Παλαιότερα η Ένωση Κεντρώων του Β. Λεβέντη, μετά η Ελληνική Λύση, ακολούθως η Νίκη του Δημ. Νατσιού, τώρα η Ελπίδα για τη Δημοκρατία, δημιούργησαν “πολιτικά κάστρα” που άντεξαν για πολλά χρόνια και όταν εκπορθήθηκαν ήταν επειδή οι περισσότεροι ψηφοφόροι τους μετακινήθηκαν απλώς σε μία νεότερη και πιό δυναμική εκδοχή τους.

Η Μαρία Καρυστιανού δεν επέλεξε την Θεσσαλονίκη μόνο λόγω της εντοπιότητας της, ή επειδή από εκεί κατάγονταν, ή ζούσαν (κυρίως ως φοιτητές), πολλά από τα 57 θύματα της τραγωδίας των Τεμπών.

Είναι σαφές πώς τα εκλογικά κοινά στα οποία απευθύνεται δρουν εν αφθονία σε ένα πολεοδομικό συγκρότητα του 1,5 εκατ. ανθρώπων με βαθιές κοινωνικοοικονομικές διαιρέσεις και ανισότητες, σε ένα διαχρονικά συμπαγές συντηρητικό μπλοκ με χαρακτηριστικά εθνοκεντρισμού, συχνά επιθετικής αντίδρασης σε κάθε τι διαφορετικό, έντονης θρησκευτικότητας έως θρησκοληψίας και με διάχυτη την ψυχολογία της ιστορικής “θυματοποίησης” έναντι του αθηναϊκού κέντρου. Τα έχουν περιγράψει άριστα ο Μαρκ Μαζάουερ στην “Πόλη των Φαντασμάτων”, όσο και πολιτικοί επιστήμονες, όπως ο Νίκος Μαραντζίδης και ο Μάρκος Βογιατζόγλου, που ανέδειξαν και τον όρο της “βαθιάς Θεσσαλονίκης”.

Ο Πεντζίκης, από την άλλη, είχε μιλήσει, μάλλον με την γνωστή επιείκεια που τον διέκρινε, για την πόλη της “αρμονίας των αντιθέσεων”, ωστόσο καμία αρμονία δεν διακρίνεται στην ιστορική κοινωνικοπολιτική αναδρομή όσων έχουν συμβεί. Η πόλη δεν είναι, άλλωστε, ενιαία ως προς την πολιτική της έκφραση: άλλο το ιστορικό κέντρο και η παραλιακή ζώνη μέχρι το Ντεπώ και την Καλαμαριά (εκλογικά κοινά που κατά κύριο λόγο εξέλεξαν και στήριξαν το πείραμα του αείμνηστου Γιάννη Μπουτάρη), άλλο οι δυτικές συνοικίες και η Τούμπα, ή οι περιοχές της Β’ εκλογικής περιφέρειας.

Αρκετοί επισήμαναν πώς η εκδήλωση του κόμματος Καρυστιανού στο “Ολύμπιον” είχε λιγότερο κόσμο από το αναμενόμενο. Ακριβές. Περίπου πεντακόσιοι άνθρωποι εντός της αίθουσας, περίπου 300-400 στην πλατεία Αριστοτέλους μποστά στη γιγαντοοθόνη που είχε στηθεί.

Θα ήταν, ωστόσο, εσφαλμένη οποιαδήποτε προσπάθεια να αντιστοιχηθεί εκλογικά ο κόσμος αυτός με την πολιτική επιρροή του νεοπαγούς μορφώματος. Άλλωστε, εάν αθροίσει κανείς την τις εκλογικές επιδόσεις των κομμάτων που συνδέονται με την “βαθιά Θεσσαλονίκη” (και κατ΄ επέκταση το υπερσυντηρητικό κοινωνικό και πολιτικό μπλοκ στους όμορους νομούς) θα διαπιστώσει πως ξεπερνά το 30%. Άρα, σχετικά μικρό το πλήθος στο “Ολύμπιον”, πολύ μεγάλη, όμως, η δυνητική δεξαμενή που αντιστοιχεί στο φαινόμενο περί “βάθους” και, πιθανώς, ακόμα μεγαλύτερη εάν κινητοποιηθούν και τα κύματα διαμαρτυρίας και τιμωρητικής ψήφους που απείχαν μέχρι τώρα από τις κάλπες.

Και θα ήταν επίσης εσφαλμένη η προσέγγιση πώς η ιστορικά φωτεινή πλευρά της πόλης μπορεί να εξισορροπήσει όλα όσα υπόκωφα συμβαίνουν. Η πόλη του Μοσκώφ, του Χριστιανόπουλου, του Λαχά, ακόμα και του Βαφόπουλου και του Μπακόλα έχει ατονήσει.

