Οι New York Times είχαν άρθρο με τίτλο “Ο άλλοτε καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου κρατείται μετά από ένταλμα σύλληψης για βιασμό”, τονίζοντας πως αυτή είναι απλά μία από τις πολλές υποθέσεις καλλιτεχνών που αντιμετωπίζουν σοβαρές καταγγελίες για βιασμό.

“Ο κ. Λιγνάδης είναι ο πιο γνωστός από τους πολυάριθμους σκηνοθέτες και ηθοποιούς που έχουν κατονομαστεί για σεξουαλικές επιθέσεις. Και οι κατηγορίες εναντίον του είναι από τις πιο σοβαρές. Παραιτήθηκε από τη θέση του στο Εθνικό Θέατρο νωρίτερα αυτό το μήνα μετά από αναφορές που δείχνουν ότι είχε παρενοχλήσει σεξουαλικά νέους ηθοποιούς, αν και ο ίδιος αρνείται τις κατηγορίες”, έγραψαν.

Το σχετικό άρθρο του BBC έφερε τον τίτλο “Ελληνικό #Metoo: Ο διακεκριμένος ηθοποιός Δημήτρης Λιγνάδης κρατείται με κατηγορίες για βιασμό”. Μάλιστα στο εν λόγω άρθρο γίνεται αναφορά για την καταγγελία σε βάρος του για σεξουαλική κακοποίηση ανήλικου, καθώς και στο κίνημα #MeΤoo, τονίζοντας πως ξεκίνησε από τον ελληνικό αθλητισμό με τις αποκαλύψεις της Σοφίας Μπεκατώρου.

Πηγή: news247.gr

του Charles M. Blow

Καθώς οι διαμαρτυρίες και οι ταραχές έχουν περάσει σε ολόκληρη τη χώρα μετά τον θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ από την αστυνομία στη Μινεάπολη, είναι προφανές ότι η Αμερική δεν κατάφερε να μάθει ξανά αυτό το μάθημα.

Οι διαμαρτυρίες δεν αφορούν απαραιτήτως τη δολοφονία του Φλόιντ, αλλά την αγριότητα για τη δολοφονία που αντιπροσωπεύει ο θάνατός του.

Η σχεδόν ανεξέλεγκτη ικανότητα του κράτους να ενεργεί με ατιμωρησία στην καταπίεση των μαύρων σωμάτων και στη λήψη της μαύρης ζωής.

Είναι ένας θυμός που αισθάνεται ανίσχυρος, καταδιώκεται και κυνηγείται, υποβαθμίζεται και είναι απάνθρωπος. Είναι ένας θυμός στον οποίο οι σκηνές συνεχίζουν να επαναλαμβάνονται έως ότου κάποιος νιώσει εξαντλημένος. Είναι ένας θυμός που αισθάνεται ότι τα άτομα που έχουν την εξουσία σε κάθε επίπεδο – μεμονωμένοι αξιωματικοί, καθώς και η τοπική, πολιτειακή και ομοσπονδιακή κυβέρνηση – δεν ανταποκρίνονται στις εκκλήσεις των λαών για θεμελιώδη αλλαγή και ίση δικαιοσύνη βάσει του νόμου και ίση μεταχείριση από αυτόν.

Όταν οι άνθρωποι αισθάνονται αβοήθητοι, σαν να μην υπάρχει τίποτα να χάσουν, όπως η ζωή τους, κρέμονται ήδη σε ισορροπία, μια άγρια, στροβιλισμένη, απροσδιόριστη οργή είναι ένα λογικό αποτέλεσμα.

Καταστρέφετε τις προοπτικές των ανθρώπων, θα καταστρέψουν την περιουσία σας.

Μπορούμε να θρηνούμε τη βία που έχει προκληθεί σε ορισμένες από αυτές τις διαμαρτυρίες, αλλά πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε ότι το να πρέπει να ζεις σε έναν κόσμο, σε μια κοινωνία, στην οποία νιώθεις ότι η ίδια η ζωή σου απειλείται συνεχώς λόγω του χρώματος του δέρματός σου είναι επίσης μια μορφή βίας.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στους New York Times