Από την ονειρική Papakōlea στη Χαβάη μέχρι την απομονωμένη Butiama στην Τανζανία και τη διάσημη Reynisfjara της Ισλανδίας με τη μαύρη αμμουδιά, το νέο βιβλίο του National Geographic παρουσιάζει μοναδικές παραλίες του κόσμου που αξίζει να επισκεφθεί κανείς μια φορά στη ζωή του.

Στη νοτιοδυτική γωνία της Κρήτης, ανάμεσα στη Μονή Χρυσοσκαλίτισσας και τον Γιαλό στο νομό Χανίων, η παραλία Ελαφονήσι εντυπωσιάζει με τη ροζ άμμο και τα τιρκουάζ νερά της.

Όπως αναφέρει το National Geographic, το ιδιαίτερο χρώμα της – όπως και άλλων αντίστοιχων παραλιών – προέρχεται από τον μονοκύτταρο μικροοργανισμό foraminifera που διαθέτει κοκκινωπό κέλυφος.

Η λίστα με τις 14 top παραλίες του κόσμου:

Ακολουθεί ολόκληρη η λίστα με μερικές από τις καλύτερες παραλίες του κόσμου που αξίζει να επισκεφθεί κανείς σύμφωνα με το National Geographic:

• Hoshizuna-No-Hama Beach, Ιαπωνία
• Reynisfjara, Ισλανδία
• Ελαφονήσι, Ελλάδα
• Butiama Beach, Τανζανία
• Durdle Door, Αγγλία
• Pantai Merah, Ινδονησία
• Anse Chastanet, Αγία Λουκία
• Baía do Sancho, Βραζιλία
• Bowman’s Beach, ΗΠΑ
• Anse Source d’Argent, Σεϋχέλλες
• Praia da Marinha, Πορτογαλία
• Papakōlea Beach, ΗΠΑ
• Chesterman Beach, Καναδάς
• Whitehaven Beach, Αυστραλία

«Η μεγαλύτερη ανησυχία είναι αν οι σεισμοί αρχίσουν να επικεντρώνονται περισσότερο προς την ηφαιστειακή αλυσίδα» λένε ξένοι επιστήμονες και προσθέτουν: «Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος κάποιου είδους σύζευξης».

Αναλυτικά το κείμενο

Τα νησιά του Αιγαίου της Ελλάδας συνδέονται συνήθως με χαλαρωτικές δονήσεις και ήρεμο τοπίο. Αλλά μερικά από αυτά, συμπεριλαμβανομένης της Αμοργού, της Ανάφης και της Σαντορίνης, πολιορκούνται αυτή τη στιγμή από ένα φαινομενικά ατελείωτο σμήνος από έντονους σεισμούς.

Τις τελευταίες ημέρες, οι κάτοικοι έχουν τρομάξει από σεισμούς μεγέθους 5,3 βαθμών. Πάνω από τα δύο τρίτα όσων ζουν στη Σαντορίνη επέλεξαν οικειοθελώς να εγκαταλείψουν το νησί και οι αρχές διέταξαν το κλείσιμο των σχολείων και απέτρεψαν μεγάλες συγκεντρώσεις σε εσωτερικούς χώρους. Οι άνθρωποι έχουν πει να μείνουν μακριά από την ακτή και οποιαδήποτε από τις απότομες πλαγιές του νησιού.

Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης έχει κηρυχθεί, αλλά ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κυριάκος Μητσοτάκης ζήτησε ψυχραιμία. Σε μια πρόσφατη συνάντηση για την κρίση, είπε: «Η κυβέρνηση έχει εμπιστοσύνη στην επιστήμη», αλλά σημείωσε ότι οι επιστήμονες αντιμετωπίζουν ένα «εξαιρετικά περίπλοκο φαινόμενο».

Η κακοφωνία που μοιάζει με τυμπανοκρουσία των ασυνήθιστα ισχυρών σεισμών, που επικαλύπτεται στην κορυφή του μπαρόκ, ακατάστατου γεωλογικού παζλ της περιοχής, έχει απορρίψει τους ερευνητές. «Δεν είναι σαφές για μένα γιατί έχουμε αυτή την επαναλαμβανόμενη αλληλουχία σεισμών», λέει ο David Pyle, ηφαιστειολόγος στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. «Είναι ένα πραγματικό παζλ».

Αν και η Σαντορίνη είναι η ίδια ένα μερικώς βυθισμένο, και ακόμα ενεργό, ηφαιστειακό νησί, η τρέχουσα συναίνεση είναι ότι η αιτία αυτών των σεισμών είναι κάθε άλλο παρά ηφαιστειακή. Η πηγή τους φαίνεται να σχετίζεται με μια περίεργη, δύσκολα προβλέψιμη τεκτονική διαδικασία – μια που θα μπορούσε γρήγορα να υποχωρήσει ή να κλιμακωθεί επικίνδυνα.

Η κατάσταση εξελίσσεται συνεχώς και τα πράγματα θα μπορούσαν είτε να επιδεινωθούν είτε (ελπίζουμε) να βελτιωθούν. Προς το παρόν, «δεν υπάρχει λόγος για πανικό», λέει ο Jonas Preine, γεωφυσικός στο Ωκεανογραφικό Ίδρυμα Woods Hole. «Αλλά υπάρχει σίγουρα λόγος ανησυχίας».

Η σεισμική και ηφαιστειακή ιστορία της Σαντορίνης

Το Αιγαίο δεν είναι ξένο στους σεισμούς και τις εκρήξεις. Στα νότια και δυτικά της Ελλάδας βρίσκεται το Hellenic Trench των βαθέων υδάτων. Εκεί ένα αρχαίο κομμάτι πυκνού ωκεάνιου φλοιού καταπίνεται από τον υποκείμενο μανδύα. Αυτή η κάθοδος δεν είναι ήρεμη, αλλά χαοτική, και η συνεχιζόμενη πίεση στον φλοιό πάνω αποσπά την Ελλάδα σε πολλές κατευθύνσεις.

Αυτό το τεκτονικό πανδαιμόνιο οδήγησε στο σχηματισμό ζωνών ρηγμάτων που μοιάζουν με ιστό αράχνης και μυριάδων ηφαιστείων, τόσο κάτω όσο και πάνω από το νερό. Οι επιστήμονες, έχοντας επίγνωση αυτών των κινδύνων, παρακολουθούν στενά τα πάντα.

