Στο κείμενο της ανακοίνωσης αναφέρεται ότι ο ΔΣΑ, έπειτα από νυχτερινή συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου που πραγματοποιήθηκε δια περιφοράς, «τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια» των δικηγόρων που διοργάνωναν την εκδήλωση.

Παράλληλα, αφήνει σαφείς αιχμές για παρεμβάσεις συμβούλων προσκείμενων στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, αλλά και για «σύμφωνη γνώμη υποστηρικτών του Α. Τσίπρα».

Στη συνέχεια αναφέρεται ότι «κατ’ αυτόν τον τρόπο, αντί της υπεράσπισης επήλθε η αποτροπή και η φίμωση του διαλόγου. Και ακόμη χειρότερα, καταγράφηκε μία σαφής αντιδημοκρατική διακριτική μεταχείριση με παλαιοκομματικά κριτήρια».

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

«Κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, λίγες ώρες πριν από την αποψινή εκδήλωση για τη Δικαιοσύνη με ομιλητές και συντονιστή τέσσερις έγκριτους δικηγόρους και χαιρετισμό της Προέδρου του Κινήματος «ΕΛΠΙΔΑ για τη Δημοκρατία», Μαρίας Καρυστιανού, η Διοίκηση του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών μετά από νυχτερινή συνεδρίαση του Δ.Σ. δια περιφοράς, απαγόρευσε ουσιαστικά έναν ανοιχτό διάλογο για το Κράτος Δικαίου.

Tα μέλη του Δ.Σ. του ΔΣΑ τράβηξαν έτσι το χαλί κάτω από τα πόδια των συναδέλφων τους και διέψευσαν την εμπιστοσύνη των ανθρώπων που ήρθαν από μακριά για να παρακολουθήσουν τις ομιλίες, ανακαλώντας την άδεια για παραχώρηση της αίθουσας του Συλλόγου για την εκδήλωση με τίτλο «ΕΛΠΙΔΑ για τη Δικαιοσύνη».

Συγκεκριμένα, όπως ενημερωθήκαμε άτυπα και αναμένοντας βέβαια την έγγραφη εξήγηση του ΔΣΑ, μετά από παρεμβάσεις συμβούλων προσκείμενων στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, αλλά και τη σύμφωνη γνώμη υποστηρικτών του Α. Τσίπρα, το Δ.Σ. του ΔΣΑ πήρε πίσω την άδεια παραχώρησης της αίθουσάς του σε δικηγόρους, μέλη, στελέχη και φίλους της «ΕΛΠΙΔΑΣ για τη Δημοκρατία», που θα μιλούσαν και θα συζητούσαν για τις αρχές του κράτους δικαίου και την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, δηλαδή για θέματα αμιγώς νομικά, τα οποία ο ΔΣΑ έχει και δική του αυτοτελή υποχρέωση να υπερασπίζεται με βάση το άρθρο 90 του Κώδικα περί Δικηγόρων.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, αντί της υπεράσπισης επήλθε η αποτροπή και η φίμωση του διαλόγου. Και ακόμη χειρότερα, καταγράφηκε μία σαφής αντιδημοκρατική διακριτική μεταχείριση με παλαιοκομματικά κριτήρια. Διότι παρά την απαγόρευση που επέβαλε σήμερα, ο ΔΣΑ στο παρελθόν έχει επανειλημμένα παραχωρήσει την αίθουσά του, και ορθώς, για εκδηλώσεις νομικού χαρακτήρα, που διοργάνωσαν ή στις οποίες συμμετείχαν κόμματα, ακόμη και με ομιλίες πολιτικών στελεχών τους.

Ο παρασκηνιακός πόλεμος εναντίον της «ΕΛΠΙΔΑΣ για τη Δημοκρατία» είναι λυσσαλέος, διότι το πολιτικό σύστημα κλυδωνίζεται και φαίνεται να κάνει τα πάντα ώστε οι φωνές που το απειλούν να σβήσουν και να φιμωθούν. Δεν θα τα καταφέρουν, διότι οι πολίτες συνειδητοποιούν τι συμβαίνει και το βασικότερο δεν ξεχνούν. Η εκδήλωση «ΕΛΠΙΔΑ για τη Δικαιοσύνη» αναβάλλεται, αλλά δεν ακυρώνεται, διότι η αλήθεια δεν τιθασεύεται. Ο νέος χρόνος και τόπος διεξαγωγής της θα ανακοινωθούν προσεχώς»

Η μέτρηση επιβεβαιώνει ότι η ΕΛΑΣ «καταπίνει» τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς το 55% των ψηφοφόρων του στις εκλογές του Ιουνίου του 2023, κατευθύνεται στο νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Το ίδιο συμβαίνει με το 10% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ, το 7% του ΠΑΣΟΚ και το 4% της Νέας Δημοκρατίας, που τότε είχε λάβει 40,56%. 

