Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά πρόκειται για τις εταιρείες Zalando, Westwing και New Yorker. Η Zalando SE, σύμφωνα με το capital, είναι η μεγαλύτερη εταιρεία online fashion στην Ευρώπη με ετήσια έσοδα 10,6 δισ. ευρώ το 2024. Η εταιρεία πρόκειται να κάνει είσοδο σε Ελλάδα, Πορτογαλία και Βουλγαρία κι έχει έδρα το Βερολίνο.

Η Zalando ιδρύθηκε το φθινόπωρο του 2008 από δυο φοιτητές τον Ρόμπερτ Γκέντζ και τον Ντέιβιντ Σνάιντερ κι έφεραν αλλαγές στον χώρο του ηλεκτρονικού εμπορίου μόδας. Σήμερα η εταιρεία δραστηριοποιείται σε 25 χώρες κι απασχολεί πάνω από 15.000 εργαζόμενους με πελατολόγιο 52 εκ. πολιτών.

Η γερμανική αλυσίδα μόδας New Yorker έφτιαξε πρώτα τη θυγατρική τον Απρίλιο του 2025 New Yorker Greece Μονοπρόσωπη ΙΚΕ με κεφάλαιο 100.000 ευρώ και αντικείμενο το λιανικό εμπόριο ένδυσης. Το πρώτο κατάστημα της αλυσίδας στη χώρα αναμένεται να ανοίξει το επόμενο διάστημα, σηματοδοτώντας την παρουσία της και στην τελευταία μεγάλη αγορά της Βαλκανικής.

Η εταιρεία ασχολείται με το νεανικό ντύσιμο και διαθέτει αθλητικά είδη. Δραστηριοποιείται σε 47 χώρες με τη Γερμανία να παραμένει η βασική της αγορά. Ιδρύθηκε το 1971, από τους Τίλμαρ Χάνσεν και Μάικλ Σίμσον στο Φλένσμπουργκ με λιανική στα τζιν και για το 2025 εκτός από την ανάπτυξη της αλυσίδας στην Ελλάδα λογαριάζει και επέκταση και στην αγορά του Κουβέιτ.

Στην τελική ευθεία όμως βρίσκονται και τα γερμανικά έπιπλα, που θ΄ αγοράζονται μ΄ ένα κλικ από τον υπολογιστή. Πρόκειται για την εταιρεία Westwing, που εξειδικεύεται στο ηλεκτρονικό εμπόριο πολυτελών ειδών επίπλωσης και διακόσμησης. Είχε πωλήσεις περίπου 444 εκ. ευρώ το 2024 (αύξηση 4%) και στοχεύει στο ποιοτικό έπιπλο, που τα τελευταία χρόνια ήταν σε ύφεση ενώ αναπτύσσει και δικά της μαγαζιά. Το δεύτερο τρίμηνο του 2025 επεκτάθηκε σε Κροατία, Φινλανδία και Σλοβενία και στόχος της είναι και η Ελλάδα ως το τέλος του 2025.

Στο έργο του με τίτλο «Πες τα ονόματά τους», ο Καντίρ Νέλσον απεικονίζει τον Τζορτζ Φλόιντ, έχοντας ζωγραφισμένα πάνω στο «σώμα» του άλλες ιστορικές φυσιογνωμίες που σκοτώθηκαν λόγω του χρώματός τους, όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και ο Μάλκομ Χ, ενώ ο καλλιτέχνης μάλιστα δεν παραλείπει να αναφερθεί και στους «ανώνυμους» μαύρους.

To Libre.gr παραθέτει εκτενές μεταφρασμένο απόσπασμα του κειμένου που ήδη στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες θεωρείται “το κείμενο της εποχής του κοροναϊού”.

Γράφει η Πολωνή Νομπελίστας:

Είχα την αίσθηση από πάντα σχεδόν ότι ο κόσμος είναι υπερβολικά πολύς, υπερβολικά γρήγορος, υπερβολικά έντονος, υπερβολικά θορυβώδης. Συνεπώς δεν βιώνω κάποιο «τραύμα απομόνωσης» και δεν μου είναι καθόλου δύσκολο να μη συναντώ άλλους ανθρώπους.

