Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 60 γνώρισε τον Νίκο Γκάτσο και τον Μάνο Χατζιδάκι, σε ένα καφέ – ζαχαροπλαστείο που ήταν παλιό στέκι καλλιτεχνών της Αθήνας, όπου σύχναζαν και οι δύο. Το 1967 άρχισε ο Νίκος Γκάτσος να δίνει στίχους του στον Μούτση και έτσι έγραψε τα πρώτα του τραγούδια. Το πρώτο τραγούδι του Μούτση ήταν το «Βρέχει ο Θεός».

Είχε γράψει πρώτα αυτός την μουσική και ρώτησε ευγενικά τον Γκάτσο αν ήθελε να βάλει τους στίχους, όπως και έγινε. Το τραγούδι αυτό το ερμήνευσε ο Σταμάτης Κόκοτας.

Η συνεργασία Γκάτσου και Μούτση συνεχίστηκε με τραγούδια όπως «Μην μου χτυπάς τα μεσάνυχτα την πόρτα», «Πειραιώτισσα» με τον ίδιο ερμηνευτή, «Σ΄ έβλεπα στα μάτια» με την Βίκυ Μοσχολιού. Το 1969 με το «Αύριο πάλι» με ερμηνευτή τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, «Με ένα παράπονο» με τον Μπιθικώτση αλλά και τον πρωτοεμφανιζόμενο Μανώλη Μητσιά (η πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού ήταν από τον Μητσιά στην ταινία «Ένας μάγκας στα σαλόνια»).

Το 1970 ανέθεσε ο Μάνος Χατζιδάκις στο Μούτση, τη φροντίδα της ενορχηστρώσης και της μουσικής διευθύνσης των τραγουδιών του στον δίσκο «Επιστροφή». Όλα σε στίχους Νίκου Γκάτσου και με ερμηνευτές τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και την πρωτοεμφανιζόμενη τότε Δήμητρα Γαλάνη. Στον δίσκο αυτό συμπεριλήφθηκαν τα τραγούδια του Χατζιδάκι «Μίλησε μου», «Φιλντισένιο καραβάκι», «Η πίκρα σήμερα», με ενορχηστρώσεις του Μούτση. Την ίδια εποχή ο Μούτσης συνεχίζει να γράφει επιτυχίες όπως το «Αυτά τα χέρια» (στίχοι Λευτέρη Παπαδόπουλου) και το «Στην Ελευσίνα μια φορά» (στίχοι Βασίλη Ανδρεόπουλου) με ερμηνεία απο τον Μητσιά.  

Το βιογραφικό του  

«Παιδί μιας παραδοσιακής Ελληνικής οικογένειας κάπου στον Πειραιά, που το μόνο περιουσιακό της στοιχείο ήταν η εξασφάλιση της καθημερινής επιβίωσης ο Δήμος Μούτσης, στα επτά του χρόνια «απαίτησε» να μάθει μουσική, κάτι αδιανόητο για ένα παιδί της εποχής που δεν ήταν ούτε πλούσιο, ουτε καν ζούσε σε περιβάλον που νάχε σχέση με τα μουσικά πράγματα! Όμως η «προηγμένης τεχνολογίας μάνα» τον έγραψε στον «Πειραϊκό Σύνδεσμο».

