Αν και κατά την ίδια ανακοίνωση οι επιχειρήσεις μάχης στο πλοίο των 100.000 τόνων, το οποίο έχει αναπτυχθεί στην Ερυθρά Θάλασσα δεν επηρεάστηκαν από τη φωτιά, το δημοσίευμα των ΝΥΤ παρουσιάζει μια διαφορετική εκδοχή.

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά «οι συνθήκες για το πλήρωμα και την αεροπορική πτέρυγα των περίπου 4.500 ατόμων που βρίσκονται στο πλοίο αξίας 13 δισεκατομμυρίων δολαρίων απέχουν πολύ από το ιδανικό. Περίπου 600 ναύτες έχασαν τα κρεβάτια τους στη φωτιά και κοιμούνται σε τραπέζια ή στο πάτωμα, ενώ πολλοί δεν έχουν τη δυνατότητα να πλύνουν τα ρούχα τους».

Σύμφωνα με αξιωματούχους του αμερικανικού στρατού και αναφορές μελών του πληρώματος, η πυρκαγιά ξέσπασε στο κεντρικό πλυντήριο του πλοίου, σύμφωνα με πληροφορίες στον αεραγωγό ενός στεγνωτήριου πριν εξαπλωθεί μέσω των αεραγωγών σε διάφορα άλλα σημεία του σκάφους.

Η πυρκαγιά τελικά τέθηκε υπό έλεγχο, αφού οι ναύτες πάλεψαν με τις φλόγες για πάνω από μια μέρα σε πολλά «διαμερίσματα» του αεροπλανοφόρου.

Υπενθυμίζεται ότι το αμερικανικό αεροπλανοφόρο που βρίσκεται σε αποστολή για 10 μήνες, είχε αντιμετωπίσει πρόβλημα και με τις τουαλέτες.

Το USS Gerald R. Ford Read ξεκίνησε την τελευταία αποστολή του από τη Μεσόγειο, στη συνέχεια εστάλη στην Καραϊβική στο πλαίσιο του κλοιού που έστησαν οι ΗΠΑ στη Βενεζουέλα για την ανατροπή του Νικολάς Μαδούρο και στη συνέχεια επέστρεψε στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Ειδικοί εξηγούν ότι τέτοιες μακροχρόνιες αποστολές αφήνουν «σημάδια» σε πλοία και πληρώματα. Τα προγράμματα συντήρησης συντονίζονται αυστηρά σε ολόκληρο το στόλο, και η παράταση της αποστολής ενός αεροσκάφους μπορεί να καθυστερήσει τις επισκευές και να επιβαρύνει τον εξοπλισμό που έχει σχεδιαστεί για αποστολές μικρότερης διάρκειας.

Η Τρίτα Πάρσι, ιδρύτρια και αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Κουίνσι, πιστεύει ότι η αμερικανική υπόθεση ότι το ιρανικό καθεστώς βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης ήταν λάθος.

Κατά τη γνώμη του, η δολοφονία του Χαμενεΐ και η στοχοποίηση πολυάριθμων ηγετών δεν οδήγησαν στην κατάρρευση της κυβέρνησης, επειδή η κρατική δομή σχεδιάστηκε πρωτίστως για να παραμείνει ακόμη και σε περίπτωση απώλειας των ηγετών της.

Πρόσθεσε ότι οι αμερικανο-ισραηλινές επιδρομές και η διάδοση ειδήσεων σχετικά με τη χρήση της κουρδικής κάρτας έχουν ενισχύσει τον εθνικισμό εντός του Ιράν, ακόμη και μεταξύ της αντιπολίτευσης, γεγονός που μπορεί να δώσει στο καθεστώς την ευκαιρία να ανασυνταχθεί, ειδικά αν οι Ιρανοί αισθάνονται ότι ο εξωτερικός στόχος είναι να διαιρέσουν τη χώρα.

• Ο Ali Vaez, διευθυντής έργου για το Ιράν στην Διεθνή Ομάδα Κρίσεων, υποστήριξε ότι οι Φρουροί της Επανάστασης είναι η οντότητα που είναι η πιο ικανή να καταλάβει την εξουσία μετά τον πόλεμο.

Εξήγησε ότι οι Φρουροί της Επανάστασης δεν είναι απλώς μια στρατιωτική δύναμη, αλλά ένας θεσμός βαθιά ριζωμένος στην οικονομία, την πολιτική και τα μέσα ενημέρωσης.

Ακόμα και με τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ να αναλαμβάνει τη θέση του Ανώτατου Ηγέτη της Ισλαμικής Δημοκρατίας, ο Βαέζ εκτιμά ότι θα είναι πολιτικά αδύναμος σε σύγκριση με τον Χαμενεΐ, ενώ οι Φρουροί της Επανάστασης ασκούν πραγματική εξουσία στο παρασκήνιο.

• Σύμφωνα με τους New York Times, η Sanam Vakil, διευθύντρια του προγράμματος Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής στο βρετανικό think tank Chatham House, πιστεύει ότι οι στρατιωτικές επιθέσεις άνοιξαν μια ιστορική ευκαιρία για πολιτική αλλαγή στο Ιράν, αλλά η αντιπολίτευση δεν είναι έτοιμη να την εκμεταλλευτεί.

Είπε ότι η αντιπολίτευση -είτε αυτοί που ζητούν επιστροφή στη μοναρχία, οι Μουτζαχεντίν του Λαού, είτε ορισμένες εθνοτικές ομάδες όπως οι Κούρδοι- είναι βυθισμένη σε ιδεολογικές και ιστορικές συγκρούσεις και δεν έχει «σχέδιο για την επόμενη μέρα» ή ενιαία ηγεσία.

Επομένως, σύμφωνα με τον Wakil, η λαϊκή οργή από μόνη της δεν αρκεί για να επιφέρει μια ομαλή πολιτική μετάβαση.

Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι παρά τις δεκαετίες διαμαρτυριών που έχουν μειώσει τη νομιμότητα της ιρανικής κυβέρνησης, η απουσία εναλλακτικών πολιτικών βάσεων θα μπορούσε να οδηγήσει στην απώλεια μιας «ιστορικής ευκαιρίας» για την επίτευξη διαρκούς αλλαγής στο Ιράν.

• Ο Στίβεν Κίνζερ, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Μπράουν, συζήτησε την πιθανότητα επιστροφής στη μοναρχία μέσω του Ρεζά Παχλεβί , γιου του πρώην Σάχη του Ιράν .

Τόνισε ότι αυτό το σενάριο είναι απίθανο, επειδή η ιρανική ιστορία (από την εποχή της συνωμοσίας των ΗΠΑ και της Βρετανίας για την ανατροπή της κυβέρνησης του Μοχάμεντ Μοσαντέκ το 1953) έχει αφήσει μια «βαθιά ουλή» στην εθνική ψυχή, καθιστώντας την ιρανική κοινωνία εξαιρετικά ευαίσθητη σε κάθε ηγέτη που έρχεται στην εξουσία με ξένη υποστήριξη.

Ο Ρεζά Παχλεβί θεωρείται «μη σοβαρός» υποψήφιος που δεν κατανοεί την πραγματικότητα του Ιράν σήμερα και επικρίνεται για την ισχυρή του αφοσίωση στην Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ.

Ο συγγραφέας πιστεύει ότι το να στοιχηματίζει κανείς στον γιο του Σάχη είναι ένα επικίνδυνο στοίχημα, καθώς θεωρείται ένας «μη σοβαρός» υποψήφιος που δεν κατανοεί την πραγματικότητα του Ιράν σήμερα και επικρίνεται για την ισχυρή του αφοσίωση στην Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ.

