Ωστόσο, ο Άντι Γκαρσία, δεν είχε ανάλογη συνέχεια, συμβιβασμένος την τελευταία 20ετία σε αδιάφορους ρόλους, τις περισσότερες φορές σε ανυπόληπτες ή μέτριες ταινίες, ως ακόμη ένας παραλίγο σταρ, που δοκίμασε και στη σκηνοθεσία χωρίς ιδιαίτερες επιδόσεις, ενώ πλέον γυρίζει ταινίες μόνο και μόνο για την αμοιβή.

Ο κουβανικής καταγωγής ηθοποιός, θα έχει την τύχη να συνεργαστεί στις αρχές της καριέρας του, με εμβληματικούς σκηνοθέτες όπως ο Μπράιαν Ντε Πάλμα, Ριντλεϊ Σκοτ και Φράνσις Φορντ Κόπολα, σε έξοχες ταινίες και δίπλα σε σταρ, από Σον Κόνερι, Κέβιν Κόστνερ και Μάικλ Ντάγκλας, μέχρι Αλ Πατσίνο και Ντάιαν Κίτον. Οι υποσχέσεις που έδωσε για μια μεγαλειώδη καριέρα ήταν εντυπωσιακές, συνεχίζοντας να το παλεύει συμμετέχοντας σε κάποιες αξιόλογες παραγωγές, αλλά αρκετά σύντομα θα αρχίσει να ξεπέφτει, κάνοντας άστοχες επιλογές και κοιτώντας μόνο τις καλές αμοιβές.

Ο Άντι Γκαρσία, που σήμερα γίνεται 70 χρόνων, αποτελεί ακόμη μία περίπτωση ηθοποιού, που θα μπορούσε να φτάσει στην κορυφή της αμερικάνικης κινηματογραφικής βιομηχανίας, αλλά αρκέστηκε στην πλουσιοπάροχη «χρυσή μετριότητα» και στον στιγμιαίο χαρακτηρισμό του ως «σεξ σύμβολο». Ίσως και κάτι που οφείλεται στην καταγωγή του, τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, την εμμονή του για μια «θριαμβευτική» επιστροφή στην Κούβα, με τα μεγαλεία ενός μέλους της αριστοκρατικής τάξης στη χώρα που γεννήθηκε.

Από τον παράδεισο στα σκοτάδια

Ο Αντρέ Αρτούρο Γκαρσία Μενέντεζ, όπως ήταν το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 12 Απριλίου του 1956 στην Αβάνα, από γονείς πλούσιους – ο πατέρας του, μεγαλοδικηγόρος και κάτοχος τεράστιας φυτείας αβοκάντο και η μητέρα του, καθηγήτρια αγγλικών – και θα αναγκαστεί να διαφύγει από την Κούβα το 1961, μετά την ανατροπή του δικτάτορα Μπατίστα, ακολουθώντας την οικογένειά του στο Μαϊάμι. Από τα πλούτη, τις υπέροχες ανέμελες μέρες στην Κούβα και στο παραδεισένιο αγρόκτημα, με θέα τη θάλασσα, θα βρεθεί με την οικογένειά του σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, με περιουσία 300 δολαρίων και ένα κουτί πούρα. Η οικογένειά του έπρεπε να ξεκινήσει από το μηδέν, όπως πολλοί πατριώτες του, που εκείνη την εποχή εγκατέλειψαν κακήν κακώς την Κούβα.

Από το παρκέ στα πλατό

Μετά από κάποια χρόνια, η οικογένειά του κατάφερε να ιδρύσει μία πετυχημένη εταιρεία αρωμάτων, με τον νεαρό Άντι, αφού τέλειωσε το Λύκειο στο Μαϊάμι Μπιτς, δίπλα στον Μίκι Ρουρκ, είδε το μέλλον του στο μπάσκετ, παρότι μόλις 1,78 ύψος, παίζοντας στην ομάδα του κολεγίου του. Θα αρρωστήσει, όμως, σοβαρά από μονοπυρήνωση, κόβοντας τα όνειρά του και στρέφοντάς τον προς την υποκριτική. Θα σπουδάσει ηθοποιία στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα και αμέσως μετά θα φύγει για το Χόλιγουντ, αρχίζοντας να παίζει σε μικρούς ρόλους και ζώντας πολύ φτωχικά.

