Η KitKat, που παράγεται από τη Nestlé, σημείωσε ότι το φορτηγό που μετέφερε 413.793 μπάρες από τη νέα της σειρά ξεκίνησε από την κεντρική Ιταλία για να διανείμει τη σοκολάτα σε όλη την Ευρώπη, αλλά δεν έφτασε ποτέ στον προγραμματισμένο τελικό προορισμό του στην Πολωνία.

Το όχημα και το φορτίο παραμένουν άφαντα. Η Nestlé δεν αποκάλυψε πού ακριβώς χάθηκε το φορτηγό.

Σε ξεχωριστή ανακοίνωση, η KitKat ανέφερε ότι οι εξαφανισμένες μπάρες μπορούν να εντοπιστούν μέσω ενός μοναδικού κωδικού παρτίδας.

Όποιος σαρώσει τους κωδικούς παρτίδας της κλεμμένης σοκολάτας θα λάβει οδηγίες για το πώς να επικοινωνήσει με την KitKat.

Η μοιραία τοξίνη σερουλίδη και το «σύνδρομο του ρυζιού»

Η κρίση ξεκίνησε στα μέσα Δεκεμβρίου 2025, όταν η Nestlé προχώρησε στην ανάκληση δεκάδων παρτίδων από 60 χώρες, λόγω ανίχνευσης της τοξίνης σερουλίδης (cereulide). Πρόκειται για μια ιδιαίτερα ανθεκτική στη θερμότητα τοξίνη που παράγεται από το βακτήριο Bacillus cereus. Αν και συνήθως προκαλεί έντονους εμετούς και διάρροια (γνωστό και ως «σύνδρομο του τηγανητού ρυζιού»), στα βρέφη μπορεί να αποβεί μοιραία λόγω της ραγδαίας αφυδάτωσης ή, σε σπάνιες περιπτώσεις, οξείας ηπατικής ανεπάρκειας. Σύντομα, η ανάκληση επεκτάθηκε και σε προϊόντα των εταιρειών Danone και Lactalis, καθώς η πηγή της μόλυνσης εντοπίστηκε σε ένα συγκεκριμένο έλαιο (ARA) από Κινέζο προμηθευτή.

Θάνατοι και νοσηλείες: Τα δεδομένα της 11ης Φεβρουαρίου

Σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση του γαλλικού Υπουργείου Υγείας, μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί:

• 3 θάνατοι βρεφών (ένας εκ των οποίων στην πόλη Πεσάκ και ένας στην Ανζέ).
• 14 νοσηλείες παιδιών με σοβαρά γαστρεντερολογικά συμπτώματα.
• Ανακλήσεις σε δεκάδες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, όπου ο ΕΟΦ απέσυρε παρτίδες των προϊόντων NAN, S-26 (Nestlé) και Almiron (Danone).

Αν και οι αρχές τονίζουν ότι δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά η άμεση αιτιώδης συνάφεια, η σύμπτωση της κατανάλωσης των συγκεκριμένων παρτίδων πριν από την εμφάνιση των συμπτωμάτων έχει θέσει τους εισαγγελείς σε πλήρη κινητοποίηση.

Δικαστικός πόλεμος και κατηγορίες για συγκάλυψη

Η οργάνωση προστασίας καταναλωτών Foodwatch, μαζί με δεκάδες οικογένειες θυμάτων, κατέθεσε μήνυση στο Παρίσι «κατά παντός υπευθύνου» (contre X). Η κατηγορία είναι βαρύτατη: «ανησυχητική αμέλεια» και καθυστέρηση στην ενημέρωση του κοινού. Οι ενάγοντες υποστηρίζουν ότι ορισμένες παρτίδες παρέμεναν στα ράφια των καταστημάτων για μήνες, παρόλο που οι εταιρείες γνώριζαν για τα προβλήματα ποιότητας. Από την πλευρά της, η Nestlé απέρριψε τις κατηγορίες, δηλώνοντας ότι υπήρξε η πρώτη που εντόπισε το πρόβλημα και συνεργάστηκε πλήρως με τις αρχές.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ

Σοφία Πρώιου

Η πρώτη μας εστίαση είναι στις «Πόλεις Δημιουργημένες Διαφορετικά», εξερευνώντας διαφορετικούς τρόπους συμβίωσης. Φαντάσου τέσσερις διαφορετικούς τύπους πόλεων από το βιβλίο, οι οποίοι παρατίθενται παρακάτω….

