεσμα για περιπέτεια και μεγαλείο ήταν ισχυρό. Παρότι αναφέρθηκε στην «αμερικανική παρακμή», το βασικό μήνυμα δεν ήταν αυτό. Ηταν: «Επιστρέφω στην προεδρία με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία».

Josh Barro: Ο Τραμπ υποσχέθηκε να «εξαγάγει αμερικανική ενέργεια σε όλο τον κόσμο». Μια έξυπνη πρωτοβουλία που θα ενισχύσει την οικονομία, θα μειώσει τις τιμές για τους καταναλωτές, θα δώσει στην Ευρώπη μια αξιόπιστη εναλλακτική στο ρωσικό φυσικό αέριο και θα μειώσει την εξάρτησή μας από τον ΟΠΕΚ.

Ross Douthat: Η ομιλία ισορρόπησε ανάμεσα στην υπόσχεση να βάλει την αμερικανική σημαία στον Αρη και την πρόθεση να επαναφέρει το όνομα του Ντενάλι σε όρος ΜακΚίνλεϊ.

David French: Η εκτέλεση του “The Battle Hymn of the Republic” ήταν εξαιρετική, αλλά το βρήκα ταυτόχρονα εμπνευσμένο και παράταιρο με το πνεύμα του MAGA. Είναι ύμνος της Ενωσης που ακούστηκε στην ορκωμοσία ενός ανθρώπου που προσπάθησε να υποκινήσει εξέγερση.

Mara Gay: Αυτό που ξεχώρισα ήταν η αναγνώριση από τον Τραμπ ότι η αμερικανική κυβέρνηση «αντιμετωπίζει μια κρίση εμπιστοσύνης», κάτι που ισχύει. Απόλαυσα να τον βλέπω να επαναβεβαιώνει τη δέσμευσή του για τους δασμούς, μιλώντας μπροστά σε μια αίθουσα γεμάτη δισεκατομμυριούχους που ήταν υποχρεωμένοι να τον χειροκροτήσουν.

Michelle Goldberg: Δεν υπάρχει πιο ειρωνική στιγμή από το να βλέπεις μια φαύλη κακιστοκρατία να εγκαθίσταται στην ίδια αίθουσα που οι οπαδοί της βεβήλωσαν κατά την απόπειρα πραξικοπήματος.

Matt Labash: Η περιορισμένη χωρητικότητα θέσεων στη Ροτόντα του Καπιτωλίου σχεδόν εξάλειψε τη δυνατότητα του Τραμπ να υπερβάλλει για το μέγεθος του πλήθους, όπως έκανε στην προηγούμενη ορκωμοσία. Αν και, ειλικρινά, πιστεύω πως αυτό δεν θα τον σταματήσει. Είναι επαγγελματίας σε τέτοια θέματα.

Liz Mair: Η παρουσία του Τζέι Ντι Βανς στην ορκωμοσία ήταν εμπνευστική. Ποιος καλύτερος τρόπος να τιμήσεις την Αμερική από έναν άνθρωπο που, ως φτωχό παιδί από τα Απαλάχια, ξεπέρασε μια ιστορία γεμάτη εθισμό και δυσλειτουργία για να φτάσει στο δεύτερο υψηλότερο αξίωμα της χώρας;

Katherine Mangu-Ward: Οταν ο Τραμπ είπε ότι θα σταματήσει την κυβερνητική λογοκρισία και θα επαναφέρει την ελευθερία του λόγου στην Αμερική, ήταν εν μέρει ειρωνικό, δεδομένων των ενεργειών της πρώτης του θητείας. Ωστόσο, η προτεραιότητα που έδωσε στην ελεύθερη έκφραση δείχνει τουλάχιστον σωστή κατεύθυνση.

Daniel McCarthy: Ο Τραμπ μίλησε για ειρήνη μέσω ισχύος και διπλωματίας. Η καλύτερη στιγμή του ήταν όταν είπε: «Θα μετράμε την επιτυχία μας όχι μόνο από τις μάχες που κερδίζουμε, αλλά και από τους πολέμους που τελειώνουμε. Και ίσως ακόμη περισσότερο, από τους πολέμους που δεν θα ξεκινήσουμε ποτέ».

Ben Rhodes: Ο Τραμπ ήταν ασυνήθιστα σαφής για τις προθέσεις του: από την αναδιοργάνωση της κυβέρνησης στα δικά του πρότυπα μέχρι τις άμεσες ενέργειες για τα σύνορα, την ενέργεια και το εμπόριο. Ανεξαρτήτως απόψεων, μας έδωσε ξεκάθαρη εικόνα για το τι να περιμένουμε.

Chuck Rocha: Ο Τραμπ απέδειξε γιατί κέρδισε τις εκλογές. Καταλαβαίνει τα παράπονα του Αμερικανού εργαζόμενου. Από την υπόσχεση να ξαναχτίσει το εμπόριο μέχρι την κριτική στα αποτυχημένα συστήματα υγείας και παιδείας. Οι άνθρωποι είναι θυμωμένοι και αισθάνονται αόρατοι. Σήμερα, ο Τραμπ είπε: «Σας ακούω».

Matthew Schmitz: Η καταγγελία του Τραμπ για ένα «ριζοσπαστικό και διεφθαρμένο κατεστημένο» ήταν η καλύτερη στιγμή της ομιλίας. Συνόψισε γιατί, παρά τις διώξεις, οι Αμερικανοί τον έστειλαν ξανά στον Λευκό Οίκο. Οι κατηγορίες εναντίον του δεν έβλαψαν τον ίδιο. Εβλαψαν εκείνους που τις προκάλεσαν.

Megan K. Stack: Οι Αμερικανοί είναι κουρασμένοι από τους ατέλειωτους πολέμους που δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντά μας. Δεν είχαμε ξανακούσει έναν πρόεδρο να λέει πως η επιτυχία της χώρας θα πρέπει να μετριέται «με τους πολέμους που τελειώνουμε» και «τους πολέμους στους οποίους δεν εμπλεκόμαστε».

Οι χειρότερες στιγμές

Anderson: Δεν μπορώ να πιστέψω ότι η φράση «Ο Κόλπος της Αμερικής» κατάφερε να περάσει στην τελική εκδοχή της ομιλίας. Ηταν υπερβολικά μικρόψυχη για μια τόσο σημαντική στιγμή.

Barro: Η μαγική σκέψη του Τραμπ σχετικά με τους δασμούς, ιδιαίτερα η δήλωσή του ότι «θα επιβάλουμε δασμούς και φόρους σε ξένες χώρες για να πλουτίσουν οι πολίτες μας», ήταν εξωφρενική. Οι δασμοί δεν λειτουργούν έτσι. Είτε αυξάνουν το κόστος για τους Αμερικανούς καταναλωτές, είτε ενισχύουν το δολάριο, ακυρώνοντας τον στόχο του Τραμπ να ενισχύσει την αμερικανική βιομηχανία και τις εξαγωγές.

Douthat: Φοβάμαι ότι δεν μπορώ να υποστηρίξω το αφήγημα για τον «Κόλπο της Αμερικής».

French: Ο τίτλος της ομιλίας του Τραμπ θα μπορούσε να είναι «Αμερικανική Σφαγή 2: Απόλυτη Σφαγή». Αν είναι δυνατόν, η δεύτερη ορκωμοσία του ήταν ακόμη πιο σκοτεινή από την πρώτη. Αντί να προσπαθήσει να ενώσει τους Αμερικανούς, παρουσίασε την πιο ζοφερή εικόνα για την κατάσταση του έθνους και τον χαρακτήρα των αντιπάλων του. Επιπλέον, παρουσίασε τον εαυτό του ως έναν είδος μεσσιανικής φιγούρας, τον άνθρωπο που σώθηκε από τον Θεό για τη μεγαλοσύνη του έθνους. Αν θέλει κανείς να θέσει τα θεμέλια του αυταρχισμού, αυτός είναι ο τρόπος.

Gay: Το προσωπικό «ευχαριστώ» του Τραμπ στους μαύρους και ισπανόφωνους που τον ψήφισαν, ακολουθούμενο από την αναφορά του στον δρα Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: «Θα κάνουμε το όνειρό του πραγματικότητα». Αυτή η φράση με έκανε να εύχομαι να βρισκόμουν σε μια παραλία κάπου στον Κόλπο της Αμερικής.

Goldberg: Η ιμπεριαλιστική απειλή για την επανακατάληψη της διώρυγας του Παναμά.

Labash: Πρέπει να νιώσετε λίγο συμπάθεια για τον Ελον Μασκ, που βρήκε χρόνο από το φορτωμένο πρόγραμμα των tweets του για να εμφανιστεί με το καλύτερό του κοστούμι. Ο Τζον Ρόμπερτς δεν τον όρκισε καν ως συμπρόεδρο. Το υπουργείο Κυβερνητικής Αποδοτικότητας του Μασκ ίσως χρειαστεί να καταργήσει το Ανώτατο Δικαστήριο.

Mair: Ηταν περίεργο να δούμε πόσος χρόνος χρειάστηκε για να σηκωθούν όλοι και να ζητωκραυγάσουν για τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στη Μέση Ανατολή, η οποία επιτέλους θα φέρει πολλούς από τους ομήρους που απήχθησαν στις 7 Οκτωβρίου 2023 πίσω στις οικογένειές τους. Η συμφωνία δεν είναι τέλεια –καμία συμφωνία που αντιμετωπίζει τέτοιες προκλήσεις δεν θα μπορούσε να είναι– αλλά πρόκειται για ένα σημαντικό επίτευγμα.

Mangu-Ward: Τα σχόλια του Τραμπ για την «εργαλειοποίηση» του υπουργείου Δικαιοσύνης περιείχαν ένα διπλό υπονοούμενο και έναν εξαιρετικά απίθανο ισχυρισμό: «Ποτέ ξανά η τεράστια δύναμη του κράτους δεν θα χρησιμοποιηθεί ως όπλο για τη δίωξη πολιτικών αντιπάλων, κάτι για το οποίο ξέρω κάτι». Ο Τραμπ υπήρξε και στις δύο πλευρές αυτής της εξίσωσης και θα μπορούσε να βρεθεί ξανά, εάν χρησιμοποιήσει το υπουργείο Δικαιοσύνης για να κυνηγήσει πολιτικούς αντιπάλους και διωχθεί μετά τη δεύτερη θητεία του.