Η Σαντορίνη –ένα γιγάντιο μαγματικό καζάνι με δύο μικρά ηφαιστειακά νησάκια φωλιασμένα στο βυθισμένο κέντρο της– έχει μια σκοτεινή και επικίνδυνη ηφαιστειακή ιστορία που εκτείνεται πριν από 650.000 χρόνια. Διαθέτει μια τεράστια έκρηξη το 1560 π.Χ. που βοήθησε να τερματιστεί ένας πολιτισμός, μια σημαντική έκρηξη το 726 μ.Χ., ακόμη και ένα μέτριο ξέσπασμα το 1950. Είναι ακόμα ένα ενεργό ηφαιστειακό σύστημα — και δεν είναι μόνο. Ένα κοντινό υποθαλάσσιο ηφαίστειο που ονομάζεται Κολούμπο εξερράγη επίσης το 1650, δημιουργώντας μια σειρά από ψηλά τσουνάμι και ένα θανατηφόρο σύννεφο τοξικών αερίων.

Η σημερινή σεισμική καταιγίδα, που μόλις πρόσφατα έγινε πρωτοσέλιδο, συνεχίζεται εδώ και αρκετό καιρό. «Ξεκίνησε προς τα τέλη του περασμένου έτους, άρχισε να υπάρχει ελαφρώς μεγαλύτερη σεισμικότητα, αλλά κανείς δεν το παρατήρησε πραγματικά», λέει η Isobel Yeo, υποβρύχιος ηφαιστειολόγος στο Εθνικό Κέντρο Ωκεανογραφίας στο Σαουθάμπτον της Αγγλίας.

Στα τέλη Ιανουαρίου, υπήρξε μια βαθιά άνοδος της ισχύος και της συχνότητας αυτών των σεισμών. Υπήρχαν σχεδόν χίλιες την ημέρα τις τελευταίες ημέρες. «Πρέπει να είναι απαίσιο πράγμα να το ζήσεις», λέει ο Πάιλ.

Γιατί οι σημερινοί σεισμοί είναι περίεργοι

Οι σεισμοί δεν γίνονται μόνο σε ένα μέρος. Η αναταραχή ξεκίνησε εντός της ίδιας της Σαντορίνης, αλλά η σεισμική εστία γρήγορα μετατοπίστηκε στα ανοικτά.

Το μοτίβο των σεισμών είναι επίσης διαφορετικό από μια κλασική ακολουθία σεισμών. Συχνά, ένα ρήγμα σπάει και προκαλεί τον ισχυρότερο σεισμό του – τον κύριο σεισμό – ο οποίος στη συνέχεια (συνήθως) ακολουθείται από μια σειρά όλο και πιο αδύναμων μετασεισμών. Αλλά σε αυτή την περίπτωση, δεν υπάρχει ξεκάθαρο κύριο σοκ.

Αντίθετα, η περιοχή κροταλίζεται από μια σειρά από σεισμούς κάπως παρόμοιων μεγεθών – και, για αρκετές ημέρες, οι σεισμοί φαινόταν να γίνονται πιο δυνατοί. «Αυτό είναι εξαιρετικά ασυνήθιστο», λέει ο Preine.

Αυτό το άτυπο σεισμικό μοτίβο είναι γνωστό ως σμήνος σεισμών. Συμβαίνουν σε διάφορα μέρη σε όλο τον κόσμο, αλλά το καθένα είναι ιδιότυπο. Για παράδειγμα, τα σμήνη στη χερσόνησο Reykjanes της Ισλανδίας συνδέονται με τη μετανάστευση του μάγματος και πολλά έχουν καταλήξει σε δραματικές εκρήξεις. Αλλά τα σμήνη κάτω από το Εθνικό Πάρκο Yellowstone της Αμερικής δεν έχουν κορυφωθεί σε καμία σύγχρονη ηφαιστειακή δραστηριότητα.

Σε σύγκριση με τους κλασικούς σεισμούς, τα σμήνη «δεν παίζουν σύμφωνα με τους κανόνες», λέει ο Hubbard. Και αυτό καθιστά δύσκολη την πρόβλεψη του μέλλοντός τους.

Τι προκαλεί αυτούς τους σεισμούς;

Για να υποθέσουμε τι μπορεί να συμβεί τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες, πρέπει πρώτα να απαντήσουμε σε μια βασική ερώτηση. «Σχετίζονται αυτοί οι σεισμοί με ηφαιστειακή ή τεκτονική δραστηριότητα;» λέει ο Preine.

Τις πρώτες μέρες αυτού του σμήνους, αρκετοί σεισμοί συγκλόνισαν τη βόρεια λεκάνη της καλντέρας της Σαντορίνης, το κύπελλο, βυθισμένο οικοδόμημα στην καρδιά του νησιού. Υπήρχαν εν συντομία ανησυχίες ότι αυτό θα μπορούσε να υποδηλώνει την έναρξη μιας νέας έγχυσης μάγματος στον φλοιό, η οποία θα μπορούσε να προκαλέσει πρόσθετους, καταστροφικούς σεισμούς ή ενδεχομένως να προκαλέσει έκρηξη.

Ευτυχώς, οι σεισμοί με επίκεντρο την καλντέρα ήταν μόνο προσωρινοί. «Αυτή τη στιγμή, η σεισμική δραστηριότητα επικεντρώνεται στα βορειοανατολικά. Δεν συγκεντρώνεται κάτω από κανένα από τα ηφαίστεια που γνωρίζουμε», λέει ο Preine. Τώρα, οι περισσότεροι σεισμοί προέρχονται από τη ζώνη ρηγμάτων Σαντορίνης-Αμοργού, ένα κομμάτι κατακερματισμένου θαλάσσιου πυθμένα μεταξύ των δύο νησιών.

Αυτοί οι υπεράκτιοι σεισμοί δεν δείχνουν επίσης κανένα από τα χαρακτηριστικά του ανερχόμενου μάγματος, ούτε συνοδεύονται από τυπικά σημάδια πριν από την έκρηξη, όπως το έδαφος που διογκώνεται και παραμορφώνεται στις πλαγιές ενός ηφαιστείου. “Αυτή τη στιγμή, αυτή είναι η τεκτονική δραστηριότητα”, λέει ο Yeo – που σημαίνει ότι κάτι συμβαίνει σε ρήγματα.