Ανάμεσα σε Κόστνερ και Κόνερι

Η τύχη όμως χτύπησε την πόρτα του άμεσα, κάνοντας το ντεμπούτο του σε ένα επεισόδιο της δημοφιλούς αμερικάνικης σειράς «Hill Street Blues», που του έδωσε τον πρώτο κινηματογραφικό του ρόλο στο καλογυρισμένο αστυνομικό θρίλερ του Χαλ Άσμπι και σενάριο Όλιβερ Στόουν, «Οχτώ Εκατομμύρια Τρόποι να Πεθάνεις», παίζοντας δίπλα στον Τζεφ Μπρίτζες. Εκεί τον είδε ο Μπράιαν Ντε Πάλμα και του άνοιξε τον δρόμο για να εκτοξεύσει το όνομά του στο Χόλιγουντ. Θα τον βάλει ανάμεσα στον Κέβιν Κόστνερ και Σον Κόνερι, στην υπέροχη αστυνομική περιπέτεια «Οι Αδιάφθοροι» (1987), μία τεράστια επιτυχία, βασισμένη στην ιστορία για τη σύλληψη του Αλ Καπόνε, τον οποίο υποδύθηκε αξιομνημόνευτα ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο.

Ο Κόπολα και ο «Νονός»

Δύο χρόνια μετά συμπρωταγωνίστησε, στο ατμοσφαιρικό αστυνομικό θρίλερ «Καυτή Βροχή», δίπλα στον Μάικλ Ντάγκλας, που γύρισε ο Ρίντλεϊ Σκοτ, στην Ιαπωνία, ένα εντυπωσιακό φιλμ, στο οποίο έκανε ακόμη μία εξαίρετη ερμηνεία ο Γκαρσία. Αλλά η τύχη του φαίνεται ότι δεν έχει τελειωμό, όταν ο τρομερός Φράνσις Φορντ Κόπολα τον επέλεξε για τον κύριο ρόλο, δίπλα στον Αλ Πατσίνο, στο τρίτο μέρος του «Νονού».

Έναν περιζήτητο ρόλο, που κυνήγησαν πολλοί καταξιωμένοι ηθοποιοί – ανάμεσά τους και ο ανιψιός του Κόπολα Νίκολας Κέιτζ – και τελικά κατέληξε στον Γκαρσία. Υποδυόμενος έξοχα τον ρόλο του θερμοκέφαλου ανιψιού του «Νονού», Βίνσεντ Μαντσίνι, ο Γκαρσία έφτασε μέχρι και τις υποψηφιότητες για Όσκαρ, εκείνο του Β’ Ρόλου, ενώ χαρακτηρίστηκε ένας από τους πλέον «καυτούς» ηθοποιούς του αμερικάνικου σινεμά.

Βρώμικες Υποθέσεις

Τον επόμενο χρόνο, πρωταγωνίστησε, μαζί με τον Ρίτσαρντ Γκιρ, στο αστυνομικό θρίλερ του ανερχόμενου Μάικλ Φίγκις «Βρώμικες Υποθέσεις», κρατώντας στιβαρά τον ρόλο του καθαρού αστυνομικού που διώκει τον διεφθαρμένο, σατανικό, συνεργάτη του – από τις καλύτερες ερμηνείες για τον Ρίτσαρντ Γκιρ.

