«Η ίδια όμως απόφαση του ΣτΕ έδινε ένα πλήθος ακόμα πληροφοριών, άλλων ήδη γνωστών και άλλων ακόμα αγνώστων για τους περισσότερους από εμάς. Όπως, για παράδειγμα, ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σε όλες τις αποφάσεις του μέχρι σήμερα (π.χ. ομόφωνα το 2016 σε απόφαση κατά της Γαλλίας) δεν αναγνωρίζει την υποχρέωση των κρατών να θεσπίσουν γάμο ομόφυλων ζευγαριών, ενώ η προστασία της ηθικής περιλαμβάνεται στους νόμιμους σκοπούς για τον περιορισμό δικαιωμάτων ομόφυλων ζευγαριών, τηρουμένης της αρχής της αναλογικότητας», υποστηρίζει ο Μίλτος Χρυσομάλλης σε άρθρο του στην «Απογευματινή».

«Η ολομέλεια του ΣτΕ σημειώνει ότι από τη νομολογία του ΕΔΔΑ και την Ευρωπαϊκή Συνθήκη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου δεν πηγάζει δικαίωμα προς ίδρυση οικογένειας ή υιοθεσίας για τα ομόφυλα ζευγάρια, εφόσον τούτο δεν κατοχυρώνεται από το εθνικό δίκαιο, όπως δεν πηγάζει και από τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού ή τη Σύμβαση της Χάγης για τη διακρατική υιοθεσία», συμπληρώνει.

Σε άλλο σημείο ο Μίλτος Χρυσομάλλης αναφέρεται στην αλλαγή των ληξιαρχικών πράξεων. «Σύντομα η ουδετεροποίηση θα οδηγήσει είτε σιωπηρά είτε με δικαστική εντολή στο γονέας 1 και γονέας 2 για την αποφυγή διάκρισης. Στη Βουλή το 2024 ακούσαμε πολλά από τους υποστηρικτές του νομοσχεδίου. Μας είπαν ότι το νομοσχέδιο έρχεται μόνο για να δώσει αναγνώριση στα παιδιά που ήδη ζουν με ομόφυλους γονείς, μας είπαν ρητά ότι δεν φέρνει καμία αλλαγή τύπου γονέας 1 και γονέας 2 στα δημόσια έγγραφα, νομοθετήσαμε με επικλήσεις στην αγάπη και υπό το βάρος μιας πιθανολογούμενης μελλοντικής επιβολής, που θα προέκυπτε από τυχόν αποφάσεις του ΕΔΔΑ, που, όπως αποδεικνύεται, δεν θα συνέβαινε ποτέ. Τελικά όλα αυτά τα επιχειρήματα αποδείχθηκαν αβάσιμα». 

«Δυστυχώς, ανοίξαμε μόνοι μας την κερκόπορτα του άκρατου και άκριτου δικαιωματισμού και οι αυτόθροες συνέπειές της είναι ήδη εδώ. Το δικαίωμα κάθε ατόμου στην προσωπική του ζωή και επιλογή ήταν, είναι και θα είναι πάντα σεβαστό στην ελληνική κοινωνία. Και το σύμφωνο συμβίωσης το είχε ήδη επιβεβαιώσει. Τελικά η υιοθεσία του άκρατου δικαιωματισμού οδηγεί στην ισοπέδωση των δικαιωμάτων και πάντα προκαλεί διχασμό. Και όταν η πολιτεία τον προωθεί άκριτα, η αβεβαιότητα και η ένταση ελλοχεύουν. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε πως η δημοκρατία δεν είναι μόνο διεκδίκηση δικαιωμάτων αλλά και αποδοχή ορίων. Για αυτό, πλέον μετά και τις συνέπειες που βλέπουμε στην πράξη με την απόφαση του ΣτΕ, η κατάργηση του συγκεκριμένου νόμου είναι ενδεδειγμένη», καταλήγει.