Η Ν.Δ είναι η πρώτη που υφίσταται τις συνέπειες αυτού του φαινομένου και θα το υποστεί εκ νέου, παρά την αποστασιοποίηση κυβερνητικών στελεχών από το νέο κόμμα Καρυστιανού. Το γεγονός, άλλωστε, ότι τους τελευταίους μήνες ο πρωθυπουργός πυκνώνει τις επισκέψεις του και κορυφαίοι υπουργοί πηγαίνουν στη Θεσσαλονίκη για να αναδείξουν το κυβερνητικό έργο, προδίδει την ανησυχία.

Επειδή, λοιπόν, δεν φταίει, όπως είπαμε, το …νερό της πόλης, θα έπρεπε να ακουστεί και κάποια αυτοκριτική για ποιόν λόγο συμβαίνουν όσα περιγράψαμε. Και η Ν.Δ έχει βασική ευθύνη ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια και ακόμα πιό ειδικά ως προς τη στάση της στο λεγόμενο Μακεδονικό και τη Συμφωνία των Πρεσπών. Οι επιθέσεις στον Μπουτάρη, οι περικεφαλαίες και τα λάβαρα του (μακαριστού) Άνθιμου στα συλλαλητήρια, τα πογκρόμ στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και άλλα ανατριχιαστικά έγιναν με την ανοχή (ενίοτε όχι μόνο) πολιτικών κέντρων στην πόλη αλλά και την Αθήνα.

Παράλληλα, το πολιτικό προσωπικό της αστικής κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς δεν στάθηκε ικανό να προβάλλει αντίσταση και διαπεραστικό εναλλακτικό λόγο. Έχουν κι αυτοί μεγάλες ευθύνες.

Στη Βόρεια Ελλάδα, πάντως, θα εκτυλιχθεί στις εκλογές μία υπόγεια αντιπαράθεση ανάμεσα σε αυτό που εκπροσωπεί η “βαθιά Θεσσαλονίκη” και στον ορθολογισμό που με διαφορετικές ιδεολογικές αποχρώσεις εκπροσωπούν τα κόμματα εκτός (δήθεν) αντισυστημικού μπλοκ. Το πιθανότερο είναι πώς τα δεύτερα θα ηττηθούν. Πόσο ηχηρά μένει να το δούμε. Όμως αυτή η διαίρεση έχει μεγάλο κόστος. Πρώτα για την ίδια την πόλη που ομνύει ακόμα αφελώς στον ιστορικό κοσμοπολιτισμό της, ως κοινό τόπο πολιτισμών (τάση που υποχωρεί τις τελευταίες δεκαετίες), κατά δεύτερον για το πολιτικό σύστημα που απλώς παρακολουθεί αυτές οι διαιρέσεις να εδραιώνουν τα πολιτικά τους ορμητήρια.

Εάν σταθεί κανείς στις μεγαλοστομίες αυτής της ιδρυτικής πράξης και στο ακροατήριο του “Ολύμπιον” θα δυσκολευτεί να τοποθετήσει ιδεολογικά το κόμμα Καρυστιανού σε εστιασμένη περιοχή του πολιτικού φάσματος. Προφανής ο στόχος της πολυσυλλεκτικότητας, από το πρώϊμο αντιμνημόνιο μέχρι την υπερδεξιά με αποχρώσεις αντισυστημισμού και εθνικισμού, κάτι εν τέλει λογικό αφ’ ης στιγμής η ίδια η αρχηγός του δηλώνει πώς σκοπεύει να καταλάβει την πρώτη θέση στις εκλογές και να κυβερνήσει.

Ίσως η πιό ενδιαφέρουσα και ταυτόχρονα πιό επικίνδυνη διάσταση όσων ειπώθηκαν αφορά τον σαφή διαχωρισμό “Εμείς και οι άλλοι” που διέτρεχε την διακήρυξη με την συνοδή διατύπωση πως το νέο κόμμα εκπροσωπεί τις υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας, του έθνους, της πολιτικής. Η “υγεία” βρίσκεται στην δική της πλευρά, στην άλλη είναι η διαπλοκή, η διαφθορά και η πολιτική παρακμή.

Σε μία εποχή που κυβέρνηση και αντιπολίτευση ανταγωνίζονται σε τοξικότητα και οι κοινωνικές ανισότητες βαθαίνουν, αυτός ο διαχωρισμός μπορεί να βρει εύφορο έδαφος και να αποδειχτεί εκλογικά αρκετά αποτελεσματικός.

Εκ πρώτης, η “Ελπίδα” της Μαρίας Καρυστιανού θα απορροφήσει μέχρις εξαφανίσεως τη “Νίκη” του Δημ. Νατσιού, ίσως κάποιους ψηφοφόρους της “Ελληνικής Λύσης” και ένα σημαντικό τμήμα του ακροατηρίου της “Πλεύσης Ελευθερίας”. Οι συχνότερες εκρήξεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου, άλλωστε, εξηγούνται από την πίεση που θα δεχτεί από την πρώην επικεφαλής του συλλόγου των οικογενειών των θυμάτων των Τεμπών (με την οποία συνεργάστηκε στενά…) αλλά, και από την άλλη πλευρά, από την βέβαιη μετακίνηση ψηφοφόρων της προς το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Όλα αυτά δημιουργούν μία διόλου αμελητέα –αρχικά δημοσκοπική και μετά εκλογική– βάση για την κ. Καρυστιανού, το μεγάλο στοίχημα, όμως, θα κριθεί από το εάν θα προσελκύσει αριθμό ψηφοφόρων που παραμένουν απογοητευμένοι στη ζώνη των αναποφάσιστων. Εφόσον το νέο κόμμα σηκώσει πολίτες από τον καναπέ είναι πιθανό να αυξήσει τα ποσοστά του.