Ένας άντρας αγαπάει

Θα ακολουθήσουν ακόμη ορισμένα αξιόλογα φιλμ, όπως τα «Ήρωας Κατά Λάθος», του Στίβεν Φρίαρς, «Τζένιφερ 8» του Μπρους Ρόμπινσον και «Οι Ωραίοι Δεν Πεθαίνουν στο Ντένβερ». Ωστόσο, η ταινία που ξεχωρίζει, κυρίως για την ερμηνεία του, είναι το ρομαντικό δράμα «Όταν Ένας Άντρας Αγαπάει Μια Γυναίκα», έχοντας στο πλευρό του την Μεγκ Ράιαν. Ένα μελόδραμα, που θα του δώσει την ευκαιρία να δείξει ότι η ερμηνευτική γκάμα του Γκαρσία, μπορεί να ανοίξει σε περισσότερους ρόλους πέρα από αστυνομικά ή γκανγκστερικά φιλμ.

Στην παρέα ενός ζηλευτού καστ

Στα τέλη της δεκαετίας του ‘90, άρχισε να χάνει την αίγλη του, παίζοντας σε αδιάφορες ταινίες, κάτι που θα ανατρέψει, προσωρινά, με τη συμμετοχή του στις επιτυχίες των ταινιών «Η Συμμορία των Δώδεκα» και στη συνέχεια των… δεκατριών, υποδυόμενος τον σκληρό ιδιοκτήτη καζίνο στο Λας Βέγκας, σε σκηνοθεσία του ικανότατου Στίβεν Σόντερμπεργκ και μπαίνοντας, έστω και ως ο «κακός», στην παρέα ενός ζηλευτού καστ πρωταγωνιστών: Τζορτζ Κλούνεϊ, Μπραντ Πιτ, Τζούλια Ρόμπερτς, Ματ Ντέιμον, Κάθριν Ζέτα Τζόουνς, Βενσάν Κασέλ, ακόμη και τους θρυλικούς Έλιοτ Γκουλντ και Άλμπερτ Φίνεϊ.

Της σειράς

Αυτό ήταν, όμως και το άτυπο πρόωρο φινάλε της καριέρας του, καθώς στη συνέχεια, αφού μπήκε χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία και στη σκηνοθεσία, με τρεις μέτριες παραγωγές, συνέχισε να παίζει σε ευτελείς ταινίες, ως ένας ακόμη ηθοποιός της σειράς. Μάλιστα, ο Guardian έγραψε χαρακτηριστικά: «Έχει όλη την καυτή λατινική δύναμη, τη σκοτεινή και επικίνδυνη εμφάνιση. Γιατί δεν έγινε ο επόμενος Ντε Νίρο ή Πατσίνο;»

Καθολικός, πιστός σύζυγος και Αμερικάνος

Ο Άντι Γκαρσία, πιστός καθολικός, παντρεμένος από το 1982 την Μαρία Βικτόρια Λορίδο, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά, απέφευγε να συμμετάσχει σε ερωτικές σκηνές, παρότι αυτές θα ανέβαζαν τις μετοχές του στο σταρ σύστεμ, ως σεβασμό στο στεφάνι του, όπως έλεγε. Όμως, ο Γκαρσία πρωταγωνίστησε με δηλώσεις του και στην εκστρατεία εναντίον του κουβανικού καθεστώτος και του Κάστρο, κάτι που τον έφερε σε αντιπαράθεση και με τον Αντόνιο Μπαντέρας, που είπε γι’ αυτόν «ότι δεν θέλει να είναι μετανάστης, αλλά Αμερικάνος». Πάντως, μετά από παρεμβάσεις τρίτων, ο Ισπανός σταρ ζήτησε συγγνώμη και εξέφρασε την εκτίμησή του στο πρόσωπο και την κινηματογραφική αξία του Γκαρσία.

