Το γραφείο του Νετανιάχου εξέδωσε δήλωση απαντώντας στο άρθρο που ανέφερε απλώς: «Fake news» («Ψευδείς ειδήσεις»).

Επικαλούμενοι αξιωματούχους που έχουν ενημερωθεί για την κατάσταση, οι New York Times ανέφεραν πως Ισραηλινοί αξιωματούχοι ανησυχούν πως ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ είναι τόσο πρόθυμος να καταλήξει σε συμφωνία με το Ιράν που θα επέτρεπε στην Τεχεράνη να διατηρήσει τις εγκαταστάσεις της εμπλουτισμού ουρανίου, που αποτελεί κόκκινη γραμμή για το Ισραήλ.

Ανέφεραν πως το Ισραήλ ανησυχεί ιδιαίτερα για την πιθανότητα να επιτευχθεί προσωρινή συμφωνία που θα επέτρεπε στο Ιράν να διατηρήσει τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του για μήνες ή ακόμη για χρόνια μέχρι την επίτευξη οριστικής συμφωνίας.

Το δημοσίευμα ανέφερε πως αξιωματούχοι των ΗΠΑ ανησυχούν ότι το Ισραήλ μπορεί να αποφασίσει να χτυπήσει το Ιράν με μικρή προειδοποίηση, και πως οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών εκτιμούν πως το Ισραήλ θα μπορούσε να εξαπολύσει επίθεση εναντίον του Ιράν ακόμη και μέσα σε επτά ώρες.

Πρόσθεσε πως Ισραηλινοί αξιωματούχοι προειδοποίησαν Αμερικανούς ομολόγους τους πως ο Νετανιάχου μπορεί να διατάξει ένα χτύπημα στο Ιράν ακόμη και αν επιτευχθεί διπλωματική συμφωνία.

Η εφημερίδα ανέφερε πως ο υπουργός Στρατηγικών Υποθέσεων του Νετανιάχου Ρον Ντέρμερ και ο επικεφαλής της εξωτερικής υπηρεσίας πληροφοριών Μοσάντ, ο Νταβίντ Μπαρνέα, συναντήθηκαν με τον ειδικό απεσταλμένο του Τραμπ Στιβ Γουίτκοφ στη Ρώμη την Παρασκευή.

Οι δύο άνδρες ταξίδεψαν στη συνέχεια στην Ουάσινγκτον για μια συνάντηση τη Δευτέρα με τον διευθυντή της CIA Τζον Ράτκλιφ και ο Ντέρμερ συναντήθηκε με τον Γουίτκοφ ξανά χθες, Τρίτη.

Ένα από τα κύρια ακανθώδη σημεία στις συνομιλίες ανάμεσα στις ΗΠΑ και Ιρανούς αξιωματούχους είναι η επιμονή των ΗΠΑ το Ιράν να καταργήσει όλες τις εγκαταστάσεις πυρηνικού εμπλουτισμού, απαίτηση που απορρίπτει το Ιράν.

Τη Δευτέρα, η υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ Κρίστι Νόεμ δήλωσε πως είχε μια «πολύ ειλικρινή συνομιλία» με τον Νετανιάχου σχετικά με τις διαπραγματεύσεις με το Ιράν.

Δήλωσε πως είπε στον Ισραηλινό πρωθυπουργό ότι ο Τραμπ της ζήτησε να του μεταφέρει «πόσο σημαντικό είναι να παραμείνουμε ενωμένοι και να αφήσουμε αυτή τη διαδικασία να εξελιχθεί».

Ο Τραμπ παρέκαμψε το Ισραήλ στο ταξίδι του στη Μέση Ανατολή αυτόν τον μήνα και έχει κάνει ανακοινώσεις πολιτικής που έχουν κλονίσει τις παραδοχές του Ισραήλ για τις σχέσεις του με τις ΗΠΑ.

Ο Νετανιάχου απέρριψε τις εικασίες περί διαφωνίας με την κυβέρνηση των ΗΠΑ, ενώ ο Τραμπ απέρριψε επίσης οποιαδήποτε υπόνοια για ρήξη.

