Ανδρέας Μαραθιάς

Ο αγορητής λοιπόν του ΚΚΕ για το νομοσχέδιο, Μανώλης Συντυχάκης, άσκησε δριμεία κριτική κάνοντας λόγο για “υπερπροβολή” του κόμματος, την ώρα που το ΚΚΕ “δεν είναι πουθενά”. 

Συγκεκριμένα απευθυνόμενος στον Παύλο Μαρινάκη είπε: “Μίας εβδομάδας κόμμα, χωρίς κοινοβουλευτική παρουσία, χωρίς όργανα, χωρίς καμία δράση στην κοινωνία, που υπάρχει μονάχα στις μπάρες των δημοσκοπήσεων, και όμως έχουμε χάσει το μέτρημα των τηλεοπτικών εμφανίσεων των εκπροσώπων του” και πρόσθεσε πως τα στελέχη του κόμματος του πρώην πρωθυπουργού “αναμασούν γενικολογίες και ξύλινη γλώσσα που ακούσαμε από τον κύριο Τσίπρα στο Θησείο που παρουσιάζεται ως κάτι το νέο“.

Προφανώς στον Περισσό υπάρχει έντονος προβληματισμός για εξελίξεις βλέποντας τις δημοσκοπήσεις και το πολιτικό κλίμα που διαμορφώνεται μετα τη ίδρυση των κομμάτων του Αλέξη Τσίπρα κυρίως, αλλά και της Μαρίας Καρυστιανού. 

Όσον αφορά τα νέα κόμματα που αναμένονται από τον Αλέξη Τσίπρα, τη Μαρία Καρυστιανού και τον Αντώνη Σαμαρά, οι πολίτες φαίνεται πως τα περιμένουν.

Για το ΠΑΣΟΚ τώρα οι ψηφοφόροι του κόμματος θεωρούν πως το κόμμα βρίσκεται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Πιο αναλυτικά στο ερώτημα για το πόσο πιθανό είναι να ψηφίσετε ένα κόμμα με αρχηγό τον Αλέξη Τσίπρα το 76,6% λέει πως δεν θα τον ψήφιζε ή μάλλον δεν θα τον ψήφιζε ενώ το 20,9% πως σίγουρα ή μάλλον θα τον ψήφιζε.

Στο ίδιο ερώτημα για την Μαρία Καρυστιανού το 62,5% λέει πως δεν θα την ψήφιζε και το 30,6% θα την ψήφιζε.

Για τον Αντώνη Σαμαρά το 82,4% δεν θα ψήφιζε ένα νέο κόμμα από τον πρώην πρωθυπουργό και το 14,3% θα το ψήφιζε.

Στο ερώτημα αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ΝΔ αξίζουν και τρίτη κυβερνητική θητεία το 27,2% λέει ναι ενώ το 67,9% λέει πως πρέπει να υπάρξει κυβερνητική αλλαγή.

Όσο για το ποια κυβέρνηση θα θέλατε να σχηματιστεί μετά τις επόμενες εκλογές το 22,1% θέλει οικουμενική κυβέρνηση όλων των κομμάτων, το 20,1% κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με τα κόμματα της Αριστεράς, αυτοδύναμη κυβέρνηση ΝΔ το 17,9%, κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ-Βελόπουλου και κομμάτων της δεξιάς λέει το 11% και κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ το 8,5%.

Στους ψηφοφόρους της ΝΔ τα ποσοστά όπως είναι φυσικό είναι υπέρ της αυτοδύναμης Νέας Δημοκρατίας με 58,3%, οικουμενική με 12,7%, κυβέρνηση ΝΣ-ΠΑΣΟΚ με 11,1% και κυβέρνηση με Βελόπουλο και δεξιά κόμματα θέλει το 9,1%.

Στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ το 57,2% θέλει κυβέρνηση με τα κόμματα της αριστεράς, το 13,2% αυτοδύναμη ΝΔ,το 11,1% οικουμενική,το 9% με ΝΔ, και το 3,4% κυβέρνηση ΝΔ-Βελόπουλου με άλλα δεξιά κόμματα.

Όσον αφορά το ΠΑΣΟΚ η κριτική στις επιλογές της ηγεσίας κάνει κακό στην εικόνα του λέει το 53,1% και πως κάνει καλό το 42,7%.

Στο ερώτημα προς τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ για την αξιολόγηση του κόμματος το 60% λέει προς τη σωστή και το 38,4% προς τη λάθος.

Στο πόσο πιθανό είναι το ΠΑΣΟΚ να βγει πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές το 68,6% των ψηφοφόρων του λέει πως δεν είναι πιθανό ενώ το 28,6% λέει πως είναι πολύ ή αρκετά πιθανό.