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει τη μεγαλύτερη δεξαμενή ψηφοφόρων στον χώρο της Κεντροαριστεράς (34%) και τηςΑριστεράς (27%), αλλά εξασφαλίζει μόλις 10% των ψηφοφόρων του Κέντρου και 8% εκείνων που δηλώνουν ότι πολιτικά δεν ανήκουν πουθενά. 

Η Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού κερδίζει 9% όσων ψήφισαν ΝΔ στις εκλογές του Ιουνίου του 2023, το 6% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, το 3% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και το 2% του ΚΚΕ. Η Μαρία Καρυστιανού  λαμβάνει το 25% εκείνων που δηλώνουν ότι δεν προσδιορίζονται πολιτικά,  όπως και παίρνει το 9% όσων δηλώνουν Κεντροδεξιοί, το 8% των Κεντρώων και των Δεξιών και μόλις 4% στην Κεντροαριστερά και 2% στην Αριστερά. 

Την Τρίτη (26/5) στις 10:00 στον Άρειο Πάγο θα γίνει η κατάθεση των υπογραφών και της σχετικής δήλωσης για την ίδρυση του Ανεξάρτητου Κινήματος Πολιτών «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού.

Το κόμμα που έχει ως σύμβολα το περιστέρι με το κλαδί ελιάς παρουσιάστηκε την περασμένη εβδομάδα στο κινηματοθέατρο «Ολύμπιον» της Πλατείας Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη.

Στην ομιλία της η Μαρία Καρυστιανού μεταξύ άλλων ανέφερε ότι «το υγιές κομμάτι της Ελλάδας έχει αφυπνιστεί και ενωθεί», ενώ παρουσίασε τα 20 σημεία της ιδρυτικής διακήρυξης του κόμματος.

Παλαιότερα η Ένωση Κεντρώων του Β. Λεβέντη, μετά η Ελληνική Λύση, ακολούθως η Νίκη του Δημ. Νατσιού, τώρα η Ελπίδα για τη Δημοκρατία, δημιούργησαν “πολιτικά κάστρα” που άντεξαν για πολλά χρόνια και όταν εκπορθήθηκαν ήταν επειδή οι περισσότεροι ψηφοφόροι τους μετακινήθηκαν απλώς σε μία νεότερη και πιό δυναμική εκδοχή τους.

Η Μαρία Καρυστιανού δεν επέλεξε την Θεσσαλονίκη μόνο λόγω της εντοπιότητας της, ή επειδή από εκεί κατάγονταν, ή ζούσαν (κυρίως ως φοιτητές), πολλά από τα 57 θύματα της τραγωδίας των Τεμπών.

Είναι σαφές πώς τα εκλογικά κοινά στα οποία απευθύνεται δρουν εν αφθονία σε ένα πολεοδομικό συγκρότητα του 1,5 εκατ. ανθρώπων με βαθιές κοινωνικοοικονομικές διαιρέσεις και ανισότητες, σε ένα διαχρονικά συμπαγές συντηρητικό μπλοκ με χαρακτηριστικά εθνοκεντρισμού, συχνά επιθετικής αντίδρασης σε κάθε τι διαφορετικό, έντονης θρησκευτικότητας έως θρησκοληψίας και με διάχυτη την ψυχολογία της ιστορικής “θυματοποίησης” έναντι του αθηναϊκού κέντρου. Τα έχουν περιγράψει άριστα ο Μαρκ Μαζάουερ στην “Πόλη των Φαντασμάτων”, όσο και πολιτικοί επιστήμονες, όπως ο Νίκος Μαραντζίδης και ο Μάρκος Βογιατζόγλου, που ανέδειξαν και τον όρο της “βαθιάς Θεσσαλονίκης”.

Ο Πεντζίκης, από την άλλη, είχε μιλήσει, μάλλον με την γνωστή επιείκεια που τον διέκρινε, για την πόλη της “αρμονίας των αντιθέσεων”, ωστόσο καμία αρμονία δεν διακρίνεται στην ιστορική κοινωνικοπολιτική αναδρομή όσων έχουν συμβεί. Η πόλη δεν είναι, άλλωστε, ενιαία ως προς την πολιτική της έκφραση: άλλο το ιστορικό κέντρο και η παραλιακή ζώνη μέχρι το Ντεπώ και την Καλαμαριά (εκλογικά κοινά που κατά κύριο λόγο εξέλεξαν και στήριξαν το πείραμα του αείμνηστου Γιάννη Μπουτάρη), άλλο οι δυτικές συνοικίες και η Τούμπα, ή οι περιοχές της Β’ εκλογικής περιφέρειας.

