Στο κτίριο της τοπικής κοινότητας Ερεσού, η αντιδήμαρχος Τουρισμού του δήμου Δυτικής Λέσβου, Αφροδίτη Βατή, πάντρεψε δύο γυναίκες από τον Καναδά, την Megan Gnanasihamany και την Hannah Jackson που αντάλλαξαν γαμήλιους όρκους, σημειώνοντας πως πλέον «η Ερεσός αποτελεί κομμάτι της ζωής τους». 

Από την άλλη μεριά, η αντιδήμαρχος Δυτικής Λέσβου τόνισε πως «με μεγάλη χαρά και συγκίνηση, σήμερα η Δυτική Λέσβος βιώνει μια ιστορική στιγμή: τον πρώτο πολιτικό γάμο δύο γυναικών στην περιοχή μας. Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα προόδου, ισότητας και αποδοχής που αναδεικνύει τις αξίες του σύγχρονου και ανοιχτού σε κάθε πολίτη δήμου μας».

Η επιλογή της Ερεσού για το γάμο των δυο γυναικών, μόνο τυχαία δεν ήταν, αφού ο τόπος πλέον έχει πέρα από τις βαθιές ιστορικές ρίζες και διεθνή φήμη ως σύμβολο ελευθερίας και σεβασμού στη διαφορετικότητα. Κάθε Σεπτέμβριο στην Ερεσό διοργανώνεται το διεθνές φεστιβάλ γυναικών με πολλές εκατοντάδες συμμετοχών.

Μετά την επίσημη τελετή, σύμφωνα με το ΑΜΠΕ, ακολούθησε το τραπέζι του γάμου στην παραλία της Σκάλας Ερεσού. Ας σημειωθεί ότι γάμος γυναικών πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Μάρτιο και στο δημαρχείο της πόλης της Μυτιλήνης, ενώ στο παρελθόν σε διάφορα μέρη του νησιού, στην Ερεσό, στην Εφταλού του Μολύβου και αλλού, πραγματοποιούνταν γιορτές για γάμους ομόφυλων ζευγαριών. Αυτές όμως οι γιορτές αφορούσαν «γάμους» που, είτε είχαν νομιμοποιηθεί στο παρελθόν, ή επρόκειτο να νομιμοποιηθούν σε άλλες χώρες όπου το Δίκαιο επέτρεπε τέτοιες νομικές συμβάσεις.

Όπως γράφει η εφημερίδα (ρεπορτάζ της Μυρτώς Λαλιούτη), με αντιρρήσεις που αγγίζουν ή και ξεπερνούν το ψυχολογικό όριο των δέκα βουλευτών, αλλά και το δημόσιο σήμα που έδωσε ο Νίκος Ανδρουλάκης (ΕΡΤ), δηλώνοντας πως οι βουλευτές του οφείλουν να λειτουργούν ως νομοθετικό σώμα και όχι ως σχολιαστές, η πράσινη κοινοβουλευτική ομάδα συζήτησε για πρώτη φορά διά ζώσης τη θεσμοθέτηση της ισότητας του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών, σε μια «θερμή» συνεδρίαση που θα επαναληφθεί αύριο Τρίτη.

Ο πρόεδρος του κόμματος στην εισαγωγική του ομιλία είχε δείξει το «ναι» επί της αρχής, σημειώνοντας ωστόσο πως το προηγούμενο διάστημα υπήρξαν βουλευτές που μίλησαν αστόχαστα, βάζοντας την παράταξη στο στόχαστρο. Αναφερόμενος μεταξύ άλλων στην περίπτωση του βουλευτή Λέσβου κ. Παρασκευαϊδη που δέχτηκε δύο φορές “κίτρινη κάρτα” για τις σχετικές δηλώσεις του.

Η συνεδρίαση ήταν κλειστή, ενώ κλήθηκαν δύο νομικοί – συνεργάτες της κοινοβουλευτικής ομάδας, να εξηγήσουν τις θέσεις του κόμματος, συμβάλλοντας στο σχετικό μασάζ. Επτά ήταν οι απουσίες, όλες ύστερα από συνεννόηση με την ΚΟ – από αυτές μόνο τρεις αφορούσαν «επίφοβους» βουλευτές.

