Στο σημείο βρέθηκε και η μητέρα της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, της 32χρονης εγκύου που χάθηκε μαζί με το αγέννητο παιδί της. Παρούσα ήταν και η κυρία Καραγιάννη, η γυναίκα που είχε βγει στο μπαλκόνι για να πάρει αέρα εκείνη τη μοιραία ημέρα. Μαζί με συγγενείς ανέβηκαν ξανά στον έκτο όροφο, εκεί όπου εργάζονταν τα θύματα, και μίλησαν για τις δραματικές στιγμές της 5ης Μαΐου, ζητώντας για ακόμη μία φορά δικαιοσύνη.

Η τραγωδία συνέβη κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων κατά των οικονομικών μέτρων για την υποογραφή μνημονίου.

Τα θύματα της επίθεσης, η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, η Παρασκευή Ζούλια και ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης, εγκλωβίστηκαν στον πρώτο όροφο και δεν κατάφεραν να διαφύγουν, σε αντίθεση με άλλους έντεκα εργαζόμενους και πολίτες που σώθηκαν την τελευταία στιγμή πριν οι φλόγες τυλίξουν το κτήριο.

Οι δράστες της εμπρηστικής επίθεσης, 16 χρόνια μετά, παραμένουν ασύλληπτοι, με τις οικογένειες να επαναλαμβάνουν το αίτημα για πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης.

   «Σήμερα τιμούμε τη μνήμη της Αγγελικής και του αγέννητου παιδιού της, της Παρασκευής και του Επαμεινώνδα. Τρεις συνάνθρωποί μας έφυγαν για τη δουλειά τους και δεν επέστρεψαν ποτέ», αναφέρει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής. Σημειώνει ότι «η μνήμη τους δεν αποτελεί απλώς ανάμνηση, είναι ευθύνη. Χρέος απέναντι στη Δημοκρατία. Χρέος για μια κοινωνία χωρίς μίσος και διχασμό, όπου η ανθρώπινη ζωή αποτελεί αδιαπραγμάτευτη αξία».

   «Η πλήρης αλήθεια και η απόδοση δικαιοσύνης δεν είναι μόνο απαίτηση είναι το ελάχιστο που οφείλουμε στη μνήμη τους και την ενότητα του λαού μας», καταλήγει ο κ. Ανδρουλάκης.

Θυμίζοντας όσα συνέβησαν στις 5 Μαΐου του 2010 όταν οι μαύροι καπνοί «στέρησαν, τελικά, τη ζωή από την Παρασκευή Ζούλια, από την έγκυο Αγγελική Παπαθανασοπούλου και τον Επαμεινώνδα Τσάκαλη. Τρεις αθώους εργαζόμενους της Marfin, που δολοφόνησε η διχαστική οργή και η τυφλή βία», ο πρωθυπουργός τονίζει ότι «η απώλειά τους γίνεται καθρέφτης των δεινών που φέρνει το μίσος των εχθρών της Δημοκρατίας. Μία διαρκής προειδοποίηση ότι ο μηδενισμός και ο ακραίος λόγος στρέφονται εναντίον της κοινωνίας και της πατρίδας συνολικά».

«Χρέος μας, τώρα, είναι να μην ξεχάσουμε, τιμώντας αυτούς που χάθηκαν τόσο άδικα. Αλλά και να αντισταθούμε σε όσους επιχειρούν να ναρκοθετήσουν και πάλι την ομαλότητα» καταλήγει ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Όλη η ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη για την τραγωδία της Marfin

Ήταν 5 Μαΐου του 2010 όταν ο χρόνος πάγωσε μέσα στους μαύρους καπνούς της Σταδίου. Αυτούς που στέρησαν, τελικά, τη ζωή από την Παρασκευή Ζούλια, από την έγκυο Αγγελική Παπαθανασοπούλου και τον Επαμεινώνδα Τσάκαλη. Από τρεις αθώους εργαζόμενους της Marfin, που δολοφόνησε η διχαστική οργή και η τυφλή βία.