Κατά τη γνώμη του, οποιοσδήποτε ηγέτης έρθει στην εξουσία στις πλάτες αμερικανικών και ισραηλινών τανκς θα θεωρηθεί πράκτορας αυτών των χωρών, κάτι που θα καταστήσει αδύνατη την κυριαρχία του.

• Η Γιασμίν Φαρούκ, διευθύντρια του έργου για τον Κόλπο στην Διεθνή Ομάδα Κρίσεων, προειδοποίησε ότι η κατάρρευση του ιρανικού κράτους θα μπορούσε να οδηγήσει σε εκτεταμένο περιφερειακό χάος.

Επεσήμανε ότι το Ιράν είναι μια μεγάλη χώρα με περίπου 90 εκατομμύρια κατοίκους και διαθέτει πυρηνικές και πυραυλικές δυνατότητες, καθώς και δίκτυα συμμάχων στην περιοχή, και εάν καταρρεύσουν οι κρατικοί θεσμοί, αυτές οι δυνατότητες θα μπορούσαν να εξαπλωθούν σε διαφορετικές ένοπλες ομάδες.

Πιστεύει ότι το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι ένα τεράστιο κύμα εκτοπισμού και χάους ασφαλείας που θα εκτείνεται από τον Κόλπο μέχρι την Κεντρική Ασία, ξεπερνώντας ακόμη και τον αντίκτυπο της συριακής πολεμικής κρίσης.

• Από την πλευρά του, ο Ματίν-Ασγκάρι, καθηγητής ιστορίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, πιστεύει ότι το καλύτερο σενάριο είναι μια πολιτική μετάβαση με επικεφαλής τους ίδιους τους Ιρανούς.

Επεσήμανε ότι το καθεστώς υποφέρει από βαθιές οικονομικές και πολιτικές κρίσεις εδώ και χρόνια και ότι η ιρανική κοινωνία έχει γίνει μάρτυρας εκτεταμένων διαμαρτυριών. Ως εκ τούτου, η αλλαγή μπορεί να έρθει μέσω ενός συνταγματικού δημοψηφίσματος ή μιας μεταβατικής διαδικασίας με επικεφαλής μεταρρυθμιστές πολιτικούς και προσωπικότητες της κοινωνίας των πολιτών.

Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η επιτυχία οποιασδήποτε δημοκρατικής μετάβασης απαιτεί τον τερματισμό του πολέμου και την παροχή στους Ιρανούς της δυνατότητας να αποφασίσουν το μέλλον τους χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις.

Ανάμεσα σε αυτές τις έξι διαφορετικές οπτικές γωνίες στην ανάγνωση της σκηνής, το μέλλον του Ιράν παραμένει ανοιχτό σε σημαντικά ερωτήματα, μεταξύ των πιθανοτήτων επιβίωσης της κυβέρνησης, της ανόδου νέων δυνάμεων με ισραηλινή και αμερικανική υποστήριξη ή της εισόδου της χώρας σε μια φάση βαθιών μετασχηματισμών των οποίων τα χαρακτηριστικά δεν είναι ακόμη σαφήΑ

Το περιστατικό θεωρείται μέχρι στιγμής το πιο θανατηφόρο πλήγμα σε βάρος αμάχων από τότε που οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ξεκίνησαν το κύμα στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον του Ιράν.

Η ανάλυση των στοιχείων

Η εφημερίδα βασίστηκε σε συνδυασμό δεδομένων – μεταξύ άλλων δορυφορικές εικόνες που δημοσιοποιήθηκαν πρόσφατα, βίντεο που επαληθεύθηκαν με γεωεντοπισμό και μαρτυρίες από αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα. Από την επεξεργασία αυτών των στοιχείων προκύπτει ότι το σχολικό συγκρότημα επλήγη σχεδόν ταυτόχρονα με την παρακείμενη ναυτική εγκατάσταση.

Σε βίντεο που εντόπισαν αναλυτές γεωεντοπισμού φαίνονται μεγάλες στήλες καπνού να υψώνονται τόσο από την περιοχή της βάσης όσο και από το σχολείο, γεγονός που ενισχύει το σενάριο συντονισμένης επίθεσης εναντίον στρατιωτικών στόχων στην περιοχή.

Η τοποθεσία της πόλης βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από την Τεχεράνη — περίπου 965 χιλιόμετρα — αλλά πολύ κοντά στη στρατηγικής σημασίας θαλάσσια δίοδο των Στενών του Ορμούζ.

New York Times: The US was responsible for the attack on the girls' elementary school in Minab, Hormozgan, which led to the martyrdom of 170 Iranian students.

The attack originated from one of the US bases in the Persian Gulf countries. pic.twitter.com/bgAwMs3AWH

— IRNA News Agency ☫ (@IrnaEnglish) March 6, 2026

Η στάση της Ουάσιγκτον

Ο Λευκός Οίκος απέφυγε να αποδώσει ευθύνη για το χτύπημα στο σχολείο. Η εκπρόσωπος Τύπου Καρολίν Λέβιτ δήλωσε ότι, «από όσο γνωρίζουμε», οι αμερικανικές δυνάμεις δεν πραγματοποίησαν επίθεση εναντίον του σχολείου, σημειώνοντας ωστόσο ότι το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ διερευνά το περιστατικό.

Ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ επιβεβαίωσε επίσης ότι βρίσκεται σε εξέλιξη έρευνα για τις συνθήκες της επιδρομής.

Από την πλευρά του Ισραήλ, ο εκπρόσωπος των ενόπλων δυνάμεων Ναντάβ Σοσάνι δήλωσε ότι δεν υπήρχε γνώση ισραηλινής στρατιωτικής επιχείρησης στην περιοχή εκείνη την περίοδο.

Τι δείχνουν οι δορυφορικές εικόνες

Για να αποσαφηνιστεί τι ακριβώς συνέβη, οι Times παρήγγειλαν νέες δορυφορικές λήψεις της περιοχής. Οι εικόνες δείχνουν ότι πολλαπλά πλήγματα ακριβείας έπληξαν τουλάχιστον έξι κτήρια εντός της ναυτικής βάσης.

Evidence points to a U.S. strike destroying a Minab elementary school on Feb 28, killing 175, mostly children. Satellite data and footage sync the blast with a nearby raid on an IRGC naval base. The U.S. confirms operations in the area but says it's "under investigation."… pic.twitter.com/H6bzPTxkVk

— Abd (@AwaamiLens) March 6, 2026

Τέσσερα από αυτά φαίνεται να καταστράφηκαν ολοσχερώς, ενώ σε άλλα δύο εντοπίστηκαν σημάδια πρόσκρουσης στο κέντρο των στεγών τους — χαρακτηριστικό που συνδέεται συνήθως με κατευθυνόμενα όπλα υψηλής ακρίβειας.

Ο αναλυτής εθνικής ασφάλειας Γουές Μπράιαντ, πρώην αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ και σύμβουλος στο Πεντάγωνο, εκτίμησε ότι τα πλήγματα φέρουν τα χαρακτηριστικά «απόλυτα στοχευμένων επιθέσεων».

Το σχολείο και η παλιά σύνδεση με τη βάση

Δορυφορικές εικόνες παλαιότερων ετών δείχνουν ότι το κτήριο που λειτουργούσε ως σχολείο είχε στο παρελθόν ενταχθεί στις εγκαταστάσεις της ναυτικής βάσης. Φωτογραφίες του 2013 δείχνουν δρόμους που συνέδεαν το συγκρότημα με άλλες στρατιωτικές υποδομές.

Ωστόσο μέχρι το 2016 το κτήριο είχε αποκοπεί από τη βάση και λειτουργούσε πλέον ως εκπαιδευτική εγκατάσταση, με αθλητικούς χώρους και αυλές που κατασκευάστηκαν τα επόμενα χρόνια.

