Αναλυτικά, κρίθηκε από το Μισθοδικείο ότι η κατάργηση, με τον ν. 4093/2012, των επιδομάτων εορτών και αδείας για τους δικαστικούς λειτουργούς και η διατήρηση αυτής της κατάργησης στη συνέχεια δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε ότι θέτει σε διακινδύνευση την αξιοπρεπή διαβίωση των δικαστικών λειτουργών κατά τρόπο μη συνάδοντα προς το κύρος του λειτουργήματός τους ούτε ότι παραβιάζει την αρχή της διάκρισης των λειτουργιών και τη δικαστική ανεξαρτησία.

Παράλληλα, μεταξύ άλλων, το Μισθοδικείο, στην απόφασή του:

Επιβεβαίωσε την πάγια νομολογία, σύμφωνα με την οποία το Σύνταγμα (άρθρα 26, 87 παρ. 1 και 88 παρ. 2) επιτάσσει την ιδιαίτερη μισθολογική μεταχείριση των δικαστικών λειτουργών, υπό την έννοια ότι οι αποδοχές τους πρέπει όχι μόνο να είναι τουλάχιστον ίσες προς τις αποδοχές των αντιστοίχων προς αυτούς οργάνων των άλλων δύο λειτουργιών, λόγω της ισοτιμίας της λειτουργίας αυτής προς τις άλλες δύο, αλλά και επαρκείς να εξασφαλίσουν αφενός μεν την αξιοπρεπή διαβίωσή τους, δηλαδή τη διαβίωσή τους κατά τρόπο συνάδοντα προς το κύρος του λειτουργήματος που ασκούν και την αποστολή τους ως οργάνων της τρίτης πολιτειακής λειτουργίας, αφετέρου την απερίσπαστη άσκηση των καθηκόντων τους.

Ο κοινός νομοθέτης υποχρεούται όχι μόνο να θεσπίζει εφ’ άπαξ το ειδικό μισθολόγιο των δικαστικών λειτουργών, αλλά και να το αναπροσαρμόζει μέσω πρόσφορης διαδικασίας περιοδικής εξέτασης των εν λόγω αποδοχών σε συσχετισμό και με τις αποδοχές των αντίστοιχων οργάνων των άλλων δύο λειτουργιών του κράτους.

Έλαβε υπόψη ότι με τον ν. 4093/2012, με τον οποίο εγκρίθηκε το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013-2016, καταργήθηκαν από 1.1.2013 τα δώρα στον δημόσιο τομέα προκειμένου να προκύψει ετήσιο δημοσιονομικό όφελος 496.6000.000 ευρώ.

Αυτή η κατάργηση αποτελεί μέτρο με οριζόντιο αποτέλεσμα, το οποίο δεν θέτει τους δικαστικούς λειτουργούς σε δυσμενέστερη θέση σε σχέση με άλλες κατηγορίες δημοσίων λειτουργών ή υπαλλήλων, αφού δεν θεσπίσθηκε μονομερώς επί των αποδοχών μόνο των δικαστικών λειτουργών, αλλά αφορά τα εισοδήματα όλων των λειτουργών, υπαλλήλων και μισθωτών του Δημοσίου, Ν.Π.Δ.Δ., Ν.Π.Ι.Δ., και Ο.Τ.Α., καθώς και των μονίμων στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας.

Έλαβε, ακόμη, υπόψη ότι αυτή η κατάργηση των επιδομάτων εορτών και αδείας επιβλήθηκε ως καθολικό και οριζόντιο μέτρο για την αντιμετώπιση της οικονομικής και δημοσιονομικής κρίσης, το οποίο αποτελεί τμήμα ενός ευρύτερου προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής («Μεσοπρόθεσμο Σχέδιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013 – 2016») και προώθησης διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων της ελληνικής οικονομίας, αποσκοπεί, δε, τόσο στην κάλυψη των άμεσων οικονομικών αναγκών της χώρας και την αντιμετώπιση των ιδιαίτερα αυξημένων ελλειμμάτων όσο και στη βελτίωση της μελλοντικής δημοσιονομικής κατάστασής της, δηλαδή στην εξυπηρέτηση σκοπών που συνιστούν σοβαρούς λόγους δημοσίου συμφέροντος, δυνάμενους να δικαιολογήσουν, κατ’ αρχήν, τη λήψη μέτρων περιστολής μισθολογικών δαπανών του Δημοσίου.

Έκρινε κατ’ αρχάς πως δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι το ανωτέρω μέτρο δεν ήταν αναγκαίο, δεδομένου ότι με αυτό, εφαρμοζόμενο γενικά σε όλους τους μισθωτούς του δημόσιου τομέα και συνεπώς και στους δικαστικούς λειτουργούς, γίνεται προσπάθεια εξοικονόμησης και περιορισμού των διογκωμένων δαπανών της Γενικής Κυβέρνησης.

Άλλωστε, με την από 22.6.2018 Συμφωνία της Ευρωομάδας (Eurogroup) σχετικά με την έξοδο της Ελλάδας από το τριετές Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Προσαρμογής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας [«τρίτο Μνημόνιο Συνεννόησης», βλ. άρθρο 3 παρ. Γ’ του ν. 4336/2015 (Α’ 94)] προβλέφθηκε δέσμη μέτρων για την ελάφρυνση του δημοσίου χρέους, καθώς και σειρά δεσμεύσεων που απορρέουν αφενός από το δημοσιονομικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφετέρου από το εν λόγω Πρόγραμμα του ΕΜΣ [που ολοκληρώθηκε στις 20.8.2018], προκειμένου να διασφαλισθεί η διατήρηση των αποτελεσμάτων του. Αυτές οι δεσμεύσεις αφορούν την ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων του Προγράμματος, καθώς και την επίτευξη ετήσιου πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ έως το έτος 2022 και μέσου ετήσιου πλεονάσματος 2,2% του ΑΕΠ κατά την περίοδο 2023 έως και 2060.