Όπως ανέφερε ο Ντάιμον, παρά την ακραία ρητορική του Τραμπ προεκλογικά, η προεδρία του αποδείχθηκε φιλική προς τις επιχειρήσεις. Στην κυβέρνηση συμμετείχαν αρκετά στελέχη με προϋπηρεσία στις πολυεθνικές και η ατζέντα της (μείωση φόρων – απορρύθμιση) εξυπηρέτησε τα συμφέροντα της εταιρικής Αμερικής. Ο Τραμπ και το επιτελείο του υποστηρίζουν τώρα ότι ‘τη δεύτερη φορά θα είναι διαφορετικά’. Υπόσχονται υψηλούς δασμούς στα εισαγόμενα αγαθά και τιμωρητικά μέτρα εναντίον εταιρειών που συναλλάσσονται με την Κίνα. Και ξεκαθαρίζουν ότι ο Τραμπ θα προχωρήσει και χωρίς την ευλογία της επιχειρηματικής κοινότητας.

Στο Νταβός δείχνουν να πιστεύουν ότι τα συμφέροντά τους δεν διακυβεύονται στις εκλογές του Νοεμβρίου – ότι ανεξάρτητα από το ποιος είναι ο ένοικος, δεν απειλούνται οι συνθήκες που διατήρησαν τον Λευκό Οίκο στο επίκεντρο της παγκόσμιας οικονομίας εδώ και έναν αιώνα. Αλλά αυτές οι συνθήκες θα μπορούσαν εύκολα να αλλάξουν και μάλιστα σημαντικά. Ο Ράουι Αμπντίλαλ, καθηγητής πολιτικής οικονομίας στο Harvard Business School υποστηρίζει ότι βρισκόμαστε μπροστά σε «μια στιγμή συστημικού κινδύνου για το καπιταλιστικό σύστημα όπως το γνωρίσαμε και την παγκοσμιοποίηση όπως την ξέρουμε».

Βαδίζοντας προς το τέλος της Ιστορίας

Επί δεκαετίες, όντως οι επιχειρηματίες έπαιρναν λίγο πολύ αυτό που ήθελαν από τον Λευκό Οίκο, ανεξάρτητα από τον ένοικο. Ο Ψυχρός Πόλεμος είχε τελειώσει και μαζί του η μάχη των ιδεών, πιθανώς για πάντα, με τον καπιταλισμό να έχει επικρατήσει και τον Φουκουγιάμα να κηρύσσει το τέλος της Ιστορίας. Μόνο που η Ιστορία είχε… τελειώσει και πριν.

Η Χρυσή Εποχή του τέλους του 19ου αιώνα ήταν το τελευταίο μεγάλο κεφάλαιο εκρηκτικής εταιρικής κερδοφορίας και προκλητικής επίδειξης ιδιωτικού πλούτου. Τότε, όπως και τώρα, υπήρξε αντίδραση. Ακολούθησαν ο πόλεμος και η μεγάλη ύφεση, που οδήγησε σε ένα νέο ρυθμιστικό πλαίσιο:  το New Deal. Αυτό πέτυχε δεκαετίες ταχείας ανάπτυξης και περιορισμένης εισοδηματικής ανισότητας, που τελείωσαν με την πετρελαϊκή κρίση και την ύφεση στα μέσα της δεκαετίας του ‘70.

Η ορθοδοξία της ελεύθερης αγοράς, τώρα στο όνομα του «νεοφιλελευθερισμού», επέστρεψε υπό τον Δημοκρατικό Τζίμι Κάρτερ και κυριάρχησε κατά την προεδρία του Ρέιγκαν. Στη συνέχεια, Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί ακολούθησαν σε μεγάλο βαθμό τις ίδιες πολιτικές, πάντα υπέρ των επιχειρήσεων, περιορίζοντας την κυβερνητική παρέμβαση στην οικονομία. Η εταιρική Αμερική και ιδιαίτερα η Wall Street, σύσφιξαν όλο και περισσότερο τις σχέσεις με την κυβέρνηση, πετυχαίνοντας να τοποθετήσουν δικούς τους ανθρώπους σε θέσεις ισχύος.