Προϊόντος του χρόνου προς τις εκλογές, πάντως, θα τεθούν τα μείζονα ζητήματα για την επόμενη διακυβέρνηση. Κι αν η Μαρία Καρυστιανού θέλει, όπως δηλώνει, να κυβερνήσει οφείλει, μετά τις καλές προθέσεις που παρέθεσε, και τα ευφυολογήματα περί Ντοστογιέφσκι και “Εγκληματος και Τιμωρίας” ή τα “εμψυχωτικά” σποτάκια από το 2012, να εξηγήσει τι προτείνει για την ακρίβεια και το κόστος ζωής, τα εθνικά θέματα, την Υγεία, την Παιδεία, την εγκληματικότητα, τη Δικαιοσύνη και πολλά άλλα.

Αυτή θα είναι, πιθανώς, η “αχίλλειος πτέρνα” της. Αυτός ο πρώτος αντισυστημικός πολτός θα εκπροσωπηθεί από πρόσωπα στις τηλεοράσεις που ενδέχεται να αποκαλύπτουν την άγνοια και την ελαφρότητά τους, ακόμα και απόψεις αναχρονιστικές και παρακμιακές.

Η αλήθεια είναι πώς ο πρώην πρωθυπουργός, ούτε είχε λόγο να προσδιορίσει το χρονικό σημείο εκκίνησης, ούτε μπορεί να το κάνει με τόσο πυκνές πολιτικές εξελίξεις που δεν είναι απίθανο να αλλάξουν άρδην τα δεδομένα ανά πάσα στιγμή. Στην ομιλία του άφησε να εννοηθεί πώς δεν ετεροπροσδιορίζεται, κάτι που εκλήφθηκε ως έμμεση αναφορά στο υπό ίδρυση κόμμα Καρυστιανού, για να είμαστε ειλικρινείς, όμως, είναι βέβαιο ότι αξιολογεί όλα τα δεδομένα.

Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν πιό προσγειωμένος παρά ποτέ, πολύ μακριά από τον Τσίπρα της διακυβέρνησης, ακόμα περισσότερο από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μετά το 2019, όταν αρκετές αποφάσεις λαμβάνονταν στο πόδι και άλλες αναβάλλονταν υπό την πίεση των εσωτερικών συσχετισμών και της συγκυρίας. “Δουλεύω και δουλεύουμε για άνε πρόγραμμα διακυβέρνησης”, τόνισε, εξηγώντας πώς στόχος του δεν είναι μόνο η ανασύνθεση του λεγόμενου προοδευτικού χώρου αλλά μία ανασύνθεση που θα οδηγήσει σε μία συμπαγή νέα παράταξη που φιλοδοξεί να αναλάβει την διακυβέρνηση.

Γνωρίζει πώς η “δεύτερη ευκαιρία” δεν πρέπει να σπαταληθεί κάτω από την συγκεχυμένη απαίτηση μιας μερίδας της κεντροαριστεράς (το εκλογικό ακροατήριο που τον στήριξε μέχρι το 2019). Εκείνο που θα διαμορφώσει συνθήκες επιστροφής στην εξουσία είναι να πειστούν όσο το δυνατόν περισσότεροι ότι ο στόχος του έχει αρχή-μέση-τέλος, πρόγραμμα και πρόσωπα που να μπορούν να τον υπηρετήσουν.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο anatropinews.gr

Η προβολή του ήταν προγραμματισμένη για σήμερα στις 19:00. Μπροστά στο Κινηματοθέατρο σήμερα το απόγευμα συγκεντρώθηκαν μεγάλος αριθμός φοιτητών και άλλων πολιτών που διαδήλωναν υπέρ του ντοκιμαντέρ.

Όπως περιγράφει το thestival.gr, αστυνομικός ενημέρωσε τους διαδηλωτές πως υπάρχει σε ισχύ απαγόρευση συγκεντρώσεων σε μεγάλη ακτίνα γύρω από το Ολύμπιον. Ωστόσο τα άτομα αποφάσισαν να μην αποχωρήσουν.

Το Κέντρο Επιχειρήσεων της Ελληνικής Αστυνομίας έδωσε εντολή στις δυνάμεις των ΜΑΤ να τους απωθήσουν. Την ώρα που βρισκόταν σε εξέλιξη η απώθηση των ατόμων από τις αστυνομικές δυνάμεις, ομάδα πέντε ατόμων που διαδήλωνε κατά του ντοκιμαντέρ έκανε την εμφάνισή της έξω από το Ολύμπιον, με τους αστυνομικούς να τους ζητούν να αποχωρήσουν.