Τα σμήνη συνδέονται συχνά με την κίνηση υγρών, όπως το νερό ή το διοξείδιο του άνθρακα, μέσω σφαλμάτων. Τα υγρά που διαφεύγουν από ένα ρήγμα και εισβάλλουν σε ένα άλλο μπορούν ουσιαστικά να αναγκάσουν αυτό το ρήγμα να ανοίξει και να προκαλέσουν ρήξη. «Μπορούν να συνεχίσουν να προκαλούν σεισμούς απλώς κινούμενοι», λέει η Τζούντιθ Χάμπαρντ, επιστήμονας σεισμών στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ.

Η πρόβλεψη μελλοντικών κινδύνων είναι δύσκολη

Προς το παρόν, η κύρια απειλή είναι ένας ιδιαίτερα ισχυρός σεισμός και τυχόν κατολισθήσεις ή τοπικά τσουνάμι που μπορεί να προκαλέσει. «Η Σαντορίνη μπορεί να μην είναι έτοιμη να ανατιναχτεί», λέει ο Yeo. Αλλά, προσθέτει, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να αποκλειστεί ένας μεγάλος σεισμός.

Πράγματι, αυτός είναι ο λόγος που τα σχολεία είναι κλειστά στη Σαντορίνη, και γιατί οι άνθρωποι καλούνται να αποφύγουν τις ακτές—όχι λόγω οποιασδήποτε ηφαιστειακής δραστηριότητας, αλλά λόγω των πιθανών κινδύνων σεισμού και τσουνάμι.

Αυτό το σμήνος θα μπορούσε ξαφνικά να σβήσει. «Αλλά εξακολουθεί να υπάρχει μια ανησυχία ότι θα μπορούσε να υπάρξει επιτάχυνση σε έναν πολύ μεγαλύτερο σεισμό», λέει ο Pyle. Στις 9 Ιουλίου 1956, ο σεισμός μεγέθους 7,8 Ρίχτερ στην Αμοργό —ο μεγαλύτερος που έπληξε την Ελλάδα τον 20ο αιώνα— και το τσουνάμι που προκάλεσε προκάλεσε ζημιές σε υποδομές σε πολλά νησιά και σκότωσε δεκάδες ανθρώπους.

«Το να ζεις με αβεβαιότητα καθώς εξελίσσεται η κατάσταση… είναι πολύ δύσκολο για τους ανθρώπους, ειδικά όταν τα κτίρια καταρρέουν και η γη τρέμει», λέει η Έιμι Ντόνοβαν, ηφαιστειολόγος και ερευνήτρια φυσικών κινδύνων στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.

Αν και ένας καταστροφικός σεισμός προκαλεί ανησυχία, δεν είναι το μόνο πράγμα που προκαλεί τρόμο. «Αυτή τη στιγμή, νομίζω ότι η μεγαλύτερη ανησυχία είναι αν οι σεισμοί αρχίσουν να επικεντρώνονται περισσότερο προς την ηφαιστειακή αλυσίδα», λέει ο Preine, συμπεριλαμβανομένου του κοντινού υποθαλάσσιου ηφαιστείου Kolumbo. «Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος κάποιου είδους σύζευξης».

Με άλλα λόγια, «αν ανακινήσετε τον θάλαμο του μάγματος προς τα πάνω, μπορείτε να πυροδοτήσετε μια ηφαιστειακή έκρηξη», λέει ο Yeo. Προς το παρόν, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι συμβαίνει αυτό, αλλά είναι κάτι που οι επιστήμονες προσέχουν στενά.

Αντί να βασίζεται σε ένα προϋπάρχον δίκτυο ηφαιστειακών και τεκτονικών ανιχνευτών, μια γαλβανισμένη διεθνής ομάδα επιστημόνων – με επικεφαλής Έλληνες ερευνητές – αναπτύσσει νέα όργανα, συμπεριλαμβανομένων σεισμομέτρων βυθού ωκεανού και αυτοχειριζόμενων ρομποτικών υποβρυχίων, τα οποία σαρώνουν τα βάθη για τυχόν ύποπτες αλλαγές.

Οι ελληνικές αρχές έχουν κοινοποιήσει τον κίνδυνο στο κοινό προσεκτικά, γρήγορα και με διαφάνεια και «διαχειρίζονται την κρίση πολύ καλά», λέει ο Pyle. Αλλά είναι ανησυχητικό ότι το εγγύς μέλλον είναι ασαφές. «Δεν είμαι σίγουρος αν υπάρχει κάποιος προφανής τρόπος με τον οποίο οι γεωλόγοι θα μπορούσαν να πουν: «Αυτό είναι το πιο πιθανό σενάριο για το πώς θα εξελιχθεί».

Μέσα στο 2024 το Ταϊνάν, η αρχική πρωτεύουσα της Ταϊβάν, πρόκειται να γιορτάσει τη 400η επέτειο της το 2024 και το περιοδικό αναφέρει ότι αυτή είναι μία καλή αφορμή να γευτείτε το ρύζι γαλοπούλας, την πουτίγκα τόφου και πολλά ακόμη.

Αυτοί είναι οι 30 πιο cool προορισμοί για το 2024:

• Αλβανικές Άλπεις, Αλβανία
• Μπέλφαστ, Βόρεια Ιρλανδία
• Εμίλια-Ρομάνα, Ιταλία
• Ο γύρος της Ευρώπης με τρένο
• Γκαλογουέϊ και νότιο Άιρσαϊρ, Σκωτία
• Νόρντλαντ, Νορβηγία
• Βόρειο Γιορκσάιρ, Αγγλία
• Πομπηία, Ιταλία
• Σάιμαα, Φινλανδία
• Τάρτου, Εσθονία
• Γερμανία
• Βαλέτα, Μάλτα
• Ουαλία
• Wild Atlantic Way, Ιρλανδία
• Έρημος Ατακάμα, Χιλή
• Λίμα, Περού
• Πολιτεία της Νέας Υόρκης
• Μαϊάμι, Φλόριντα
• Δομινίκα
• Νέα Σκωτία, Καναδάς
• Τέξας
• Χερσόνησος Γιουκατάν, Μεξικό
• Υγροβιότοποι της Ιβηρικής, Αργεντινή
• Ακαγκέρα, Ρουάντα
• Ξηρά δάση Αντρεφάνα, Μαδαγασκάρη
• Σιέρα Λεόνε
• Σικίμ, Ινδία
• Ταϊνάν, Ταϊβάν
• Σιάν, Κίνα
• Βικτώρια, Αυστραλία

Ανάμεσα στις φωτογραφίες που στέλνει ο ΜακΚάρι βρίσκεται η φωτογραφία ενός 12χρονου κοριτσιού με διαπεραστικό βλέμμα. Η φωτογραφία θα παραπέσει μέχρι τον Ιούνιο του 1985, ένας από τους συντάκτες του περιοδικού όμως θα τη βρει σε έναν σωρό φωτογραφιών και θα πείσει τους συνεργάτες του να τη βάλουν στο εξώφυλλο του περιοδικού.