Πόλη της Απληστίας

Τι θα γινόταν αν έπρεπε να ζήσεις σε μια πόλη, όπου οι πολίτες πρέπει να πληρώνουν όχι μόνο για τη στέγαση και την υγειονομική περίθαλψη, αλλά και για τον αέρα που αναπνέουν;

Το δυστοπικό μυθιστόρημα The Air Merchant εκτυλίσσεται σε μια μυστική υπόγεια πόλη-εργοστάσιο. Ο κύριος Μπέιλι, ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου, συμπυκνώνει τον αέρα από την ατμόσφαιρα και τον πουλάει στους συμπολίτες του για κέρδος. Τελικά, η ατμόσφαιρα της Γης αραιώνει, προκαλώντας μια καταστροφική έλλειψη αναπνεύσιμου αέρα. Καθώς η τιμή του αέρα αυξάνεται, όλο και λιγότεροι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν οικονομικά να συνεχίσουν να αναπνέουν.

Όταν οι άνθρωποι δεν μπορούν να πληρώσουν για τον αέρα που αναπνέουν, η αστυνομία τους πετάει από την πόλη. Όλοι ζουν σε συνεχόμενο φόβο ασφυξίας, σκεπτόμενοι μόνο πώς να βρουν αρκετά χρήματα για να γλιτώσουν οι ίδιοι και οι αγαπημένοι τους από αυτήν την τρομερή μοίρα. Η εταιρεία τροφίμων Nestlé έχει επικριθεί συχνά για τη μη υπεύθυνη χρήση του νερού στην Ινδία, το Πακιστάν και άλλες αναπτυσσόμενες χώρες. Στο ντοκιμαντέρ We Feed the World (2005), ο πρώην πρόεδρος της Nestlé, Πίτερ Μπράμπεκ-Λέτμαθε, είπε:

«Είναι ζήτημα αν πρέπει να ιδιωτικοποιήσουμε την κανονική παροχή νερού για τον πληθυσμό. Και υπάρχουν δύο διαφορετικές απόψεις για το θέμα… Οι ΜΚΟ, που χτυπούν για να κηρύξουν το νερό ως δημόσιο δικαίωμα… Αυτό είναι μια ακραία λύση. Η άλλη άποψη λέει ότι το νερό είναι μια τροφή όπως κάθε άλλη, και όπως κάθε τροφή, πρέπει να έχει μια αγοραία αξία. Προσωπικά, πιστεύω ότι είναι καλύτερο να δώσουμε στην τροφή μια αξία, έτσι ώστε όλοι να γνωρίζουμε ότι έχει την τιμή της…»

Πόλη ως Οικογένεια

Φαντάσου μια πόλη χωρίς ξένους, όπου όλα είναι κοινά και όλοι φροντίζουν ο ένας τον άλλον. Δεν υπάρχουν καταστήματα, δεν υπάρχει χρήμα και καθόλου κίνδυνος.

Σκεφτόμαστε την οικογένεια ως μια ομάδα που ασκεί τον «βασικό κομμουνισμό»: από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του. Κάθε οικογένεια θεωρείται προστατευμένη από δεσμούς συγγένειας από τους σκληρούς νόμους του εξωτερικού κόσμου. Σε αντίθεση με τις επιχειρήσεις, σπάνια μια οικογένεια θα πετάξει έξω ένα άρρωστο παιδί ή έναν ηλικιωμένο γονιό επειδή δεν είναι πλέον «παραγωγικά περιουσιακά στοιχεία».