Η ειδικός στο διεθνές δίκαιο Μπεθ βαν Σακ από το Πανεπιστήμιο Stanford εκτίμησε ότι με βάση τις δυνατότητες πληροφοριών των ΗΠΑ «θα έπρεπε να ήταν γνωστό ότι στην περιοχή λειτουργούσε σχολείο».

Τα ανοιχτά ερωτήματα

Ο ακριβής απολογισμός των θυμάτων παραμένει ασαφής, καθώς ανεξάρτητη επιβεβαίωση δεν είναι δυνατή. Ιρανοί αξιωματούχοι υγείας και κρατικά μέσα ενημέρωσης κάνουν λόγο για τουλάχιστον 175 νεκρούς, πολλοί από τους οποίους ήταν παιδιά.

Παράλληλα, αναλύσεις που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο και απέδιδαν την έκρηξη σε ιρανικό πύραυλο απορρίπτονται από ειδικούς. Όπως σημειώνουν οι Times, η ακρίβεια και ο αριθμός των πλήγματων δεν συνάδουν με ένα μόνο βλήμα.

Η έρευνα που βρίσκεται σε εξέλιξη καλείται πλέον να απαντήσει σε ένα κρίσιμο ερώτημα: εάν η επίθεση στο σχολείο ήταν αποτέλεσμα επιχειρησιακού λάθους ή εάν βασίστηκε σε παρωχημένες πληροφορίες για τη χρήση του κτηρίου.

Ήδη έξι Αμερικανοί έχουν σκοτωθεί, ενώ οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στον Κόλπο δέχονται επιθέσεις, σημειώνουν σε ανάλυσή τους οι New York Times. Το χρηματιστήριο παρουσιάζει αστάθεια και οι τιμές της βενζίνης αυξάνονται. Ο αμερικανικός στρατός δαπανά, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια την ημέρα.

Στο Ιράν, αεροπορική επιδρομή σε δημοτικό σχολείο θηλέων προκάλεσε τον θάνατο 175 ανθρώπων, σύμφωνα με τις υγειονομικές υπηρεσίες και τα κρατικά μέσα ενημέρωσης της χώρας, ενώ η κυβέρνηση Τραμπ δηλώνει ότι διερευνά ποιος ευθύνεται για το περιστατικό.

Παρότι μέχρι στιγμής δεν έχουν αναπτυχθεί αμερικανικά χερσαία στρατεύματα στο ιρανικό έδαφος, η κυβέρνηση δεν έχει αποκλείσει την αποστολή στρατιωτών. Ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ άφησε την Τετάρτη να εννοηθεί ότι η σύγκρουση μπορεί να μην είναι σύντομη.

«Επιταχύνουμε, δεν επιβραδύνουμε», δήλωσε ο Χέγκσεθ στους δημοσιογράφους, προσθέτοντας: «Περισσότερα βομβαρδιστικά και περισσότερα μαχητικά καταφθάνουν ακόμη και σήμερα».

Πριν αποφασίσει να εξαπολύσει την επίθεση κατά του Ιράν που ξεκίνησε το Σάββατο, ο Τραμπ εμφανιζόταν ενισχυμένος από μια σειρά γρήγορων στρατιωτικών επιτυχιών.

Υπό την ηγεσία του Τραμπ, ο αμερικανικός στρατός συνέλαβε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, στη διάρκεια μιας ταχύτατα εκτελεσμένης επιχείρησης, έπληξε τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν σε αιφνιδιαστική επίθεση, στόχευσε τους αντάρτες Χούθι στην Υεμένη, έπληξε μια σειρά από σκάφη, που θεωρούνταν ύποπτα για διακίνηση ναρκωτικών στην Καραϊβική και βομβάρδισε στόχους στο Ιράκ, τη Νιγηρία και τη Σομαλία στο πλαίσιο επιχειρήσεων κατά της τρομοκρατίας.

Όλες αυτές οι επιχειρήσεις πραγματοποιήθηκαν γρήγορα και, κατά την άποψη της κυβέρνησης, με επιτυχία, με μικρό κόστος σε αμερικανικές ζωές ή πόρους.

Ωστόσο, ο πόλεμος που έχουν ξεκινήσει οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ κατά του Ιράν ενέχει τον κίνδυνο να ξεφύγει από το μοντέλο των γρήγορων στρατιωτικών επιχειρήσεων, ιδιαίτερα εάν η κυβέρνηση εμπλακεί βαθύτερα σε μια προσπάθεια αλλαγής καθεστώτος.

Ο Τζέισον Κρόου, Δημοκρατικός βουλευτής από το Κολοράντο και πρώην αξιωματικός των Rangers του αμερικανικού στρατού που υπηρέτησε στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, προειδοποίησε την Τετάρτη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες οδεύουν  προς τον ίδιο δρόμο, εκείνον των ατελείωτων πολέμων που ο ίδιος είχε δει από κοντά, και που ο Τραμπ είχε υποσχεθεί προεκλογικά να τερματίσει.

Ο Τραμπ κάλεσε τον λαό του Ιράν να «πάρει τη χώρα στα χέρια του», ωστόσο δεν έχει στηρίξει κάποια συγκεκριμένη δύναμη για να ηγηθεί της προσπάθειας κατά της κυβέρνησης.

Αφότου ξεκίνησαν οι αεροπορικές επιδρομές κατά του Ιράν, ο Τραμπ έχει συνομιλήσει με τους ηγέτες των Κούρδων, αλλά δεν έχει συμφωνήσει σε κάποιο σχέδιο για τον εξοπλισμό τους με στόχο την ανατροπή της ιρανικής κυβέρνησης, δήλωσε την Τετάρτη η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου Κάρολαϊν Λέβιτ.

«Ο Τραμπ είναι ένας άνθρωπος που του αρέσουν τα χαμηλά κόστη και οι εντυπωσιακές νίκες», δήλωσε ο Τζον Χόφμαν, ερευνητής σε θέματα άμυνας και εξωτερικής πολιτικής στο Cato Institute. «Όσα ακούω από ανθρώπους μέσα και γύρω από την κυβέρνηση είναι ότι, μετά την υπόθεση Μαδούρο, βρισκόταν σε πολύ καλή ψυχολογική κατάσταση. Ένιωθε σε μεγάλο βαθμό άτρωτος. Αλλά αυτό είναι θεμελιωδώς διαφορετικό από τη Βενεζουέλα. Το κόστος ήδη αυξάνεται».

Ο Χόφμαν επισήμανε ότι ήδη υπάρχουν νεκροί Αμερικανοί στρατιώτες, ενώ οι τιμές  του πετρελαίου και του φυσικού αερίου έχουν σημειώσει άνοδο. «Νομίζω ότι οι τιμές του φυσικού αερίου στην Ευρώπη αυξήθηκαν περίπου κατά 40% και αυτό θα χειροτερεύσει», είπε. «Οι τιμές αυτές θα συνεχίσουν να ανεβαίνουν».

Ωστόσο, ο Έλιοτ Άμπραμς, ανώτερος ερευνητής για τη Μέση Ανατολή στο Council on Foreign Relations, δήλωσε ότι πιστεύει πως υπάρχουν σημαντικά οφέλη από την εξόντωση της ηγεσίας του Ιράν και την αποδόμηση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της χώρας.

«Το κόστος μέχρι στιγμής είναι οι ζωές των Αμερικανών στρατιωτών», είπε. «Τα οφέλη, κατά τη γνώμη μου, είναι τεράστια. Το καθεστώς αυτό προσπαθεί και κατά καιρούς καταφέρνει να σκοτώνει Αμερικανούς για περισσότερα από 40 χρόνια».