Εκείνο το εξώφυλλο, με το κορίτσι από τον προσφυγικό καταυλισμό με τα ορθάνοιχτα καταγάλανα μάτια και το διαπεραστικό βλέμμα που κόβει την ανάσα θα έγραφε ιστορία. 

Τα μάτια αυτά θα άγγιζαν δισεκατομμύρια ψυχές σε όλο τον κόσμο και το πορτρέτο θα γινόταν κατά πολλούς η πιο διάσημη φωτογραφία της ανθρώπινης ιστορίας. «Η Μόνα Λίζα του Τρίτου Κόσμου», κατά κάποιους. Και ένα σύμβολο στα χέρια του ΟΗΕ, εθελοντών, ειρηνιστών για τους πρόσφυγες, τα παιδιά των πολέμων, ένα σύμβολο για τα δικαιώματα των κοριτσιών και το σύμβολο του Αφγανιστάν στη Δύση.

Οχι τυχαία, στα 125α γενέθλιά του (το 2013) το περιοδικό είχε κεντρική φωτογραφία το ίδιο πορτρέτο και τίτλο «Η φωτογραφία μπορεί να αλλάξει τον κόσμο». Οι άνθρωποι του «National Geographic» το ήξεραν πολύ καλά αυτό. Οτι μία φωτογραφία και η ιστορία που τη συνόδευε μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο. Και να γράψουν ιστορία. Οπως έκαναν εκατοντάδες (αν όχι χιλιάδες) φωτογραφίες του «National Geographic». 

Από την πρώτη νυχτερινή φωτογραφία της άγριας φύσης το 1906, στην πανοραμική εικόνα του Μάτσου Πίτσου, το 1912, πριν τις ανασκαφές του Μπίνγκαμ, τις καμήλες που έτρεχαν πανικόβλητες να ξεφύγουν από τις πετρελαιοπηγές που έκαιγε ο Σαντάμ Χουσεΐν στο Κουβέιτ, στον Πόλεμο του Κόλπου, την πρώτη φωτογραφία του «Τιτανικού» στα 3.800 μέτρα βάθος και τις φωτογραφίες από το μακρινό σύμπαν στο οποίο ζούμε.

Και από το κορίτσι με την κομμένη μύτη, στην ταφή ενός από τους τελευταίους γορίλες που απέμειναν στον πλανήτη, το πορτρέτο του Οτζι, της ηλικίας 5.000 ετών μούμιας, από τα βάθη των ωκεανών στα πέρατα του Διαστήματος, από τα πιο πολύπλοκα σπήλαια στις πλέον ανεξερεύνητες ζούγκλες, το «National Geographic» έφερε τους περισσότερους από 60 εκατομμύρια αναγνώστες του πιο κοντά στην επιστήμη. Τους ταξίδεψε με τους οπτικούς του θησαυρούς σε μέρη που δεν είχαν την ευκαιρία να δουν ποτέ, τους άνοιξε τους ορίζοντες.

Αυτός άλλωστε ήταν και ο σκοπός του National Geographic Society όταν ιδρύθηκε από ένα κλαμπ ακαδημαϊκών και εύπορων ελιτιστών (ανάμεσά τους και ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ) το 1888, εκδίδοντας το πρώτο τεύχος του. Οι καιροί όμως αλλάζουν. Και αλλάζουν εκτός από τα πρόσωπα και οι σκοποί. Ετσι, σε ένα τέλος εποχής, η εκδότρια εταιρεία του περιοδικού (μεγαλομέτοχος είναι η Disney) αποφάσισε να απολύσει και τους τελευταίους 19 συντάκτες, στηριζόμενη σε freelancers και να σταματήσει να πουλά την έντυπη έκδοση στα περίπτερα. Διαθέσιμη θα είναι μόνο για συνδρομητές.

Τέλος εποχής

«Αλλαγές στο προσωπικό». Ετσι χαρακτηρίζει την απόφαση ο εκπρόσωπος του περιοδικού Κρις Αλμπερτ και εγγυάται ότι αυτές οι «αλλαγές στο προσωπικό δεν θα αλλάξουν την ικανότητά μας να κάνουμε αυτό το έργο, αλλά θα μας δώσουν μεγαλύτερη ευελιξία να αφηγούμαστε διαφορετικές ιστορίες και να συναντάμε το κοινό μας εκεί που βρίσκεται, στις πολλές πλατφόρμες μας». Η πικρή αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι αυτή η απόφαση δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ακόμα μέτρο περικοπής δαπανών που έχει ανακοινώσει η μητρική εταιρεία της έκδοσης, η Disney, η οποία επενδύει δυναμικά στα πολυμέσα.

Αλλωστε αυτό είναι το τέταρτο -και τελευταίο, αφού δεν… απέμεινε κανείς πια- κύμα απολύσεων από το 2015, όταν και άρχισαν οι μετοχικές αλλαγές στο ιδιοκτησιακό καθεστώς του περιοδικού. Απολύθηκαν εκτός από συντάκτες, και φωτογράφοι. Το τελευταίο εννεάμηνο οι απολύσεις εντάθηκαν, καθώς τον Σεπτέμβριο η Disney απομάκρυνε έξι κορυφαίους συντάκτες σε μια έκτακτη αναδιοργάνωση των εκδοτικών εργασιών του περιοδικού. Τώρα, αποφάσισε να περικόψει έξτρα κόστος από το χαρτί αυτό καθεαυτό.