Σύμφωνα με το ρωμαϊκό δίκαιο, το οποίο εξακολουθεί να αποτελεί τη βάση του αξιακού συστήματος των δυτικών κοινωνιών, η οικογένεια ήταν όλοι εκείνοι που ζούσαν στο σπίτι ενός πατρός οικογένειας (paterfamilias), του οποίου η εξουσία πάνω τους αναγνωριζόταν ως απόλυτη. Υπό την προστασία του πατέρα της, μια γυναίκα μπορεί να γλίτωνε την κακοποίηση από τον σύζυγό της, αλλά τα παιδιά της, οι σκλάβοι και άλλοι εξαρτημένοι ήταν στην κυριότητα του και μπορούσε να τους κάνει ό,τι ήθελε.

Σύμφωνα με το πρώιμο ρωμαϊκό δίκαιο, ο πατέρας είχε απόλυτο δικαίωμα να μαστιγώσει, να βασανίσει ή να πουλήσει τα παιδιά του. Επίσης, μπορούσε να εκτελέσει τα παιδιά του, εφόσον τα έβρισκε ένοχα για κακουργήματα. Με τους σκλάβους του, δεν χρειαζόταν καν μια τέτοια δικαιολογία.

Η πατριαρχική οικογένεια είναι επίσης το πρότυπο για τον αυταρχισμό. Στην αρχαία Ρώμη, ο πατριάρχης είχε το δικαίωμα να μεταχειρίζεται τα μέλη της οικογένειάς του ως περιουσιακά στοιχεία και όχι ως ίσα ανθρώπινα όντα.

Ο φιλόσοφος του Διαφωτισμού Ζαν-Ζακ Ρουσό πίστευε ότι η ανθρωπότητα ζούσε αρχικά σε μικρές ομάδες κυνηγών-συλλεκτών, αποτελούμενες από κοντινούς φίλους και συγγενείς, μέχρι την εμφάνιση των μεγάλων πόλεων και της γεωργίας, και με αυτές τους πολέμους, την απληστία και την εκμετάλλευση.

Ωστόσο, η αρχαιολογία μας δείχνει πολυάριθμα παραδείγματα για το πώς άνθρωποι σε διάφορες εποχές και μέρη του κόσμου ζούσαν σε μεγάλες μητροπόλεις, διαχειριζόμενοι τις συλλογικές τους υποθέσεις με σχετικά ισότιμο τρόπο. Ταυτόχρονα, υπήρχαν πάντα μικρές κοινότητες όπου επικρατούσε ανισότητα καθεστώτος και μια προνομιούχα μειονότητα στην κορυφή επωφελούνταν εκμεταλλευόμενη τους υπόλοιπους.

Γνωρίζουμε από την προσωπική μας εμπειρία ότι σε σχεδόν κάθε οικογένεια υπάρχουν στοιχεία τόσο του αυταρχισμού όσο και του βασικού κομμουνισμού. Αυτή η αντίφαση δεν εξαφανίζεται ποτέ τελείως, αλλά διαφορετικοί πολιτισμοί την χειρίζονται διαφορετικά.

Πόλη των Δρομέων

Οι άνθρωποι που ζουν σε αυτήν την πόλη πιστεύουν ότι η πραγματική ζωή είναι η συνεχής ανταγωνιστικότητα.

Οι άνθρωποι σε μια πόλη των δρομέων βρίσκουν συναρπαστικό ή ακόμη και αναγκαίο να παρακολουθούν ποιος από αυτούς είναι πιο σημαντικός, πιο πλούσιος, εξυπνότερος, πιο όμορφος ή πιο άξιος. Υπάρχουν πολλές ιδέες για το πώς η πόλη απέκτησε συνήθειες σαν αυτές.

Ένας από τους σεβαστούς φιλοσόφους της πόλης, ο Τόμας Χομπς, πίστευε ότι η φυσική κατάσταση των ανθρώπων είναι να επιδιώκουν τη βίαιη κυριαρχία πάνω στους γείτονές τους, και ότι η κοινωνία χωρίς την εξουσία του κυρίαρχου θα εξελισσόταν γρήγορα σε μια μάχη όλων εναντίον όλων. Έτσι, ο συνεχής ανταγωνισμός μεταξύ των ανθρώπων θεωρείται ένα ευχάριστο παιχνίδι σε σύγκριση με τον πραγματικό πόλεμο, που πάντα παραμονεύει γύρω από τη γωνία.