Ξεκινώντας λοιπόν από κει, κάνοντας βιολί με τη γνωστή ποιήτρια και μεταφράστρια Ιουλία Ιατρίδη που ήταν και δασκάλα βιολιού και τελειώνοντας αργότερα τις μουσικές του σπουδες απ’ το Ωδείον Αθηνών μ’ ένα πρώτο βραβείο παμψηφεί, ο Δήμος Μούτσης ξεκινησε την περιπετειώδη ανησυχη και δημιουργική του διαδρομη στην ελληνική μουσική, προς τα τέλη της δεκαετίας του 60, εποχή ρευστή μεν πολιτικά αλλά ιδιαίτερα γόνιμη πνευματικά σε πολλούς τομείς. Ύστερα από μια ολόκληρη ιστορία μεγάλων λαϊκών τραγουδιών, 50 περίπου τον αριθμό, σε δίσκους 45 στροφών με συμμετοχή γνωστών, αλλά και πρωτοεμφανιζόμενων τραγουδιστών (Μητσιάς – Γαλάνη) φτάνει στο 1971, όπου με τον «Άγιο Φεβρουάριο», ένα πολύ σημαντικό έργο, τελειώνει νοηματικά και μορφολογικά, όλη την πρώτη αυτή περίοδο, ανοίγοντας μάλιστα μ’ αυτό το έργο, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, καινούργιους δρόμους στη μετέπειτα Ελληνική δισκογραφία. Ακολουθούν ακόμα 2 δίσκοι με λαϊκά τραγούδια, ο «Συνοικισμός Α» κι οι «Στροφές» και το ’74 με τη μεταπολίτευση, ένα ακόμα σημαντικό L.P. οι «Μαρτυρίες» με διάφορα σπουδαία τραγούδια, “κομμένα” μέχρι τότε από τη λογοκρισία.

Το 1975 επιχειρεί την «Τετραλογία», με πρωτοεμφανιζόμενη την Α. Πρωτοψάλτη, ένα αρκετά δύσκολο εγχείρημα, αποφασίζοντας να αναμετρηθεί με θηριώδη κείμενα της ελληνικής ποίησης (Καβάφη, Σεφέρη, Καρυωτάκη, Ρίτσο). Εδώ, έχει πολύ ενδιαφέρον να ακούσει κανείς αυτό το έργο, και στην ορχηστρική του εκδοχή. Αν αφαιρούσαμε δηλαδή τις φωνές, ίσως και να ‘παιρνε, μιάν άλλη διάσταση. Τίποτα απ’ όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν στον «πολύπαθο χώρο» της μελοποιημένης ποίησης δε μοιάζει μαζί του.

Η εντυπωσιακή ενορχήστρωση (κι εδώ αποδεικνύεται ο σπουδαίος μουσικός) πολύπλοκη και πολύχρωμη, σε κάνει συχνά, όσο και αν φαίνεται απίστευτο, να ξεχνάς αυτούς τους στίχους, που είναι απ’ τους καλύτερους που γράφτηκαν στην ελληνική ποίηση, και να επικεντρώνεσαι μόνο στη μουσική. Kαι αυτό το μεγάλο επίτευγμα του Μούτση ελάχιστοι το τόλμησαν και ακόμα λιγότεροι το κατάφεραν.

Ίσως γι’ αυτό σ’ όλες τις λίστες, που κατά καιρούς γίνονται από διάφορους ειδικόυς μελετητές κι’ ερευνητές της ελληνικής μουσικής, το απίστευτο αυτό έργο, κατέχει -δικαίως- μια απ’ τις πρώτες θέσεις στην τελική κατάταξη των σημαντικότερων κύκλων.
Ακολούθησε το 1976 η «Εργατική συμφωνία» μουσική απ’ το θεατρικό έργο του Γιώργου Σκούρτη «Απεργία», και το ’79 το «Δρομολόγιο».

Όμως παρ’ όλα τα πολύ όμορφα τραγούδια που περιέχονταν στους δυο αυτούς κύκλους, και τις ενορχηστρωτικές εκπλήξεις της » Εργατικής συμφωνίας», για όσους γνωρίζουν καλά τον Μούτση και την μέχρι τότε δουλειά του, θα καταλάβουν πως εδώ, και για διαφορετικούς λόγους, σα να μην είχε ο ίδιος την πρωτοβουλία όλων των κινήσεων. Κατ’ αρχήν, η πρώτη μεγάλη παύση (3 ολόκληρα χρόνια), κι ύστερα μια χαλάρωση, που κανείς δεν την περίμενε, και που ποτέ μέχρι τότε δεν είχε δείξει ο Μούτσης. «Φοβάμαι ότι θ’ αρχίσω να επαναλαμβάνομαι», είχε πει κάποτε, «Φοβάμαι και δεν το θέλω καθόλου»