Δεκαέξι χρόνια μετά, η απώλειά τους γίνεται καθρέφτης των δεινών που φέρνει το μίσος των εχθρών της Δημοκρατίας. Μία διαρκής προειδοποίηση ότι ο μηδενισμός και ο ακραίος λόγος στρέφονται εναντίον της κοινωνίας και της πατρίδας συνολικά. Αλλά και μέτρο της απόστασης που ευτυχώς έχουμε κατακτήσει από το χάος εκείνων των ημερών.

Χρέος μας, τώρα, είναι να μην ξεχάσουμε, τιμώντας αυτούς που χάθηκαν τόσο άδικα. Αλλά και να αντισταθούμε σε όσους επιχειρούν να ναρκοθετήσουν και πάλι την ομαλότητα. Να επιλέξουμε την πρόοδο από το χθες και, παρά τις δυσκολίες, να συνεχίσουμε να βαδίζουμε μπροστά με σιγουριά.

Όπως επισημαίνει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, «δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, καμία “ερμηνεία” για τέτοιες ενέργειες. Ο φανατισμός που οπλίζει χέρια και μετατρέπει τη διαφωνία σε θάνατο δεν μπορεί να γίνει ανεκτός σε μια δημοκρατία».

Σύμφωνα με τον κ. Μαρινάκη, «η μνήμη αυτής της τραγωδίας δεν επιτρέπει ουδετερότητα».

«Η δημοκρατία οφείλει να απαντά με αποφασιστικότητα απέναντι σε όσους επιλέγουν τη βία και επιχειρούν να τη νομιμοποιήσουν ή ακόμα και σε εκείνους που επενδύουν στο μίσος και την τοξικότητα. Γιατί κάθε λέξη μίσους που αφήνεται χωρίς αντίδραση, βρίσκει χώρο να ριζώσει μέσα στην κοινωνία», καταλήγει στην ανάρτησή του στο Facebook.

Από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες της τραγωδίας είναι εκείνη της υπαλλήλου που βγήκε στο μπαλκόνι ζητώντας βοήθεια, ενώ καπνοί και φλόγες είχαν τυλίξει το κτήριο. Η γυναίκα αυτή είναι η Μαρία Καραγιάννη, η οποία μίλησε για όσα έζησε εκείνη την ημέρα κάνοντας λόγο για «απόλυτο τρόμο» και «παράνοια».

Ειδικότερα, περιγράφοντας την κατάσταση όταν ξεκίνησαν όλα, είπε: «ήμουν στο υπόγειο και άκουσα πολύ δυνατούς κρότους από ισόγειο του κτηρίου και γυαλιά να σπάνε. Κλειδώσαμε το θησαυροφυλάκιο, και πήρα το 100 από το τηλέφωνο του υπογείου».

«Με ρωτούσαν “πόσοι είστε στο κτήριο; πόσοι είναι οι επιτιθέμενοι;”. Τους έλεγα “δεν βλέπω από τους καπνούς”. Προσπάθησα να πάρω την πυροσβεστική αλλά δεν λειτουργούσε πια το τηλέφωνο. Από το φόβο μου κινούμενη γρήγορα πήρα δυστυχώς το ασανσέρ για να πάω στον 3ο όροφο όπου ήξερα ότι υπήρχαν παράθυρα» συνέχισε.

Περιγράφοντας τι συνάντησε εκεί, ανέφερε: «όταν έφτασα εκεί υπήρχε πανζουρλισμός. Οι συνάδελφοι ήταν στρυμωγμένοι σε ένα διαδρομάκι μικρό για να βρουν διέξοδο από ένα δωμάτιο που λειτουργούσε ως αποθήκη. Εκεί ήταν ένα κλουβί για τις μονάδες κλιματισμού. Από ό,τι έμαθα ο Ηλίας ο συνάδελφός μας έσπασε με όλες του τις δυνάμεις αυτή την καταπακτή και σιγά-σιγά βοηθώντας ο ένας τον άλλο βγήκαμε σε ένα μπαλκόνι 1Χ2 με κάτι λόγχες και σκαρφάλωναν τα κακόμοιρα για να ανέβουν σε ένα ελενίτ και να βγουν στη Χρήστου Λαδά».

Στη συνέχεια, όπως είπε, προσπάθησε να πάει στο κεντρικό μπαλκόνι της Σταδίου αφού είχε δει έναν συνάδελφο στο κεντρικό μπαλκόνι που μιλούσε στο τηλέφωνο.