McCarthy: Για τους υποστηρικτές του οικονομικού εθνικισμού, μία από τις καλύτερες φράσεις ήταν: «Αντί να φορολογούμε τους πολίτες μας για να πλουτίζουν άλλες χώρες, θα επιβάλλουμε δασμούς και φόρους σε ξένες χώρες για να πλουτίζουν οι πολίτες μας». Ωστόσο, η δημιουργία μιας νέας Υπηρεσίας Εξωτερικών Εσόδων είναι λιγότερο συναρπαστική από το να περιορίσουμε την υπάρχουσα Υπηρεσία Εσωτερικών Εσόδων.

Rhodes: Η σχεδόν αποκαλυπτική απεικόνιση μιας διεφθαρμένης και παρακμάζουσας Αμερικής από τον Τραμπ παρείχε ένα ανατριχιαστικό προοίμιο για τον ισχυρισμό του ότι ο Θεός τον έσωσε για να κάνει την Αμερική Μεγάλη Ξανά. Αυτή ήταν η πολιτική του ισχυρού άνδρα, μετατρεπόμενη σε θεία πρόνοια, προμηνύοντας μια νέα εμπειρία για μια αδοκίμαστη Αμερική.

Rocha: Τα σχόλια για τη διώρυγα του Παναμά και τον Κόλπο της Αμερικής ήταν ντροπιαστικά. Νομίζει ότι κερδίζει πολιτικούς πόντους, αλλά στην πραγματικότητα δεν λειτουργεί έτσι. Εξελέγη για να μειώσει το κόστος της βενζίνης και των παντοπωλείων, όχι για να μετονομάσει ένα βουνό στην Αλάσκα.

Schmitz: Η παρουσία του Ελον Μασκ στο πλήθος θύμιζε τι είναι πιο πιθανό να εμποδίσει τη δεύτερη θητεία του Τραμπ: επιχειρηματικά συμφέροντα που αντιτίθενται στην εντολή του να περιορίσει τη μετανάστευση, να αναζωογονήσει την αμερικανική βιομηχανία και να απελευθερώσει την Αμερική από την εξάρτηση από ξένες δυνάμεις. Το να φοράς ένα κόκκινο καπέλο δεν σε κάνει MAGA.

Stack: Η βοή του πλήθους στην αναφορά στο «υγρό χρυσάφι κάτω από τα πόδια μας». Δεν μπορούμε να ξανακάνουμε την Αμερική μεγάλη με μερικά πυρηνικά εργοστάσια που δεν θα μολύνουν περαιτέρω το περιβάλλον;

Τι άλλο κέντρισε την προσοχή σας

Anderson: Βρήκα τη στιγμή της ορκωμοσίας του Βανς συγκινητική. Από τη διακριτική και ικανότατη διαχείριση των παιδιών τους από τη σύζυγό του, Ούσα Βανς, μέχρι το περήφανο βλέμμα της μητέρας του την ώρα που έδινε τον όρκο, ήταν ένα τρυφερό στιγμιότυπο.

Barro: Η Κάρι Αντεργουντ αντιμετώπισε τεχνικές δυσκολίες αλλά ως επαγγελματίας αντιμετώπισε το πρόβλημα, τραγουδώντας a cappella το «America the Beautiful» όταν δεν είχε μουσική συνοδεία.

Douthat: Αυτή ήταν η ήπια εκδοχή του Τραμπ, που διαβάζει από το teleprompter, αναφέροντας μια προβλέψιμη λίστα εκτελεστικών διαταγμάτων, αποφεύγοντας τις πιο διχαστικές πιθανές ενέργειες και παραμένοντας κυρίως στο κείμενο. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο πραγματικός ενθουσιασμός του Τραμπ εμφανίστηκε μόνο όταν άρχισε να μιλάει για… τη διώρυγα του Παναμά.

French: Το παιδικό χαμόγελο του Μασκ όταν ο Τραμπ υποσχέθηκε να πάει στον Αρη. Υποστηρίζω πλήρως την αποστολή στον Αρη ως εθνική αποστολή, αλλά όταν αυτό σημαίνει ότι δισεκατομμύρια δολάρια μπορεί να καταλήξουν στις τσέπες του πλουσιότερου υποστηρικτή του Τραμπ, μυρίζει διαφθορά.

Gay: Πρόσεξα ότι η δικαστής Κετάντζι Μπράουν Τζάκσον φορούσε ένα εντυπωσιακό περιδέραιο από κοχύλια cowrie, που συχνά συμβολίζουν προστασία και αντίσταση στη μαύρη Αμερική. Ηταν μια ωραία πινελιά που έφερε μια διαφορετική οπτική μέσα στον χώρο.

Goldberg: Ηταν πολύ αποκαλυπτικό ότι οι τεχνολογικοί ολιγάρχες είχαν θέσεις στην πρώτη σειρά, μπροστά από τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου. Η εποχή της αλγοριθμικής φεουδαρχίας έχει αρχίσει.

Labash: Η Μελάνια φόρεσε το καπέλο της τόσο χαμηλά που δεν μπορούσες καν να δεις τα μάτια της. Και δεν την κατηγορώ. Με όλους τους υποκριτές, τους κόλακες και τους ευκαιριακούς τυχοδιώκτες εκεί μέσα, ούτε εγώ θα ήθελα να με δουν σε αυτό το πλήθος.

Mair: Ο Μπάρον Τραμπ ίσως έκλεψε την παράσταση. Και το σχεδόν «heavy-metal» σακάκι της Κάμαλα Χάρις ήταν εντυπωσιακό.

Mangu-Ward: Ο Τραμπ συνέχισε να διαστρεβλώνει το ποιος θα επωμιστεί το κόστος των δασμών: «Αντί να φορολογούμε τους πολίτες μας για να πλουτίζουν άλλες χώρες, θα φορολογούμε τις ξένες χώρες για να πλουτίζουν οι πολίτες μας». Αυτό απλώς δεν λειτουργεί έτσι.

McCarthy: Το πιο οικείο περιβάλλον της Ροτόντας έστειλε μήνυμα ενότητας, με τον πρόεδρο να επισκέπτεται τον χώρο του Κογκρέσου. Ο Τόμας Τζέφερσον ίσως να το προτιμούσε αυτό από τις σύγχρονες μαζικές υπαίθριες ορκωμοσίες με την αυτοκρατορική μεγαλοπρέπεια.

Rhodes: Δεν υπήρξε καμία αναφορά σε συμμάχους, παγκόσμιους θεσμούς, την Ουκρανία ή καν στην ύπαρξη της κλιματικής αλλαγής. Οι εχθροί της Αμερικής παρουσιάστηκαν ως τα μεξικανικά καρτέλ και ο Παναμάς. Οποιος έχει δει τις τελευταίες τέσσερις ορκωμοσίες καταλαβαίνει ότι η Αμερική δεν μπορεί να διατηρήσει μια συνεπή εξωτερική πολιτική ή ακόμα και κοσμοθεωρία.

Rocha: Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε έναν πρόεδρο να ευχαριστεί τους μαύρους και Λατινοαμερικανούς πολίτες σε ομιλία ορκωμοσίας; Η απάντηση είναι ποτέ. Ισως γι’ αυτό τα πήγε τόσο καλά με αυτούς τους ψηφοφόρους. Τους αναγνώρισε και τους ευχαρίστησε, κάτι που έχει μεγάλη σημασία για αυτές τις κοινότητες που αγωνίζονται για αναγνώριση εδώ και χρόνια. Οι Δημοκρατικοί θα μπορούσαν να μάθουν κάτι από αυτή τη στρατηγική.

Schmitz: Η αναφορά του Τραμπ στην κληρονομιά του δρος Κινγκ πρέπει να ληφθεί σοβαρά, ακόμα κι από εκείνους που απορρίπτουν τις πολιτικές του.

Stack: Ναι, πραγματικά πιστεύει ότι ο Θεός τον έσωσε από απόπειρα δολοφονίας για να σώσει εκείνος τη χώρα. Είναι φυσιολογικό να αποκτάς περισσότερη πίστη μετά από μια εμπειρία κοντά στον θάνατο, αλλά η πεποίθησή του ότι είναι «εκλεκτός από τον Θεό» τον κάνει να φαίνεται σαν αρχηγός αίρεσης και δυσοίωνη.

Οι συντάκτες

• Kristen Soltis Anderson: Συνεργάτιδα αρθρογράφος γνώμης, Ρεπουμπλικανή δημοσκόπος και συγγραφέας του βιβλίου «The Selfie Vote».
• Josh Barro: Διαχειρίζεται το newsletter Very Serious και παρουσιάζει το podcast Serious Trouble.
• Ross Douthat, David French και Michelle Goldberg: Μόνιμοι αρθρογράφοι των New York Times.
• Mara Gay: Μέλος του συντακτικού συμβουλίου της εφημερίδας.
• Matt Labash: Πρώην εθνικός ανταποκριτής του The Weekly Standard, συγγραφέας του βιβλίου «Fly Fishing With Darth Vader» και συντάκτης του newsletter Slack Tide.
• Liz Mair: Επικοινωνιολόγος σε καμπάνιες για πολιτικούς όπως ο Scott Walker, Roy Blunt, Rand Paul, Carly Fiorina και Rick Perry. Ιδρύτρια και πρόεδρος της Mair Strategies.
• Katherine Mangu-Ward: Αρχισυντάκτρια του περιοδικού Reason.
• Daniel McCarthy: Αρχισυντάκτης της Modern Age: A Conservative Review.
• Ben Rhodes: Πρώην αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφάλειας και συγγραφέας του βιβλίου «After the Fall». Ηταν λογογράφος του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα.
• Chuck Rocha: Δημοκρατικός αναλυτής.
• Matthew Schmitz: Ιδρυτής και συντάκτης του διαδικτυακού περιοδικού Compact.
• Megan K. Stack: Συνεργάτιδα αρθρογράφος γνώμης.

Ο γιος του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη βρέθηκε στην εκδήλωση ως επίτιμος καλεσμένος του Ελληνοαμερικανού ομοσπονδιακού βουλευτή Κωνσταντίνου Μπιλιράκη.