Και να το «Φράγμα» 1981 με τον Τριπολίτη. Μια στροφή 180 μοιρών, θα ‘ λεγε κανείς : «Ερηνούλα», «Γράμμα από τη λεγεώνα των ξένων», «Δε λες κουβέντα», κι ένας Μούτσης απ’ την αρχή. Μια ιδεολογική μουσική κι’ αισθητική πρόταση, που σ’ όλα τα επίπεδα είχε να προτείνει κάτι φρέσκο και νέο, και το πέτυχε. Και δικαιώθηκε στο χρόνο, και δημιούργησε «σχολή» ανοίγοντας συγχρόνως στον εαυτό του το δρόμο, γι’ αυτή την τόσο πολυσυζητημένη μετέπειτα, μοναχική του πορεία.

Για τους πάρα πολλούς ανθρώπους που εκτιμούν το έργο του Δήμου Μούτση, τη στάση του που θυμίζει το «Όσο μπορείς» του Καβάφη, ακόμα και την «Ηχηρή» σιωπή του που ανά πάσα στιγμή περιμένουμε να σπάσει και να μας αποκαλύψει το επόμενο του αριστούργημα, οι στίχοι του, η δραματικότητα και αγωνία στην ερμηνεία του, η μουσική που έγραψε στην προσωπική του τριλογία ΕΝΕΧΥΡΟ – ΝΑ…! – ΓΙΑ ΠΟΥΛΗΜΑ ΛΟΙΠΟΝ! , όλα αυτά μαζί και ιδιαίτερα, αποτελούν μιαν αρκετά ικανοποιητική εξήγηση για το ΓΙΑΤΙ έχει τόσα χρόνια να μας δώσει ένα καινούργιο κύκλο τραγουδιών. Αυτό βέβαια καλύπτει τη μισή αλήθεια.

Ίσως η άλλη μισή να κρύβεται σε μια παλαιότερη δήλωση του, που δείχνει την ταπεινότητα, το μέτρο και την αυτογνωσία με την όποια αντιμετωπίζει το έργο του: «Περνώντας ο καιρός, καταλαβαίνω πως η δουλειά μου γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Ίσως γιατί μου γίνεται πιο συνειδητή, ίσως γιατί από τιμιότητα, χρειάζομαι περισσότερες διευκρινήσεις».

Με λύπη (όχι, δεν είναι αυτή η σωστή λέξη: με φρίκη) ακούσαμε τη γενναία καταγγελία της τραγουδίστριας Λυδίας Σέρβου για σεξουαλική παρενόχληση που υπέστη σε νεαρή ηλικία, και για την οποία κατονομάζει ως δράστη άνθρωπο που φέρει την ιδιότητα του μέλους του ΜέΡΑ25, τον συνθέτη Δήμο Μούτση.

Ας μη μασάμε τα λόγια μας: Είναι αλήθεια ότι ούτε ζητάμε από τους ανθρώπους του ΜέΡΑ25 «φάκελο» της ιδιωτικής τους ζωής, ούτε φτιάχνουμε τέτοιον. Όπως θεωρούμε ότι κάποιος που θέλει να συμπορευτεί μαζί μας εμφορείται από τις ίδιες ιδέες και αξίες που μας δίνουν λόγο ύπαρξης, έτσι και θεωρούμε δεδομένο ότι έχουν συναίσθηση της ευθύνης κάθε προσώπου που αποφασίζει να εμπλακεί στην ενεργό πολιτική, να ζει σε ένα «γυάλινο σπίτι», κάτω από τον απολύτως απαραίτητο και επίμονο διερευνητικό φακό που θα διαβεβαιώνει ότι δεν έχει τίποτα επιλήψιμο να κρύψει.