Αρκετοί επισήμαναν πώς η εκδήλωση του κόμματος Καρυστιανού στο “Ολύμπιον” είχε λιγότερο κόσμο από το αναμενόμενο. Ακριβές. Περίπου πεντακόσιοι άνθρωποι εντός της αίθουσας, περίπου 300-400 στην πλατεία Αριστοτέλους μποστά στη γιγαντοοθόνη που είχε στηθεί.

Θα ήταν, ωστόσο, εσφαλμένη οποιαδήποτε προσπάθεια να αντιστοιχηθεί εκλογικά ο κόσμος αυτός με την πολιτική επιρροή του νεοπαγούς μορφώματος. Άλλωστε, εάν αθροίσει κανείς την τις εκλογικές επιδόσεις των κομμάτων που συνδέονται με την “βαθιά Θεσσαλονίκη” (και κατ΄ επέκταση το υπερσυντηρητικό κοινωνικό και πολιτικό μπλοκ στους όμορους νομούς) θα διαπιστώσει πως ξεπερνά το 30%. Άρα, σχετικά μικρό το πλήθος στο “Ολύμπιον”, πολύ μεγάλη, όμως, η δυνητική δεξαμενή που αντιστοιχεί στο φαινόμενο περί “βάθους” και, πιθανώς, ακόμα μεγαλύτερη εάν κινητοποιηθούν και τα κύματα διαμαρτυρίας και τιμωρητικής ψήφους που απείχαν μέχρι τώρα από τις κάλπες.

Και θα ήταν επίσης εσφαλμένη η προσέγγιση πώς η ιστορικά φωτεινή πλευρά της πόλης μπορεί να εξισορροπήσει όλα όσα υπόκωφα συμβαίνουν. Η πόλη του Μοσκώφ, του Χριστιανόπουλου, του Λαχά, ακόμα και του Βαφόπουλου και του Μπακόλα έχει ατονήσει.

Η Ν.Δ είναι η πρώτη που υφίσταται τις συνέπειες αυτού του φαινομένου και θα το υποστεί εκ νέου, παρά την αποστασιοποίηση κυβερνητικών στελεχών από το νέο κόμμα Καρυστιανού. Το γεγονός, άλλωστε, ότι τους τελευταίους μήνες ο πρωθυπουργός πυκνώνει τις επισκέψεις του και κορυφαίοι υπουργοί πηγαίνουν στη Θεσσαλονίκη για να αναδείξουν το κυβερνητικό έργο, προδίδει την ανησυχία.

Επειδή, λοιπόν, δεν φταίει, όπως είπαμε, το …νερό της πόλης, θα έπρεπε να ακουστεί και κάποια αυτοκριτική για ποιόν λόγο συμβαίνουν όσα περιγράψαμε. Και η Ν.Δ έχει βασική ευθύνη ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια και ακόμα πιό ειδικά ως προς τη στάση της στο λεγόμενο Μακεδονικό και τη Συμφωνία των Πρεσπών. Οι επιθέσεις στον Μπουτάρη, οι περικεφαλαίες και τα λάβαρα του (μακαριστού) Άνθιμου στα συλλαλητήρια, τα πογκρόμ στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και άλλα ανατριχιαστικά έγιναν με την ανοχή (ενίοτε όχι μόνο) πολιτικών κέντρων στην πόλη αλλά και την Αθήνα.

Παράλληλα, το πολιτικό προσωπικό της αστικής κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς δεν στάθηκε ικανό να προβάλλει αντίσταση και διαπεραστικό εναλλακτικό λόγο. Έχουν κι αυτοί μεγάλες ευθύνες.

Στη Βόρεια Ελλάδα, πάντως, θα εκτυλιχθεί στις εκλογές μία υπόγεια αντιπαράθεση ανάμεσα σε αυτό που εκπροσωπεί η “βαθιά Θεσσαλονίκη” και στον ορθολογισμό που με διαφορετικές ιδεολογικές αποχρώσεις εκπροσωπούν τα κόμματα εκτός (δήθεν) αντισυστημικού μπλοκ. Το πιθανότερο είναι πώς τα δεύτερα θα ηττηθούν. Πόσο ηχηρά μένει να το δούμε. Όμως αυτή η διαίρεση έχει μεγάλο κόστος. Πρώτα για την ίδια την πόλη που ομνύει ακόμα αφελώς στον ιστορικό κοσμοπολιτισμό της, ως κοινό τόπο πολιτισμών (τάση που υποχωρεί τις τελευταίες δεκαετίες), κατά δεύτερον για το πολιτικό σύστημα που απλώς παρακολουθεί αυτές οι διαιρέσεις να εδραιώνουν τα πολιτικά τους ορμητήρια.

