Πρώτον, για τον τρόπο με τον οποίο αντιδρά η αμερικανική δικαιοσύνη: ο Τραμπ ήρε τις διαπιστεύσεις και εμπόδισε την δημοσιογραφική πρόσβαση στον Λευκό Οίκο στο CNN, το MSNow και το Politico. Ισχυρίστηκε ότι μεταδίδουν ψευδείς ειδήσεις, όχι γιατί κάτι τέτοιο προέκυψε από κάποιον ανεξάρτητο μηχανισμό fact checking, αλλά επειδή έτσι έκρινε ο ίδιος. Εκπρόσωπος του προέδρου, μάλιστα, δήλωσε ότι ” η πρόσβαση (στην επίσημη ενημέρωση) στον Λευκό Οίκο είναι προνόμιο – που, κατά την άποψή του, αποδίδεται- και όχι δικαίωμα”. Τα μέσα ενημέρωσης κατέθεσαν αμέσως μήνυση κατά του Αμερικανού προέδρου και ομοσπονδιακό δικαστήριο εξέδωσε αμέσως απόφαση πώς η απαγόρευση είναι αντισυνταγματική και τα δικαίωσε πλήρως, αναγκάζοντας τον Λευκό Οίκο να υποχωρήσει.

Δεύτερον, για την ομόθυμη και εντυπωσιακή κινητοποίηση και στήριξη όλων των άλλων αμερικανικών και διεθνών μέσων ενημέρωσης. Το “mute” στις δηλώσεις Τραμπ (το “pool” των καναλιών δεν μετέδωσε ήχο όσο μιλούσε ο Τραμπ!) ήταν, αναμφίβολα, μια σκηνή που άξιζε όσο χίλιες μηνύσεις. Ο πρόεδρος μετατράπηκε σε μία κινούμενη καρικατούρα που μιλούσε στο κενό!

Τρίτον, διότι αποδεικνύει την πραγματική δύναμη της δημοσιογραφίας και των μίντια, αλλά και το γεγονός ότι η ιδιοκτησία τους μπορεί να ξεχωρίσει την κόκκινη γραμμή ανάμεσα στην πολιτική θέση και το επιχειρηματικό συμφέρον, από τη μία πλευρά, και την αξιοπιστία και τους κανόνες δεοντολογίας, από την άλλη. Δεν είναι αθώα τα αμερικανικά (και όχι μόνο) μίντια, έχουν, ωστόσο, την ικανότητα να αντιληφθούν μέχρι ποίου σημείου μπορεί να φτάσει η ανοχή.

Κι εδώ αυθορμήτως προκύπτει το ερώτημα: θα μπορούσαν να ομονοήσουν και να συντονιστούν τα μέσα ενημέρωσης σε άλλες χώρες, αλλά και καθ΄ημάς, μπροστά σε παρόμοια γεγονότα; Μάλλον όχι. Το παράδειγμα με το “λουκέτο” στην ΕΡΤ το 2013 είναι γνωστό. Οι δημοσιογραφικές ενώσεις και τα σωματεία τεχνικών τηλεόρασης αντέδρασαν άμεσα και δυναμικά, ακόμα και, σε αρκετές περιπτώσεις, κόντρα στην βούληση των ιδιοκτητών τηλεοπτικών σταθμών. Ακούστηκαν, όμως, πολλά “ναι μεν αλλά” εκείνες τις μέρες.

Αλλά και πολύ πρόσφατα που κάποιες συμπεριφορές εναντίον δημοσιογράφων περνούν “στο ντούκου”…

Υπάρχει κι ένας τέταρτος λόγος για να διδασκόμαστε: αφορά όλους εκείνους που βλέπουν στο πρόσωπο του Τραμπ ένα πρότυπο ηγεσίας και επιχειρούν να εισάγουν κάποιες τραμπικές θεωρίες.