Αυτό για το οποίο κατηγορείται ο Δήμος Μούτσης έρχεται σε απόλυτη, κάθετη, ταυτοτική αντίθεση με τον πυρήνα των ιδεών του ΜέΡΑ25. Μαχόμαστε για την ελευθερία, την ισότητα, την απελευθέρωση του ατόμου από κάθε είδους δεσμά. Θλιβόμαστε και απογοητευόμαστε για κάθε άνθρωπο, πολύ περισσότερο για κάθε συνοδοιπόρο, που τάσσεται με την πλευρά του άδικου, με την πλευρά των δυναστών. Και ενώ σεβόμαστε τo τεκμήριο της αθωότητας, ταυτόχρονα δε μπορούμε να κλείσουμε τα αυτιά μας όταν ένα θύμα καταπίεσης βρίσκει το θάρρος να μιλήσει και να εγκαλέσει τον θύτη της.

Το ΜέΡΑ25 έχει προχωρήσει σε αναστολή της ιδιότητας μέλους του Δήμου Μούτση και φυσικά θα συνεχίσουμε τη μάχη για την εξάλειψη φαινομένων έμφυλης καταπίεσης, βίας, και παραβίασης βασικών αρχών της ανθρώπινης συνύπαρξης.

Η Λυδία Σέρβου, κατά τη διάρκεια της συνέντευξής της χωρίς να αναφερθεί στο όνομα του μουσικοσυνθέτη στη συνέντευξή της, εξήγησε αρχικά πως πήρε την απόφαση να αποκαλύψει τη σεξουαλική παρενόχληση που υπέστη σε ηλικία 15 ετών. «Βλέποντας τις υποθέσεις με την Ζέτα Δούκα και τη Σοφία Μπεκατώρου, συζήτησα με τη γιατρό μου για το εάν έπρεπε να βγω να μιλήσω και είπαμε στην αρχή ότι ίσως δεν θα έπρεπε. Αλλά βλέποντας τις υποθέσεις που έβγαιναν η μια μετά την άλλη μετά τα όσα είπε η Ζέτα Δούκα, αλλά και νωρίτερα η Σοφία Μπεκατώρου και ακούγοντας και άλλες γυναίκες να καταγγέλλουν, πνιγόμουν».

Η περιγραφή της Λυδίας Σέρβου για αυτό που βίωσε στο σπίτι του μουσικοσυνθέτη είναι συγκλονιστική.

• «Αφού κανονίσαμε τη συνάντηση πήγα σε αυτό το σπίτι που νόμιζα ότι ήταν στούντιο. Ήταν από αυτές τις παλιές μονοκατοικίες και είχε στο κουδούνι το όνομα της οικογένειας του. Χτυπάω το κουδούνι και με υποδέχτηκε με ένα τεράστιο χαμόγελο. Μόλις μπήκα κλείδωσε αμέσως και όταν του είπα “γιατί κλειδώσατε” μου είπε “πάντα κλειδώνω”. Μπήκα σε ένα μεγάλο χώρο που μύριζε. Ήταν σκοτεινός, βρώμικος με τασάκια γεμάτα αποτσίγαρα, καβαλέτα ζωγραφικής, πιάνο, βιολί κιθάρα. Δεν μου άρεσε η μυρωδιά του σπιτιού αλλά από την άλλη έλεγα μέσα μου έχω έρθει στο σπίτι του. Με ρώτησε αν θέλω κάτι να πιω, του είπα νερό. Πήγε να φέρει νερό και εμφανίστηκε γυμνός. Άρπαξε να με φιλήσει. Ακόμη θυμάμαι τη μυρωδιά του τσιγάρου στο στόμα του. Τον έσπρωξα και του λέω τι κάνετε. Του φώναζα και μου έλεγε “ό,τι και να κάνεις δεν θα σε ακούσει κανείς”. Του έλεγα “σεβαστείτε τον πατέρα μου τι είναι αυτό που πάτε να κάνετε” και ξεκινήσαμε ένα κυνηγητό γύρω από κάποια έπιπλα. Ήθελε οπωσδήποτε να γίνει η πράξη και μου μιλούσε με φράσεις που δεν μπορώ να πω. Από το πολύ κλάμα και αφού κατάλαβε ότι δεν υπήρχε κάτι να κάνει, με άφησε σε μια γωνία να κάθομαι να κλαίω και εκείνος στάθηκε μπροστά από έναν καθρέφτη και αυτοϊκανοποιήθηκε. Μόλις τελείωσε μου λέει έλα τώρα να τραγουδήσεις γιατί χρωστάω μια απάντηση στον πατέρα σου».