Παντεσπάνι

Συμπληρώνοντας τα 70 του χρόνια, ο Γκαρσία φαίνεται πλέον να έχει εγκαταλείψει το όνειρο για μία δυνατή επιστροφή, με έναν ξεχωριστό ρόλο, κάτι που να θυμίζει κάτι από τη λάμψη της δεκαετίας του ‘80, αρκούμενος σε τυπικές συμμετοχές, σε ανόητα φιλμάκια, όπως αρκετοί συνάδελφοί του, εξασφαλίζοντας απλώς το παντεσπάνι του…

Ήταν τέτοιες μέρες, πριν από μισό αιώνα, όταν ανακοινώθηκε η προβολή της «Συνομιλίας» (η πρεμιέρα δόθηκε στις 7 Απριλίου του 1974 στη Νέα Υόρκη), ένα συγκλονιστικό πολιτικό θρίλερ, για τη σκοτεινή πλευρά της Αμερικής κι ενώ ο Κόπολα βρίσκεται στην πιο δημιουργική στιγμή της ζωής του. Ο Ιταλοαμερικάνος σκηνοθέτης, ψυχογραφεί ένα έθνος που ανέχθηκε τον «βρόμικο πόλεμο» του Βιετνάμ και την πολιτική σαβούρα που αποκάλυψε το σκάνδαλο του Γουότεργκεϊτ, προκαλώντας ανατριχίλες, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει το αίσθημα ενοχής και προσπαθεί να αφυπνίσει για έναν αγώνα, που πρέπει να δοθεί, έστω και αν μοιάζει μάταιος.

Για να κατανοήσουν καλύτερα τη σπουδαιότητα της ταινίας του οι σημερινοί θεατές πρέπει να έχουν όμως και μια εικόνα της εποχής. Ο Νίξον έχει αποκαλύψει το πραγματικό του πρόσωπο, με το σκάνδαλο «Γουότεργκειϊτ», ο πόλεμος στο Βιετνάμ έφτανε στο τέλος του, με τους Αμερικάνους στρατιώτες να εγκαταλείπουν την ασιατική χώρα ηττημένοι και βαθιά πληγωμένοι, ο Κίσιγνκερ είχε αναλάβει δράση σε όλο τον κόσμο, ενώ οι ΗΠΑ ζούσαν και πάλι μία περίοδο οικονομικής ανάκαμψης.

«Blow Up» και Γουότεργκεϊτ

   Ας πάρουμε όμως την ιστορία από την αρχή. Ο Κόπολα, που έχει ήδη αναστατώσει με τον «Νονό» του τον παγκόσμιο κινηματογράφο και δουλεύει για το δεύτερο μέρος, νιώθει την ανάγκη να μιλήσει για τις παρακολουθήσεις, αφού έχει δει πριν από δυο χρόνια το θρυλικό «Blow Up» του Μικελάντζελο Αντονιόνι, που τον έχει επηρεάσει καθοριστικά. Ο Κόπολα σοκαρίστηκε όταν έμαθε ότι στο «Blow Up» χρησιμοποιήθηκε ο ίδιος εξοπλισμός παρακολούθησης με αυτόν που χρησιμοποίησαν πράκτορες του Νίξον για τους πολιτικούς αντιπάλους του στο σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ. Μόνο, που ο πανούργος σκηνοθέτης πάει ένα βήμα παρά πέρα την υπόθεση της ταινίας του. Γιατί αν το «Blow Up» είναι ένα θρίλερ που χάνει την αλήθεια, η «Συνομιλία» είναι μια ακόμη βαθύτερη ταινία καθώς ο ήρωας βλέπει να χάνει τον έλεγχο. Η πεποίθηση του ήρωα Χάρι Κόουλ, ενός εξπέρ των παρακολουθήσεων – «δεν με ενδιαφέρουν οι ανθρώπινες ιστορίες, με ενδιαφέρει μια καλή ηχογράφηση» – θα κομματιαστεί όταν συνειδητοποιεί ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται και πως δεν είναι τίποτα άλλο από ένα εξάρτημα σε μια συνωμοσία.