Εάν σταθεί κανείς στις μεγαλοστομίες αυτής της ιδρυτικής πράξης και στο ακροατήριο του “Ολύμπιον” θα δυσκολευτεί να τοποθετήσει ιδεολογικά το κόμμα Καρυστιανού σε εστιασμένη περιοχή του πολιτικού φάσματος. Προφανής ο στόχος της πολυσυλλεκτικότητας, από το πρώϊμο αντιμνημόνιο μέχρι την υπερδεξιά με αποχρώσεις αντισυστημισμού και εθνικισμού, κάτι εν τέλει λογικό αφ’ ης στιγμής η ίδια η αρχηγός του δηλώνει πώς σκοπεύει να καταλάβει την πρώτη θέση στις εκλογές και να κυβερνήσει.

Ίσως η πιό ενδιαφέρουσα και ταυτόχρονα πιό επικίνδυνη διάσταση όσων ειπώθηκαν αφορά τον σαφή διαχωρισμό “Εμείς και οι άλλοι” που διέτρεχε την διακήρυξη με την συνοδή διατύπωση πως το νέο κόμμα εκπροσωπεί τις υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας, του έθνους, της πολιτικής. Η “υγεία” βρίσκεται στην δική της πλευρά, στην άλλη είναι η διαπλοκή, η διαφθορά και η πολιτική παρακμή.

Σε μία εποχή που κυβέρνηση και αντιπολίτευση ανταγωνίζονται σε τοξικότητα και οι κοινωνικές ανισότητες βαθαίνουν, αυτός ο διαχωρισμός μπορεί να βρει εύφορο έδαφος και να αποδειχτεί εκλογικά αρκετά αποτελεσματικός.

Εκ πρώτης, η “Ελπίδα” της Μαρίας Καρυστιανού θα απορροφήσει μέχρις εξαφανίσεως τη “Νίκη” του Δημ. Νατσιού, ίσως κάποιους ψηφοφόρους της “Ελληνικής Λύσης” και ένα σημαντικό τμήμα του ακροατηρίου της “Πλεύσης Ελευθερίας”. Οι συχνότερες εκρήξεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου, άλλωστε, εξηγούνται από την πίεση που θα δεχτεί από την πρώην επικεφαλής του συλλόγου των οικογενειών των θυμάτων των Τεμπών (με την οποία συνεργάστηκε στενά…) αλλά, και από την άλλη πλευρά, από την βέβαιη μετακίνηση ψηφοφόρων της προς το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Όλα αυτά δημιουργούν μία διόλου αμελητέα –αρχικά δημοσκοπική και μετά εκλογική– βάση για την κ. Καρυστιανού, το μεγάλο στοίχημα, όμως, θα κριθεί από το εάν θα προσελκύσει αριθμό ψηφοφόρων που παραμένουν απογοητευμένοι στη ζώνη των αναποφάσιστων. Εφόσον το νέο κόμμα σηκώσει πολίτες από τον καναπέ είναι πιθανό να αυξήσει τα ποσοστά του.

Προϊόντος του χρόνου προς τις εκλογές, πάντως, θα τεθούν τα μείζονα ζητήματα για την επόμενη διακυβέρνηση. Κι αν η Μαρία Καρυστιανού θέλει, όπως δηλώνει, να κυβερνήσει οφείλει, μετά τις καλές προθέσεις που παρέθεσε, και τα ευφυολογήματα περί Ντοστογιέφσκι και “Εγκληματος και Τιμωρίας” ή τα “εμψυχωτικά” σποτάκια από το 2012, να εξηγήσει τι προτείνει για την ακρίβεια και το κόστος ζωής, τα εθνικά θέματα, την Υγεία, την Παιδεία, την εγκληματικότητα, τη Δικαιοσύνη και πολλά άλλα.

Αυτή θα είναι, πιθανώς, η “αχίλλειος πτέρνα” της. Αυτός ο πρώτος αντισυστημικός πολτός θα εκπροσωπηθεί από πρόσωπα στις τηλεοράσεις που ενδέχεται να αποκαλύπτουν την άγνοια και την ελαφρότητά τους, ακόμα και απόψεις αναχρονιστικές και παρακμιακές.