Ο Άμπραμς πρόσθεσε ότι, εάν ο Τραμπ αποφασίσει να μην στείλει χερσαία στρατεύματα, οι αμερικανικές απώλειες μπορεί να παραμείνουν χαμηλές. Ωστόσο, υποστήριξε ότι ένα αποδυναμωμένο ιρανικό καθεστώς θα εξυπηρετούσε τελικά τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους.

«Ακόμη κι αν απομεινάρια του καθεστώτος παραμείνουν στην εξουσία, δεν θα έχουν πυρηνικό πρόγραμμα, ουσιαστικά κανένα πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων και καμία δυνατότητα προβολής ισχύος στην περιοχή», είπε.

Ο Χόφμαν όμως δεν είναι τόσο βέβαιος, υποστηρίζοντας ότι ένα αποσταθεροποιημένο Ιράν θα μπορούσε να αποτελέσει σοβαρό κίνδυνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους.

«Αν το σχέδιο είναι πράγματι να αρχίσουν να εξοπλίζονται εθνοτικές αυτονομιστικές ομάδες και να επιχειρηθεί κατακερματισμός του Ιράν», είπε, «όχι μόνο θα πρόκειται για έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων σε κλίμακα που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν εμπλακεί ποτέ πριν στη Μέση Ανατολή, αλλά θα έχει και τεράστιο κόστος για την περιοχή». Σε ένα τέτοιο σενάριο, πρόσθεσε, «είναι πολύ πιθανό να δούμε μαζικές ροές προσφύγων και να δημιουργηθεί χώρος και χρόνος για ομάδες όπως το ISIS να αποκτήσουν ξανά παρουσία».

«Αυτές είναι ομάδες που ευδοκιμούν στο χάος», κατέληξε. «Είναι σαν να ανοίγεις το κουτί της Πανδώρας».

Υπενθυμίζεται ότι στην εν λόγω επίθεση που έγινε στις αρχές Σεπτεμβρίου, σκοτώθηκαν έντεκα άνθρωποι. Οι NYT αναφέρουν πως το πλήγμα -με τα χαρακτηριστικά τα οποία αποκάλυψε- θα μπορούσε να συνιστά έγκλημα πολέμου.

Η εκτίμηση βασίζεται στο ότι το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο απαγορεύει ρητώς τη «δολιότητα» σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, με άλλα λόγια την εξαπάτηση του αντιπάλου ώστε να νομίζει πως έχει απέναντί του πολίτες.

Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις διεξάγουν από τον Σεπτέμβριο εκστρατεία βομβαρδισμών εναντίον ταχύπλοων, που η Ουάσιγκτον παρουσιάζει ως ανήκοντα σε συμμορίες που διακινούν ναρκωτικά. Στα πλήγματα, στην Καραϊβική και στον Ειρηνικό, έχουν σκοτωθεί συνολικά πάνω από εκατό άνθρωποι.

Η κυβέρνηση Τραμπ ουδέποτε παρουσίασε την παραμικρή απόδειξη ότι τα σκάφη που έγιναν στόχοι εμπλέκονταν πράγματι σε οποιαδήποτε λαθραία διακίνηση.

Επικαλούμενο Αμερικανούς αξιωματούχους ενήμερους σχετικά, το ρεπορτάζ αναφέρει ότι το εν λόγω αεροσκάφος δεν είχε διακριτικά και έφερε οπλισμό στο εσωτερικό της ατράκτου – όχι σε πυλώνες στα φτερά, κατά τρόπο ώστε να είναι εμφανής.

Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις εξαπέλυσαν σε αυτό το συμβάν δεύτερο, επαναληπτικό πλήγμα (η πρακτική αποκαλείται «double tap») για να εξοντώσουν επιζήσαντες.

Το διπλό πλήγμα για να αποτελειωθούν ναυαγοί είχε ήδη χαρακτηριστεί από Αμερικανούς κοινοβουλευτικούς έγκλημα πολέμου.

Κατόπιν, ο αμερικανικός στρατός άρχισε να χρησιμοποιεί αναγνωρίσιμα στρατιωτικά αεροσκάφη, συμπεριλαμβανομένων οπλισμένων drones, για να συνεχίσει τις επιχειρήσεις του είδους, διευκρίνισαν οι NYT.

Είναι το είδος της εμφάνισης που υποδηλώνει ότι ο Πλάτνερ θα μπορούσε να είναι η νέα μεγάλη λευκή ελπίδα του Δημοκρατικού Κόμματος – ένας λευκός άνδρας της εργατικής τάξης που μπορεί να μιλήσει για τον ταξικό ανταγωνισμό σε ένα οικονομικά άνισο εκλογικό σώμα.

Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα. Αποδεικνύεται ότι ένας φίλος της λευκής εργατικής τάξης είχε ένα ναζιστικό τατουάζ.

Το τατουάζ μοιάζει με ένα Totenkopf, ένα γνωστό σύμβολο των επίσημων Ναζί, των όμορων προς τους Ναζί και των ανθρώπων που απλώς πιστεύουν ότι η ναζιστική εικονογραφία είναι σκληρή. Η ουσία είναι ότι ο Πλάτνερ έκανε το τατουάζ το 2007 στην Κροατία, όταν ήταν σε άδεια με τους συναδέλφους του πεζοναύτες. Ο Πλάτνερ έχει πει ότι δεν γνώριζε τη σημειωτική του συμβόλου. Ήξερε μόνο ότι οι πεζοναύτες κάνουν τατουάζ «τρομακτικής εμφάνισης» .

(Αξίζει να σημειωθεί ότι ο πρώην πολιτικός διευθυντής του Πλάτνερ αμφισβήτησε τον ισχυρισμό του περί άγνοιας. Η προεκλογική εκστρατεία δήλωσε ότι ο ισχυρισμός του διευθυντή ήταν «ψεύδος από έναν δυσαρεστημένο πρώην υπάλληλο».)

Η καμπάνια του Πλάτνερ έχει ασχοληθεί με τη διαχείριση των επιπτώσεων από το τατουάζ και το ιστορικό σχολίων του στο Reddit, το οποίο ήταν άλλοτε ρατσιστικό , μισογυνιστικό και ομοφοβικό και άλλοτε αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό . Είναι το είδος της ακαταστασίας που ενσταλάζει το διαδίκτυο. Κανείς με ιστορικό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι αγνός. Μετά από 18 χρόνια που έφερε αυτό που μπορεί να ήταν ή να μην ήταν σύμβολο των SS, ο Πλάτνερ ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα ότι είχε καλύψει το τατουάζ. Είμαστε αρκετά μακριά από τις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών τον επόμενο Ιούνιο, ώστε όλα αυτά να καταλήξουν απλώς ως μια ακόμη περίεργη μικρή πολιτική ιστορία σε μια εξαιρετική πολιτική στιγμή στην αμερικανική ιστορία.

Ή θα ήταν, εκτός από το Σαββατοκύριακο, όπου αρκετοί εξέχοντες Δημοκρατικοί αφιέρωσαν χρόνο από τις υπόλοιπες μέρες τους στην πράσινη γη του Θεού για να κάνουν διάλεξη στους Δημοκρατικούς ψηφοφόρους για το πώς να μάθουν να συγχωρούν.

Ο Κρις Μέρφι, Δημοκρατικός γερουσιαστής από το Κονέκτικατ, δήλωσε στον Τζέικ Τάπερ του CNN ότι ο Πλάτνερ ακούγεται σαν άνθρωπος που κάνει λάθη και, όπως τόσοι πολλοί στρατιώτες, περνούσε μια «δύσκολη περίοδο». Το τατουάζ, υπονοούσαν τα λόγια του, δεν θα έπρεπε να μας ανησυχεί ιδιαίτερα. Ο Πλάτνερ είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να μιλήσει για «ανησυχίες της εργατικής τάξης» και αυτό είναι που πρέπει να δώσει προτεραιότητα στο κόμμα.