«Θα συναντάμε το κοινό μας εκεί που βρίσκεται». Εκεί είναι το κλειδί. Οι ιθύνοντες της εταιρείας αποφάσισαν ότι είναι προτιμότερο το content του «National Geographic» να διατίθεται στις συνδρομητικές πλατφόρμες της Disney ως βίντεο και ντοκιμαντέρ μόνο και το κοινό να «αλιεύεται» από τα κοινωνικά δίκτυα. 

Αλλωστε, σε social media platforms, όπως το Instagram, οι ακόλουθοι του «National Geographic» είναι εκατομμύρια και… δεν κοστίζουν τίποτα. Οπως πολύ φθηνότερα θα κοστίζουν και οι freelancers, οι οποίοι πλέον θα πουλάνε ύλη στο περιοδικό, κάποια από τα τεύχη του οποίου πωλούνται… χρυσάφι σήμερα αφού θεωρούνται συλλεκτικά και κάποιοι από τους αναγνώστες του, στους οποίους άνοιγε νέα παράθυρα γνώσης στο Διάστημα, στα βάθη των ωκεανών και στα πλέον αθέατα σημεία του πλανήτη, συνήθιζαν να τα κρατάνε. Οπως και το ίδιο το «National Geographic» κρατά σε ειδικό δωμάτιο με έλεγχο της θερμοκρασίας, του φωτισμού και της υγρασίας, μακριά από τα ανθρώπινα βλέμματα και… χέρια, τα πρώτα τεύχη του περιοδικού περισσότερο από έναν αιώνα πίσω.

Αυτά ωστόσο λίγο ενδιαφέρουν την Disney, η οποία στόχο έχει την ενίσχυση του Disney+ στον ανταγωνισμό με τις άλλες συνδρομητικές πλατφόρμες και την ικανοποίηση των μετόχων της. Γιατί η δραματική, σχεδόν στα όρια του λουκέτου, περικοπή του κόστους με την… εξαΰλωση των συντακτών του περιοδικού δεν μπορεί να δικαιολογηθεί απόλυτα από τους αριθμούς. Ναι, οι εποχές είναι δύσκολες για τα περιοδικά, καθώς το ευρύ κοινό προτιμά τη «fast food» πληροφόρηση του Διαδικτύου και την ενασχόληση με τα social media, όμως το «National Geographic» δεν ήταν ακριβώς… κατεστραμμένο.

Σίγουρα δεν ήταν στην ακμή του όπως στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν είχε πάνω από 12 εκατομμύρια συνδρομητές στις ΗΠΑ και εκατομμύρια άλλους στο εξωτερικό. Oμως πριν αρχίσουν οι μετοχικές αλλαγές και οι περικοπές στο δημοσιογραφικό και φωτογραφικό προσωπικό, οι συνδρομητές του έφταναν τα 8 εκατομμύρια. Και στο τέλος του 2022, μετά την «αποψίλωση», το περιοδικό είχε ακόμα κάτι λιγότερο από 1,8 εκατομμύριο συνδρομητές.

Η επόμενη μέρα

Το ερώτημα είναι ποια θα είναι η επόμενη μέρα για το ιστορικό περιοδικό χωρίς καθόλου συντάκτες. Οι ιθύνοντες της Disney «γκρίνιαζαν» ότι οι πωλήσεις στα περίπτερα έπεσαν τα τελευταία χρόνια, φτάνοντας να αντιστοιχούν μόνο σε ένα μικρό κλάσμα του 1,8 εκατομμυρίου συνδρομητών του. Oμως, από την άλλη, είναι κοινώς αποδεκτό ότι τα πολλαπλά κύματα απολύσεων και περικοπών επηρέασαν τα συμβόλαια που είχε το περιοδικό με αρκετούς δημοσιογράφους και φωτογράφους, οι οποίοι συνέβαλαν στις -κατά κοινή παραδοχή- εκπληκτικές οπτικές αφηγήσεις ιστοριών.

Και τώρα, λοιπόν, τι; Μόλις τον περασμένο Νοέμβριο ο διευθυντής του περιοδικού, Νάθαν Λαμπ, είχε αποκαλύψει ότι το brand επιχειρεί να εκμοντερνιστεί και σχεδιάζει να επενδύσει περισσότερο στα βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα. Εξηγώντας το, είχε πει ότι η εταιρεία προσπαθεί να επεκτείνει το ψηφιακό της αποτύπωμα και ως εκ τούτου να συμπεριλάβει περισσότερα μικρής διάρκειας βίντεο που θα δημοσιεύονται σε πλατφόρμες όπως το TikTok και το Instagram Reels. 

To σκεπτικό, σε ό,τι αφορά το Instagram για παράδειγμα, είναι ότι η επιτυχία (υπό την έννοια των εκατομμυρίων ακολούθων) του «National Geographic» στο κοινωνικό δίκτυο βασίζεται κυρίως στη δύναμη της εικόνας (φωτογραφίας) που φαίνεται να ταιριάζει με τη φιλοσοφία του NatGeo. Σε ό,τι αφορά δε το TikTok, οι ιθύνοντες του περιοδικού «είδαν» ότι τα βίντεο προκαλούν μεγαλύτερη αλληλεπίδραση με το κοινό, κάτι που τους έκανε να θεωρούν ότι πρέπει να δοθεί έμφαση σε αυτό, καθώς πιστεύουν ότι υπάρχει μεγάλο περιθώριο ανάπτυξης.

Η οργή του Βατικανού

Εάν υπάρχει ένα εξώφυλλο του «National Geographic» που θα πρέπει απαραίτητα να προκριθεί ως αυτό που προκάλεσε τον μεγαλύτερο «σεισμό», ήταν αυτό του 2006 με τίτλο: «Το ευαγγέλιο του Ιούδα: Αποκωδικοποιώντας τα μυστικά ενός κειμένου 1.700 ετών». Στις 6 Απριλίου 2006 η National Geographic Society ανακοίνωσε την ολοκλήρωση του έργου αποκατάστασης και μετάφρασης γύρω από το ανακαλυφθέν απόκρυφο Ευαγγέλιο του Ιούδα, ένα κείμενο του 2ου αιώνα που γράφτηκε από μια αιρετική γνωστικιστική αίρεση. Ενα ντοκιμαντέρ για το ευαγγέλιο προβλήθηκε στις 9 Απριλίου, την Κυριακή των Βαΐων.