Το τελευταίο έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Όταν σε πολλές δημοσκοπήσεις η προβολή καταλήγει ακόμα και σε 9κομματική (!) Βουλή μετά τις επόμενες εκλογές, πώς εξηγείται το γεγονός ότι οι ψηφοφόροι θέλουν ακόμα περισσότερα κόμματα; Τι δεν τους ικανοποιεί στην σημερινή πολύχρωμη κομματική παλέτα;

Ενόψει της βέβαιης ίδρυσης κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα, και της πιθανολογούμενης από τον Αντώνη Σαμαρά, το συγκεκριμένο στοιχείο αποκτά πρόσθετο ενδιαφέρον, χωρίς, ωστόσο, να σημαίνει πώς αυτοί οι 7 στους 10 που δηλώνουν ότι θέλουν νέα κόμματα θα σπεύσουν να ψηφίσουν ένα κόμμα Τσίπρα, ή ένα κόμμα Σαμαρά. Οι δυνητικές δεξαμενές ψήφων είναι πολύ πιό περιορισμένες, για τον πρώτο μεταξύ 25-30%, για τον δεύτερο περίπου στο 15%.

Το ερώτημα, λοιπόν, επιστρέφει: όταν έχει κανείς να επιλέξει από Νατσιό και Λατινοπούλου, μέχρι Βαρουφάκη, Ζωή, και Βελόπουλο, και βεβαίως Μητσοτάκη, Ανδρουλάκη, Φάμελλο, ή Χαρίτση -για να μην ξεχάσουμε τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τους Κυνηγούς και άλλους…-, πόθεν εκπηγάζει αυτή η επιθυμία για την ίδρυση νέων κομμάτων. Πόσα κόμματα μπορεί, τελικά, να αντέξει αυτό το έρημο το πολιτικό μας σύστημα;

Μία πρώτη εξήγηση θα μπορούσε να είναι πώς εκεί έξω υπάρχουν πολλοί αμφιταλαντευόμενοι, κομματικά άστεγοι, ή και “ορφανοί”, πολίτες που επιθυμούν διεύρυνση των πιθανών επιλογών τους, ακόμα κι αν μέχρι σήμερα έχουν ψηφίσει κάποιο από τα υπάρχοντα κόμματα. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα ψηφίσουν Τσίπρα, Σαμαρά, ή άλλον/άλλη, ίσως, όμως, θέλουν να ανοίξει το πολιτικό παιχνίδι. Λογικό είναι οι δύο πρώην πρωθυπουργοί να κεντρίζουν περισσότερο το ενδιαφέρον, σε αυτούς, δηλαδή, να εστιάζεται πρωτίστως η υποδόρια επιθυμία για νέα πολιτικά υποκείμενα.

Μία δεύτερη, αφορά την κατανομή που βασανιστικά επαναλαμβάνεται σε όλες τις μετρήσεις ως προς την “καταλληλότητα για πρωθυπουργός”. Εκεί “βασιλεύει” ο Κανένας, ακολουθεί σε υψηλά ποσοστά ο Κυριάκος Μητσοτάκης και μετά το …χάος: Ζωή Κωνσταντοπούλου, Νίκος Ανδρουλάκης, και Κυριάκος Βελόπουλος έπονται με υποτετραπλάσια ποσοστά!

Συμπερασματικά, οι 7 στους 10 που θέλουν κι άλλα κόμματα είναι πιθανό κατά βάση να αναζητούν έναν ή περισσότερους εναλλακτικούς αντιπάλους στην κυριαρχία του πρωθυπουργού. Ίσως, δηλαδή, να θέλουν να “βαφτίσουν” τον Κανένα.

Σε κάθε περίπτωση προκύπτουν δύο συμπεράσματα:

• Διαπιστώνεται ένα έλλειμμα εκπροσώπησης του εκλογικού σώματος, η αίσθηση, δηλαδή, ότι το σημερινό πολιτικό φάσμα δεν καλύπτει σε ικανοποιητικό βαθμό την γκάμα επιλογών που θα ήθελαν οι πολίτες.

• Αναζητείται ένα εναλλακτικό μοντέλο διακυβέρνησης, μία νέα προγραμματική πρόταση, δεδομένου ότι η μοναδική που υπάρχει σήμερα ειναι αυτή της Ν.Δ και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτό δεν σημαίνει ότι ένα νέο κόμμα, ακόμα και μία νέα πρόταση με νέα υπογραφή αρχηγού, μπορεί να αντιπαρατεθεί ευθέως, ή, ακόμα περισσότερο να νικήσει, όμως κουνάει τις…”βελόνες”.