«Ήθελα το τηλέφωνο αυτό για να πάρουμε κάποιον να του πούμε ότι κινδυνεύουμε. Δεν θυμάμαι αν κατάφερα να περιγράψω την κατάσταση και μετά από λεπτά το απόλυτο χάος. Να φυσάει ο καπνός, να μην βλέπουμε αν μπορούμε να πάμε στο διπλανό κτήριο. Δεν βλέπαμε πού να πατήσουμε. Τρεις από τους πέντε που ήμασταν στο μπαλκόνι κατάφεραν με κίνδυνο της ζωής τους από ένα μικρό περβάζι να περάσουν στο μπαλκόνι του διπλανού κτηρίου», συνέχισε.

“Σκεφτόμουν ότι στην επόμενη ανάσα δεν θα μπορέσω”

«Εμείς οι δύο οι τελευταίες που μείναμε στο μπαλκόνι, δεν βλέπαμε, είχε πυκνώσει ο καπνός, δεν μπορούσες να αναπνεύσεις. Σκεφτόμουν ότι στην επόμενη ανάσα δεν θα μπορέσω. Όλη αυτή για 40 λεπτά… Να λέω “πού είναι η πυροσβεστική;” Ζούσαμε τον απόλυτο τρόμο για 40 λεπτά, εκεί το υπολογίζω», συμπλήρωσε.

«Εκείνη την ώρα έλεγες ή θα σωθώ ή το επόμενο δίλεπτο δεν θα έχω ανάσα και θα πέσω κάτω. Ήταν τραγικές οι στιγμές, ο απόλυτος τρόμος, παράνοια. Εμένα με έβγαλαν τελευταία οι πυροσβέστες από το εσωτερικό του κτηρίου. Ήταν τέτοια η ένταση της φωτιάς που τα πάντα στο κτήριο ήταν σαν να έχει γίνει βομβαρδισμός. Πατούσες συντρίμμια… Αδιανόητο… Τις επόμενες ημέρες είδαμε ότι είχαν σπάσει τα μάρμαρα από τη σκάλα πιθανολογώ από την θερμοκρασία…».

Εξηγώντας πώς κατέβηκε, είπε: «μου έβαλαν μια αντιασφυξιογόνα μάσκα, ένα μπουφάν στην πλάτη και φωτίζοντας τον δρόμο που μπορούσα να περπατήσω, υποβασταζόμενη κατάφερα να με κατεβάσουν κάτω».

Δείτε την ανάρτηση για την θλιβερή επέτειο του υπουργού Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος δημοσίευσε το βίντεο με την Μαρία Καραγιάννη να μιλάει για την τραγωδία.

Από τη Marfin έως σήμερα: Η διαχρονική απειλή της Άκρας Αριστεράς

Σήμερα, 5 Μαΐου 2025, συμπληρώνονται 15 χρόνια από ένα από τα πιο μαύρα κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Στις 5 Μαΐου 2010, μέσα στο φως της ημέρας και στη σκιά μιας μεγάλης διαδήλωσης κατά των… pic.twitter.com/svgumGV4OC

— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) May 5, 2025

Ανάρτηση του Κυρ. Μητσοτάκη

«Δεκαπέντε χρόνια από το έγκλημα της Marfin, η δολοφονία αθώων συμπολιτών μας πληγώνει τη συλλογική μας συνείδηση. Δηλώνει, δυστυχώς, τα εμπόδια που συναντά η μάχη της Πολιτείας με τη μάστιγα της τρομοκρατίας. Όμως κρατά ζωντανή τη μνήμη και την απόφαση της Δημοκρατίας να νικήσει τους σκοτεινούς υπονομευτές της», τονίζει σε ανάρτησή του στο Facebook ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

«Η Παρασκευή Ζούλια, η έγκυος Αγγελική Παπαθανασοπούλου και ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης είναι πάντα εδώ, απαιτώντας δικαίωση. Όπως εδώ είναι και τα διδάγματα του χθες, που πρέπει να μετατραπούν σε δύναμη του σήμερα. Μέχρι ο διχασμός, το μίσος και η τυφλή βία να ξεριζωθούν, επιτέλους, από την κοινωνία», υπογραμμίζει ο πρωθυπουργός.