Φυσικά, σε πόλεις σαν αυτή, πρέπει να υπάρχουν κάποιοι που είναι φτωχοί, άσχημοι και δυστυχισμένοι. Όπως και σε κάποια παιδικά παιχνίδια, υπάρχουν νικητές και ηττημένοι.

Οι άνθρωποι που ζουν στην πόλη των δρομέων ενσταλάζουν θαυμασμό για τη νίκη στα παιδιά τους και φιλοδοξία να ξεπεράσουν τους συνομηλίκους τους σε όλους τους τομείς. Τα παιδιά στην πόλη των δρομέων δεν έχουν καμία επιθυμία να μάθουν μαζί, να μοιραστούν ή να βοηθήσουν αμοιβαία. Το να βοηθήσει κάποιος άλλον να περάσει μια εξέταση θεωρείται «κλοπή» και τιμωρείται αυστηρά. Όλη τους τη ζωή, οι ενήλικες ασχολούνται με συνεχόμενο ανταγωνισμό για την ομορφιά, τις ικανότητες και τον πλούτο.

Οι δρομείς πιστεύουν ότι οι άνθρωποι που ζουν διαφορετικά από αυτούς και αρνούνται να παίξουν τα παιχνίδια τους απλά επιλέγουν να είναι χαμένοι. Κατά τη διάρκεια των ταραχών του 1968 στις δυτικές χώρες, κάποιοι απογοητευμένοι νέοι εγκατέλειψαν τις μεγάλες πόλεις για τις «ήσυχες» επαρχίες, όπου δημιούργησαν αυτόνομες εγκαταστάσεις, πολλές από τις οποίες εξακολουθούν να υπάρχουν μέχρι σήμερα.

Υπόγεια Πόλη

Η ζωή σε μια υπόγεια πόλη θα μπορούσε να είναι ασφαλής και βολική. Χωρίς τον καιρό, δεν υπάρχει κίνδυνος καταιγίδων. Και χωρίς δέντρα, δεν υπάρχουν πυρκαγιές στα δάση.

Οι υπόγειες πόλεις υπάρχουν σχεδόν από πάντα. Η πόλη του Δερινκούγιου στην τουρκική επαρχία της Καππαδοκίας, για παράδειγμα, χτίστηκε μεταξύ 2000 και 1000 π.Χ. Το τοπίο από ηφαιστειακή τόφφα—μια μοναδική μαλακή πέτρα—μπορούσε να ανοιχτεί χωρίς να απαιτούνται πολύπλοκα εργαλεία, δημιουργώντας χώρο για να στεγάσει 20.000 ανθρώπους. Η υπόγεια πόλη είχε στάβλους, μαντριά, εκκλησίες, σχολεία, καντίνες, φούρνους, αποθήκες, κάβες κρασιού και εργαστήρια. Το περίπλοκο σύστημα σηράγγων που τα συνδέει σήμαινε ότι οι εισβολείς δεν θα ήξεραν πώς να περιηγηθούν και θα χάνονταν γρήγορα.

Σήραγγες υπάρχουν κάτω από πολλές πόλεις. Η Ρώμη είναι διάσημη για τις κατακόμβες της, και κάποτε οι υπόγειοι τάφοι ήταν συνηθισμένοι. Σήμερα, οι σήραγγες χρησιμοποιούνται κυρίως για υπόγειες σιδηροδρομικές γραμμές, όπως οι μετρό. Στο Πεκίνο, οι κάτοικοι έγιναν τόσο φοβισμένοι από τον πυρηνικό πόλεμο που έχτισαν μια ολόκληρη υπόγεια πόλη, με 30 χιλιόμετρα σηράγγων που συνδέουν υπόγεια σπίτια, σχολεία, νοσοκομεία, καταστήματα, βιβλιοθήκες, θέατρα και εργοστάσια. Υπάρχει ακόμη και μια υπόγεια πίστα για πατινάζ!