Συνοδευόταν από τη σύντροφό του και κορυφαία τενίστρια, Μαρία Σάκκαρη, με την οποία μοιράστηκε στιγμές χαράς, ποζάροντας χαμογελαστοί για τους φωτογράφους.

Μεταξύ των παρευρισκομένων στις εκδηλώσεις ήταν και μια Ελληνίδα βουλευτής, η μόνη εν ενεργεία εκλεγμένη πολιτικός που βρέθηκε στην ορκωμοσία του Τραμπ.

Πρόκειται για την βουλευτή Ευβοίας της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνα Καραμπατσώλη, η οποία ταξίδεψε στις ΗΠΑ μετά από πρόσκληση του Γκας Μπιλιράκη που είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Σύμφωνα με πληροφορίες είχε ενημερώσει την Κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, αλλά και το προεδρείο της Βουλής, νωρίτερα την προηγούμενη εβδομάδα, για την πρόσκληση του Γκας Μπιλιράκη.

Μάλιστα, είχε και εκείνη μια πρώτη γνωριμία με τη νέα πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, που αναμένεται να αναλάβει τα καθήκοντα της μέχρι τον Απρίλιο του 2025, βγάζοντας και τη σχετική φωτογραφία..

Πρόκειται για τους Δημήτρη Καιρίδη, Πέτρο Βαμβακά, Αλέξανδρο Δεσποτόπουλο και Δημήτρη Τζανιδάκη.

Χρόνης Διαμαντόπουλος

«Η νέα αμερικανική πολιτική και η αντίδραση της Ευρώπης»

Του Δημήτρη Καιρίδη, Βουλευτής ΝΔ, Β1 Βόρειου Τομέα Αθηνών 

Η 20ή Ιανουαρίου 2025 υπήρξε το απόγειο της δόξας και της δύναμης του νέου Προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τράμπ, γιατί, προφανώς, από την επομένη της ορκωμοσίας του ξεκίνησε, όπως συνήθως συμβαίνει, η φθορά της εξουσίας, τα προβλήματα στην άσκηση πολιτικής και, όχι πια μόνο ρητορικής και κριτικής. Ταυτόχρονα, αρχίζουν ίσως να αποκαλύπτονται και, συν τω χρόνω, να οξύνονται οι αντιφάσεις της μεγάλης και πολυσυλλεκτικής εκλογικής συμμαχίας που τον έφερε στην εξουσία.

Μια τέτοια σύγκρουση, με επίκεντρο το μεταναστευτικό, έχει ήδη προαναγγελθεί ανάμεσα στον κατεξοχήν εκπρόσωπο του «τεχνοβιομηχανικού κατεστημένου», Έλον Μασκ, και τους φανατικούς οπαδούς του Τραμπ της βάσης του λαϊκού κινήματος MAGA (Make America Great Again). Βεβαίως, όσο οι Δημοκρατικοί επικεντρώνονται στο φαίνεσθαι και χρησιμοποιούν χιλιοειπωμένα τσιτάτα περί φασισμού, τόσο θα ρίχνουν νερό στον μύλο των άγονων αντιπαραθέσεων περί της woke ατζέντας και των ταυτοτήτων. Με άλλα λόγια, όσο η πολιτική αντιπαράθεση δεν εστιάζει στην όποια ενδεχόμενη ανεπάρκεια των νεοεισερχόμενων, σε αυτά που κάνουν ή δεν κάνουν, και περιορίζεται στο τι εκπροσωπούν, τα πυρά της αντιπολίτευσης θα παραμένουν άσφαιρα και ο Τραμπ θα συνεχίσει να κυριαρχεί.

Για μερικούς αναλυτές, ο Τραμπ αποτελεί κίνδυνο για την αμερικανική δημοκρατία. Ακόμα και αν κάποιος θελήσει ορθά να αποδραματοποιήσει τις δηλώσεις και τις επιλογές του, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η επανεκλογή του, και μάλιστα με νίκη αυτή τη φορά σε επίπεδο λαϊκής ψήφου, αποτελεί μια μεγάλη αλλαγή στο εσωτερικό της Δύσης, με πολλαπλές, άμεσες και έμμεσες συνέπειες για τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες.

Το τελευταίο που χρειάζεται η Ευρώπη είναι η αυτοθυματοποίησή της. Η νέα αμερικανική διοίκηση δεν έχει ούτε ανοχή ούτε υπομονή στα γεωστρατηγικά «κλαψουρίσματα», και αυτό που κατανοεί, και περισσότερο εκτιμά, είναι πόσο χρήσιμη μπορεί να είναι η Ευρώπη για τις ΗΠΑ. Καλά θα κάνουν, λοιπόν, οι Ευρωπαίοι να ξεπεράσουν το αρχικό σοκ των επιθέσεων του Τραμπ εναντίον τους, επιθέσεων που έχουν στοχεύσει τους φίλους και όχι τους αντιπάλους της Αμερικής, και να συσπειρωθούν, αξιοποιώντας την προεδρία Τραμπ ως ευκαιρία χειραφέτησης.

Στο πλαίσιο αυτό, θα είχε ενδιαφέρον η προσέγγιση της Ε.Ε. με τη Μεγάλη Βρετανία, τη Νορβηγία, αλλά ακόμα και τον Καναδά, του οποίου η πολιτική κουλτούρα προσομοιάζει αυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντίστοιχες προσαρμογές οφείλει να κάνει και η ελληνική εξωτερική πολιτική, προκειμένου να ενισχύσει την αποτελεσματικότητά της στη νέα εποχή που έχει ανατείλει στην Ουάσιγκτον. Οι επικλήσεις περί διεθνούς δικαίου θα πρέπει διαρκώς να συμπληρώνονται με μια ψυχρή γεωστρατηγική ανάλυση κοινών συμφερόντων. Και, φυσικά, τόσο το πολιτικό σύστημα όσο και η κοινωνία συνολικά θα πρέπει να επιμείνουν στην αύξηση της εθνικής ισχύος, που αποτελεί και την πιο σίγουρη εγγύηση για την ασφάλεια της πατρίδας μας.

«Η επόμενη μέρα της ορκωμοσίας»

Του Πέτρου Βαμβακά*

Τον περασμένο Οκτώβριο, ενόψει των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ, υπήρχε μια γενικότερη ανησυχία ως προς το αποτέλεσμα και την πιθανότητα βίαιων επεισοδίων. Σήμερα, λίγες μέρες μετά την ορκωμοσία του 47ου προέδρου των ΗΠΑ, υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις, ότι η δεύτερη τετραετία Τραμπ θα είναι πιο οργανωμένη και, εν μέρει, μια συνέχεια της στρατηγικής της απερχόμενης κυβέρνησης Μπάιντεν, αλλά με διαφορετική τακτική και ρητορική. Δείγματα αυτής της προσέγγισης είχαμε τους τελευταίους δυο μήνες σε διαφορετικά θέματα άμεσης σημασίας στην εξωτερική πολιτική. Η πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Χαμάς και Ισραήλ, οι δραματικές αλλαγές στην Συρία, η εκλογή προέδρου στον Λίβανο αλλά και η συμφωνία στην Αρκτική, μεταξύ Καναδά, ΗΠΑ και Φινλανδίας στις 13 Νοεμβρίου, λίγες ημέρες μόνο μετά την νίκη του Τραμπ σηματοδοτούν μια διπλωματική εναρμόνιση και μια κινητικότητα. Πρώτα στο να κλείσει η εμπόλεμη κατάσταση στην ευρύτερη Ανατολική Μεσόγειο, ώστε να μην υπάρχει απόκλιση από τον στρατηγικό στόχο της Αρκτικής και της Κίνας στην γεωπολιτική σκακιέρα. Η Ανατολική Μεσόγειος και ο πόλεμος στην Ουκρανία έχουν εγκλωβίσει την Ρωσία τα τελευταία τρία χρόνια, πάντα με την βοήθεια της Αμερικής, έχοντας παρόμοιες επιπτώσεις στο ευρύτερο γεωπολιτικό παιχνίδι.

Η νέα κυβέρνηση Τραμπ δεν θα αλλάξει ριζικά την εξωτερική πολιτική με τους στρατηγικούς στόχους να παραμένουν αμετάβλητοι, καθώς και τον ανταγωνισμό με την Κίνα στα θέματα τεχνητής νοημοσύνης, επικοινωνίας,  καινοτομίας και εμπορίου και γεωπολιτικά με την Ρωσία. Αυτό που θα αλλάξει και το έχουμε δει τους τελευταίους δυο μήνες είναι ο τρόπος και η μεθόδευση. Το State Department του Τραμπ θα είναι περισσότερο υπό τον έλεγχό του, με τον «μικρό Μάρκο» στο πηδάλιο, αλλά θα κινηθεί μέσα στο πλαίσιο της εφαρμοσμένης τακτικής του «μιλάω δυνατά για να μην χρησιμοποιήσω το μεγάλο ραβδί». Το αντίστροφο του ιστορικού ιμπεριαλιστή και προοδευτικού  ηγέτη των Ρεπουμπλικάνων πριν 120 χρόνια, Teddy Roosevelt ο οποίος χρησιμοποιούσε την φράση “walksoftly and carry a big stick”.

Η εθνοκεντρική και «ιμπεριαλιστική» ρητορική του Τραμπ έχει ένα σημαντικό και απαραίτητα εσωτερικό ακροατήριο, έτσι ώστε να προχωρήσει χωρίς να χρειάζεται να αφήσει τους κεντρικούς στόχους της εξωτερικής πολιτικής. «Είμαι ο μόνος πρόεδρος που δεν άνοιξε νέα μέτωπα πολέμου», παρόλα αυτά δεν έκλεισε και κανένα μέτωπο.