Δεν λυπάμαι που έκλεισαν τα σινεμά. Μου είναι εντελώς αδιάφορο που τα εμπορικά κέντρα έβαλαν προσωρινό λουκέτο. Ανησυχώ και στενοχωριέμαι, φυσικά, όταν σκέφτομαι όλους τους ανθρώπους που χάνουν τις δουλειές τους. Όταν όμως έμαθα για την επερχόμενη καραντίνα, ένιωσα κάτι σαν ανακούφιση. Ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι ένιωσαν το ίδιο, ακόμα κι αν ένιωθαν επίσης και κάποια ντροπή γι’ αυτό. Η εσωστρέφειά μου, τόσα χρόνια στραγγαλισμένη και κακοποιημένη από τους υπερδραστήριους εξωστρεφείς, τίναξε τη σκόνη από πάνω της και βγήκε από την ντουλάπα… Η ζωή συνεχίζεται, όπως συνεχίζεται, αλλά με έναν εντελώς διαφορετικό ρυθμό.

Τακτοποίησα επιτέλους την ντουλάπα μου και μάζεψα πλήθος διαβασμένες εφημερίδες για να τις πάω στον κάδο ανακύκλωσης. Πήρα το ποδήλατό μου από το μαγαζί που το είχα παρατήσει για επισκευή. Άρχισα να απολαμβάνω πιο πολύ το μαγείρεμα. Μου έρχονται διαρκώς στο μυαλό εικόνες από τα παιδικά μου χρόνια. Υπήρχε τόσο πολύ περισσότερος χρόνος τότε, και μπορούσες να τον «χαραμίσεις» και να τον «σκοτώσεις», ξοδεύοντας ώρες με το να χαζεύεις απλά έξω από το παράθυρο, να παρατηρείς τα μυρμήγκια, να κρύβεσαι κάτω από το τραπέζι και να φαντάζεσαι ότι είσαι σε κιβωτό ή απλά να ξεφυλλίζεις την εγκυκλοπαίδεια.

Δείτε τα Κείμενα Εναντίον του Εθνικισμού της Όλγκα Τοκάρτσουκ στο New Yorker

Μήπως τελικά έχουμε επιστρέψει στον φυσιολογικό ρυθμό της ζωής;

Μήπως ο ιός δεν αποτελεί διατάραξη της κανονικότητας, αλλά ακριβώς το αντίθετο – μήπως δηλαδή αφύσικος ήταν ο φρενήρης κόσμος πριν από τον ιό;

Στο κάτω-κάτω ο ιός ήταν αυτός που μας υπενθύμισε αυτό το οποίο αρνιόμασταν με τόσο πάθος: ότι είμαστε ευάλωτα πλάσματα φτιαγμένα από το πιο λεπτό υλικό.

Ότι πεθαίνουμε – ότι είμαστε θνητοί. Ότι δεν μας διαχωρίζει από τον υπόλοιπο πλανήτη η «ανθρωπιά» ή η εξαιρετικότητά μας. Ότι ο κόσμος είναι ένα είδος μεγάλου δικτύου στο οποίο εμπλεκόμαστε ποικιλοτρόπως, συνδεδεμένοι με τα υπόλοιπα όντα με αόρατα νήματα επιρροής και εξάρτησης. Ότι ασχέτως της απόστασης που χωρίζει τις πατρίδες μας ή τις γλώσσες που μιλάμε, ή το χρώμα του δέρματός μας, υποκύπτουμε στις ίδιες ασθένειες, μοιραζόμαστε τους ίδιους φόβους, πεθαίνουμε με τον ίδιο θάνατο.

Έχω γίνει η ψυχοθεραπεύτρια του παρελθόντος

Ο ιός μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε ότι όσο αδύναμοι και ευάλωτοι κι αν νιώθουμε μπροστά στον κίνδυνο, περιτριγυριζόμαστε επίσης από ανθρώπους που είναι πιο ευάλωτοι, και για τους οποίους η βοήθειά μας είναι απαραίτητη. Μας υπενθύμισε πόσο ευπαθείς είναι οι ηλικιωμένοι γονείς μας και πόσο έχουν ανάγκη την φροντίδα μας.

Μας υπέδειξε ότι οι φρενήρεις ρυθμοί που κινούμαστε θέτουν σε κίνδυνο τον κόσμο μας. Και ανέδειξε ένα ερώτημα το οποίο σπανίως έχουμε το κουράγιο να κάνουμε στον εαυτό μας: Τι είναι ακριβώς αυτό για την αναζήτηση του οποίου συνεχίζουμε να αναλωνόμαστε; Ο φόβος μήπως μολυνθούμε μας υπενθύμισε τις φωλιές όπου μεγαλώσαμε και όπου νιώθουμε ασφαλείς.