Ο Μπέρνι Σάντερς, ο επί χρόνια γερουσιαστής από το Βερμόντ, είχε επίσης πολλά να πει. Είχε υποστηρίξει τον Πλάτνερ στην αρχή της προεκλογικής του εκστρατείας. Μετά το φιάσκο με το τατουάζ, ο Σάντερς δεν ανακάλεσε την υποστήριξή του, λέγοντας ότι υπάρχουν «πιο σημαντικά ζητήματα» που αξίζουν την προσοχή μας.

Ο Μπέρνι μας έφερε εκεί. Υπάρχουν πιο σημαντικά ζητήματα. Ένας επιχρυσωμένος, επίδοξος αυτοκράτορας κάθεται στην κορυφή του πλουσιότερου και ισχυρότερου έθνους στον κόσμο. Πώς έφτασε εκεί; Ένα cosplay οικονομικού λαϊκισμού που ανέδειξε ένα στέλεχος του ταμπλόιντ Τύπου στην καρέκλα του καπετάνιου της δυτικής δημοκρατίας. Ενισχύθηκε από την προθυμία του να προσεγγίσει ριζοσπαστικά δεξιούς ρατσιστές, υποσχόμενος τους νομική, πολιτική και πολιτιστική επιείκεια για τις ρατσιστικές τους πράξεις.

Τώρα, οι Ρεπουμπλικάνοι πολιτικοί είναι ελεύθεροι να εμποτιστούν με τον λευκό χριστιανικό εθνικισμό για να εκμεταλλευτούν τη βάση που έχτισε γι’ αυτούς ο Ντόναλντ Τραμπ. Αυτή η χώρα κυβερνάται από μια ισχυρή μειοψηφία που ασπάζεται αξιοθρήνητες απόψεις μειοψηφίας, με τις οποίες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων σε αυτή τη χώρα διαφωνεί. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα.

Είναι επίσης το ίδιο πρόβλημα με έναν τύπο που φοράει ναζιστικό τατουάζ.

Δεν μπορώ να ορκιστώ ότι γνωρίζω τα μυαλά ανθρώπων όπως ο Μέρφι και ο Σάντερς. Αλλά, αν ήμουν άνθρωπος που στοιχηματίζει, θα στοιχημάτιζα τα πλούτη κάποιου άλλου ότι γνωρίζει ότι ο ρατσισμός και η ξενοφοβία είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την ατελής κατανόηση της ταξικής πολιτικής στην Αμερική. Γνωρίζουν ότι η «εργατική τάξη» έχει γίνει ένα ισχυρό πολιτικό τοτέμ από μόνο του – ένα διαλογικό τέχνασμα που χρησιμοποιείται για να διαχωρίσει τις ανησυχίες των λευκών ψηφοφόρων ως πιο νόμιμες, πιο ουσιαστικά θεμελιωμένες, πιο σημαντικές από τις ανησυχίες άλλων ψηφοφόρων.

Αυτοί οι γερουσιαστές επιδεικνύουν μια εκούσια τύφλωση που έχει γίνει ενδημική στο Δημοκρατικό Κόμμα. Η ρητορική τους – και η συμβατική σοφία που απορρέει από αυτήν – υποδηλώνει ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για οικονομικές λύσεις χωρίς να εγκαταλείψουμε τη δέσμευσή μας προς τους μαύρους, Λατίνους, ομοφυλόφιλους, τρανς και γυναίκες φτωχούς που αποτελούν την ψυχή της βάσης του Δημοκρατικού Κόμματος. Η αλαζονεία στην καρδιά αυτής της πεποίθησης είναι ότι οι φτωχοί λευκοί είναι πολύ ρατσιστές και πολύ εντελώς άγνοια του ρατσισμού τους, για να ψηφίσουν προς το συμφέρον τους. Επομένως, οι Δημοκρατικοί πρέπει να αποδεχτούν λίγο ρατσισμό για να κερδίσουν την εργατική τάξη.

Είναι ένα παλιό επιχείρημα. Η ιστορία θα σας δείξει ότι η διαπραγμάτευση με τον ρατσισμό, τον φασισμό ή τον αυταρχισμό δεν τελειώνει ποτέ καλά.

Είναι επίσης μια απόρριψη που μπορεί να ακούγεται σαν πολιτικός πραγματισμός: Η ιδέα ότι απλώς πρέπει να μάθουμε να παραβλέπουμε την κακή συμπεριφορά ως απλές ανθρώπινες αδυναμίες. Ποιος από εμάς, υπονοείται, δεν έχει πει ή κάνει ή δεν έχει χαράξει ένα μισητό σύμβολο αποκλεισμού και καταπίεσης στο μυαλό ή το σώμα του; Αν οι Δημοκρατικοί θέλουν να κερδίσουν πίσω την «εργατική τάξη» που έχουν χάσει από τον Τραμπ, πρέπει να κοιτάξουν πέρα ​​από ανόητα πράγματα όπως η ναζιστική εικονογραφία ή λίγος περιστασιακός ρατσισμός ή μια σούπα σεξισμού και οτιδήποτε άλλο ενδιαφέρει την «αφυπνισμένη» αριστερά του κόμματος.

Δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι θα κάναμε αυτή τη συζήτηση αν ο Πλάτνερ ήταν κάτι άλλο εκτός από έναν γυμνασμένο λευκό μεσήλικα που ντύνεται σαν φωτογραφία ενός «αληθινού άντρα». Ο πολιτισμός μας είναι φτιαγμένος για να συγχωρεί αιώνια τους άντρες, γενικά, και τους λευκούς άντρες με περιουσία, ειδικά, για τα λάθη τους. Κάθε φορά, ήταν νέοι και ανώριμοι και θα ήταν κρίμα να τους θεωρήσουμε υπεύθυνους για οτιδήποτε έκαναν λάθος. Οι υπόλοιποι από εμάς πρέπει απλώς να είμαστε σθεναρά οπλισμένοι με το μέρος του προγράμματος που συγχώρεση και λήθη.

Έτσι φτάνετε στο σημείο που βρέθηκα αυτή την εβδομάδα, διαβάζοντας απολογία για ένα μισητό σύμβολο που προσποιείται ότι είναι μια ορθή, σκληρή πολιτική ανάλυση.

Τώρα, ξέρω με βεβαιότητα ότι η εργατική τάξη σε αυτή τη χώρα μοιάζει περισσότερο με μια Λατίνο που καθαρίζει σπίτια παρά με την Πλάτνερ, μια πρώην εργολάβο άμυνας που έγινε καλλιεργητής στρειδιών με κάποιες αριστερές πολιτικές πεποιθήσεις.

Γνωρίζω επίσης πολλούς φτωχούς λευκούς ανθρώπους. Το είδος των φτωχών λευκών ανθρώπων που δεν βγάζουν ούτε αρκετά χρήματα ή δεν έχουν αρκετά για να θεωρηθούν μέλη της εργατικής τάξης. Τους ανθρώπους που βασίζονται στα επιδόματα SNAP για τα γεύματά τους και στα τμήματα επειγόντων περιστατικών για την υγειονομική τους περίθαλψη.

Μερικές φορές επιβιώνουν με μια διατροφή ρατσιστικών αντιλήψεων για να εξηγήσουν γιατί η ζωή τους είναι τόσο δύσκολη. Μερικές φορές αυτοί οι καημένοι λευκοί άνθρωποι έχουν ακόμη και ρατσιστικά τατουάζ. Ζω στο Νότο. Δεν υπάρχει έλλειψη σημαιών των Συνομοσπονδιών και ετικετών «Μην με πατάτε» που εκτίθενται τους ζεστούς, υγρούς μήνες.