Οι διαφωνίες που εκφράστηκαν εντός της συνεδρίασης αφορούσαν κυρίως το ζήτημα της τεκνοθεσίας , αλλά και αυτό της παρένθετης κύησης( η Νάντια Γιαννακοπούλου σε πρόσφατες δηλώσεις της είχε εκφράσει κατηγορηματικά την αντίρρησή της) που ωστόσο δεν υπάρχει μέσα στο νομοσχέδιο που κατατέθηκε – οι βουλευτές που τάχθηκαν από την αρχή υπέρ του νομοσχεδίου σχολίαζαν πριν από τη συνεδρίαση πως η απουσία της λέξης «τεκνοθεσία» και το ένα άρθρο που συμπεριλαμβάνει τις αλλαγές ενδεχομένως απαλύνει μερικές από τις ενστάσεις που είχαν εκφραστεί σε προσωπικές συζητήσεις.

Αυτή τη στιγμή, το 1/3 της κοινοβουλευτικής ομάδας αξιοποιεί το «κατά συνείδηση» (ο Ανδρουλάκης έχει ξεκαθαρίσει πως δεν θα θέσει θέμα κομματικής πειθαρχίας).

Η βασική εκτίμηση θέλει τους περισσότερους από τους διαφωνούντες να μην καταψηφίζουν, πηγαίνοντας αντίθετα στη «γραμμή» του κόμματός, αλλά να επιλέγουν την αποχή. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, προκαλεί πρόβλημα εικόνας για ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και διευκολύνει την γραμμή του ΚυριάκουΜητσοτάκη για αποχή όσων βουλευτών της Ν.Δ έχουν “θέμα συνείδησης”.

Κατά του νομοσχεδίου, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σ’ αυτήν τη φάση (γιατί το «μασάζ» θα συνεχιστεί) τάσσονται οι δύο μειονοτικοί βουλευτές, Ιλχάν Αχμέτ και Μπουρχάν Μπαράν, ο Σταύρος Μιχαηλίδης (Χίου), που επίσης απουσίαζε, ο Παναγιώτης Παρασκευαΐδης (Λέσβου), ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος (Αρκαδίας), ο Τάσος Νικολαΐδης (Δράμας), η Κατερίνα Καζάνη (Εύβοιας), ο Μανώλης Χνάρης (Ρεθύμνου), η Χριστίνα Σταρακά (Αιτωλοακαρνανίας), σοβαρές ενστάσεις εξέφρασαν η γραμματέας της ΚΟ Ευαγγελία Λιακούλη (Λάρισας), ο Φραγκίσκος Παρασύρης (Ηρακλείου) και ο Ανδρέας Πουλάς (Αργολίδας), ενώ ένας εκ των επιφυλακτικών, ο Απόστολος Πάνας (Χαλκιδικής), ήταν δικαιολογημένα απών από τη συνεδρίαση.

Υπέρ του νομοσχεδίου τάσσονται, μεταξύ άλλων, οι Δημήτρης Μάντζος, Παναγιώτης Δουδωνής, Παύλος Χρηστίδης, Μανώλης Χριστοδουλάκης, Νάντια Γιαννακοπούλου (δεδομένου ότι η παρένθετη κύηση δεν περιλαμβάνεται στο ν/σ), Μιλένα Αποστολάκη και Στέφανος Παραστατίδης.

Σε συνέντευξή του στο Action24 και στην “Επόμενη μέρα” του Σεραφείμ Κοτρώτσου δήλωσε ότι «η ομοφυλοφιλία είναι πάθος ατιμίας και τα πάθη μπορεί να τα θεραπεύσει η Εκκλησία» και επίσης ότι «δεν μπορούμε να βαφτίζουμε δικαίωμα μια σεξουαλική παρέκκλιση», προσθέτοντας ότι το κόμμα του εμπνέεται από το Ευαγγέλιο.

«Εφόσον εμπνεόμαστε και διαβάζουμε το Ευαγγέλιο και τα λόγια του Αποστόλου Παύλου η απάντηση είναι μία: η ομοφυλοφιλία είναι πάθος ατιμίας και τα πάθη έχουν μία θεραπεία», δήλωσε και πρόσθεσε ότι «η Εκκλησία είναι πνευματικό νοσοκομείο και προσφέρει την οδό να αποφύγουμε τα πάθη μας».

Αναφέρθηκε και στον Κυριάκο Μητσοτάκη, λέγοντας πως «από κάπου παίρνει εντολές».