Τέλος εποχής;

Μετά το Brexit έγινε σαφές ότι η Ιστορία… ξανάρχισε. Οι αντιδράσεις συσσωρεύονταν επί χρόνια αλλά οι ηγέτες των πολυεθνικών υποτιμούσαν την αυξανόμενη αντίδραση κατά της παγκοσμιοποίησης. Έκτοτε, οι πολίτες σε όλο τον κόσμο δείχνουν πρόθυμοι να ‘κάψουν’ τη νεοφιλελεύθερη παγκόσμια οικονομική τάξη. Η άνοδος του Τραμπ φαινόταν να σηματοδοτεί την άφιξη αυτού του κύματος στις ακτές της Αμερικής, αλλά η αντι-παγκοσμιοποιητική ρητορική του τελείωσε μόλις ανέλαβε την εξουσία.

Η επιχειρηματική κοινότητα πήρε όσα ήθελε, ακόμα κι αν πολλά στελέχη της αναγκάζονταν να απολογούνται για τη δημόσια εικόνα του Τραμπ και σχόλια όπως εκείνα υπέρ των ρατσιστών του Σάρλοτσβιλ, το 2017. Μετά την άρνηση του Τραμπ να δεχτεί τα αποτελέσματα των εκλογών του 2020 και μετά την επίθεση στο Καπιτώλιο, σχεδόν 50 διευθύνοντες σύμβουλοι, συμπεριλαμβανομένων των επικεφαλής της Johnson & Johnson και της Walmart, ένωσαν τις φωνές τους για να υπερασπιστούν τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, η προεδρία Τραμπ ήταν καλή για τις μεγάλες επιχειρήσεις και το χρηματιστήριο. Στη… νοσταλγία σίγουρα συνέβαλε η απογοήτευσής τους με τον πρόεδρο Μπάιντεν, ο οποίος αποδείχθηκε πολύ πιο παρεμβατικός. Επί των ημερών του η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς υιοθέτησε αυστηρότερους κανόνες για τις τράπεζες. Η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου και το υπουργείο Δικαιοσύνης ξεκίνησαν αντιμονοπωλιακή σταυροφορία και η Επιθεώρηση Εργασίας υιοθέτησε ατζέντα υπέρ των συνδικάτων.

Η «δεύτερη φορά»

Οι ειδικοί προειδοποιούν, όμως, ότι μια δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ θα μπορούσε να είναι πολύ πιο αποσταθεροποιητική για τον επιχειρηματικό κόσμο της Αμερικής και για την ευρύτερη παγκόσμια οικονομική τάξη. Εξετάζοντας τις πρόσφατες οικονομικές ιστορίες της Ουγγαρίας, της Βραζιλίας και της Ινδίας, η Ρέιτσελ Κλάινφελντ, του Ιδρύματος Carnegie for International Peace, διαπίστωσε ότι κυβερνήσεις όπως του Όρμπαν, του Μπολσονάρο και του Μόντι αυξάνουν σημαντικά την αστάθεια και τον κίνδυνο, χρησιμοποιώντας τις ρυθμιστικές τους εξουσίες για να επηρεάσουν τις αγορές ή και να ελέγξουν πλήρως επιχειρήσεις. «Η επιχειρηματική κοινότητα εδώ δεν καταλαβαίνει τι πρόκειται να τους χτυπήσει», υποστηρίζει η Κλάινφελντ.