«Φοβόμουν δεν ήξερα τι με περιμένει. Δεν με άφηνε να φύγω. Του έλεγα αφήστε με να φύγω. Εκείνος κάποια στιγμή μου λέει δεν πρόκειται να κάνεις τίποτε αν μου καθόσουν απόψε, αύριο θα είχες συμβόλαιο με δισκογραφική. Εγώ δεν τον άκουγα, του έλεγα μονάχα αφήστε με να φύγω», είπε η Λυδία Σέρβου ενώ συμπλήρωσε ότι κάθισε περίπου μια ώρα που της φάνηκε αιώνας.

Όταν έφυγε από το σπίτι βρήκε ένα ταξί, όπως είπε. Ο ταξιτζής την ρωτούσε τι έγινε και γιατί κλαίει αλλά εκείνη του έλεγε πήγαινέ με στο Μαρούσι. «Σε όλο το δρόμο ο οδηγός ταξί με ρωτούσε τι έχεις κορίτσι μου και κλαις. Όταν έφτασα στο Μαρούσι περπάτησα μέχρι την Πεύκη που είναι το σπίτι μου».

Μεταξύ άλλων ανέφερε ότι με παρακαλετά κατάφερε να ξεκλειδώσει την πόρτα ο μουσικοσυνθέτης και να φύγει εκείνη. Ήθελα να με φυσήξει ο αέρας και να μπορέσω να βρω τη δύναμη να σκεφτώ τι θα πω στους γονείς μου. Ο πατέρας μου είχε προβλήματα υγείας τότε και μου ήταν πολύ δύσκολο να πάω ψυχρά και να τους πω τι μου συνέβη. Φοβήθηκα όχι μη με πιστέψουν, αλλά την αντίδραση του πατέρα μου, και το τι θα πει ο κόσμος. Εκείνη τη στιγμή το κλείδωσα μέσα μου και όταν με ρώτησαν τους είπα ότι το σπίτι ήταν πάρα πολύ παγωμένο και κόμπλαρα. Αυτός συνέχισε μετά για κάποιο διάστημα να τηλεφωνεί για να με δει, αλλά όταν σήκωναν το τηλέφωνο οι γονείς μου δεν μιλούσε, μονάχα όταν απαντούσα εγώ μιλούσε».

Όπως είπε όλα αυτά τα χρόνια έφτασε 2 με 3 φορές να βγει και να καταγγείλει αλλά σκεφτόταν τι θα πει ο κόσμος και δεν έβρισκε τη δύναμη να το κάνει. Όπως είπε το περιστατικό αυτό το ήξεραν λίγοι άνθρωποι. «Το είχα συζητήσει με τον πρώην σύζυγό μου και με φίλη μου. Αυτός ο άνθρωπος με επηρέασε πάρα πολύ. Στην εφηβεία μου δεν μπορούσα ούτε να δεχθώ το φλερτ ούτε να φλερτάρω. Χρειάστηκε να πάω σε ανθρώπους να με βοηθήσουν ψυχικά, είχα κρίσεις πανικού και μέχρι και σήμερα έχω σύμβουλο για την ψυχική μου υγεία».