🔵Δ. Νατσιός – @dimitrisnatsios : "Δεν μπορούμε να βαφτίζουμε ανθρώπινο δικαίωμα την κάθε σεξουαλική παρέκκλιση" @serkot65 #Action24 pic.twitter.com/rm9LKgslKK

— Action24 (@action24tv) January 26, 2024

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Αλλά και ο συνταξιούχος δάσκαλος από την Πιερία, το κόμμα του οποίου σκαρφάλωσε σε διψήφια ποσοστά στην κεντρική και δυτική Μακεδονία, χαμηλώνει το βλέμμα και προσπερνάει τα σχετικά ερωτήματα για τον ισχυρό του αντίπαλο στον χώρο της ελληνικής υπερδεξιάς. Από το βήμα της Βουλής, και στο πλαίσιο της διαμάχης για το νομοσχέδιο που φέρνει η κυβέρνηση περί του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και την τεκνοθεσία, προτίμησε να αναγνώσει το ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου και να υιοθετήσει ακόμα και τα σημεία στίξης της επιχειρηματολογίας της Εκκλησίας. Το αδιάσπαστο της “(πυρηνικής) οικογένειας” με την -κατ΄ αυτόν- “παρά φύσιν” αναγνώριση της πατρότητας και της μητρότητας στα πρόσωπα ενός ζευγαριού του ιδίου φύλου αποτελούν για τον Δημήτρη Νατσιό και τον Κυριάκο Βελόπουλο το ιερό δισκοπότηρο της …πατρίδας (έθνος-φυλή) και της θρησκείας.

Στα ίδια νερά επιχειρεί να αλιεύσει και ο Βασίλης Στίγκας των γραφικών με περικεφαλαία “Σπαρτιατών”, με την μεγάλη διαφορά ότι ο λόγος του (που εξέπεμψε και από την Βουλή) είναι χυδαίος, πρωτόγονος, αγοραίος και μνημείο αμορφωσιάς. Αρκετοί από τους βουλευτές του -οι οποίοι ούτως ή άλλως αναζητούν ευκαιρίες να τον αποκαθηλώσουν- σκέπτονται, δίχως άλλο, πόσο πιό συγκροτημένα και “εθνικά” θα μπορούσε να είχε εκστομίσει τις ίδιες περίπου χυδαιότητες ο Ηλίας Κασιδιάρης εάν ήταν στην θέση του.

Σε μία περίοδο (που κρατάει ήδη αρκετά και, ως φαίνεται, θα διαρκέσει πολύ περισσότερο) που η ευρωπαϊκή ακροδεξιά βρίσκει ατζέντα, κοινωνικά ερείσματα, και (βασικό) προσωπικότητες να την συσπειρώσουν, η αντίστοιχη ελληνική παραπαίει πολυκερματισμένη, χωρίς συνοχή και συγκροτημένη πολιτική. Παίζει με τα σύμβολα, το βάθος της παράδοσης, τα στερεότυπα, τα φοβικά σύνδρομα και τις προκαταλήψεις και μετατρέπει σε πολιτική ατζέντα τον λόγο των πιό ακραίων ιεραρχών και την ομοφοβία. Όταν, για παράδειγμα, ο εισηγητής της Ιεράς Συνόδου Μεσογαίας Νικόλαος (σεβάσμιος και επιστημονικά άρτια καταρτισμένος μητροπολίτης) αναφέρει την ομοφυλοφιλία ως “ψυχική ασθένεια” (εξηγώντας πως η πρώτη λέξη δεν παραπέμπει στην ψυχιατρική αλλά στον τρόπο που η παράδοση της ορθόδοξης πίστης την αντιλαμβάνεται), ο Βελόπουλος μιλά για “ανωμαλία” και “αρρώστια” και ο Νατσιός για “πάθος εν ατιμία” και ξεδιπλώνει το -κατά …Μπέον- τσιτάτο ότι το πρότυπο ενός ομόφυλο ζευγαριού που υιοθετεί ίσως οδηγήσει το παιδί στην -όπως λέει- ίδια “σεξουαλική παρέκκλιση”. Το γεγονός ότι δεκάδες επιστημονικές έρευνες για δεκαετίες έχουν καταλήξει στο αντίθετο είναι πρακτικώς αδιάφορο.

Ακροδεξιά χωρίς… αρχηγό

Η ρύθμιση για την ισότητα στον γάμο ως σύγκλιση στον ευρωπαϊκό μέσο όρο σε ένα κατεξοχήν θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων μετατρέπεται για την ελληνική ακροδεξιά σε λάβαρο πολιτικής ενίσχυσης, ακρωτηριασμένη ως ήταν μέχρι τώρα αφού δεν κατόρθωσε να διευρύνει την εκλογική επιρροή της με ατζέντα το μεταναστευτικό, την εγκληματικότητα, αλλά και την πτωχοποίηση των πληθυσμών, ακόμα και τα προβλήματα των αγροτών (που συγκλονίζουν την Ευρώπη), όπως συνέβη με την μεταλλαγμένη ακροδεξιά σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Η Λεπέν, ο Βίλντερς, η Μελόνι, ο Όρμπαν, το γερμανικό AfD, οι εκφάνσεις τους στην Ισπανία, την Σκανδιναβία και αλλού, φαντάζουν πολιτικά μεγαθήρια μπροστά στις ελληνικές ακροδεξιές καρικατούρες.