Το ιδιοφυές σενάριο

   Το ιδιοφυές σενάριο, που έγραψε ο ίδιος ο Κόπολα, θέλει τον Χάρι Κολ να είναι ένας μοναχικός άντρας, που ασχολείται με τις παρακολουθήσεις και κρατά τη ζωή του στη σκιά. Δεν έχει ουσιαστικά προσωπική ζωή – δεν εμπιστεύεται κανέναν, ούτε καν την κοπέλα του. Η ύπαρξή του είναι ένα ανακάτεμα από αναμνήσεις, υποψίες για τα πρόσωπα με τα οποία συνδέεται, μεταφυσικούς φόβους και σκόρπιες συνομιλίες εκείνων που παρακολουθεί. Όταν ο διευθυντής μιας πολυεθνικής του αναθέτει να καταγράψει τις συζητήσεις ενός άνδρα και μιας γυναίκας, ο εσωτερικός του κόσμος αναστατώνεται. Η συνομιλία, που καταγράφουν τα μηχανήματά του, «μιλά» καθαρά για μια επικείμενη δολοφονία και ο Χάρι θα αναγκαστεί να παραβεί τις δικές του «αρχές προστασίας», προκειμένου να αποτρέψει το μοιραίο. Όμως, τα πράγματα δεν είναι και πάλι όπως φαίνονται και σύντομα αρχίζει να υποψιάζεται ότι και ο ίδιος παρακολουθείται.

Από θύτης θύμα

Η αρχική ιδέα απλή, αλλά όσο προχωρά η υπόθεση της ταινίας τόσο αναδεικνύεται η πολυπλοκότητα των όσων διακυβεύονται. Ο Χάρι Κόουλ, πιστεύει πως έχει τακτοποιήσει πλήρως τη ζωή του, ότι θα είναι για πάντα ασφαλής ως θεατής της ζωής των άλλων. Αρχικά παρακολουθεί αδιάφορα, αποστασιοποιημένος απ’ όσα ακούει. Στην πορεία, όμως, θα καταλάβει ότι η υπόθεση τον αφορά, χάνοντας την αυτοπεποίθηση με την οποία λειτουργούσε. Από θύτης θα μεταβληθεί σε θύμα και η αλήθεια θα είναι εντελώς αντίθετη απ’ αυτήν που πίστευε.

Ένα μελαγχολικό υπομειδίαμα

Ο Κόπολα εστιάζει πάνω στην ιδιωτικότητα, που απ’ τη μία μοιάζει ως υπέρτατη αξία, με το άτομο μόνο του να μπορεί να τα καταφέρει, δεν χρειάζεται κανένα άλλο και από την άλλη, για τους ίδιους λόγους, είναι ευάλωτη και βάλλεται με την εκμετάλλευση της τεχνολογίας. Μία ταινία που ήταν μπροστά από την εποχή της, καθώς προφητικά μιλούσε για ένα δυστοπικό μέλλον, όπου πολύπλευρες δυνάμεις – κάποιες φορές μπορούμε να τις υποψιαστούμε – έχουν τη δυνατότητα να στήσουν έναν μηχανισμό παρακολούθησης ακόμη και μέσα στα σπίτια μας. Όταν το κοινό πρωτοείδε την ταινία, διερωτόταν αν μπορούσαν να γίνουν αυτές οι παρακολουθήσεις και οι πιο υποψιασμένοι άφηναν ένα μελαγχολικό υπομειδίαμα να τους ξεφύγει. Τότε πιστεύαμε ότι κάπου θα μπει ένας «κόφτης» σε όλα αυτά, η Δημοκρατία δεν θα ανεχτεί αυτές τις εκτροπές. Αντιθέτως, πενήντα χρόνια μετά, είναι φανερό ότι η παρακολούθηση των πάντων έχει σχεδόν νομιμοποιηθεί στο όνομα της «έννομης τάξης» ή για λόγους «εθνικής ασφαλείας», ενώ καθημερινά περνά ως κοινή πεποίθηση ότι οποιοσδήποτε που έχει τα χρήματα και τις «άκρες» μπορεί να παρακολουθήσει τον καθένα. Ένα εφιαλτικό πλαίσιο για τη σύγχρονη ζωή, όπως αποτυπώνεται και στο συγκλονιστικό φινάλε που μας επιφυλάσσει ο Κόπολα, με τον ήρωά του ισοπεδωμένο, να αντιλαμβάνεται ότι έβαλε και αυτός το χέρι του για να ζει μέσα σε μία υπαρξιακή κόλαση.