Η Πόλη του Μεξικού δεν έχει προχωρήσει τόσο ώστε να χτίσει μια ολόκληρη υπόγεια πόλη, αλλά ο αρχιτέκτονας Εστεμπάν Σουάρες σχεδιάζει ένα υπόγειο κτίριο διαμερισμάτων. Και τι κτίριο θα είναι αυτό! Στην καρδιά της μεξικανικής πρωτεύουσας, η κορυφή του θα είναι μια πυραμίδα 65 ορόφων—δεν είναι τυχαίο που το αποκαλούν “earthscraper” (θεμελιώδης πύργος). Η γυάλινη περιοχή πάνω από την επιφάνεια θα χρησιμοποιείται για αναψυχή και εξωτερικές συναυλίες.

Υπόγεια, το κτίριο θα θερμαίνεται και θα τροφοδοτείται με γεωθερμική ενέργεια, κάνοντάς το ενεργειακά αυτόνομο. Δεν είναι εύκολο να χτίσει κανείς προς τα κάτω στη γη, αλλά το υπόγειο χτίσιμο δεν θα διαταράξει το ιστορικό τοπίο της πόλης. Επίσης, παρακάμπτει τους οικοδομικούς κανονισμούς της πόλης που περιορίζουν το ύψος των κτιρίων στους οκτώ ορόφους.

Η πόλη Μίρνυ, στην αρκτική Ρωσία, έχει στρέψει το βλέμμα της σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο διαμαντιών ως τοποθεσία για μια υπόγεια πόλη. Δεν υπάρχουν πλέον διαμάντια, αλλά η εγκατάλειψή του απειλεί τα γειτονικά χωριά με καταρρεύσεις και κατολισθήσεις. Ο αρχιτέκτονας της Μόσχας, Νικολάι Λιούτομσκι, πρότεινε μια λύση: να χτιστεί ένα ισχυρό σκυρόδετο σκελετό μέσα στο λατομείο για να ενισχυθούν τα τοιχώματά του, ενώ η κορυφή του θα καλυφθεί με έναν διαφανή θόλο, δημιουργώντας μια υπόγεια οικολογική πόλη κατάλληλη για 10.000 ανθρώπους.

Η πόλη βρίσκεται στη Δημοκρατία της Γιακουτίας, η οποία έχει σκληρό αρκτικό κλίμα, με θερμοκρασίες που φτάνουν έως και -60 βαθμούς Κελσίου τον χειμώνα. Ωστόσο, υπόγεια, η θερμοκρασία δεν πέφτει ποτέ κάτω από το μηδέν. Το λατομείο θα είναι έτσι κατάλληλο τόσο για ανθρώπους όσο και για φυτά. Οι αρχιτέκτονες της πόλης έχουν αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος του εσωτερικού χώρου σε κάθετους αγρούς. Αγροκτήματα για παραγωγή τροφής, τεχνικά εργαστήρια, εργοστάσια και ερευνητικά κέντρα θα βρίσκονται υπόγεια, ενώ πάνω από την επιφάνεια θα υπάρχουν κέντρα ψυχαγωγίας και σχολεία. Η μετακίνηση μεταξύ του υπόγειου και της επιφάνειας θα είναι γρήγορη και εύκολη.

Η ιδέα να πάει κανείς υπόγεια για να αποφύγει πιθανούς κινδύνους—μπορεί να φαίνεται καλή, αλλά υπάρχει μια παγίδα: αν δεν σου αρέσουν οι κανόνες της κοινότητάς σου, είναι δύσκολο να φύγεις. Πόσο σημαντικό είναι να μπορείς να αφήσεις εύκολα μια κοινότητα, των κανόνων της οποίας δεν συμφωνείς πλέον, και να ενταχθείς σε μια άλλη;

Πηγή: counterpunch.org