Μία ανάλυση θέλει τη Ν.Δ να ενσωματώνει παραδοσιακά και ακόμα περισσότερο στις μέρες μας τις υπερδεξιές απόψεις, να τις καθιστά λιγότερο τρομακτικές και πιό συστημικές. Να τις τοποθετεί σε μία καθημερινότητα “λογικής” που δεν κάνει τους αποδέκτες και θιασώτες της να ντρέπονται. Είναι αλήθεια πως οι εκπρόσωποι της σκληρής δεξιάς πτέρυγας του κυβερνώντος κόμματος, ο Αντώνης Σαμαράς, ο Μάκης Βορίδης, ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Θάνος Πλεύρης, παίζουν το παιχνίδι του γίγαντα και του νάνου με τους “μικρούς (ακρο)δεξιούς” της Βουλής.

Στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, ο μόνος απ΄ αυτούς που ωφελείται είναι ο Κυριάκος Βελόπουλος με την “Ελληνική Λύση” να πλησιάζει ένα πανελλαδικό 7%, ως γνησιότερος και πιό οργανωμένος και συγκροτημένος εκπρόσωπος έναντι του χυδαίου Στίγκα και του γραφικού Νατσιού. Θεωρητικό και μη υπαρκτό ως σενάριο, αλλά οιοσδήποτε από τους συστημικούς της υπερδεξιάς που βρίσκονται στη Ν.Δ ίσως θα μπορούσε αρκετά εύκολα να ενοποιήσει και να καταστήσει υπολογίσιμη πολιτική δύναμη με διψήφιο ποσοστό τον κατακερματισμένο χώρο.

Υπό αυτή την έννοια, η Ν.Δ και οι χειρισμοί του Κυριάκου Μητσοτάκη να ακροβατεί επιτυχώς μεταξύ του κέντρου και της δεξιάς κρατούν διασπασμένη και μικρού βεληνεκούς την ελληνική ακροδεξιά. Από την άλλη, όμως, όπως ισχυρίζονται αρκετοί, νοθεύουν την ατζέντα μιας σύγχρονης μεταρρυθμιστικής κεντροδεξιάς που θα μπορούσε να επιταχύνει τις εξελίξεις.

Όλα αυτά, βεβαίως, αντανακλούν τον τρόπο που σκέπτεται εκείνο το τμήμα της βαθιά συντηρητικής ελληνικής κοινωνίας, αυτό που φάνηκε από την ανατροπή των συσχετισμών στην κλίμακα κεντροδεξιά- κεντροαριστερά στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Η αλληλουχία οικονομική κρίση/μνημόνια, πτωχοποίηση, μεταναστευτικό, πανδημία, περιθωριοποίηση τμημάτων του πληθυσμού, έχει προκαλέσει παραλυσίες και φοβίες, ξύπνησε το τέρας του “εγώ και μόνο εγώ”, τις απολυτότητες, την αμάθεια, ακόμα και τον σκοταδισμό.

Επιπλέον, σε όλα αυτά, καμία πολιτική δύναμη και καμία διαφορετική ατζέντα δεν μπορεί (ακόμα) να αντιπαραθέσει προοπτική και λύσεις. Κανείς από την αντιπολίτευση δεν μπορεί να εμπνεύσει και όσοι κατορθώνουν να αυξήσουν κάπως την δημοσκοπική και ίσως εκλογική επιρροή το κάνουν χάρη στην ευρηματικότητα τους, ως νέες φιγούρες σε παλιό ένδυμα.

Ελλείψει, λοιπόν, του ενός που να μπορεί να συσπειρώσει τα ακραία δεξιά τμήματα του πολιτικού φάσματος και της ικανότητας της Ν.Δ να ενσωματώνει τους υπερδεξιούς και του μεταρρυθμιστές του εκσυγχρονισμού, η απόσταση από την ασθμαίνουσα αντιπολίτευση θα διευρύνεται ακόμα κι αν το κυβερνών κόμμα θα υφίσταται μικρές απώλειες.