Η κυρία Καρυστιανού, μετά το τέλος της εκδήλωσης στο «Ολύμπιον», προχώρησε σε νέα δήλωση, λέγοντας ότι ήταν μια «δύσκολη αλλά όμορφη μέρα. Και το όνομα αυτού Ελπίδα για Δημοκρατία. Ελπίδα, γιατί χωρίς την ελπίδα οι κοινωνίες πεθαίνουν. Και δημοκρατία γιατί χωρίς τη δημοκρατία οι άνθρωποι ασφυκτιούν. Αυτό είναι που μας ώθησε στη δημιουργία αυτού του κινήματος και αυτός είναι ο βασικός πυλώνας γύρω από τον οποίο θα πορευτούμε. Ο άνθρωπος, τα δικαιώματά του, το καλό του και το δημόσιο συμφέρον».

Ερωτηθείσα για τη συμμετοχή του κόσμου, η Μαρία Καρυστιανού σημείωσε ότι δεν είναι απλά ικανοποιημένη «είμαι ευγνώμων για όλα αυτά», ενώ σε εκείνο το σημείο ανακοίνωσε ότι προγραμματίζεται εκδήλωση και στην Αθήνα.

Σε ό,τι αφορά τις ημερομηνίες των επερχόμενων εκλογών, η Μαρία Καρυστιανού υπογράμμισε ότι «αν ήμασταν σε ευνομούμενο κράτος με όλα αυτά που έχουν συμβεί, θα είχαμε ήδη κάνει εκλογές και θα είχαμε μια καινούργια καθαρή κυβέρνηση. Εμείς έχουμε κινητοποιηθεί όλοι μας με σκοπό να μπορέσουμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Για να μπορέσεις να αλλάξεις τα πράγματα πρέπει να έχεις τη δυνατότητα. Άρα μιλάμε για την εξουσία. Αυτός είναι ο στόχος μας».

Σε εκείνο το σημείο είπε ότι σκοπός είναι η πρώτη θέση:

«Βεβαίως πρώτο κόμμα. Δεν καταλαβαίνω γιατί να υπάρχει, να είναι πρώτο κόμμα ένα κόμμα διαπλοκής και διαφθοράς. Τι έχει δηλαδή; Τι μας έχει δείξει; Τι μας έχουν δείξει τα κόμματα τα πρώτα μέχρι στιγμής;»

Αναφορικά με τις συνεργασίες με άλλα κόμματα είπε ότι «δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με άλλα κόμματα διότι όλα τα κόμματα ουσιαστικά έχουν συντελέσει στην κατάντια της χώρας», ενώ επανέλαβε ότι δεν υπάρχει περιθώριο συνεργασιών με ενεργούς πολιτικούς, καθώς «είναι στις κόκκινες γραμμές που έχει ορίσει το κίνημα».

Στην ερώτηση αν η ίδια και η ομάδα που συγκροτείται έχουν την εμπειρία για να αναλάβουν την κυβέρνηση η κυρία Καρυστιανού απάντησε:

«Κάποια στιγμή θα την αναλύσουμε την εμπειρία για να δούμε τι σημαίνει εμπειρία. Σημαίνει εργασιακή εμπειρία; Σημαίνει αλήθεια, ειλικρίνεια, πρόθεση, πολιτική βούληση; Άρα η εμπειρία μόνη της δεν μας λέει τίποτα αν δεν υπάρχει η αλήθεια και η καθαρότητα. Για εμάς λοιπόν το πιο βασικό είναι να υπάρχει καλός, αγαθός σκοπός, αγάπη για τον πλησίον, αγάπη για τη χώρα. Η εμπειρία κερδίζεται και σίγουρα υπάρχουν πολλοί έμπειροι άνθρωποι για να συνεργαστούμε μαζί τους. […] Σιγά σιγά θα ανακοινωθούν τα πρόσωπα και οι θέσεις και όλα. Τίποτα δεν θα μείνει κρυφό. Αλλά όπως βλέπετε είναι τόσο ανελέητος ο πόλεμος και τόσο άδικος, οπότε και εμείς θα προχωρήσουμε με τη στρατηγική που πιστεύουμε ότι είναι καλύτερη».

Ωστόσο, το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και των αναλυτών έχει ήδη μετατοπιστεί στην ανθρωπογεωγραφία και τα πρόσωπα που απαρτίζουν τον στενό οργανωτικό και επικοινωνιακό πυρήνα του υπό ίδρυση κόμματος, το οποίο επιχειρεί να εμφανιστεί ως μια αντισυστημική και πολυσυλλεκτική πρόταση.