Η μεγάλη αλλαγή στην δεύτερη τετραετία του Τραμπ είναι η συμμαχία του με τον Έλον Μασκ. Πρόκειται για μια συμμαχία μεταξύ ενός κράτους και ενός πολίτη. Εκτός από τις διάφορες αναλύσεις, έχουμε για πρώτη φορά μια τέτοια συμφωνία, διότι για πρώτη φορά έχουμε έναν παγκόσμιο πολίτη με τέτοια ισχύ, οικονομική, τεχνολογική, επικοινωνιακή, αμυντική και τώρα πολιτική. Η συμμαχία με τον Έλον Μασκ, διότι περί συμμαχίας πρόκειται, δεν είναι τυχαία. Ο Μασκ είναι ένας “ελεύθερος παίχτης”, ο οποίος θα μπορούσε να βρίσκεται σε κάποια άλλη συμμαχία, με την Κίνα, την Ρωσία, την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά είναι αυτόν τον καιρό με τις ΗΠΑ και ιδιαίτερα με τον Ντόναλντ Τραμπ. Αυτόν τον καιρό, διότι όπως και ο Τραμπ, ο Μάσκ είναι συστημικός διαταράκτης. Για τον Τραμπ το σύστημα όλο και περισσότερο αφήνει τις ΗΠΑ στο περιθώριο, ενώ για τον Μασκ οι συστημικοί κανόνες τον εγκλωβίζουν διότι είναι από την πλευρά της συνεχούς καινοτομίας.

Ο παράγοντας Μασκ, όσο γοητευτικός και εάν είναι, τόσο επικίνδυνος και απρόβλεπτος είναι. Διότι έχει μια ιστορία συνεχούς κινητικότητας. Η συνύπαρξη του με τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο της Αμερικής του δίνει μια πολιτική χροιά, την οποία δεν είχε μέχρι σήμερα, αλλά και την καθιστά απαραίτητη στους γεωπολιτικούς στόχους της Αμερικής ιδιαίτερα στον ανταγωνισμό με την Κίνα. Η εμφάνιση του Μασκ στην πολιτική σκηνή σηματοδοτεί την αδυναμία της Αμερικής σήμερα έναντι της Κίνας σε τομείς που ο Μασκ υπερέχει, όπως καινοτομία και τεχνολογία. Μια πρωτόγνωρη συμμαχία με τεράστια ερωτηματικά, σημάδι των καιρών του συνεχούς ανταγωνισμού και καινοτομίας. Εάν οι τελευταίοι δυο μήνες, μετά τις εκλογές είναι ενδεικτικοί, ο Τραμπ θα συνεχίσει στο πλαίσιο των σημερινών στρατηγικών στόχων με την εφαρμοσμένη του τακτική της πληθωρικής ρητορικής για να κρατήσει τον Αμερικανό πολίτη κοντά και τον συνομιλητή του σε άμυνα. Το μεγάλο ερωτηματικό είναι η συμμαχία με τον αντισυστημικό Μασκ  ο οποίος δεν έχει ούτε θεσμικό φραγμό, αλλά ούτε και προηγούμενο. Η επόμενη μέρα της ορκωμοσίας δεν θα αλλάξει άμεσα την εξωτερική και οικονομική πολιτική της Αμερικής, αλλά αυτή και μόνον η κυβερνητική συμμαχία σηματοδοτεί μια ριζικά νέα εποχή.

«Οι πρωτοφανείς δηλώσεις Τραμπ και Μασκ: Στρατηγικές πιέσεις ή ρητορική υπερβολή;»

Του Αλέξανδρου Δεσποτόπουλου, διεθνολόγου

Οι πρώτες εβδομάδες της δεύτερης προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ συνοδεύτηκαν από μια σειρά ασυνήθιστων δηλώσεων που έχουν προκαλέσει παγκόσμια αίσθηση. Με επίκεντρο χώρες όπως ο Καναδάς, η Γροιλανδία και ο Παναμάς, οι τοποθετήσεις του νέου προέδρου των ΗΠΑ – σε συνδυασμό με παρεμβάσεις από τον Έλον Μασκ, ισχυρό υποστηρικτή και συνεργάτη σε θέματα τεχνολογίας και γεωπολιτικής – φανερώνουν μια προσέγγιση που φαίνεται παράδοξη, αλλά ίσως είναι στρατηγική.

Με δηλώσεις που περιλάμβαναν την πιθανότητα επέκτασης της αμερικανικής επιρροής στη Γροιλανδία ή την αναδιαπραγμάτευση της εμπορικής σχέσης με τον Καναδά, ο Τραμπ δημιουργεί συνθήκες πίεσης για τους αυριανούς συνομιλητές του. Στον Παναμά, οι δηλώσεις του επικεντρώθηκαν στο ζήτημα της Διώρυγας, υπονοώντας πιθανές αμερικανικές διεκδικήσεις ή νέες εμπορικές συμφωνίες. Αυτές οι τοποθετήσεις, αν και ακούγονται εξωφρενικές, φέρουν τη σφραγίδα της επιχειρηματικής του νοοτροπίας.

Ο Ντόναλντ Τραμπ λειτουργεί ως επιχειρηματίας που γνωρίζει τη δύναμη της διαπραγματευτικής πίεσης. Η μέθοδος του περιλαμβάνει τη δημιουργία έντασης προκειμένου να ανοίξει διαύλους διαλόγου από θέση ισχύος. Το είχε δείξει στην πρώτη του θητεία, όταν, παρά τις σκληρές δηλώσεις του, απέφυγε τη στρατιωτική δράση σε περιπτώσεις όπως το Ιράν και η Βόρεια Κορέα. Παρότι το οπλοστάσιο των ΗΠΑ παραμένει το ισχυρότερο στον κόσμο, ο Τραμπ προτιμά να χρησιμοποιεί την οικονομική και πολιτική ισχύ της χώρας για να επιτύχει στόχους.

Στις τρέχουσες δηλώσεις του για τη Γροιλανδία, για παράδειγμα, υπονόησε την επιθυμία των ΗΠΑ να διασφαλίσουν μεγαλύτερο έλεγχο στην Αρκτική ζώνη, επικαλούμενος ζητήματα ασφάλειας και ενεργειακών αποθεμάτων. Παρόμοια, οι αναφορές του στον Καναδά αφορούν κυρίως τη NAFTA και τις εμπορικές ανισότητες. Στον Παναμά, στόχευσε τη Διώρυγα, υπογραμμίζοντας την ανάγκη να προστατευθούν τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ στις θαλάσσιες οδούς.

Αυτό το μοτίβο δηλώσεων δείχνει ότι ο Τραμπ προσπαθεί να φέρει δύσκολες συζητήσεις στο προσκήνιο, χρησιμοποιώντας μια ρητορική που προκαλεί αμηχανία στους αντιπάλους του αλλά δημιουργεί περιθώρια για διαπραγματεύσεις.

Ένας βασικός λόγος που ο Τραμπ επιδιώκει να δημιουργήσει τέτοιου είδους εντάσεις είναι η δυσθεώρητη πρόκληση του δημόσιου χρέους των ΗΠΑ. Με το ομοσπονδιακό χρέος να ξεπερνά τα 33 τρισεκατομμύρια δολάρια και το έλλειμμα του προϋπολογισμού να αυξάνεται ραγδαία (ανέρχεται πλέον στα 1,7 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως), ο Τραμπ προσπαθεί να εξασφαλίσει καλύτερες οικονομικές συμφωνίες που θα ευνοήσουν την αμερικανική οικονομία.

Η έμφαση που δίνει στις εμπορικές ανισότητες, όπως με τον Καναδά και τον Παναμά, σχετίζεται άμεσα με αυτήν την οικονομική πίεση. Παράλληλα, η προσπάθεια να διασφαλιστεί η ενεργειακή ασφάλεια μέσω της Γροιλανδίας αντανακλά την ανάγκη να μειωθεί η εξάρτηση από εισαγόμενη ενέργεια και να ενισχυθούν οι εγχώριοι πόροι.

Ο Έλον Μασκ, που συχνά συνοδεύει αυτές τις δηλώσεις με δικές του τοποθετήσεις, προωθεί την τεχνολογική αυτάρκεια ως λύση για τα οικονομικά προβλήματα. Οραματίζεται επενδύσεις στις Αρκτικές περιοχές και συνεργασίες που θα μειώσουν την εξάρτηση από ξένους προμηθευτές κρίσιμων υλικών, όπως το λίθιο και το νικέλιο.

Σε κάθε περίπτωση, ένα από τα βασικά στοιχεία της στρατηγικής του Τραμπ είναι η αποφυγή στρατιωτικών συγκρούσεων, κάτι που είχε καταφέρει στην πρώτη του θητεία. Παρά τη σκληρή ρητορική, απέφυγε να εμπλακεί σε πολεμικές ενέργειες, προτιμώντας την οικονομική και διπλωματική πίεση.

Οι τρέχουσες δηλώσεις του μπορεί να μοιάζουν υπερβολικές, αλλά εξυπηρετούν έναν στόχο: να προετοιμάσουν το έδαφος για διαπραγματεύσεις από θέση ισχύος. Το ίδιο είχε κάνει με τη Βόρεια Κορέα, όπου, παρά τις απειλές, κατέληξε σε διάλογο. Αντίστοιχα, στη Μέση Ανατολή, απέφυγε την κλιμάκωση, εστιάζοντας στις οικονομικές κυρώσεις και στη διπλωματική απομόνωση αντιπάλων.

Οι δηλώσεις Τραμπ και Μασκ δείχνουν επίσης ότι η Ουάσιγκτον δεν εγκαταλείπει την επιδίωξη της παγκόσμιας κυριαρχίας, αλλά επανεξετάζει τη στρατηγική της. Ο Καναδάς, η Γροιλανδία και ο Παναμάς αποτελούν παραδείγματα περιοχών με στρατηγικό ενδιαφέρον, όπου οι ΗΠΑ επιδιώκουν να ενισχύσουν τη θέση τους. Παρότι η ρητορική αυτή προκαλεί αντιδράσεις, προσφέρει και ευκαιρίες για διάλογο, που ίσως οδηγήσουν σε νέες συμφωνίες και συνεργασίες. Η πρόκληση για τον Τραμπ είναι να διαχειριστεί το τεράστιο χρέος και το δημοσιονομικό έλλειμμα, χωρίς να προκαλέσει αστάθεια στις διεθνείς σχέσεις. Το αν θα το καταφέρει, μένει να φανεί.