Σύμφωνα με όσα ανέφερε μετά την αποκάλυψη της σεξουαλικής κακοποίησής την οποία καταγγέλλει, εισέπραξε πολύ αγάπη ενώ ιδιαίτερη συγκίνηση της προκάλεσε η συμπαράσταση που δέχθηκε από τους μαθητές της και τους γονείς των μαθητών της. Ενώ αποκάλυψε ότι έχει έρθει σε επαφή και με άλλα φερόμενα θύματα του συγκεκριμένου μουσικοσυνθέτη. «Μαζί μου επικοινώνησαν και άλλες γυναίκες για τον ίδιο άνθρωπο. Και είναι τραγικό που ακόμη και σε μεγάλη ηλικία που είναι το έκανε μέχρι πρότινος. Ακόμη και διαδικτυακά. Μάλιστα έχω μια μαρτυρία κοπέλας η οποία μου είπε ότι το δικό της ήταν πολύ πιο βίαιο και ότι δεν έχει βρει ακόμη τη δύναμη να το βγάλει από μέσα της».

Όπως είπε η Λυδία Σέρβου είναι έτοιμη να κινηθεί νομικά παρόλο που υπάρχει παραγραφή λόγω του ότι έχουν περάσει πολλά χρόνια, αλλά όπως επισήμανε « Έχω ήδη απευθυνθεί σε δικηγόρο αλλά έχει παραγραφεί το αδίκημα, ωστόσο αυτή τη στιγμή μαζεύουμε μαρτυρίες γιατί μέχρι σήμερα δεν έχει σταματήσει». Όπως είπε η τραγουδίστρια αν τον έβλεπε σήμερα αυτόν τον άνθρωπο το μόνο που θα του έλεγε «να ζητήσει μια συγνώμη, αλλά ειλικρινή συγνώμη απ’ όλες τις γυναίκες που τους έκανε κάτι ανάλογο. Για εμένα δεν έχω να του πω κάτι».

Να υπενθυμίσουμε ότι ο Δήμος Μούτσης τοποθετήθηκε μέσω του δικηγόρου του λέγοντας: «Αναφορικά με τα δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών που αφορούν στο πρόσωπό του ο Δήμος Μούτσης δηλώνει ότι οι απαντήσεις του θα δοθούν όπου και όπως νομικά προβλέπεται».

«Είχα αποφασίσει να μην αποκαλύψω το όνομά του λόγω της ηλικίας του κυρίως αλλά κι επειδή δεν έχω καμία άλλη απόβλεψη εκτός από τη σωτηρία της δικής μου ψυχής αλλά και άλλων παιδιών για τα οποία θα μπορούσε η καταγγελία μου να λειτουργήσει αποτρεπτικά. Εξάλλου ο άνθρωπος αυτός είναι 82 ετών. Λόγω όμως της μεγάλης έκτασης που πήρε το θέμα και επειδή δεν μου αρέσει να κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου, θα το πω. Ο άνθρωπος που σακάτεψε την ψυχή μου πριν καν συμπληρώσω τα 15 χρόνια είναι ο μουσικοσυνθέτης Δήμος Μούτσης. Και το λέω γιατί πρέπει να διευκρινίσω ρητά ότι δεν είναι άλλοι εμπνευσμένοι και καταξιωμένοι συνθέτες όπως ο Ξαρχάκος και ο Μαρκόπουλος τα ονόματα των οποίων κακώς αναμείχθηκαν από κάποιους» λέει χαρακτηριστικά η τραγουδίστρια.

Στην ερώτηση, δε, τι θα του έλεγε αν τον συναντούσε ξανά η Λυδία Σέρβου απαντά «εάν έβρισκα τη δύναμη να ψελλίσω κάτι θα ήταν ένα μεγάλο «κρίμα» για το ταλέντο που του έδωσε ο Θεός».