Έκρινε περαιτέρω ότι, ως εκ του οριζοντίου χαρακτήρα του εν λόγω μέτρου, η κατάργηση με τις διατάξεις του ν. 4093/2012 των επιδομάτων εορτών και αδείας που καταβάλλονταν στους δικαστικούς λειτουργούς, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι οδήγησε στην απόληψη από αυτούς μειωμένων αποδοχών σε σχέση με άλλους λειτουργούς και υπαλλήλους του δημόσιου τομέα. Ελλείψει, δε, διακριτικής μεταχείρισης σε βάρος των δικαστικών λειτουργών ως προς την κατάργηση των επιδομάτων εορτών και αδείας, δεν απαιτείται ειδική τεκμηρίωση για τη λήψη του μέτρου αυτού καθ’ ο μέρος αφορά ειδικά τις αποδοχές των τελευταίων.

Έκρινε, τέλος, ότι, ενόψει των παραπάνω και λαμβάνοντας υπόψη ότι ο νομοθέτης διαθέτει μεγάλη ελευθερία επιλογής στη χάραξη της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, ιδίως όταν αυτή η επιλογή αναφέρεται σε χορήγηση παροχών και εντάσσεται σε πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής που αποσκοπεί στη δημοσιονομική εξυγίανση, τυχόν μη εξέταση εναλλακτικών λύσεων από τον νομοθέτη δεν καθιστά από μόνη της μη αιτιολογημένη την εν λόγω ρύθμιση.

Έλαβε, εξάλλου, υπόψη ότι οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών επανήλθαν, ως προς τον βασικό μισθό και τα επιδόματα του άρθρου 30 περ. Α παρ. 3 και 5 του ν. 3205/2003, στα επίπεδα προ του ν. 4093/2012.

Με αυτά τα δεδομένα, το δικαστήριο έκρινε ότι η κατάργηση, με τον ν. 4093/2012, των επιδομάτων εορτών και αδείας και η διατήρησή της στη συνέχεια, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι θέτει σε διακινδύνευση την αξιοπρεπή διαβίωση των δικαστικών λειτουργών κατά τρόπο μη συνάδοντα προς το κύρος του λειτουργήματός τους ούτε ότι παραβιάζει την αρχή της διάκρισης των λειτουργιών και τη δικαστική ανεξαρτησία.

Τα υπόλοιπα μέλη του Μισθοδικείου είναι: Χρήστος Λιάκουρας, σύμβουλος Επικρατείας, Ελένη Σκορδά, σύμβουλος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, Χαρίκλεια Απαλαγάκη, καθηγήτρια Νομικής Σχολής, Γεώργιος Λέκκας, καθηγητής Νομικής Σχολής, Θεόδωρος Παπακυριάκου, καθηγητής Νομικής Σχολής, Χριστίνα Κουντούρη, δικηγόρος, Γεώργιος Μπούρας, δικηγόρος, Θεόδωρος Γεωργάκης, δικηγόρος.

Τέλος, η απόφαση του Μισθοδικείου εκδόθηκε επί αγωγής δικαστή, που υποστήριζε ότι παρανόμως το Δημόσιο δεν κατέβαλε τα επιδόματα εορτών και αδείας κατά το χρονικό διάστημα από 1.1.2021 έως 31.10.2023.

Αναλυτικότερα, το Μισθοδικείο με πρόεδρο τον αντιπρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας Κωνσταντίνο Κουσούλη και εισηγητή τον καθηγητή της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ Δημήτρη Λιάππη, με την υπ΄ αριθμ. 3/2024 απόφασή του έκρινε ότι η ρύθμιση, με την οποία εξαιρούνται από την απαλλαγή από την υποχρέωση καταβολής της εισφοράς αλληλεγγύης του άρθρου 43Α του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, για το φορολογικό έτος 2021, τα εισοδήματα από μισθωτή εργασία στον δημόσιο τομέα, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και τα εισοδήματα των δικαστικών λειτουργών από την άσκηση του λειτουργήματός τους, δεν θέτει τους δικαστικούς λειτουργούς σε δυσμενέστερη θέση σε σχέση με άλλες κατηγορίες δημοσίων λειτουργών ή υπαλλήλων, αφού τα εισοδήματα των τελευταίων επίσης εξαιρούνται από την εν λόγω φορολογική απαλλαγή.

Και αυτό, γιατί δεν επήλθε αλλαγή στα εισοδήματα των λειτουργών και υπαλλήλων του δημόσιου τομέα, αφού η εν λόγω εισφορά αλληλεγγύης είχε επιβληθεί εξαρχής και εξακολούθησε να επιβάλλεται, κατά το κρίσιμο φορολογικό έτος, σε όλες τις κατηγορίες των εισοδημάτων αυτών.

Σύμφωνα με το Μισθοδικείο η διατήρηση της εισφοράς αλληλεγγύης (και) για τους δικαστικούς λειτουργούς για το φορολογικό έτος 2021 δεν συνεπάγεται την απόληψη από αυτούς μειωμένων αποδοχών σε σχέση με λειτουργούς ή υπαλλήλους των λοιπών κρατικών λειτουργιών ούτε, άλλωστε, την ευθεία μείωση των αποδοχών τους.

Ακόμη, αναφέρει το Μισθοδικείο ότι η διατήρηση της υποχρέωσης καταβολής της εισφοράς αλληλεγγύης δεν προκύπτει ότι θέτει σε κίνδυνο την αξιοπρεπή διαβίωση των δικαστικών λειτουργών.