«Habemus Trump: Ξεχάστε τις ΗΠΑ που ξέρατε»

Του Δημήτρη Τζανιδάκη, Διεθνολόγος, Καθηγητής στο BCA College

Την πρώτη φορά πολλοί εξεπλάγησαν με την εκλογή του, ενδεχομένως ακόμα κι ο ίδιος. Η παρουσία και η ρητορική του δεν θύμιζαν σε τίποτα τον προκάτοχο του, Μπάρακ Ομπάμα, ούτε παρέπεμπαν στο κλασικό πρότυπο Αμερικανού ηγέτη. Στις Συνόδους Κορυφής και τις διμερείς συναντήσεις, είχε μάλλον καλύτερη χημεία με απολυταρχικούς ηγέτες παρά με εκλεγμένους Προέδρους δημοκρατικών κομμάτων. Η δυσθυμία του για εδραιωμένες σταθερές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής οφθαλμοφανής από τις πρώτες κιόλας μέρες της θητείας του. Η σχέση και η αντίληψη του για τη Δημοκρατία υποκειμενική κι αμφιλεγόμενη. Κι αν η ήττα του στις εκλογές του 2020 και τα γεγονότα στο Καπιτώλιο που ακολούθησαν, προεξοφλήθηκαν από πολλούς ως αφετηρία της πολιτικής του συνταξιοδότησης, ο ίδιος τους διέψευσε πανηγυρικά. 

Αναβαπτισμένος και απαλλαγμένος από το άχθος της επανεκλογής, ο Ντόναλντ Τραμπ εκκινεί έχοντας χαρτογραφήσει και επιλέξει φίλους και εχθρούς εντός κι εκτός ΗΠΑ. Οι προσκλήσεις που εστάλησαν για την τελετή ορκωμοσίας του είναι ενδεικτικές για τον τρόπο με τον οποίον θα πορευθεί, για τους ηγέτες που λογίζει ως συμμάχους και για τα κόμματα τα οποία θεωρεί συγγενικά. Ακροδεξιοί λαϊκιστές από όλον τον κόσμο γέμισαν τη λίστα καλεσμένων της ορκωμοσίας, την ίδια ώρα που απουσίαζαν από αυτήν τα ονόματα του Βρετανού Πρωθυπουργού, του Προέδρου της Γαλλίας, του Καγκελάριου της Γερμανίας και της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. 

Ως μέγιστη προτεραιότητα της νέας τετραετούς του θητείας, ο ίδιος θέτει την οικονομική θωράκιση των ΗΠΑ έναντι του συνεχώς αυξανόμενου ανταγωνισμού με την Κίνα. Στο πλαίσιο αυτό, έχει διαμηνύσει την επιβολή δασμών όχι μόνο στις Κινεζικές εισαγωγές αλλά και σε παραδοσιακούς συμμάχους όπως ο Καναδάς και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Οικονομικές πολιτικές, δηλαδή, που παραπέμπουν σε έναν νέου τύπου μερκανταντιλισμό, μια ξεπερασμένη οικονομική θεωρία του παρελθόντος. Δεν έχει μείνει όμως μόνο σ’ αυτό. Οι πρόσφατες εξαγγελίες για τον τερματισμό της Συνθήκης για τη Διώρυγα του Παναμά, την εξαγορά της Γροιλανδίας από τη Δανία και την ενσωμάτωση του Καναδά ως 51^η Πολιτεία των ΗΠΑ, καταδεικνύουν κάτι βαθύτερο· την πλήρη και άοκνη «επανεκκίνηση» του δόγματος Μονρόε στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, σύμφωνα με το οποίο «πρώτα και κύρια είναι η Αμερική». Ένα δόγμα που σε καιρούς ταραχώδεις, εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους. 

Συνοψίζοντας, η επαναφορά του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, ανακατεύει την γεωπολιτική τράπουλα αλλάζοντας εμπεδωμένες ισορροπίες του παρελθόντος. Σε ένα ήδη αβέβαιο παγκόσμιο περιβάλλον, η μόνη βεβαιότητα είναι πως το μέλλον δεν θα μοιάζει με το παρελθόν.

Αλλά αυτό πάντα μετριάζεται από την τάση του να ζωγραφίζει σκοτεινές εικόνες της χώρας την οποία υπόσχεται να σώσει (όπως έκανε και στην εναρκτήρια ομιλία του το 2017).

Ο Ντόναλντ Τραμπ όμως ήταν πολύ λιγότερο περιορισμένος από ό,τι ήταν ποτέ, δεδομένου ότι είναι η τελευταία του θητεία στον προεδρικό θώκο.

Έξι συμπεράσματα από την πρώτη ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ

1. Ένας συγκρατημένος Τραμπ «ζωγραφίζει» άλλο ένα σκοτεινό πορτρέτο – με τον ίδιο ως ήρωα εκδικητή.

Η ομιλία, η οποία μεταφέρθηκε στο εσωτερικό λόγω των καιρικών συνθηκών, ήταν μια σχετικά υποτονική υπόθεση για τα δεδομένα του Τραμπ. Αλλά μετέφερε πολλά από τα ίδια σκοτεινά θέματα της ομιλίας του 2017 και οικοδόμησε επανειλημμένα τον εαυτό του ως μια μοναδική φιγούρα στην αμερικανική ιστορία -μια φιγούρα που ακόμη και ο Θεός είχε ορίσει.

Κατήγγειλε το «ριζοσπαστικό και διεφθαρμένο κατεστημένο» και κατέδειξε την προηγούμενη κυβέρνηση ως ανίκανη να προστατεύσει τους ανθρώπους από την αχαλίνωτη εγκληματικότητα και τις φυσικές καταστροφές. Είπε ότι οι «πυλώνες της κοινωνίας μας είναι σπασμένοι και φαινομενικά σε πλήρη αποσύνθεση».

Και ο Τραμπ δεν εξέφρασε απλώς την αισιοδοξία του ότι θα αντιμετωπίσει τις προκλήσεις- έθεσε τον εαυτό του ως το θεϊκά επιλεγμένο αντίδοτο. Ισχυρίστηκε ότι η ζωή του γλίτωσε από τη σφαίρα ενός δολοφόνου στο Μπάτλερ της Πενσιλβάνια πέρυσι, επειδή «με έσωσε ο Θεός για να κάνω την Αμερική ξανά μεγάλη».

«Η πιο περήφανη κληρονομιά μου θα είναι αυτή του ειρηνοποιού και ενοποιητή», προέβλεψε σε άλλο σημείο. «Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 8 ετών, δοκιμάστηκα και προκλήθηκα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο πρόεδρο στην 250χρονη ιστορία μας», είπε, τοποθετώντας τον εαυτό του πάνω από τους Τζορτζ Ουάσινγκτον και Αβραάμ Λίνκολν.

«Πολλοί άνθρωποι πίστευαν ότι ήταν αδύνατο για μένα να πραγματοποιήσω μια τέτοια ιστορική πολιτική επιστροφή», είπε ο Τραμπ σε άλλο σημείο. «Αλλά όπως βλέπετε σήμερα, εδώ είμαι. Ο αμερικανικός λαός μίλησε», σημείωσε.

2. Ευρείες αλλά στοχευμένες βολές κατά άλλων ηγετών.

Η ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ δεν ήταν τόσο επικεντρωμένη στην εκκαθάριση λογαριασμών και την επίθεση στους πολιτικούς του αντιπάλους, όπως συνηθίζει. Υπήρξαν όμως κάποιες αξιοσημείωτες περιπτώσεις όπου επιτέθηκε διακριτικά στην κυβέρνηση Μπάιντεν και στους Δημοκρατικούς -ιδιαίτερα σε θέματα καταστροφών όπως ο τυφώνας Helen και οι πυρκαγιές στο Λος Άντζελες.

«Έχουμε τώρα μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε μια απλή κρίση στο εσωτερικό, ενώ ταυτόχρονα σκοντάφτει σε έναν συνεχή κατάλογο καταστροφικών γεγονότων στο εξωτερικό», ανέφερε.

Επισήμανε δε ότι οι κάτοικοι της Βόρειας Καρολίνας που αναρρώνουν από τον τυφώνα «έτυχαν τόσο κακής μεταχείρισης» (ο Τραμπ προέβη επανειλημμένα σε ψευδείς ισχυρισμούς σχετικά με την αντιμετώπιση της καταστροφής στο τέλος της προεδρικής εκστρατείας του 2024).

«Παρακολουθούμε τις πυρκαγιές να καίγονται ακόμα με τραγικό τρόπο από εβδομάδες πριν, χωρίς καν ένα δείγμα άμυνας», τόνισε επίσης ο 47ος Αμερικανός πρόεδρος στην ομιλία του.

3. Δύο λέξεις που πρέπει να θυμάστε: «Μανιφέστο του Πεπρωμένου».

Δύο λέξεις που πραγματικά ξεχώρισαν από την ομιλία του Τραμπ: «Μανιφέστο του Πεπρωμένου». Ο Τραμπ επικαλέστηκε τη φράση, η οποία ιστορικά έχει χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσει την επέκταση των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ παρουσίασε την ολοένα και πιο επεκτατική ατζέντα του.

Τη χρησιμοποίησε συγκεκριμένα μιλώντας για την τοποθέτηση μιας αμερικανικής σημαίας στον Άρη, αλλά αυτή δεν ήταν σχεδόν η μόνη ιδέα στην οποία θα μπορούσε να εφαρμοστεί η έννοια.

Είπε ότι θα αλλάξει το όνομα του Κόλπου του Μεξικού σε Κόλπο της Αμερικής. Είπε επίσης ότι θα αλλάξει το όνομα του όρους Ντενάλι πίσω στο όρος Μακίνλεϊ -για τον πρώην πρόεδρο Γουίλιαμ Μακίνλεϊ- αφού το άλλαξε ο Μπαράκ Ομπάμα.

Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος της ομιλίας του στη διεκδίκηση της Διώρυγας του Παναμά. «Δεν την δώσαμε στην Κίνα- την δώσαμε στον Παναμά», είπε ο Τραμπ. «Και την παίρνουμε πίσω», υπογράμμισε.

Ίσως είναι ενδεικτικό ότι το κομμάτι για τη Διώρυγα του Παναμά ήταν από τα πιο ζωηρά τμήματα της ομιλίας του Τραμπ. Αξιοσημείωτο είναι ότι δεν επικαλέστηκε τον άλλο συχνά δηλωμένο επεκτατικό του στόχο: τη διεκδίκηση της Γροιλανδίας από τη Δανία.