Μέσα από τις διαδικασίες συλλογής υπογραφών και τις ζωντανές μεταδόσεις των τελευταίων ημερών, αποκαλύπτεται ένα ετερόκλητο μωσαϊκό προσωπικοτήτων με διαφορετικές ιδεολογικές και επαγγελματικές αφετηρίες:

• Μαρία Γρατσία: Η δικηγόρος και πρώην υποψήφια με το κόμμα «Νίκη» το 2023, η οποία παραχώρησε το γραφείο της στο Κολωνάκι για να λειτουργήσει ως το πρώτο άτυπο επιχειρησιακό «στρατηγείο» για τη συγκέντρωση των υπογραφών της ιδρυτικής διακήρυξης.
• Θανάσης Αυγερινός: Ο γνωστός δημοσιογράφος και επί δεκαετίες ανταποκριτής στη Μόσχα, ο οποίος έχει ταχθεί δημόσια στο πλευρό της κ. Καρυστιανού και αναμένεται να αναλάβει κομβικό ρόλο στο επικοινωνιακό αφήγημα του σχήματος.
• Στράτος Σιουρδάκης: Επιχειρηματίας με μακρά δραστηριότητα στην Αγία Πετρούπολη και πρόεδρος της εκεί ελληνικής κοινότητας, ο οποίος ανέλαβε τη διαδικτυακή κάλυψη των οργανωτικών διεργασιών.
• Νίκος Γαλανός: Πρώην βουλευτής με πολιτική διαδρομή στον Ενιαίο Συνασπισμό και το ΠΑΣΟΚ, η παρουσία του οποίου σηματοδοτεί την πρόθεση του φορέα να αντλήσει ακροατήρια και από την Κεντροαριστερά.
• Αθανάσιος Τζουγανάτος & Βασίλης Κοκοτσάκης: Ο πρώτος, στρατηγός ε.α. και πρώην στέλεχος της «Νίκης», και ο δεύτερος, ο τεχνικός σύμβουλος που συνδέθηκε στενά με την ανεξάρτητη έρευνα για την τραγωδία των Τεμπών.
• Νίκος Ζιάγκος: Ο γνωστός ηθοποιός της δεκαετίας του ’80, ο οποίος επίσης συστρατεύεται στο νέο αυτό ξεκίνημα.

Η έντονη ανομοιογένεια των στελεχών και η συνύπαρξη προσώπων από τη συντηρητική-πατριωτική παράταξη μέχρι την αριστερά, αποτελεί το μεγάλο στοίχημα του εγχειρήματος, με τους υποστηρικτές να μιλούν για αναγκαία συστράτευση πέρα από κομματικές γραμμές και τους επικριτές να προειδοποιούν για επικείμενες εσωτερικές αντιφάσεις.

Αναλυτικά αναφέρει:

Σήμερα ήταν η 18η συνεδρίαση του δικαστηρίου στη Λάρισα για εξαφανισμένα video, που δεν μπήκαν ΠΟΤΕ στη δικογραφία των Τεμπών.
Δεν ήταν όμως μόνο αυτό!!!

Ήταν και η συνεδρίαση κατά την οποία οι συγγενείς θα παίρναμε αντίγραφα από τα κατασχεθέντα βίντεο & φωτό στα κινητά, PC και drone των Πραγματογνωμόνων, τους οποίους διόρισε ο Ανακριτής των Τεμπών.

Όσα δηλαδή μας είχε επιτρέψει να λάβουμε 19.03 η Πρόεδρος υπηρεσίας, μέχρι που ανακάλεσε την απόφαση της, λίγο μετά την έντονη επίπληξη που δέχθηκε από την Προϊσταμένη του Πρωτοδικείου Λάρισας, η οποία ήρθε μαινόμενη εσπευσμένα στο δικαστικό μέγαρο.

Αυτή τη συγκεκριμένη λοιπόν μέρα η Πρόεδρος του δικαστηρίου, η οποία άγνωστο για ποιον λόγο έλειπε επί μακρόν με αναρρωτική άδεια, δήλωσε ΑΠΟΧΗ λέγοντας ότι δεν αντέχει τις σε βάρος της έντονες επικρίσεις, οι οποίες συνέτρεχαν μεν, πλην όμως από μόνες τους ΔΕΝ δικαιολογούν ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟΝ ΝΟΜΟ λόγο αποχής.

Έτσι η δικαστική λειτουργός ζήτησε αποχή ΧΩΡΙΣ να το δικαιούται και αυτή η αποχή αποτέλεσε το μέσο καθυστέρησης της διαδικασίας και αποκλεισμού μας για άλλη μια φορά από τα πρωτογενώς κατασχεθέντα βίντεο και φωτογραφικό υλικό!