Ο Τραμπ δεν έχει κρύψει τις προθέσεις του, υποσχόμενος προεκλογικά σταδιακή κατάργηση όλων των εισαγωγών «βασικών αγαθών» από την Κίνα, απαγόρευση των επενδύσεων στην Κίνα και αποκλεισμό από έργα του Δημοσίου όσων εταιρειών συνεργάζονται με κινεζικές επιχειρήσεις. Προτείνει, επίσης, 10% δασμό σε όλες τις εισαγωγές, που θα ισοδυναμούσε με την κήρυξη παγκόσμιου εμπορικού πολέμου, καθώς οι άλλες χώρες θα ανταποδώσουν με δικούς τους δασμούς. Οι πολιτικές αυτές θα αύξαναν το κόστος των αγαθών, θα δημιουργούσαν σαρωτικά προβλήματα στην εφοδιαστική αλυσίδα και πιθανότατα θα προκαλούσαν υπερπληθωρισμό. Η δε υπόσχεση Τραμπ να ξεκινήσει «τη μεγαλύτερη επιχείρηση απέλασης στην αμερικανική ιστορία» ακούγεται καταστροφική για τους εργοδότες, που ήδη δυσκολεύονται να προσελκύσουν όσους εργαζόμενους επιθυμούν.

Οι εξελισσόμενες πολιτικές απόψεις του Τραμπ συμβαδίζουν με την ευρύτερη λαϊκιστική μετατόπιση του συντηρητικού κινήματος. Πέρυσι, το Project 2025, μια προσπάθεια περισσότερων από 100 συντηρητικών οργανώσεων υπό την ηγεσία του Ιδρύματος Heritage, δημοσίευσε μια έκθεση 900 σελίδων με τίτλο «Mandate for Leadership: The Conservative Promise», η οποία είναι ουσιαστικά ένα σχέδιο για μια δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ άλλων ζητά από τον επόμενο Πρόεδρο να μειώσει την εξουσία της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, περιορίζοντας την ικανότητά της να λειτουργεί ως δανειστής έσχατης ανάγκης. Αυτό θα αύξανε τον κίνδυνο οικονομικών κρίσεων, υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη στο αμερικανικό τραπεζικό σύστημα. Για να περιοριστεί οποιαδήποτε εσωτερική αντίδραση, η έκθεση καλεί επίσης τον Τραμπ να επιβάλει εκ νέου ένα εκτελεστικό διάταγμα που ανακάλεσε ο Μπάιντεν, το οποίο επιτρέπει στον Πρόεδρο να αντικαταστήσει χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους με πολιτικούς του φίλους.

Το παράδειγμα Όρμπαν

Υπάρχουν και άλλοι, πιο υπαρξιακοί λόγοι ανησυχίας: Ηγέτες όπως ο Τραμπ επιχειρούν να ελέγξουν στενά τις επιχειρήσεις – χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Ουγγαρίας. Όπως ο Τραμπ, ο Όρμπαν κυβέρνησε κατά την πρώτη του θητεία (1998-2002) ως παραδοσιακός συντηρητικός, υπέρ των επιχειρήσεων, μειώνοντας φόρους και κρατικές δαπάνες. Όταν επέστρεψε το 2010 ήταν ένας πολύ διαφορετικός ηγέτης.

Για να εδραιώσει και να διατηρήσει την εξουσία του προχώρησε σε κρατικοποιήσεις, μείωση των επιτοκίων στα στεγαστικά δάνεια, μείωση των τιμών στις επιχειρήσεις κοινής ωφελείας, έκτακτους φόρους σε σειρά κλάδων κι επιβολή πλαφόν στις τιμές των σούπερ μάρκετ που ανήκουν σε πολυεθνικές. Σταδιακά ο Όρμπαν έκανε πλούσιους τους φίλους και την οικογένειά του, ξεκινώντας έρευνες, μπλοκάροντας συγχωνεύσεις και ψηφίζοντας νόμους που έπληξαν την αξία συγκεκριμένων επιχειρήσεων, που στη συνέχεια εξαγόρασαν σύμμαχοι της κυβέρνησης. Πρόσφατα ο Όρμπαν επισκέφθηκε τις ΗΠΑ, χωρίς πρόσκληση από τον Λευκό Οίκο, προκειμένου να συναντηθεί με τον παλαιότερο ένοικο και να μιλήσει στο Ίδρυμα Heritage.