Η εισαγωγική σελίδα του «National Geographic» για το Ευαγγέλιο του Ιούδα συνοψίζει την ερμηνεία του κειμένου:

«Το Ευαγγέλιο του Ιούδα δίνει μια διαφορετική άποψη για τη σχέση μεταξύ του Ιησού και του Ιούδα, προσφέροντας νέες γνώσεις για τον μαθητή που πρόδωσε τον Ιησού. Σε αντίθεση με τις αφηγήσεις στα κανονικά Ευαγγέλια του Ματθαίου, του Μάρκου, του Λουκά και του Ιωάννη, στις οποίες ο Ιούδας παρουσιάζεται ως προδότης, αυτό το πρόσφατα ανακαλυφθέν ευαγγέλιο παρουσιάζει τον Ιούδα να ενεργεί κατ’ απαίτηση του Ιησού όταν παραδίδει τον Ιησού στις Αρχές».

Η αποκάλυψη του χαμένου ευαγγελίου και κυρίως η ερμηνεία των όσων ανέφερε -τα οποία θα μπορούσαν να αλλάξουν για πάντα ό,τι ξέραμε για τον χριστιανισμό- προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων. Οχι μόνο από το Βατικανό, αλλά ακόμα και από διακεκριμένους μελετητές, οι οποίοι κατηγόρησαν τη National Geographic Society για εσφαλμένη μετάφραση, εμπορική εκμετάλλευση και «επιστημονική κακοτεχνία».

Πηγή: protothema.gr

Στη δεύτερη θέση βρίσκεται η Κεφαλλονιά. Τα απόκρημνα βουνά και οι παραλίες της Κεφαλλονιάς κερδίζουν τους ταξιδιώτες εδώ και δεκαετίες, αλλά καθώς το διεθνές προφίλ του ελληνικού κρασιού μεγαλώνει, η οινοποιία του Ιονίου προσφέρει έναν ακόμη λόγο για να την επισκεφτείτε, σύμφωνα με τον αρθρογράφο.

Η Κεφαλονιά φημίζεται για το χαρακτηριστικό σταφύλι Ρομπόλα, που χρησιμοποιείται για την παραγωγή εξαίρετου λευκού κρασιού. Οι αμπελώνες της κοιλάδας Omala επωφελούνται από μια θέση στην πλαγιά του λόφου και τα ενισχυμένα με ασβεστόλιθο εδάφη ευθύνονται για την ισορροπημένη οξύτητα και την πλούσια γεύση των σταφυλιών, γράφει το National Geographic.

Τρίτο νησί στη λίστα για φέτος είναι οι Σπέτσες. Το National Geographic γράφει πώς για την τέλεια απόδραση από την πολυσύχναστη Αθήνα, ο ιδανικός προορισμός είναι οι Σπέτσες.

Το περιοδικό γράφει πως για τις Σπέτσες χρειάζεται μια… κρουαζιέρα μόλις δυόμισι ωρών ενώ η κεντρική πλατεία του νησιού είναι καλυμμένη με μωσαϊκά από βότσαλα. «Από εκεί, κάποιος μπορεί να δει τη θέα του αγάλματος μιας γυναίκας ντυμένης με παραδοσιακή φορεσιά που κρατάει ένα πιστόλι, της Μπουμπουλίνας», σύμφωνα με τον αρθρογράφο.

Οι προτάσεις του National Geographic με τα 25 καλύτερα ελληνικά νησιά:

1. Κρήτη
2. Κεφαλονιά
3. Σπέτσες
4. Σαντορίνη
5. Μήλος
6. Ύδρα
7. Καστελλόριζο
8. Μύκονος
9. Κάρπαθος
10. Κύθηρα
11. Ελαφόνησος
12. Αγκίστρι
13. Σκιάθος
14. Ρόδος
15. Ικαρία
16. Σκύρος
17. Κως
18. Ιθάκη
19. Εύβοια
20. Μεγανήσι
21. Ίος
22. Αλόννησος
23. Κέρκυρα
24. Χίος
25. Νάξος

Πρόκειται για το δεύτερο κύμα απολύσεων σε διάστημα εννέα μηνών και το τέταρτο από το 2015, οπότε και ξεκίνησε μια σειρά αλλαγών στο ιδιοκτησιακό καθεστώς. Τον Σεπτέμβριο, η Disney απομάκρυνε έξι κορυφαίους συντάκτες σε μια έκτακτη αναδιοργάνωση των εκδοτικών εργασιών του περιοδικού.

Σύμφωνα με τους απολυμένους υπαλλήλους, το περιοδικό έκανε περικοπές στα συμβόλαια με φωτογράφους που περνούσαν μήνες στα κατά καιρούς πεδία ενδιαφέροντος για την καταγραφή των εμβληματικών εικόνων της έκδοσης.

Σε μια περαιτέρω μείωση του κόστους έκδοσης, τα αντίτυπα του περιοδικού με το εμβληματικό κίτρινο πλαίσιο δεν θα πωλούνται στην αγορά της Αμερικής, αρχής γενομένης από το νέο έτος, ανέφερε η εταιρεία σε εσωτερική ανακοίνωση τον περασμένο μήνα, σύμφωνα με την Washington Post.

«Το National Geographic, θα συνεχίσει να εκδίδει μηνιαία τεύχη», τόνισε από την πλευρά του εκπρόσωπος του περιοδικού στο CNN την Τετάρτη. 

«Οι αλλαγές στο προσωπικό δεν θα αλλάξουν την ικανότητά μας να κάνουμε αυτό το έργο, αλλά θα μας δώσουν μεγαλύτερη ευελιξία να αφηγούμαστε διαφορετικές ιστορίες και να συναντάμε το κοινό μας εκεί που βρίσκεται στις πολλές πλατφόρμες μας», δήλωσε ο εκπρόσωπος του National Geographic. «Οποιοσδήποτε υπαινιγμός ότι οι πρόσφατες αλλαγές θα επηρεάσουν αρνητικά το περιοδικό ή την ποιότητα της αφήγησης μας, είναι απλώς λανθασμένος».

«Ήμουν τόσο τυχερός. Δούλεψα με απίστευτους δημοσιογράφους και είπα σημαντικές, παγκόσμιες ιστορίες. Ήταν τιμή μου», έγραψε στο Twitter ο Craig Welch, ένας από τους πρώην συντάκτες του National Geographic. 