Γιατί η Πρόεδρος όλως συμπτωματικά! λίγο πριν τη δήλωση αποχής, ΕΠΙΦΥΛΑΧΘΗΚΕ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΩΝ!

Και έτσι τι έγινε ;

Ξαλάφρωσαν οι κατηγορούμενοι και βέβαια ΟΣΟΙ απειλούνται από την αποκάλυψη του μυστικού που κρύβουν τα βίντεο και οι φωτό που μπαζώνουν όλοι οι γνώστες της αλήθειας και άρα από κοινού ποινικά υπόλογοι.

Σε λίγο το επόμενο που μένει είναι να εξαφανίσουν εμάς, όπως εξαφανίζουν, σβήνουν καθετί που μπορεί να αποκαλύψει τι έκαψε τα απανθρακωθεντα θύματα!

Δικαιούται το κόμμα της να είναι δεξιό, υπερδεξιό, αριστερό, αντιαριστερό, θρησκευτικό, συστημικό, αντισυστημικό και ο,τιδήποτε άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Δικαιούται να έχει ιδεολογικό στίγμα, ή να αποτελεί έναν πολιτικό “χυλό” που θα εκφράζει τους πάντες από λίγο, να πιστεύει πώς μπορεί να σπάσει τους αρμούς του διεφθαρμένου, όπως λέει, πολιτικού συστήματος, να διεκδικεί Δικαιοσύνη για τους πάντες, να υποστηρίζει ότι θέλει για τις αμβλώσεις, για τις σχέσεις μας με την Τουρκία, για τη Ρωσία, το Ιράν, τον Τραμπ.

Ωκεανός τα δικαιώματα καθενός και καθεμιάς που δικαιούται να αξιολογεί πώς μπορεί με ένα νέο κόμμα να ανατρέψει όλα τα δεινά αυτού του κράτους και του πολιτικού συστήματος. Δεν είναι καν πρωτότυπο, σε κάποιες εκδοχές αρκετοί το δοκίμασαν στο παρελθόν.

Η επιτυχία, μικρότερη ή μεγαλύτερη, κάθε νέου κόμματος εξαρτάται κυρίως από δύο πράγματα: εάν μπορεί να εκπροσωπήσει μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος και εάν μπορεί να υπερβεί την λεπτή κόκκινη γραμμή ανάμεσα στον κοινωνικό θυμό και την διατύπωση εναλλακτικής πρότασης, ακόμα και διακυβέρνησης.

Το κόμμα Καρυστιανού θα είναι ένα προσωποπαγές πολιτικό υποκείμενο. Ακριβέστερα, ένα ΑΚΟΜΑ προσωποπαγές πολιτικό υποκείμενο. Ας μη γελιόμαστε, κανείς δεν θα “ξεκινούσε” εάν δεν τον προσκαλούσε η “Μαρία των Τεμπών” και εάν δεν ηγηθεί η ίδια. Κανείς δεν θα έχανε χρόνο με ένα τέτοιο εγχείρημα χωρίς την κ. Καρυστιανού επικεφαλής, όπως πολύ μικρότερη έως μηδενική θα ήταν η επιρροή της “Ελληνικής Λύσης” χωρίς τον Κυριάκο Βελόπουλο και της “Πλεύσης Ελευθερίας” χωρίς την Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης της Ν.Δ και με τον κοινωνικό βρασμό που παρήγαγε η δεκαετής κρίσης και τα πολιτικά λάθη των μνημονίων, με σωρρευμένες όζουσες υποθέσεις, με υποχώρηση των θεσμών, με την πάνδημη άποψη περί καταρράκωσης του κράτους δικαίου και με την ακρίβεια στα ύψη, το κοινωνικό υπόβαθρο για ένα ακόμα κόμμα διαμαρτυρίας υπάρχει. Και η Μαρία Καρυστιανού είναι, ίσως, το πρόσωπο που μπορεί να την εκφράσει αντλώντας υποστήριξη από εκατοντάδες χιλιάδες που εμπνεύστηκαν από το προσωπικό της δράμα και στάθηκαν δίπλα της στα συλλαλητήρια για την τραγωδία των Τεμπών.

Εφόσον πολλοί απ΄ αυτούς που κινούνται τα τελευταία χρόνια μεταξύ παραίτησης και χαμηλών προσδοκιών, και που ενίοτε θεωρούν συλλήβδην και ισοπεδωτικά κάθε τι πολιτικό ατελέσφορο και κάθε πολιτικό (ιδεολογία, πρόσωπο και κόμμα) εξάρτημα ενός συστήματος διαφθοράς και έμμεσης καταδυνάστευσης, θεωρήσουν το κόμμα Καρυστιανού ως βαλβίδα εκτόνωσης, τότε μπορεί, όντως, να επιτύχει αξιόλογη εκλογική καταγραφή.