Διαφορετικό ύφος και σκηνοθετικό θαύμα

Ο Κόπολα κινηματογραφεί σε εντελώς διαφορετικό ύφος από τον «Νονό», ο ηλεκτρισμός της ταινίας του είναι διάχυτος, απαιτεί την απόλυτη προσοχή του θεατή και τελικά παραδίδει ένα πολιτικό θρίλερ, απ’ αυτά που δεν γυρίζονται σήμερα και το πιθανότερο δεν μπορούν να γυριστούν. Όμως, αν ο δημιουργός και του «Αποκάλυψη Τώρα» κάνει το θαύμα του και κερδίζει θριαμβευτικά τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών, ο Τζιν Χάκμαν στον πρωταγωνιστικό ρόλο, κάνει την ερμηνεία της ζωής του, όπως έχει παραδεχθεί και ο ίδιος.

Η ταινία είναι και του Τζιν Χάκμαν

«Η Συνομιλία» είναι πραγματικά και μια ταινία του Τζιν Χάκμαν. Ένας τεράστιος ηθοποιός, που χωρίς να είναι ωραίος, θα είναι απ’ αυτούς που πάντα θα αναζητάμε. Είναι ανεπανάληπτος, μπαίνοντας στο πετσί και στο πνεύμα ενός τραγικού αντιήρωα, ενός μεσήλικα, που ο χαρακτήρας του φτάνει στα όρια του κοινωνικού αυτισμού, που παραμένει απαθής σε κάθε συναίσθημα, προτιμώντας να αυτοβασανίζεται, κάνοντας μια δουλειά όπως όλες οι άλλες, μέχρι να αντιληφθεί ότι είναι υποχείριο των αφεντικών του. Και αυτό είναι ότι χειρότερο, σύμφωνα με τον Βίτο Κορλεόνε…

Το κομβικό μοντάζ και οι κομπάρσοι

   Για την ιστορία, η έξοχη διεύθυνση φωτογραφίας είναι του Μπιλ Μπάτλερ, ενώ κομβική ήταν η συμμετοχή του Γουόλτερ Μαρτς στο μοντάζ και στην ηχοληψία. Επίσης, έπαιζαν και οι εξαιρετικοί Τζον Καζάλε, Άλεν Γκάρφιλντ, Φρέντερικ Φόρεστ, Μάικλ Χόγκινς, Ελίζαμπεθ ΜακΡέι, Χάρισον Φορντ και Ρόμπερτ Ντιβάλ. Αλλά, είπαμε μπροστά σε αυτόν τον Τζιν Χάκμαν όλοι δίπλα του είναι απλώς κομπάρσοι.

Έχασε το Όσκαρ από τον… Κόπολα

«Η Συνομιλία», το «μικρό» αριστούργημα του Κόπολα, που στις ΗΠΑ ήταν μία εμπορική αποτυχία, καθώς για μια ακόμη φορά το αμερικάνικο κοινό δεν άντεξε να κοιτάξει στον καθρέφτη, να αισθανθεί τα νοήματα μιας προχωρημένης ιστορίας, είναι πλέον και μια κλασική ταινία, πάντα επίκαιρη και «εξοντωτική». Θα κερδίσει τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, αλλά θα χάσει το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας από τη μοναδική ταινία που μπορούσε να τη νικήσει: Τον «Νονό 2»…

Πηγή: ΑΠΕ ΜΠΕ