Σε ανάρτησή της στο facebook πριν από λιγες ημέρες η τραγουδίστρια που έχει συνεργαστεί με μεγάλους καλλιτέχνες όπως ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Μανώλης Μητσιάς και η Πίτσα Παπαδοπούλου είχε καταγγείλει τότε έναν γνωστό συνθέτη χωρίς να τον κατονομάζει.

Η καταγγελία της Λυδίας Σέρβου έχει ως εξής:

«Ήταν Φεβρουάριος του 1992 όταν ο πατέρας μου, εφημέριος στην Αγία Μαρινα στο Θησείο τότε, ήρθε σπίτι και μου ανακοίνωσε με χαρά πως γνώρισε έναν συνθέτη – μεγάλο όνομα με τεράστιες επιτυχίες και συνεργασίες- ο οποίος ήθελε να κάνει μια συναυλια στο Αρχαιολογικό χώρο που βρίσκεται πίσω από τον Ιερό Ναό. Ο πατέρας μου λοιπόν γνωρίζοντας την αγαπη μου για τη μουσική και ιδιαίτερα για το τραγούδι, αφού από πολύ μικρή ηλικία είχα δηλώσει ότι θα ασχοληθώ με τον συγκεκριμένο χώρο, ζήτησε από τον μεγαλοσυνθέτη να με ακούσει και να μας πει την γνώμη του. Ο συνθέτης δέχτηκε με μεγάλη χαρά και έδωσε το τηλέφωνο του ( σημ. δεν είχαμε κινητά τότε) για να του τηλεφωνήσω και να κανονίσουμε ραντεβού όπως και έγινε!

Ήμουν δεν ήμουν 15 χρόνων λοιπόν και ξεκινησα για την οδό Πόντου, πίσω από την Μιχαλακοπούλου για το πολυπόθητο ραντεβού χωρίς να ξέρω τι με περιμένει. Χτύπησα το κουδούνι και μπήκα σε ένα σπίτι από εκείνα τα παλιά, με τα κάγκελα στα παράθυρα…! Με υποδέχθηκε με ένα τεράστιο χαμόγελο και μόλις μπήκα μέσα κλείδωσε την πόρτα. Αμέσως αντέδρασα… «γιατί κλειδώσατε ρώτησα;;»… «από συνήθεια μου λέει… πάντα κλειδώνω». Χαμπάρι εγώ τον πίστεψα. Ανεβαίνουμε σε ένα χώρο σαν σαλόνι με πολλά καβαλέτα, μπογιές, παρτιτούρες, ένα πιανο, ένα βιολι, μια κιθαρα. Χάρηκα εγώ.. σκεφτόμουν τι ωραιααα! Με ρωτάει… «θέλεις ένα τσάι;;; Έναν χυμό;;;» «Ένα ποτήρι νερό σας παρακαλώ του είπα». Έφυγε και πήγε να φέρει υποτίθεται το νερό… και εδώ ξεκινάει το μαρτύριο. Γύρισε ολόγυμνος και άρχισε να με κυνηγάει μέσα στο σαλόνι θέλοντας να ικανοποιήσει τις ορέξεις του. Άρχισα να φωνάζω, να τον παρακαλώ να με αφήσει να φύγω, να του λέω να σεβαστεί τον πατέρα μου αλλά εκείνος ατάραχος συνέχιζε να με κυνηγάει γύρω από την τραπεζαρία και να μου λέει «όσο και να φωνάζεις δεν θα σε ακούσει κανείς».