Κάποτε, σε μια συνάντηση με διοργανωτές ενοικιαστών στο κέντρο της λευκής αμερικανικής φτώχειας στα Απαλάχια, ένας νεαρός λευκός άνδρας εμφανίστηκε σε μια συνάντηση με το τατουάζ του με τα αστέρια και τα μπαρ σε κοινή θέα. Οι φτωχές λευκές γυναίκες της υπαίθρου και οι μαύρες γυναίκες της εργατικής τάξης που διοργανώνουν αυτές τις συναντήσεις επέκριναν αυτόν τον τύπο. Του είπαν (με έντονα λόγια) να συνέλθει. Και την επόμενη εβδομάδα διαμαρτυρήθηκαν όλοι μαζί κατά του σπιτονοικοκύρη τους.

Η οικοδόμηση συνασπισμού τους δεν ήταν το είδος της kumbaya για την οποία μιλάνε οι απολογητές του Platner, όπου ένα δωμάτιο γεμάτο ανθρώπους αναμενόταν να καταπιεί την οργή του για να διατηρήσει τα συναισθήματα ενός ανθρώπου. Υπήρχε λογοδοσία. Υπήρχε εκπαίδευση. Και υπήρχε ουσιαστική δράση. Δεν υπήρχε πτυχίο πανεπιστημίου ή πολιτικός δωρητής ανάμεσά τους, και όμως, με κάποιο τρόπο, οι πραγματικοί φτωχοί άνθρωποι κατάλαβαν πώς να χειριστούν τη ρατσιστική εικονογραφία χωρίς να θεωρούν τις μειονότητες αποδιοπομπαίους τράγους ή να βρίσκουν δικαιολογίες για τα λάθη ενός λευκού άνδρα.

Να τι συμβαίνει. Το Δημοκρατικό Κόμμα έχει πρόβλημα. Οι ηγέτες του κόμματος πιστεύουν ότι έχουν πρόβλημα με τους ψηφοφόρους του Τραμπ. Ορισμένες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι λευκοί άνδρες χωρίς πτυχία πανεπιστημίου δεν τους συμπαθούν, δεν τους εμπιστεύονται και δεν θα τους ψηφίσουν, επομένως πιστεύουν ότι ο μόνος λογικός τρόπος για να προχωρήσουν είναι να κολακεύσουν. Ο εθισμός τους στις δημοσκοπήσεις αγνοεί πιο σύνθετα πολιτικά εργαλεία που τους λένε ότι η εργατική τάξη δεν αποτελείται μόνο από λευκούς άνδρες και ότι ο κεντρισμός δεν αρκεί για να φέρει πίσω τους λευκούς ψηφοφόρους στην ομάδα.

Θα χρειαστεί σκληρή πολιτική. Αυτή που εμφανίζεται στις κοινότητες μεταξύ των εκλογών και λύνει προβλήματα που δεν ακούγονται λαμπερά στις τηλεοπτικές εκπομπές. Μοιάζει σαν να αντιμετωπίζεις την Κου Κλουξ Κλαν σε ένα πάρκο με τροχόσπιτα, χωρίς να παραπονιέσαι για τον ρατσισμό ενώ κάνεις ελάχιστα για να τον αποτρέψεις. Σημαίνει ότι πιστεύεις ότι ο ρατσισμός δεν είναι μια φυσική κατάσταση φτώχειας, αλλά ένα πολιτικό όπλο που χρησιμοποιούν οι πλούσιοι για να περιορίσουν την πολιτική δύναμη των φτωχών. Και – το πιο κρισιμότερο – μοιάζει σαν να μην θέλεις, ούτε για ένα δευτερόλεπτο, να σε μπερδέψουν με τους ανθρώπους που θα το έκαναν αυτό. Δεν φοράς κόκκινο καπέλο για αστείο. Δεν υψώνεις την ειρωνική σημαία του ιστορικού μίσους για να ξεσηκώσεις τους ανθρώπους. Δεν φοράς το κουλ τατουάζ για πάνω από μια δεκαετία που ίσως, κάπως, πιθανώς, πιθανώς μοιάζει με κάτι φρικτό και μισητό.

Είναι ένας αξιοσημείωτα χαμηλός πήχης που πρέπει να ξεπεραστεί. Και μια αισθητική της λευκής εργατικής τάξης δεν είναι αρκετή για να τον ξεπεράσει. Η πραγματική πολιτική της εργατικής τάξης δεν υποθέτει τα χειρότερα από τις παρορμήσεις των ανθρώπων της εργατικής τάξης. Δεν ξεπλένει τις ανησυχίες τους για πολιτικά κίνητρα. Σίγουρα δεν υποστηρίζει, άμεσα ή έμμεσα, ότι λίγος ρατσισμός είναι καλό για να τους προσεγγίσει.

Δεν με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τα σύμβολα που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για να δηλώσουν την ιδιότητά τους ως μέλη μιας ομάδας. Ίσως χρειάζεσαι ένα τρομακτικό τατουάζ για να είσαι πραγματικός πεζοναύτης. Και ίσως μερικές φορές αυτό το τρομακτικό τατουάζ να μοιάζει με ναζιστική εικονογραφία. Αν είσαι πρόθυμος να το αποδεχτείς αυτό από απόσταση, όπως λένε πολλοί Δημοκρατικοί, ένα άτομο μπορεί να μην είναι σε θέση να ξεχωρίσει το πραγματικό σύμβολο του μίσους από τον σωσία του, με τον οποίο πρέπει να ζήσεις.

Αλλά με ενδιαφέρουν οι πολιτικοί συμβιβασμοί που θα ζητήσουμε από τους ανθρώπους να κάνουν στο όνομα του πραγματισμού. Αν το Δημοκρατικό μέλλον απαιτεί να ανταλλάξουμε την ενόχληση που νιώθουμε με τον περιστασιακό ναζισμό για να προωθήσουμε μια πολιτική ατζέντα, δεν με ενδιαφέρει. Ίσως άλλοι ψηφοφόροι να το κάνουν – ορισμένες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι νέοι ψηφοφόροι εξακολουθούν να υποστηρίζουν τον Πλάτνερ. Και ίσως ο Πλάτνερ βρει έναν τρόπο να εξιλεωθεί. Κανείς δεν του χρωστάει αυτή την ευκαιρία, αλλά υπάρχει ακόμα ένας δρόμος προς τα εμπρός. Αυτό λέγεται δουλειά.

Αλλά μην μου πεις ότι η δικαιολογία για αυτό το τατουάζ είναι καλή πολιτική. Είναι ακριβώς η ίδια πολιτική που πουλάει η δεξιά, με διαφορετική εμφάνιση.

Οι φτωχοί άνθρωποι μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται. Το αποδεικνύουν καθημερινά, κυρίως επιβιώνοντας ενώ είναι φτωχοί σε μια χώρα που είναι κακή, άσχημη και εχθρική απέναντί ​​τους. Υπάρχει μια πλούσια ιστορία πολυφυλετικής, διαταξικής οργάνωσης σε αυτή τη χώρα, ακόμη και στο Νότο, όπου τόσοι πολλοί άνθρωποι προσποιούνται ότι ο ρατσισμός είναι πολύ έντονος για να ευδοκιμήσει η πολιτική της εργατικής τάξης.