Ιδιωτικά, πολλοί στον επιχειρηματικό κόσμο εκφράζουν προβληματισμό για κάποια από αυτά που ακούνε από τον Τραμπ. «Είναι έτοιμοι να αναλάβουν κοινή δράση εάν χρειαστεί», λέει ο Τζέφρι Ζόνενφελντ, ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος του Chief Executive Leadership Institute στο Yale. «Όχι όμως προτού γίνει απαραίτητο». Ο δισταγμός είναι εύλογος. Ορισμένες επιχειρήσεις έχουν ήδη αντιμετωπίσει τιμωρητικές αντιδράσεις από τους συντηρητικούς, επειδή ενστερνίστηκαν στόχους όπως η προάσπιση των δικαιωμάτων της LGBTQ κοινότητας. Ο Τραμπ δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει τους μοχλούς της εξουσίας εναντίον οποιουδήποτε του εναντιωθεί. Είτε έτσι είτε αλλιώς, είναι ευρέως κατανοητό ότι είναι ένας εκδικητικός άνθρωπος.

Μπορεί, όμως, να είναι επικίνδυνο να ‘μιλάς ανοιχτά’ αλλά η παγκόσμια οικονομική τάξη βρίσκεται σε κίνδυνο. Το συμφέρον συνήθως επιβάλλει στις επιχειρήσεις να διατηρούν καλές σχέσεις με αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία, αλλά για τον Ντάιμον και τον κύκλο του Νταβός αυτό μπορεί να αποδειχθεί μοιραία κοντόφθαλμο. «Το μόνο πράγμα που γνωρίζουμε με βεβαιότητα για την παγκοσμιοποίηση», λέει ο Αμπντίλαλ του Χάρβαρντ, «είναι ότι είναι απελπιστικά εύθραυστη και μπορεί εύκολα να σπάσει».

Πηγή: kreport.gr

Σύμφωνα με την αμερικανική εφημερίδα, οι ΗΠΑ, οι οποίες έχουν τα περισσότερα κρούσματα και θύματα κοροναϊού παγκοσμίως και καταγράφουν αύξηση μολύνσεων, θα βρεθούν στην ίδια κατηγορία με την Βραζιλία (στη δεύτερη θέση μετά τις ΗΠΑ σε κρούσματα και θύματα) και τη Ρωσία.

Ενα τέτοιο ενδεχόμενο θα αποτελέσει πλήγμα για τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος μόλις πρόσφατα δήλωσε τα εκτεταμένα τεστ για την αύξηση του αριθμού κρουσμάτων.

Ο επικεφαλής επιδημιολόγος του Λευκού Οίκου Άντονι Φάουτσι σημείωσε την Τρίτη πως παρατηρεί μια ανησυχητική αύξηση κρουσμάτων σε πολλές αμερικανικές πολιτείες.

Υπενθυμίζεται, άλλωστε, ότι τον Μάρτιο, όταν τα κρούσματα αυξάνονταν στην Ευρώπη, ο Τραμπ απαγόρευσε στους περισσότερους πολίτες της Ε.Ε. να εισέλθουν στις ΗΠΑ σε μια προσπάθεια να περιορίσει την επιδημία, εξοργίζοντας Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Τον Ιανουάριο, ο Τραμπ απαγόρευσε την είσοδο στις ΗΠΑ οποιουδήποτε αλλοδαπού είχε επισκεφθεί σε κοντινό χρονικό διάστημα την Κίνα, όπου η επιδημία άρχισε στα τέλη του περασμένου έτους.

Νωρίτερα αυτό το μήνα, η Επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων Ίλβα Γιόχανσον τόνισε ότι ο κατάλογος των χωρών που επιτρέπουν την είσοδο σε επισκέπτες θα βασίζεται σε τρία κριτήρια: οι χώρες θα πρέπει να έχουν θέσει την Covid-19 υπό τον ίδιο τουλάχιστον έλεγχο με τον μέσο όρο της ΕΕ, να εφαρμόζουν μέτρα περιορισμού κατά τη διάρκεια των ταξιδιών και να είναι επίσης πρόθυμες να δεχθούν επισκέπτες της Ε.Ε.