Η Όλγα Ναβόγια Τοκάρτσουκ(πολωνικά: Olga Nawoja Tokarczuk‎, γεννηθείσα στο Σούλεχουφ κοντά στην Ζιελόνα Γκούρα, στις 29 Ιανουαρίου 1962) είναι πολωνή συγγραφέας, ακτιβίστρια και διανοούμενη, η οποία έχει περιγραφεί ως μια από τις καλύτερες και πιο επιτυχημένες συγγραφείς της γενιάς της.Το 2018, κέρδισε το Διεθνές βραβείο Μπούκερ για το μυθιστόρημά της Πτήσεις.Τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για το έτος 2018 (βραβεύτηκε το 2019)

Σε μια τέτοια περίσταση, ακόμα και οι πιο επιμελείς και ακούραστοι ταξιδιώτες θα αναζητήσουν κάποιο είδος σπιτιού. Την ίδια ώρα, μας αποκαλύφθηκαν θλιβερές αλήθειες – όπως ότι σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή κινδύνου, οι σκέψεις μας υποχώρησαν για άλλη μια φορά στο περιορισμένο και αποκλειστικό πεδίο των εθνών και των συνόρων.

Σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς, έχουμε δει όλοι μας πόσο αδύναμη είναι στην πράξη η ιδέα μιας ευρωπαϊκής κοινότητας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εγκαταλείψει τον αγώνα, αναθέτοντας αποφάσεις ύψιστης κρισιμότητας στα εθνικά κράτη.

Οι παλιοί σωβινισμοί έχουν επιστρέψει, φέροντας μαζί τους τον διαχωρισμό ανάμεσα σε «εμάς» και στους «ξένους» – με άλλα λόγια όλα αυτά εναντία στα οποία πολεμήσαμε τόσες δεκαετίες με την ελπίδα ότι δεν θα διαμορφώσουν ποτέ ξανά τη σκέψη μας. Ο φόβος του ιού μεταφέρει την αταβιστική πεποίθηση ότι πρέπει το φταίξιμο να πέσει στους ξένους, ότι αυτοί εισήγαγαν την απειλή.

Στην Ευρώπη, ο ιός είναι «από αλλού». Εδώ στην Πολωνία, όποιος επιστρέφει από το εξωτερικό, θεωρείται ύποπτος. Ο ιός μας υπενθυμίζει ότι τα σύνορα ζουν και βασιλεύουν.

Πολύ φοβάμαι επίσης ότι ο ιός θα μας θυμίσει έντονα μια άλλη παλιά αλήθεια: πόσο δεν είμαστε καθόλου ίσοι. Κάποιοι από μας θα πετάξουν με ιδιωτικά αεροπλάνα σε μακρινά νησιά ή σε πολυτελή καταφύγια στα βουνά, την ώρα που οι περισσότεροι θα παραμείνουν στις πόλεις, κάποιοι θα πρέπει να φροντίζουν για τη λειτουργία των σταθμών ηλεκτρικής ενέργειας, κάποιοι θα πρέπει να δουλεύουν στα καταστήματα ειδών πρώτης ανάγκης ή στα νοσοκομεία, ρισκάροντας τη ζωή τους.

Κάποιοι θα βγάλουν χρήματα από την πανδημία και κάποιοι άλλοι θα χάσουν τα πάντα. Πιστεύουμε ότι μένουμε σπίτι και διαβάζουμε βιβλία ή βλέπουμε τηλεόραση, αλλά στην ουσία, καθώς σιγά-σιγά συνειδητοποιούμε ότι τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο, προετοιμάζουμε τον εαυτό μας για τη μάχη που θα δοθεί με διακύβευμα μια νέα πραγματικότητα την οποία δεν μπορούμε καν να φανταστούμε…

Μπροστά στα μάτια μας εξατμίζεται ο καπνός από το πολιτισμικό παράδειγμα που μας διαμόρφωσε τα τελευταία διακόσια χρόνια: ότι είμαστε οι πρωτομάστορες της δημιουργίας, ότι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, ότι ο κόσμος μας ανήκει. Μια νέα εποχή πλησιάζει.

Από το κείμενο της Όλγκα Τοκάρτσουκ που δημοσιεύτηκε στο New Yorker με τίτλο “A New World Through My Window”

Πηγή: NewYorker