Αν αυτή η ιστορία υπάρχει και αν αυτός ο πολιτισμός εξακολουθεί να ευδοκιμεί στις πιο φτωχές γωνιές της χώρας μας, γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να εργαστούν τόσο σκληρά για να εξιλεώσουν έναν άνθρωπο που είχε ένα ναζιστικό τατουάζ;

Αυτό είναι ένα ερώτημα για τους Δημοκρατικούς.

Σε ανάρτησή του στο Facebook, ο κ. Πιερρακάκης υπενθύμισε ένα άρθρο που είχε γράψει ο Φρίντμαν πριν από περίπου 15 χρόνια, στην αρχή της ελληνικής οικονομικής κρίσης:

«Πριν από περίπου 15 χρόνια, σε άρθρο του για την εκκίνηση της ελληνικής κρίσης ο Thomas Friedman έγραφε αναφορικά με τα ελληνικά ομόλογα: ‘αν δείτε τους νέους να φεύγουν, πουλήστε. Αν τους δείτε να επιστρέφουν ή να μένουν, αγοράστε’», ανέφερε ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας.

«Σήμερα είχα τη χαρά να συζητήσω μαζί του για ένα νέο, διαφορετικό κεφάλαιο για την Ελλάδα: μια περίοδο που η οικονομία αναπτύσσεται σταθερά, το χρέος μειώνεται και οι νέοι επιστρέφουν, βρίσκοντας αυξανόμενα ευκαιρίες να δημιουργήσουν στον τόπο τους το μέλλον που ονειρεύονται», καταλήγει ο κ. Πιερρακάκης.

Ο Γουίτκοφ προσπάθησε αμέσως μετά να δικαιολογήσει τον πρωθυπουργό λέγοντας: «Βρέθηκα στα χαρακώματα με τον πρωθυπουργό και είδα ότι επιδιώκει ένα ισχυρότερο, ασφαλέστερο μέλλον για τον εβραϊκό λαό». Τα λόγια του Γουίτκοφ καλύφθηκαν από νέες αποδοκιμασίες.

Οι ιστορικοί θα διαφωνούν για χρόνια εάν ο πόλεμος θα μπορούσε να είχε λήξει πριν από ένα χρόνο, όταν το Ισραήλ δολοφόνησε τον αρχηγό της Χαμάς και αρχιτέκτονα των επιθέσεων της 7ης Οκτωβρίου 2023, Γιάχια Σινουάρ. Ή εάν Ισραήλ και Χαμάς έχασαν ευκαιρία να διαιωνίσουν την κατάπαυση του πυρός της κυβέρνησης Μπάιντεν, η οποία παρέμενε σε ισχύ όταν ο Τραμπ ανέλαβε την προεδρία. Παρά το γεγονός ότι ο Γουίτκοφ συμμετείχε στη συμφωνία του Ιανουαρίου για διατήρηση της εκεχειρίας, το ναυάγιό της οδήγησε σε περισσότερους θανάτους μετά την ορκωμοσία Τραμπ.

«Η συγκυρία είναι εντελώς διαφορετική από όταν ο Μπάιντεν ήταν πρόεδρος. Η Χαμάς ηττήθηκε στρατιωτικά, απομονώθηκε διπλωματικά, έχασε τους χορηγούς της και εγκαταλείφθηκε από τον πληθυσμό της Γάζας. Το Ισραήλ έχει πετύχει εδώ και καιρό τους στρατιωτικούς του στόχους, με μεγάλο κόστος για τον παλαιστινιακό πληθυσμό», επισημαίνει ο πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Αντονι Μπλίνκεν.

Οι όμηροι θα μπορούσαν να έχουν απελευθερωθεί στις 18 Οκτωβρίου 2023, όταν ο Μπάιντεν επισκέφθηκε το Ισραήλ. Καμία από τις δύο πλευρές δεν ήταν, όμως, έτοιμη. Η Χαμάς επέμενε σε απόσυρση του ισραηλινού στρατού από τη Ράφα, αρνούμενη να αφοπλισθεί. «Η υπαιτιότητα ανήκει, όμως, και στον Νετανιάχου, ο οποίος αρνήθηκε τότε να ακούσει για όρους λήξης του πολέμου», λέει ο Αμός Γιαντλίν, πρώην επικεφαλής της στρατιωτικής αντικατασκοπείας του Ισραήλ.

Οι προσπάθειες του Μπάιντεν για κατάπαυση του πυρός λίγο πριν από την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο ναυάγησαν εξαιτίας της άρνησης του Ισραήλ να τηρήσει τους όρους της εκεχειρίας, ενόψει της ανάληψης της εξουσίας από τον Τραμπ.

Η προθυμία της Χαμάς να υπογράψει συμφωνία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αλλαγή των συνθηκών στην πρώτη γραμμή του πολέμου. Ο θάνατος του Σινουάρ προκάλεσε κρίση εξουσίας στη Χαμάς, ενώ η ισραηλινή στρατιωτική πίεση ενισχύθηκε, καθώς τα αποθέματα πυρομαχικών της οργάνωσης εξαντλούνταν. «Ο πόλεμος των 12 ημερών με το Ιράν μετέβαλε ριζικά την κατάσταση», υπογραμμίζει ο Μπρετ ΜακΓκερκ, επικεφαλής των διαπραγματεύσεων για λογαριασμό του Μπάιντεν, με τη Χαμάς να συνειδητοποιεί ότι είχε χάσει τον χρηματοδότη και τροφοδότη της.

«Αρχικά, η Χαμάς πίστεψε ότι οι όμηροι θα αποθάρρυναν την ισραηλινή κυβέρνηση από τη διεξαγωγή γενικευμένου πολέμου», λέει ο Μιχμαΐρ Αμπουσάντα, Παλαιστίνιος καθηγητής πολιτικών επιστημών, ο οποίος κατέφυγε στο Κάιρο τις πρώτες ημέρες του πολέμου.

Σημαντικός υπήρξε και ο παράγοντας Τραμπ. Ο Αμερικανός πρόεδρος είναι γνωστός για την περιφρόνηση που επιδεικνύει απέναντι στις διπλωματικές συμβάσεις, προτιμώντας τις μεθόδους των μεσιτών ακινήτων στη Νέα Υόρκη: την εκπόνηση γενικών σχεδίων και την ανάληψη των λεπτομερειών από τεχνοκράτες.

«Αυτό μοιάζει να είναι το πρότυπο για την εξωτερική πολιτική Τραμπ στο μέλλον. Επεδίωξε αντισυμβατική διπλωματία, μακριά από τους διπλωμάτες καριέρας, προτιμώντας ανθρώπους με όραμα. Και βέβαια, όπως αναμενόταν, ο πρόεδρος δέχθηκε επικρίσεις γι’ αυτό», σημείωσε ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς για τον πολιτικό του προϊστάμενο σε εκπομπή του CBS την Κυριακή.

Ο Νετανιάχου, από τη μεριά του, ευνοήθηκε σημαντικά από την αλλαγή στον Λευκό Οίκο, με τον Τραμπ να τον δεξιώνεται τέσσερις φορές, περισσότερες από κάθε άλλον ηγέτη, να καλεί σε αρχειοθέτηση των υποθέσεων διαφθοράς που βαρύνουν τον Ισραηλινό πρωθυπουργό και να αντιτίθεται σε εκκλήσεις για δημιουργία παλαιστινιακού κράτους.

Πράγματι, το πλήθος που έδωσε το «παρών» στο State Farm Stadium της Αριζόνα, τήρησε την οδηγία, συμμετέχοντας στην πεντάωρη τελετή φορώντας κόκκινα καλοκαιρινά φορέματα και μπλε μπλουζάκια, λευκά πουκάμισα με κόκκινες γραβάτες ή φανέλες στις οποίες αναγραφόταν το όνομα του Ντόναλντ Τραμπ και φέροντας παράλληλα αμερικανικές σημαίες.

Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, οι διοργανωτές της τελετής ήθελαν να τιμηθεί με αυτόν τον τρόπο ο Τσάρλι Κερκ, που συχνά επέλεγε να ντύνεται σε αποχρώσεις που έφερναν στον νου την αμερικανική σημαία.

Ο κόσμος, όμως, δεν ήταν ομοιογενής αισθητικά και υφολογικά. Σε ένα τεράστιο στάδιο που χωρούσε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους ξεχώριζε κανείς πολίτες με σαφές πολιτικό στίγμα στη διάθεση και στον ρουχισμό τους, άλλους που ήθελαν να τιμήσουν με θρησκευτική ευλάβεια τη μνήμη ενός δολοφονημένου νέου που τους ενέπνευσε και τους παρακίνησε με τις πολιτικές του θέσεις, την πολιτική ελίτ των Ρεπουμπλικανών, προεξάρχοντος του ίδιου του προέδρου, αλλά και ένα τμήμα στενών ανθρώπων και φίλων που πενθούσε σε αμιγώς ανθρώπινο επίπεδο. Η ανθρωπογεωγραφία της τελετής ήταν και αντανάκλαση του περιεχομένου και των στόχων της.

Το ρεπορτάζ των NYT που ακτινογραφεί την προαναφερθείσα ανθρωπογεωγραφία επισημαίνει επίσης την παρουσία πολλών t-shirt που έφεραν τη λέξη «Freedom» (ελευθερία) – επίκληση στο αντίστοιχο μπλουζάκι που φορούσε ο Κερκ όταν δολοφονήθηκε στη Γιούτα στις 10 Σεπτεμβρίου. Πλέον, η λέξη «Freedom» αξιοποιείται από συντηρητικούς ως meme που αναφέρεται ευθέως στον Κερκ, ενώ τα μπλουζάκια πωλούνται στο διαδίκτυο για 8 δολάρια.

Σε κάθε περίπτωση, τα MAGA καπέλα παραμένουν ηγεμονικά σε επίπεδο αισθητικής. Αντίστοιχης έμπνευσης καπέλα με το σύνθημα «Make America Charlie Kirk» επιλέχθηκαν από πολλούς στις κερκίδες, ενώ από την «ελίτ» των πολιτικών καλεσμένων λίγοι διαφοροποιήθηκαν από την επιλογή της χαρακτηριστικής κόκκινης γραβάτας. Ενας εξ αυτών ο Ελον Μασκ, που παρά την απέχθειά του για τα κοστούμια, επέλεξε το κλασικό μαύρο για την περίσταση.

Δημοσίευμα του Guardian σημειώνει πως η εκδήλωση έμοιαζε με ένα μείγμα τελετής μνήμης και πολιτικής συγκέντρωσης. Η χήρα Ερικα Κερκ –φορώντας ένα λευκό σακάκι– φορτισμένη συναισθηματικά και ενίοτε με δάκρυα στα μάτια, είπε ότι ο Τσάρλι Κερκ αφιέρωσε τη ζωή του στο «να σώζει τα αγόρια που έχασαν τον δρόμο τους», αναφερόμενη και στον ίδιο τον φερόμενο δολοφόνο του συζύγου της. «Αυτόν τον άνθρωπο τον συγχωρώ», είπε η Κερκ, με το στάδιο να χειροκροτά.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, από την άλλη, ζητώντας «συγγνώμη» από την Ερικα Κερκ, ξεκαθάρισε πως «μισεί τους αντιπάλους του» και ότι «δεν επιθυμεί το καλύτερο για αυτούς». Ο πρόεδρος των ΗΠΑ παρουσίασε τον Κερκ ως «μάρτυρα» και επιτέθηκε στους «αντιπάλους» του εκλιπόντος κάνοντας λόγο για «πληρωμένους ταραξίες», ενώ δεσμεύτηκε ότι η κυβέρνηση και οι αρμόδιες Αρχές θα διερευνήσουν «δίκτυα ριζοσπαστικών αριστερών μανιακών που χρηματοδοτούν, οργανώνουν, υποθάλπουν και διαπράττουν πολιτική βία».

Σύμφωνα με την ανάλυση του Guardian, πολλές ομιλίες στη διάρκεια της τελετής ήταν πολιτικά φορτισμένες –όχι τόσο με ευθείες αναφορές στους Δημοκρατικούς και την Αριστερά– αλλά με φράσεις εχθρικές προς τους πολιτικούς αντιπάλους των συγκεντρωμένων, οι οποίοι ενίοτε ταυτίζονταν με το «κακό» που πρέπει να ηττηθεί. Το κλίμα ενότητας και συσπείρωσης αντικατοπτρίστηκε και στις θέσεις των VIP, όπου Τραμπ και Ελον Μασκ συναντήθηκαν ξανά δημόσια, πρώτη φορά μετά τη ρήξη τους.

Εξομολογητικός και συνάμα βαθιά πολιτικός χαρακτηρίστηκε από πολλούς ο λόγος που εκφώνησε ο αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς ο οποίος έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στο κομμάτι της χριστιανικής πίστης του –στοιχείο που χαρακτήριζε και τον δολοφονημένο Κερκ–, ίσως έχοντας στραμμένο ήδη το βλέμμα στην προεδρική κούρσα του 2028, όπως σχολιάζει ο Guardian.

Ο Τραμπ είχε κάνει την ίδια δήλωση τον Μάιο του 2020, αλλά δεν προέκυψε τίποτα στην πορεία. Και υπάρχουν σημαντικές πραγματικές και νομικές προκλήσεις για οποιαδήποτε προσπάθεια της κυβέρνησης να χαρακτηρίσει επίσημα την Antifa ως τρομοκρατική ομάδα.

Η Antifa είναι μια διάχυτη και μερικές φορές βίαιη κουλτούρα διαμαρτυρίας ακροαριστερών ακτιβιστών που θέλουν να σταματήσουν την ακροδεξιά. Το κίνημα συνδέεται με μια επιθετική μορφή διαμαρτυρίας που οι οπαδοί του αποκαλούν «άμεση δράση», η οποία μερικές φορές μπορεί να ξεπεράσει τα όρια και να καταλήξει σε παράνομες ή βίαιες δραστηριότητες, όπως το σπάσιμο βιτρινών καταστημάτων ή η πυρπόληση αστυνομικών αυτοκινήτων, αναφέρουν οι New York Times.

Η Αμερική ωστόσο δεν μπορεί να χαρακτηρίσει εγχώριες ομάδες ως τρομοκρατικές. Ο ομοσπονδιακός νόμος εξουσιοδοτεί την εκτελεστική εξουσία να χαρακτηρίζει ομάδες του εξωτερικού ως «ξένες τρομοκρατικές οργανώσεις».

Ο νόμος παρέχει σε αυτές τις ομάδες το δικαίωμα σε ακροαματική διαδικασία για να αμφισβητήσουν τον χαρακτηρισμό. Εάν ο χαρακτηρισμός παραμείνει, η ιδιότητα αυτή επιτρέπει στην κυβέρνηση να παγώσει τα περιουσιακά στοιχεία αυτών των ομάδων και καθιστά ποινικό αδίκημα την παροχή υλικής υποστήριξης σε αυτές.

Ωστόσο, δεν υπάρχει αντίστοιχος νόμος για την εγχώρια τρομοκρατία, όπως σημείωσε η Mary McCord, πρώην αναπληρώτρια επικεφαλής της διεύθυνσης εθνικής ασφάλειας του Υπουργείου Δικαιοσύνης κατά το τέλος της θητείας του Ομπάμα και τους πρώτους μήνες της πρώτης θητείας του Τραμπ.