4. Προέβη σε περισσότερους ψευδείς και αμφίβολους ισχυρισμούς.

Ακόμα και η εναρκτήρια ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ δεν ήταν απρόσβλητη από την τάση του για υπερβολή και ψευδείς ισχυρισμούς. Ισχυρίστηκε ότι τα αμερικανικά πλοία «υπερτιμολογούνται σοβαρά και δεν αντιμετωπίζονται δίκαια με οποιονδήποτε τρόπο ή μορφή» στη διώρυγα του Παναμά, παρόλο που οι αξιωματούχοι της χώρας λένε ότι όλα τα κράτη υπόκεινται στα ίδια τέλη.

Ισχυρίστηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες «έχασαν 38.000 ζωές κατά την κατασκευή της Διώρυγας του Παναμά». Αυτό υπερεκτιμά κατά πολύ τον επίσημο αριθμό των νεκρών.

Είπε ότι πολλοί μετανάστες χωρίς χαρτιά προέρχονται «από φυλακές και ψυχιατρεία». Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι άλλες χώρες στέλνουν μεγάλο αριθμό ανθρώπων από τις φυλακές και τα ψυχιατρεία τους, όπως έχει συχνά ισχυριστεί ο Τραμπ.

Ο Τραμπ ισχυρίστηκε επίσης ότι η κήρυξη εθνικής έκτακτης ανάγκης για τα σύνορα ΗΠΑ – Μεξικού θα σημαίνει ότι «θα σταματήσει αμέσως κάθε παράνομη είσοδος» – ένας αδύνατος στόχος.

5. Οι δασμοί και ορισμένα άλλα ζητήματα έμειναν σε δεύτερη μοίρα.

Ενώ ο Τραμπ μίλησε για πολλές από τις σημαντικότερες προεκλογικές του υποσχέσεις για το 2024, ένα μεγάλο θέμα έμεινε σχετικά ανεκμετάλλευτο: συμπεριέλαβε μόνο σύντομες αναφορές για τους δασμούς.

«Θα επιβάλλουμε δασμούς και φόρους σε ξένες χώρες για να πλουτίσουμε τους πολίτες μας», είπε ο Τραμπ. «Για τον σκοπό αυτό, ιδρύουμε την Υπηρεσία Εξωτερικών Εσόδων για τη συλλογή όλων των δασμών, των δασμών και των εσόδων».

Η μόνη άλλη αναφορά σε δασμούς έγινε όταν ο Τραμπ μίλησε για τους δασμούς του ΜακΚίνλεϊ. Η ομάδα του Τραμπ έχει μιλήσει για μείωση των τεράστιων προτεινόμενων δασμών του.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ έκανε επίσης μόνο φευγαλέα αναφορά στα προβλήματα του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης και στην ιδέα της περικοπής των κρατικών δαπανών.

6. Ο Τραμπ αναφέρθηκε στην «οπλοποίηση» αλλά όχι στην τιμωρία.

Οι τελευταίες ενέργειες του προέδρου, Τζο Μπάιντεν, πριν από την ορκωμοσία του Τραμπ έριξαν τα φώτα της δημοσιότητας στις υποσχέσεις του Τραμπ για αντίποινα κατά των εχθρών του.

Ο Μπάιντεν απένειμε χάρη σε πολλούς ανθρώπους που ο Τραμπ πρότεινε να διωχθούν ποινικά, όπως αυτοί που υπηρέτησαν και βοήθησαν την επιτροπή της Βουλής της 6ης Ιανουαρίου και ακόμη και πολλά μέλη της οικογένειάς του.

«Δυστυχώς, δεν έχω κανένα λόγο να πιστεύω ότι αυτές οι επιθέσεις θα σταματήσουν», δήλωσε ο Μπάιντεν δικαιολογώντας τις αμνηστεύσεις. Ο Τραμπ επικεντρώθηκε επανειλημμένα στην ιδέα ότι το σύστημα είχε χρησιμοποιηθεί ως όπλο εναντίον του, αλλά σταμάτησε να μιλάει ρητά για να κυνηγήσει τους αντιπάλους του.

«Η ζυγαριά της δικαιοσύνης θα εξισορροπηθεί εκ νέου», δήλωσε ο Τραμπ. «Η φαύλη, βίαιη και άδικη οπλοποίηση του υπουργείου Δικαιοσύνης και της κυβέρνησής μας θα τερματιστεί», σημείωσε.

Και πρόσθεσε: «Ποτέ ξανά η τεράστια δύναμη του κράτους δεν θα χρησιμοποιηθεί ως όπλο για τη δίωξη πολιτικών αντιπάλων -κάτι για το οποίο γνωρίζω κάτι. Δεν θα επιτρέψουμε να συμβεί κάτι τέτοιο. Δεν θα ξανασυμβεί».

Ο Τραμπ φάνηκε να υπαινίσσεται ότι γνωρίζει «κάτι για» μια τέτοια οπλοποίηση, επειδή είχε ως στόχο τον ίδιο. Αλλά στην πρώτη του θητεία πίεσε και ο ίδιος επανειλημμένα για έρευνες και διώξεις των αντιπάλων του.

Μάλιστα, η Ιβάνκα με ανάρτηση στον λογαριασμό της στο Instagram έστειλε το δικό της μήνυμα στον πατέρα της για την εκλογή του.

«Συγχαρητήρια στον πατέρα μου για την επιτυχία της ορκωμοσίας ως ο 47ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Είμαι περήφανη για την αποφασιστικότητα, την ανθεκτικότητα και τη δέσμευσή του στη χώρα μας. Αυτή η στιγμή είναι ταυτόχρονα ιστορική και ταπεινή» έγραψε χαρακτηριστικά.

Χρησιμοποίησε τη Βίβλο του Αβραάμ Λίνκολν και μια προσωπική βίβλο – τις δύο ίδιες που χρησιμοποίησε για την ορκωμοσία του το 2017. Ο αρχιδικαστής Τζον Ρόμπερτς όρκισε τον Τραμπ.

«Ορκίζομαι επισήμως ότι θα εκτελέσω πιστά το αξίωμα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών και θα διαφυλάξω, θα προστατεύσω και θα υπερασπιστώ, στο μέτρο των δυνατοτήτων μου, το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών», δήλωσε ο Τραμπ στον όρκο του.

NOW – Trump sworn in as 47th President of the United States. pic.twitter.com/j8weNT5bz5

— Disclose.tv (@disclosetv) January 20, 2025

Με την ομιλία του αμέσως μετά την ορκωμοσία του, ο Ντόναλντ Τραμπ έδωσε το στίγμα των προθέσεων για την πολιτική που θα ακολουθήσει ως πρόεδρος. Έκανε μια επίδειξη δύναμης, απευθύνοντας το βλέμμα του τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, συνδυάζοντας αιχμηρές επιθέσεις κατά της απερχόμενης κυβέρνησης των Δημοκρατικών με υποσχέσεις για «καλύτερα πράγματα» που θα έρθουν.

Ο Τραμπ άνοιξε την ομιλία του, ως 47ος πρόεδρος των ΗΠΑ, με τη φράση «η χρυσή εποχή της Αμερικής ξεκινά εδώ και τώρα», τονίζοντας πως η χώρα θα γίνει πιο σπουδαία και εξαιρετική από ό,τι στο παρελθόν. Η δήλωσή του φανερώνει τη φιλοδοξία του να αναδείξει τις ΗΠΑ σε μια νέα εποχή ανάπτυξης και ισχύος.

Ο πρόεδρος δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει την πρώτη του ομιλία για να επιτεθεί στην κυβέρνηση Μπάιντεν, επικρίνοντας τη διαχείριση της μεταναστευτικής κρίσης. Υποσχέθηκε ότι αυτή η πολιτική θα αλλάξει ριζικά, με την άμεση «σταματημένη» παράνομη είσοδο και την επιστροφή «εκατομμυρίων και εκατομμυρίων εγκληματιών αλλοδαπών». Παράλληλα, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να χαρακτηρίσει «ξένες τρομοκρατικές οργανώσεις» τα καρτέλ ναρκωτικών.

Επιπλέον, ο Τραμπ υποσχέθηκε ότι θα δώσει εντολή στην κυβέρνηση να εξαλείψει την παρουσία όλων των ξένων συμμοριών από τη χώρα, παρουσιάζοντας το θέμα ως προτεραιότητα για την ασφάλεια και την ευημερία των Αμερικανών.

«Θα κηρύξω κατάσταση έκτακτης ανάγκης στα νότια σύνορα»

Ο ίδιος άδραξε την ευκαιρία για να ανακοινώσει ότι θα υπογράψει μια «σειρά ιστορικών εκτελεστικών διαταγμάτων» και θα ξεκινήσει μια «επανάσταση της κοινής λογικής», ενώ υποσχέθηκε ότι θα κηρύξει εθνική κατάσταση έκτακτης ανάγκης στα νότια σύνορα.

«Η προηγούμενη κυβέρνηση παρείχε άσυλο και προστασία σε «επικίνδυνους εγκληματίες που εισήλθαν παράνομα στη χώρα μας», τόνισε.

«Η κυβέρνηση έχει δώσει απεριόριστη χρηματοδότηση για την υπεράσπιση των ξένων συνόρων αλλά αρνείται να υπερασπιστεί τα αμερικανικά σύνορα», υποστήριξε.

«Είχαμε μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε μια απλή κρίση στο εσωτερικό», υπογράμμισε ο Τραμπ.

«Η πτώση της Αμερικής σταματά»

Αναφερόμενος στη εικόνα της χώρα υπογράμμισε ότι η χώρα θα γίνει και πάλι σεβαστή και «θα τη ζηλεύει κάθε έθνος».

«Δεν θα επιτρέψουμε να μας εκμεταλλεύονται άλλο», πρόσθεσε.

«Θα βάλω, πολύ απλά, την Αμερική πρώτα», τόνισε.

«Από αυτή τη στιγμή η πτώση της Αμερικής σταματά», συνέχισε στην πορεία της ομιλίας του.

Αναφερόμενος στην απόπειρα δολοφονίας εναντίον του είπε ότι «ένοπλος τον πυροβόλησε στο αυτί, αλλά με έσωσε ο Θεός».

Ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ακόμη ότι επιστρέφει ως 47ος πρόεδρος «με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία ότι βρισκόμαστε στην αρχή μιας συναρπαστικής νέας εποχής εθνικής επιτυχίας».

Για την οικονομία υποσχέθηκε ότι το υπουργικό συμβούλιο θα «νικήσει» τον πληθωρισμό ρεκόρ και θα μειώσει τις τιμές.

Στη συνέχεια δεσμεύτηκε ότι θα «κηρύξει εθνική ενεργειακή κατάσταση έκτακτης ανάγκης». «Θα τρυπήσουμε, μωρό μου, θα τρυπήσουμε» είπε χαρακτηριστικά.

Ο «υγρός χρυσός κάτω από τα πόδια μας θα κάνει την Αμερική πλούσιο έθνος ξανά», είπε χαρακτηριστικά.

Υποσχέθηκε δασμούς σε ξένα προϊόντα

«Θα τιμολογούμε και θα φορολογούμε τις ξένες χώρες για να πλουτίζουν οι πολίτες μας».

Για τον σκοπό αυτό, ανακοίνωσε τη δημιουργία της Εξωτερικής Υπηρεσίας Εσόδων.

Οι προκλήσεις της χώρας θα «εκμηδενιστούν», τόνισε προσθέτοντας ότι οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν μια κρίση «εμπιστοσύνης έναντι του ριζοσπαστικού και διεφθαρμένου κατεστημένου».

«Θέλω να μείνω στην ιστορία ως ειρηνοποιός»

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ υποστήριξε ότι σήμερα, 20 Ιανουαρίου 2025, είναι «ημέρα απελευθέρωσης».

«Ελπίζω ότι οι πρόσφατες προεδρικές μας εκλογές θα μείνουν στην ιστορία ως οι μεγαλύτερες και πιο σημαντικές εκλογές στην ιστορία της χώρας μας», δήλωσε.

Ακόμη υποχέθηκε να δημιουργήσει τον «ισχυρότερο στρατό που έχει δει ποτέ ο κόσμος».

«Θα μετράμε την επιτυχία μας όχι μόνο με τις μάχες που κερδίζουμε, αλλά και με τους πολέμους που τερματίζουμε και, ίσως το πιο σημαντικό, με τους πολέμους στους οποίους δεν μπαίνουμε ποτέ».

Ο ίδιος αποκάλυψε ότι θέλει να είναι «ειρηνοποιός και ενωτικός».

«Η Αμερική θα διεκδικήσει τη θέση που της αξίζει ως το μεγαλύτερο, ισχυρότερο και πιο σεβαστό έθνος στη γη».

Ο Κόλπος του Μεξικού θα μετονομαστεί σε Κόλπο της Αμερικής

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε σήμερα ότι θα αλλάξει το όνομα του Κόλπου του Μεξικού σε Κόλπο της Αμερικής, καθώς τόνισε τις διάφορες ενέργειες στις οποίες θα προβεί άμεσα.

«Η Αμερική θα διεκδικήσει τη θέση που της ανήκει ως το μεγαλύτερο, ισχυρότερο και πιο σεβαστό έθνος στη Γη – εμπνέοντας το δέος και τον θαυμασμό ολόκληρου του κόσμου», δήλωσε ο Τραμπ.

«Σε λίγο καιρό από τώρα, θα αλλάξουμε το όνομα του Κόλπου του Μεξικού σε Κόλπο της Αμερικής», σημείωσε.

Τι είπε για τη Διώρυγα του Παναμά

Ο Τραμπ δεν δίστασε κατά τη διάρκεια της ομιλίας του να υποστηρίξει ότι ο Παναμάς έχει παραβιάσει τις συμφωνίες της συνθήκης που απαιτούν ουδετερότητα στις λειτουργίες της διώρυγας.

«Τα αμερικανικά πλοία επιβαρύνονται σοβαρά και δεν τυγχάνουν δίκαιης μεταχείρισης με οποιονδήποτε τρόπο, μορφή ή μορφή, και αυτό περιλαμβάνει το Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών», υποστήριξε ο Τραμπ.

«Και πάνω απ’ όλα, η Κίνα εκμεταλλεύεται τη διώρυγα του Παναμά και δεν την δώσαμε εμείς στην Κίνα. Εμείς την δώσαμε στον Παναμά. Και την παίρνουμε πίσω» τόνισε.

Ο Τραμπ αποσύρει ξανά τις ΗΠΑ από τη Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα

Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ αποσύρει τη χώρα από τη Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα, σύμφωνα με έγγραφο του Λευκού Οίκου που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

Στην πρώτη του προεδρική θητεία ο Τραμπ είχε αποσύρει ξανά τις ΗΠΑ από αυτήν τη Συμφωνία.

«Δεν θα κατακτηθούμε, δεν θα εκφοβηθούμε»

Ο Ντόναλντ Τραμπ έκεισε την ομιλία του λέγοντας: «Δεν θα κατακτηθούμε, δεν θα εκφοβηθούμε, δεν θα λυγίσουμε και δεν θα αποτύχουμε».

«Θα σταθούμε γενναία, θα ζήσουμε περήφανα, θα ονειρευτούμε με τόλμη. Τίποτα δεν θα σταθεί εμπόδιο στο δρόμο μας, γιατί είμαστε Αμερικανοί. Το μέλλον είναι δικό μας – η χρυσή εποχή μας μόλις ξεκίνησε», κατέληξε.

Ο Τζ. Ντ. Βανς ορκίστηκε ως Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ

Ο Τζ. Ντ. Βανς ορκίστηκε ως ο 50ός Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, περιστοιχισμένος από την οικογένειά του. Σε αντίθεση με τον πρόεδρο, ο όρκος για τον αντιπρόεδρο δεν ορίζεται στο Σύνταγμα.

Αντιθέτως, δημιουργήθηκε από το Κογκρέσο και εμφανίζεται στον κώδικα των ΗΠΑ. Είναι επίσης ο ίδιος όρκος που δίνουν και άλλοι ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένων των νομοθέτων.

Ο δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου Μπρετ Κάβανο όρκισε τον Βανς.

Ο όρκος του Βανς:

«Ορκίζομαι επισήμως ότι θα υποστηρίξω και θα υπερασπιστώ το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών ενάντια σε όλους τους εχθρούς, εξωτερικούς και εσωτερικούς- ότι θα δείξω αληθινή πίστη και υποταγή σε αυτό- ότι αναλαμβάνω αυτή την υποχρέωση ελεύθερα, χωρίς καμία διανοητική επιφύλαξη ή σκοπό αποφυγής- και ότι θα εκπληρώσω καλά και πιστά τα καθήκοντα του αξιώματος στο οποίο πρόκειται να αναλάβω. Ο Θεός να με βοηθήσει».

Το Καπιτώλιο ξεχείλιζε από… δισεκατομμύρια

Η ποσότητα του παγκόσμιου πλούτου που συγκεντρώθηκε μέσα στη Ροτόντα του Καπιτωλίου ήταν εξωφρενική. Οι πιο πλούσιοι άνδρες του κόσμου, από τους διευθύνοντες συμβούλους ή τους ιδρυτές εταιρειών όπως η Tesla, η Amazon, η Apple και η Meta, κάθονταν στη σειρά, στέλνοντας ένα ισχυρό μήνυμα για τη νέα εποχή στην Ουάσινγκτον.

Κορυφαίοι CEO από τον τεχνολογικό τομέα, όπως ο Έλον Μασκ της Tesla, ο Σουντάρ Πιτσάι της Google, και ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ της Meta, κάθονταν μπροστά από αρκετούς από τα διορισμένα πρόσωπα του Τραμπ στο Υπουργικό Συμβούλιο.

Ο ιδρυτής της Amazon, Τζεφ Μπέζος, ο οποίος κατέχει την εφημερίδα Washington Post, συζητούσε με τον Ρόμπερτ Κένεντι Τζούνιορ, ο οποίος έχει διοριστεί από τον Τραμπ για τη θέση του Υπουργού Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών.

Νωρίτερα, ο Έλον Μασκ, ο Σουντάρ Πιτσάι και ο Τζεφ Μπέζος, εντοπίστηκαν να συζητούν, πριν από την τελετή ορκωμοσίας του Ντόναλντ Τραμπ, με τον Μαρκ Ζούκερμπεργκ της Meta να είναι κοντά τους.

Πολλοί από τους CEOs, των οποίων οι εταιρείες είχαν επικριθεί έντονα από τον Τραμπ κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας, ήταν προσκεκλημένοι στην ορκωμοσία της δεύτερης θητείας του.

Ο Σαμ Άλτμαν της OpenAI, ο οποίος απουσίαζε από τη συνάντηση των CEO στη Ροτόντα του Καπιτωλίου, καθόταν ήσυχα στην αίθουσα Ελευθερίας, παρακολουθώντας τις διαδικασίες της ορκωμοσίας στην οθόνη.

Ο διευθύνων σύμβουλος της TikTok, Σου Τσου, βρισκόταν επίσης στη Ροτόντα.

Ο Ρούπερτ Μέρντοχ, ο μεγιστάνας που ελέγχει την Fox Corporation, ήταν μεταξύ των προσκεκλημένων «υψηλού προφίλ» και παλαιών ιδιοκτητών μέσων μαζικής ενημέρωσης που υπήρχαν στο ακροατήριο, εντός του Καπιτωλίου.

Στην ορκωμοσία Τραμπ οι Ομπάμα, Κλίντον, Τζορτζ Μπους ο νεότερος

Στο Καπιτώλιο για την ορκωμοσία Τραμπ έφτασαν πριν από λίγο οι πρώην πρόεδροι των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα, Μπιν Κλίντον με τη σύζυγό του Χίλαρι και ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος με τη σύζυγο του Λόρα.

Ο Ομπάμα ήταν μόνος του και δεν συνοδευόταν από τη σύζυγό του, Μισέλ γεγονός που έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις.

Από πλευράς ΕΕ το “παρών” έδωσε η Τζόρτζια Μελόνι, η οποία στάθηκε στη “σημασία της ενίσχυσης της σχέσης Αμερικής και Ιταλίας σε μια κρίσιμη στιγμή για το παγκόσμιο γίγνεσθαι”.

