«Κάθε βράδυ γράφω λέξεις που με βοηθάνε να αντιμετωπίσω αυτό που βιώνω. Η λέξη που επαναλαμβάνω συνεχώς, στο τι μου λείπει από τον Κώστα, είναι ότι μου λείπει ο ίσκιος του. Ήταν ένας ίσκιος τόσο ελαφρύς που λειτουργούσε σαν μαγικό χαλί. Με βοηθούσε δηλαδή να πετάω. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό και δεν ξέρω και πως το έκανε», σημείωσε χαρακτηριστικά η Μαρία Παναγοπούλου.

«Με τον Κώστα είχαμε 25 χρόνια διαφορά. Δεν ήμασταν από τα ζευγάρια που το βάζαμε κάτω από το χαλί αυτό το θέμα. Το συζητούσαμε μεταξύ μας πολύ γιατί το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει ένα ζευγάρι με διαφορά ηλικίας, όποιος κι αν είναι μεγαλύτερος, που αγαπιέται και είναι μαζί από αγάπη, είναι οι άλλοι. Είναι το περιβάλλον και οι συνθήκες που στο υπενθυμίζουν, είναι διαφορετικές γενιές που ξαφνικά πρέπει να κάνουν παρέα», πρόσθεσε η συγγραφέας.

«Είναι η άποψη που έχουν οι άλλοι, το περίεργο βλέμμα που μπορεί να σου δείξουν οι άλλοι. Άρα τα ζευγάρια με διαφορά ηλικίας που αγαπιούνται, κυρίως, έχουν να αντιμετωπίσουν τους άλλους. Γι’ αυτό και συζητούσαμε μεταξύ μας στην προσπάθεια μας να λύσουμε θέματα» συμπλήρωσε, εν συνεχεία, η Μαρία Παναγοπούλου.