Το αποτέλεσμα; Να κατσω σε μια άκρη του σαλονιού κουβαριασμένη και να κλαίω και αυτός στην άλλη άκρη, μπροστά σε έναν καθρέφτη αφού αυτό ικανοποιήθηκε, γύρισε με απίστευτο θράσος και μου είπε… « τώρα έλα να μου τραγουδήσεις γιατί χρωστάω μιαν απάντηση στον πατέρα σου». Δεν ξέρω που βρήκα τη δύναμη και το κουράγιο και συνέχισα να τον παρακαλώ να ξεκλειδώσει την πόρτα για να φύγω χωρίς βέβαια να τραγουδήσω. Κάποια στιγμή- ούτε ξέρω πόση ώρα μετά- ξεκλείδωσε αφού βέβαια πρώτα με είχε ξεφτιλίσει ότι είμαι μια άχρηστη, χαζή και χωρίς μυαλό κοπελίτσα που δεν πρόκειται να κανω τίποτα στη ζωή μου. Γιατί μου είπε «αν μου καθόσουν απόψε, αύριο το πρωί θα σου έκανα συμβόλαιο με τη warnermusic». Και βεβαίως κατάφερε να με φοβίσει με χίλιους δυο τρόπους ώστε να μην πω τίποτα σε κανέναν για πολλά χρόνια.

Από τη μια ήταν ο πατέρας μου, ιερέας, τι να πάω να του πω;;; Ότι ο άνθρωπος που εμπιστεύθηκες και με έστειλες να με ακούσει, προσπάθησε να με βιάσει; Φοβόμουν… για την υγεία του, για το πως θα το πάρει, για το αν θα με πιστέψει! …από την άλλη πήγαινα σχολείο στην «ελληνική παιδεία», ακόμα χειρότερα… σε ποιον να μιλήσω και να με πιστέψει.

Θυμάμαι ότι μπήκα σε ένα ταξί κλαίγοντας και του είπα να με αφήσει στο Μαρούσι ώστε να περπατήσω από το Μαρούσι μέχρι την Πευκη για να καταφέρω να βρω μια δικαιολογία να πω στους γονείς μου. Και βρήκα… «είχε παρά πολύ κρύο αυτό το σπίτι και δεν κατάφερα να τραγουδήσω». Αυτό ήταν αρκετό!

Από τότε η ψυχή μου δεν ήταν ποτέ ίδια! Και ορκίστηκα στον εαυτό μου ότι θα τα καταφέρω μέσα σε αυτό τον χώρο, χωρίς να χρειάζομαι δεκανίκια και χωρίς να θέλω επιβεβαίωση από κανέναν για το αν αξίζω ή όχι! ΑΞΙΖΩ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΡΩ ΕΓΩ και αυτό μου φτάνει! Και έδωσα υπόσχεση ότι δεν θα τραγουδήσω ποτέ δικά του τραγούδια και ας είναι εξαιρετικος δημιουργός και ας έχει συνεργαστεί με τους καλύτερους στιχουργούς, κάτι που έχω κρατήσει 25 χρόνια τώρα που τραγουδάω επαγγελματικά! Και υποσχέθηκα επίσης ότι πάντα θα είμαι δίπλα στους μαθητές μου και θα τους κρατώ το χέρι για να μην βρεθεί ποτέ ένα τέτοιο κτήνος να τους ρημάξει την δική τους ψυχή!

Και εγώ θυμάμαι τι φορούσα εκείνη τη μέρα… και τα πέταξα τα ρούχα… αλλά τις μνήμες δεν μπόρεσα ποτέ να τις πετάξω! Γιατί οι μνήμες είναι που πονάνε!
Δεν λέω το όνομα του επειδή σήμερα είναι 82 χρόνων και αν του συμβεί κάτι με το να δημοσιοποιήσω το ονομά του δεν ξέρω αν μπορώ να το διαχειριστώ!
ΜΙΛΗΣΤΕ… δεν έχει ώρα! Τώρα είναι η ώρα!

Να θυμάστε τους στίχους του Νίκου Γκάτσου
…και μέσα από βροχή κι ανεμοζάλη… το ΦΩΣ μου ακολουθώ κι όπου με βγάλει!!…».