Μπάιντεν: Απένειμε χάρη σε μέλη της οικογένειάς του ως τελευταία πράξη ως Πρόεδρος

Ο Τζο Μπάιντεν έδωσε χάρη σε μέλη της οικογένειάς του στις τελευταίες στιγμές του ως πρόεδρος, συμπεριλαμβανομένων των αδελφών του Τζέιμς και Φράνσις και της αδελφής του Βάλερι.

“Η οικογένειά μου έχει υποστεί ανελέητες επιθέσεις και απειλές, με μοναδικό κίνητρο την επιθυμία να με πληγώσουν – το χειρότερο είδος κομματικής πολιτικής. Δυστυχώς, δεν έχω κανένα λόγο να πιστεύω ότι αυτές οι επιθέσεις θα σταματήσουν”, ανέφερε σε δήλωσή του.

“Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ασκώ την εξουσία που μου παρέχει το Σύνταγμα για να απονείμω χάρη στους James B. Biden, Sara Jones Biden, Valerie Biden Owens, John T. Owens και Francis W. Biden”.

«Η οικογένειά μου στοχοποιήθηκε από ατέρμονες επιθέσεις και απειλές, υποκινούμενες αποκλειστικά από την επιθυμία να με βλάψουν – αυτό είναι το χειρότερο είδος κομματικής πολιτικής. Δυστυχώς, δεν έχω κανέναν λόγο να πιστεύω ότι οι επιθέσεις θα σταματήσουν», εξήγησε ο 82χρονος Τζο Μπάιντεν που τον Δεκέμβριο είχε απονείμει χάρη και στον γιο του, τον Χάντερ.

Ο Μπάιντεν μετέτρεψε επίσης την ποινή των ισοβίων που είχε επιβληθεί στον ιθαγενή Αμερικανό ακτιβιστή Λέοναρντ Πέλτιερ, ο οποίος έχει περάσει σχεδόν πέντε δεκαετίες σε ομοσπονδιακή φυλακή για τη δολοφονία, το 1975, δύο πρακτόρων του FBI. Ο Πέλτιερ θα εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής του σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Λαμβάνοντας προληπτικά μέτρα απέναντι στην εκδικητικότητα του Τραμπ, ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν απένειμε προκαταρκτικά χάρη στον στρατηγό Μαρκ Μίλεΐ, πρώην αρχηγό του γενικού επιτελείου των ενόπλων δυνάμεων, στον δρ Άντονι Φάουτσι, αρχιτέκτονα της επιχείρησης αντιμετώπισης της επιδημίας της Covid στις ΗΠΑ, σε μέλη της επιτροπής του Κογκρέσου που ερεύνησε την επίθεση της 6ης Ιανουαρίου 2020, την οποία εξαπέλυσαν οι οπαδοί του προέδρου που επιστρέφει σήμερα στον Λευκό Οίκο.

Ανάμεσα στους τελευταίους είναι και η Ρεπουμπλικανή πρώην βουλευτής Λιζ Τσέινι – οι αστυνομικοί και μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον αυτής της επιτροπής αυτής.

«Δεν τους αξίζει να γίνουν στόχος άδικων και πολιτικά κινούμενων διώξεων», δήλωσε ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ.

«Η επιστροφή του Τραμπ θλίβει τους μακροχρόνιους συμμάχους της Αμερικής, αλλά σχεδόν κανέναν άλλον», δήλωσε η δεξαμενή σκέψης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (ECFR), η οποία δημοσίευσε μια παγκόσμια δημοσκόπηση που διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι στην Κίνα και τη Ρωσία ήταν πιο αισιόδοξοι για την επιστροφή του Τραμπ στην εξουσία από ό,τι οι μακροχρόνιοι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην Ευρώπη και την Ασία.

«Πολλοί πιστεύουν ότι ο Τραμπ δεν θα είναι απλώς καλός για την Αμερική, αλλά ότι θα φέρει την ειρήνη ή ότι θα μειώσει τις εντάσεις στην Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή και τις σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας», διαπίστωσε η δημοσκόπηση σε πάνω από 28.000 άτομα σε 24 χώρες.

«Σε χώρες όπως η Ινδία, η Κίνα, η Τουρκία και η Βραζιλία, οι περισσότεροι ερωτηθέντες πιστεύουν ότι ο Τραμπ θα είναι καλός για την Αμερική, για τη χώρα τους και για την ειρήνη στον κόσμο», ανέφερε το ECFR στην έκθεσή του.

Όπως αναφέρει το CNBC, οι ερωτηθέντες στην Ινδία, τη Σαουδική Αραβία και τη Ρωσία ήταν οι πιο αισιόδοξοι για την επιστροφή του Τραμπ στην εξουσία, θεωρώντας ότι θα είναι καλός και για τους πολίτες των ΗΠΑ όσο και για τις χώρες τους.

Σχεδόν το 60% των Ρώσων ερωτηθέντων θεωρεί ότι η εκλογή του Τραμπ είναι θετική για τους πολίτες των ΗΠΑ και το 49% θεωρεί ότι είναι καλό για τη Ρωσία. Το 46% των Κινέζων ερωτηθέντων θεωρεί ότι η επιστροφή του Τραμπ θα είναι θετική για την Κίνα, παρά την απειλή του Τραμπ να επιβάλει δασμούς από 60% έως 100% σε αγαθά που εισάγονται από την Κίνα- μια κίνηση που θα μπορούσε να επιφέρει πλήγμα στην κινεζική οικονομία αλλά και να γυρίσει μπούμερανγκ, ανεβάζοντας πιθανότατα τις τιμές για τους Αμερικανούς καταναλωτές.

Το θετικό συναίσθημα απέναντι στον Τραμπ μεταξύ των χωρών BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική) – και η πεποίθηση ότι ένας πιο ειρηνικός κόσμος θα μπορούσε να προκύψει ως αποτέλεσμα της προεδρίας του – ήταν πολύ υψηλότερο από ό,τι στην ΕΕ, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Νότια Κορέα, όπου μόνο το 11% των πολιτών που συμμετείχαν στη δημοσκόπηση θεωρούν ότι μια προεδρία Τραμπ είναι επωφελής για το μέλλον τους. Συγκεκριμένα, μόνο το 15% των Βρετανών ερωτηθέντων πιστεύει ότι ο Τραμπ θα είναι καλός για το Ηνωμένο Βασίλειο.

«Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ επιστρέψει στον Λευκό Οίκο, μια μεγάλη μερίδα του κόσμου θα τον καλωσορίσει. Στην Ευρώπη, η ανησυχία είναι ευρέως διαδεδομένη, αλλά οι άνθρωποι σε πολλές άλλες χώρες αισθάνονται είτε χαλαροί είτε θετικοί για τη δεύτερη θητεία του Τραμπ», σημειώνει το ECFR στην έκθεσή του, την οποία διεξήγαγε τον Νοέμβριο.

«Οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην Ευρώπη και τη Νότια Κορέα είναι ιδιαίτερα απαισιόδοξοι για τον επερχόμενο πρόεδρο – γεγονός που υποδηλώνει μια περαιτέρω αποδυνάμωση της γεωπολιτικής ‘Δύσης’», αναφέρει η έκθεση.

Ο Τραμπ επιστρέφει ενισχυμένος

Οι γεωπολιτικοί αναλυτές λένε ότι τα πράγματα θα είναι διαφορετικά αυτή τη φορά και ότι ο κόσμος θα πρέπει να είναι έτοιμος. Ο Τραμπ, όχι μόνο επιστρέφει δριμύτερος μετά την κλίμακα της εκλογικής του νίκης, αλλά έχει επίσης επιλέξει συνεργάτες οι οποίοι είναι περισσότερο ιδεολογικά ευθυγραμμισμένοι μαζί του, σημείωσε ο Ίαν Μπρέμερ, ιδρυτής και πρόεδρος του Eurasia Group.

Ο Μπρέμερ δήλωσε στο CNBC ότι ο Τραμπ θα έχει περισσότερη δύναμη και επιρροή σε σχέση με την πρώτη του θητεία, ενώ η Δύση και η Ομάδα των Επτά -μια ομάδα που περιλαμβάνει το Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά και τη Γερμανία- θα δουν την επιρροή τους να μειώνεται.

«Ο Τραμπ έχει σημαντικά μεγαλύτερη δύναμη έναντι άλλων χωρών αυτή τη φορά – τόσο των συμμάχων όσο και των αντιπάλων των ΗΠΑ – οπότε είναι πιο διατεθειμένοι να τον ακούσουν και να τον πάρουν στα σοβαρά», δήλωσε ο Μπρέμερ στο CNBC.

«Ο Τραμπ είχε μια ισχυρή σχέση με το Ισραήλ και τις χώρες του Κόλπου στην πρώτη του θητεία, αλλά τώρα έχει και με την Ιταλία, την Ουγγαρία, την Αργεντινή, το Ελ Σαλβαδόρ, καθώς και πολλούς υποστηρικτές σε άλλες χώρες», σημείωσε.

Οι αναλυτές της αγοράς συμφωνούν ότι, ενώ ο ανταγωνισμός του Τραμπ προς την Κίνα, τον κυριότερο οικονομικό αντίπαλο των ΗΠΑ, είναι καλά τεκμηριωμένος, η μακροχρόνια αμφιθυμία του προς το ΝΑΤΟ και η δυσαρέσκειά του για το επίμονο εμπορικό έλλειμμα με μεγάλο μέρος της Ευρώπης, καθιστούν τους συμμάχους των ΗΠΑ στην ήπειρο, ευάλωτους στις πιθανώς πιο διεκδικητικές και δυνητικά ανταγωνιστικές εμπορικές και αμυντικές πολιτικές του.

«Εδώ στην Ευρώπη, ανησυχούμε», δήλωσε ο στρατηγικός αναλυτής Μπιλ Μπλέιν. «Ωστόσο, ο υπόλοιπος κόσμος, σε μεγάλο βαθμό, δεν ανησυχεί από την κλίμακα των αλλαγών που μπορεί να έρθουν. Είναι σαφές ότι οι γεωπολιτικές γραμμές επανασχεδιάζονται. Έτσι θα επαναπροσδιοριστούν και τα εδάφη της παγκόσμιας οικονομίας», κατέληξε ο Μπλέιν.