Το πιθανότερο είναι πώς δεν θα προσελκύσει ψηφοφόρους από τις δεξαμενές των κομμάτων εξουσίας και από εκείνους που μετακινούν σχετικά εύκολα την αντίδρασή τους ανάλογα με το πειστικότερο αφήγημα διακυβέρνησης, ούτε από τους ιδεολογικά ή παραδοσιακά πιστούς σε συγκεκριμένα κόμματα. Το ενδιαφέρον θα είναι εάν βγάλει από την παραίτηση και την απάθεια τους πολλούς εγκλωβισμένους που υπό το κράτος της οργής αδιαφορούν για κάθε τι πολιτικό και προγραμματικό που εκφωνείται.

Όσο θα ξετυλίγει, όμως, τις ιδέες και το σχέδιό της, και όσα θα αποκαλύπτονται τα πρόσωπα δίπλα της, όλα θα γίνουν πολύ πιό καθαρά.

Προκάλεσε εντύπωση, για παράδειγμα, το γεγονός πώς επέλεξε υψηλούς, ακόμα και επιθετικούς τόνους για δύο πρόσωπα και κόμματα που της στάθηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια που ως πρόεδρος του Συλλόγου των Οικογενειών των Θυμάτων αγωνιζόταν για την απόδοση δικαιοσύνης: την Ζωή Κωσταντοπούλου και τον Κυριάκο Βελόπουλο. Τι έγινε; Η ανάγκη για προσέλκυση ψηφοφόρων του “αντισυστημικού” χώρου προκαλεί αμνησία;

Όμως, τα σοβαρότερα είναι άλλα. Κατ’ αρχάς, το (σαφές) υπονοούμενο ότι η κυβέρνηση “κρατάει” τον Νίκο Ανδρουλάκη λόγω του σκανδάλου των υποκλοπών δεν συνιστά μόνο πολιτικό unfair, είναι ευτελές και ως αναπόδεικτο ισοδυναμεί με πολιτική πεζοδρομιακού κουτσομπολιού. Λογική, ως εκ τούτου, η επιθετική αντίδραση του ΠΑΣΟΚ που έστω και με καθυστέρηση κατανόησε ότι η Μαρία Καρυστιανού έχει προ καιρού περάσει την “κόκκινη γραμμή” από την “Μαρία των Τεμπών” στην πολιτική της καταγγελίας των πάντων.

Ακόμα πιό ενδιαφέρον είναι ότι αφιέρωσε σημαντικό μέρος της συνέντευξης στον Σπ. Χαριτάτο (Open) για να αποδομήσει τον Αλέξη Τσίπρα. Μίλησε γι΄ αυτόν μετρημένα και στοχευμένα επί 4,5 λεπτά! Το βασικό επιχείρημα γνωστό: πρόδωσε την ελπίδα του λαού με το τρίτο -το πιό καταστροφικό, έχει πει- μνημόνιο.

Εκείνο που δεν προκύπτει είναι εάν αυτό αποτελεί σχόλιο που επαναλαμβάνει από την φαρέτρα της Κωνσταντοπούλου, του Λαφαζάνη ή του Βαρουφάκη, ή εάν υπήρξε και η ίδια ψηφοφόρος του Τσίπρα το 2015. Διότι εάν δεν τον ψήφισε, κι αν δεν μάθουμε με ποιά πλευρά – του “Μένουμε Ευρώπη” ή του “όχι”– βρέθηκε στο δημοψήφισμα, το επιχείρημα ακόμα κι αν έχει κάποια λογική βάση είναι, εν τέλει, δανεικό και σκουριασμένο.

Και η εμμονή για τον Τσίπρα, βεβαίως, εξηγείται. Προσβλέπει σε τμήμα του εκλογικού ακροατηρίου που δυνητικά εμφανίζεται να ψηφίζει το νέο κόμμα του πρώην πρωθυπουργού. Πολλοί υπολογισμοί, όμως…

Και φτάνουμε στις ασάφειες και στα αναπάντητα ερωτήματα (που δεν διατυπώθηκαν): α. ποιό κόμμα της πρότεινε να προσχωρήσει, β. ποιό κόμμα της πρότεινε να αναλάβει το υπουργείο Δικαιοσύνης, γ. ποιοί επιχειρηματίες και πολιτικοί την πίεσαν να μην κατέλθει στον πολιτικό στίβο.