Ο δημοσιογράφος Doug Main δήλωσε στο Twitter την Τρίτη: «Το National Geographic απολύει τους μόνιμους συντάκτες του, ανάμεσά τους κι εμένα».

Το περιοδικό, το περιεχόμενο του οποίου ήταν συχνά αποτέλεσμα μηνών έρευνας και ρεπορτάζ, έπεσε «θύμα» της ραγδαίας ανάπτυξης των ψηφιακών μέσων.

Στην ακμή του, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, είχε πάνω από 12 εκατομμύρια συνδρομητές στις ΗΠΑ και εκατομμύρια άλλους στο εξωτερικό. Πολλοί από τους αναγνώστες του, στους οποίους άνοιγε νέα παράθυρα γνώσης στο διάστημα, τα βάθη των ωκεανών και τα πλέον αθέατα σημεία του πλανήτη, συνήθιζαν να συλλέγουν τα παλιά τεύχη, κρατώντας τα πεισματικά σε αποθήκες και σοφίτες.

Παραμένει ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα περιοδικά στην Αμερική, σε μια εποχή που τα περιοδικά δεν διαβάζονται πλέον ευρέως. Στο τέλος του 2022, είχε κάτι λιγότερο από 1,8 εκατομμύρια συνδρομητές.

Το National Geographic ξεκίνησε από την National Geographic Society της Ουάσινγκτον, ένα ίδρυμα που δημιουργήθηκε από 33 ακαδημαϊκούς, επιστήμονες και επίδοξους εξερευνητές, συμπεριλαμβανομένου του Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ. Το περιοδικό πωλούνταν αρχικά στο κοινό ως προνόμιο για την εγγραφή στην εταιρεία.

Η θεωρία αυτή δεν είναι νέα, με τα χρόνια, όμως, ενισχύθηκε και πλέον κερδίζει ολοένα μεγαλύτερη επιστημονική απήχηση προκαλώντας την έντονη δυσαρέσκεια των Κινέζων. Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι Κινέζοι αρχαιολόγοι είχαν αρχικά συνεργαστεί και εμφανιστεί στο ντοκιμαντέρ, στη συνέχεια ανακάλεσαν.

Οι Αρχές της Κίνας θίχτηκαν, καθώς στο ντοκιμαντέρ οι ειδικοί αναφέρονταν, ως επί το πλείστον, στη γενική ευρωπαϊκή καλλιτεχνική επιρροή που εντοπίζεται στη δημιουργία του Πήλινου Στρατού. Η γλυπτική δεν εντασσόταν στην κινεζική κουλτούρα και ενδεικτικό αυτού είναι ότι ποτέ ξανά δεν βρέθηκαν παρόμοιας αισθητικής αγάλματα παρά μόνο μικρά ειδώλια. Και αυτά, όμως, ποτέ σε τάφους. Αυτό το επιβεβαιώνει και η αρθρογράφος του Πολιτιστικού του «Ιndependent» Χάνα Φέρνες.

«Η επιρροή θα μπορούσε να έρθει μόνο από την Ελλάδα»

Σε σχετικό αφιέρωμά της καταλήγει στο συμπέρασμα ότι πριν από την εμφάνιση των πολεμιστών από τερακότα, οι Κινέζοι γλύπτες δεν είχαν καμία παράδοση στην κατασκευή αγαλμάτων σε φυσικό μέγεθος. Το άλμα από την παντελή έλλειψη εμπειρίας στη δημιουργία ενός στρατού 8.000 στρατιωτών σε φυσικό μέγεθος προϋποθέτει κάποια εξωτερική επιρροή ή βοήθεια. «Αυτή θα μπορούσε να έχει έρθει μόνο από την Ελλάδα. Εκεί βρίσκονταν οι μοναδικοί φημισμένοι γλύπτες στην Ευρώπη», σχολιάζει.

Η «Telegraph» θεωρεί ότι η ανακάλυψη αυτή μπορεί να είναι σημαντικότερη ακόμα και από την ίδια την ανακάλυψη του Πήλινου Στρατού (έγινε το 1974 κοντά στο παλάτι του Τσιν Σι Χουάνγκ στην Κεντρική Κίνα). Και βέβαια μαρτυρά την πρώτη επαφή δυτικού και ανατολικού πολιτισμού και ενδεχομένως στοιχειοθετεί και αυτή τη σχέση σεβασμού και αγάπης που υπάρχει μεταξύ Κίνας και Ελλάδας παραδοσιακά.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο που με τα χρόνια και την εξέλιξη της επιστήμης το ερώτημα για το πώς δημιουργήθηκε κάτι τόσο περίτεχνο, που δεν είχε καμία σύνδεση με την κινεζική παράδοση, έγινε όλο και πιο επίμονο.

Η επικεφαλής αρχαιολόγος του Μουσείου του Μαυσωλείου, καθηγήτρια Αρχαιολογίας Λι Ξιουζέν, ανέφερε σχετικά στο «National Geographic»: «Οι Ελληνες μπορεί να συνέβαλαν στην κατασκευή αυτών των ξακουστών κινεζικών αγαλμάτων, των 8.000 στρατιωτών που βρέθηκαν παρατεταγμένοι στο μαυσωλείο του τρανού αυτοκράτορα και η κατασκευή πρέπει να έγινε υπό τις οδηγίες γλύπτη που συνεργάστηκε με τους ντόπιους. Ακόμα κι αν δεν ήταν Ελληνας, πρέπει να είχε δεχτεί επιρροές από την γλυπτική της Αρχαίας Ελλάδας».

Αυτό που εξετάζεται, λοιπόν, πώς Ελληνες τεχνίτες βρέθηκαν εκεί για να διδάξουν την τέχνη τους, σε μια προσπάθεια να ξεφύγουν και από τα δύσκολα χρόνια και τις συγκρούσεις των ελληνιστικών βασιλείων. «Φαντάζομαι ότι ένας Ελληνας γλύπτης μπορεί να βρισκόταν στον χώρο για να εκπαιδεύσει τους ντόπιους», είπε ο Λούκας Νικέλ, πρόεδρος της Ασιατικής Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και μέλος της ομάδας που εργάζεται για την ιστορία του Στρατού Τερακότα.

Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι πιθανόν η ελληνική επιρροή να σχετίζεται με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία. Οι Κινέζοι ήρθαν σε επαφή με τους Μακεδόνες στην κοιλάδα της Φεργκάνα. Μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Φεργκάνα έχει γίνει μέρος του βασιλείου των Σελευκιδών και του βακτριανού βασιλείου. Η νέα θεωρία προχωρά παραπέρα, υποδηλώνοντας ότι τον αιώνα μετά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ελληνικά αγάλματα θα μπορούσαν να είχαν φτάσει στην Κίνα αποτελώντας πηγή έμπνευσης για τον Πήλινο Στρατό.

Σύμφωνα με το περιοδικό, η Αστυπάλαια, η Νάξος και η Ίος είναι τρία παραδείγματα νησιών που παρά την ασύγκριτη ομορφιά τους, αντιστέκονται στις «σειρήνες» του μαζικού τουρισμού.

Σχετικά με την Αστυπάλαια, το National Geographic αναφέρει πως οι 1.300 κάτοικοι του μικρού πανέμορφου νησιού μαζί με τον Δήμο αποδεικνύουν πως ο «πράσινος» τρόπος ζωής είναι εφικτός. Οι παραδοσιακές δημόσιες συγκοινωνίες και τα ιδιωτικά οχήματα έχουν αρχίσει να αντικαθίστανται από ηλεκτρικές μονάδες, το δίκτυο των σταθμών φόρτισης επεκτείνεται και ήδη λειτουργεί υπηρεσία e-car sharing. Σύμφωνα με το άρθρο, ο Δήμος Νάξου & Μικρών Κυκλάδων έχει κάνει σαφή την πρόθεση του για αλλαγή «πλώρης» προς τις εναλλακτικές μορφές τουρισμού, όπως την πεζοπορία και την ποδηλασία. Το νησί της Αριάδνης είναι ευλογημένο με μία εντυπωσιακή ακτογραμμή, εύφορες και φωτεινές κοιλάδες, ιστορικά μνημεία και ένα «μυθικό» βουνό, το όρος Ζας.

Τέλος τονίζεται πως ο Δήμος Ιητών έχει κάνει πολλά βήματα μπροστά για την εξοικονόμηση του πιο πολύτιμου αγαθού στα Ελληνικά νησιά, του νερού. Πρόσφατα το μαγευτικό νησί του Ομήρου απέσπασε βραβείο για την «έξυπνη» διαχείριση των υδατικών πόρων, ενώ ολοκληρώθηκε μεγάλο πρόγραμμα φυτεύσεων νέων δέντρων και ανθοφόρων φυτών.

«Στην Ίο σχεδιάζουμε την επόμενη ημέρα με άξονα το περιβάλλον, τον πολιτισμό και τις ειδικές μορφές τουρισμού, ώστε μαζί με τις παραλίες, τη διασκέδαση και τη γαστρονομία να αποτελέσουμε ένα πρότυπο προορισμού με πολλές γοητευτικές αντιθέσεις», δηλώνει ο δήμαρχος Ιητών, Γκίκας Γκίκας.

«Η Αστυπάλαια εξελίσσεται διαρκώς σε μια συνδυαστική ταξιδιωτική εμπειρία αειφορίας και αυθεντικότητας που έχει δώσει νέα ταυτότητα και ώθηση στην πεταλούδα του Αιγαίου», επισημαίνει ο δήμαρχος Αστυπάλαιας, Νίκος Κομηνέας.

«Το αφήγημα μας για τη Νάξο, ως το μοναδικό νησί των Κυκλάδων με τόσο μεγάλη ποικιλία εναλλακτικών δραστηριοτήτων, εντυπωσιάζει, με τις τουριστικές ροές να συντηρούνται και μετά τον Αύγουστο», εξηγεί ο αντιδήμαρχος Τουρισμού Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, Βαγγέλης Κατσαράς.

Το άρθρο που αναφέρει επιπροσθέτως τη Νίσυρο, την Τήλο και τη Χάλκη, έχει προκαλέσει αίσθηση σε εκατοντάδες χιλιάδες Βρετανούς ταξιδιώτες που το ενδιαφέρον τους για τα Ελληνικά νησιά φαίνεται να παραμένει έντονο για τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Για την εμπνευσμένη συγγραφέα του αφιερώματος, η Ρόδος αποτελεί μία επιλογή που τα καλύπτει όλα, από χαλάρωση μέχρι δραστηριότητες ενώ η Κως αποτελεί ειδυλλιακό προορισμό για αποδράσεις και εκδρομές σε Τήλο, Χάλκη και Νίσυρο.

Ξεχωριστή θέση στη λίστα με τους καλύτερους προορισμούς έχει η Αστυπάλαια που διακρίνεται ως το νησί του μέλλοντος! Ιστορία αιώνων, γραφικά κατάλευκα χωριά και ανέγγιχτες παραλίες με γαλαζοπράσινα νερά δημιουργούν τα συστατικά των ιδανικών διακοπών με τη γαστρονομία να έχει ρόλο πρωταγωνιστή. Σύμφωνα με το άρθρο, στο νησί που έχει το σχήμα πεταλούδας, «βλέπει» κανείς το μέλλον καθώς ήδη δρομολογούνται μεγαλόπνοα σχέδια για την μετατροπή της Αστυπάλαιας στο πρώτο έξυπνο και «πράσινο» νησί της Ευρώπης! 

Αξίζει να σημειωθεί πως το ίδιο διάστημα η Αστυπάλαια διακρίνεται και από το έγκριτό ιστότοπο του Βρετανικού ταξιδιωτικού περιοδικού National Geographic ως ένας από τους πληρέστερους και μη συμβατικούς προορισμούς των Δωδεκανήσων στο πλαίσιο της νέας πρωτοβουλίας του Γραφείου ΕΟΤ,

«Στόχος μας είναι να αναδείξουμε μέσα από επιλεγμένες δράσεις τη δυναμική του προορισμού και τον επίκαιρο ρόλο που θα διαδραματίσει η Αστυπάλαια στο μέλλον ως πρότυπο αειφόρου και «πράσινου» τουρισμού», δήλωσε ο Δήμαρχος Αστυπάλαιας Νίκος Κομηνέας που ευχαρίστησε θερμά το Γραφείο ΕΟΤ Μεγάλης Βρετανίας για την άμεση ανταπόκριση και τη συνεργασία με τον Δήμο σε θέματα προβολής.