Αναλυτικά η ανάρτηση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης έχει ως εξής:

«Αν το έγκλημα στη Marfin είχε διαπραχθεί από ακροδεξιούς -κι όχι ακροαριστερούς- φασίστες, οι πλατείες θα γέμιζαν κάθε χρόνο ανήμερα της επετείου! Θα ακούγαμε συνθήματα για τη δημοκρατία, για την ανάγκη να μην ξαναζήσουμε τέτοια τραγωδία, για να βρεθούν και να τιμωρηθούν οι δράστες που έκαψαν ζωντανούς την εγκυμονούσα Αγγελική Παπαθανασοπούλου, τον Επαμεινώνδα Τσάκαλη και την Παρασκευή Ζούλια! Για το έγκλημα αυτό, όμως, οι συνήθως «ευαίσθητοι» επέλεξαν τη σιωπή. Δυστυχώς, φαίνεται πως στον τόπο μας υπάρχουν ακόμα αρκετοί που υποστηρίζουν την τυφλή βία. Άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο φανερά. Αρκεί, με τη λογική τους, αυτοί που ασκούν βία να είναι «από τη σωστή πλευρά». Δυστυχώς!

Το έγκλημα στη Marfin, σαν σήμερα πριν από 15 χρόνια, δεν ήταν βέβαια ένα μεμονωμένο περιστατικό. Ήταν η τραγική συνέπεια μιας εποχής όπου, με αφορμή την κρίση, κυριάρχησε ο διχαστικός λόγος, η πόλωση και η τοξικότητα. Σήμερα, η Ελλάδα είναι μια διαφορετική χώρα. Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένοι οι οποίοι θεωρούν πως η πολιτική αστάθεια, η αμφισβήτηση των θεσμών και οι πλατείες του λαϊκισμού και της αγανάκτησης, είναι το όχημα για να αποκομίσουν μικροπολιτικά οφέλη. Έχουμε καθήκον, όλοι οι δημοκρατικοί πολίτες, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, να μην επιτρέψουμε η Ελλάδα να ξαναγυρίσει πίσω στα σκοτεινά χρόνια του διχασμού. Οφείλουμε να κοιτάμε μπροστά και να χτίζουμε ένα μέλλον με δημοκρατία – που διαθέτει πάντοτε τις αναγκαίες βαλβίδες εκτόνωσης- με ενότητα και με ανθρωπιά.

Αν καταλάβουμε όλοι ότι η βία δεν έχει χρώμα και ότι δεν είναι η λύση, αλλά ένα ακόμα βαρύ πρόβλημα, τότε θα μπορέσουμε να πούμε με βεβαιότητα πως το «ποτέ ξανά» δεν θα είναι απλώς ένα σύνθημα. Αλλά η πραγματικότητα στην πατρίδα μας!», καταλήγει ο κ. Χατζηδάκης.

Σε ανάρτησή του στα social media, ο πρωθυπουργός στάθηκε στα «εμπόδια που συναντά η μάχη της Πολιτείας με τη μάστιγα της τρομοκρατίας», επισημαίνοντας παράλληλα πως «εδώ είναι και τα διδάγματα του χθες, που πρέπει να μετατραπούν σε δύναμη του σήμερα».

Η δήλωση του πρωθυπουργού

«Δεκαπέντε χρόνια από το έγκλημα της Marfin, η δολοφονία αθώων συμπολιτών μας πληγώνει τη συλλογική μας συνείδηση. Δηλώνει, δυστυχώς, τα εμπόδια που συναντά η μάχη της Πολιτείας με τη μάστιγα της τρομοκρατίας. Όμως κρατά ζωντανή τη μνήμη και την απόφαση της Δημοκρατίας να νικήσει τους σκοτεινούς υπονομευτές της.

Η Παρασκευή Ζούλια, η έγκυος Αγγελική Παπαθανασοπούλου και ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης είναι πάντα εδώ, απαιτώντας δικαίωση. Όπως εδώ είναι και τα διδάγματα του χθες, που πρέπει να μετατραπούν σε δύναμη του σήμερα. Μέχρι ο διχασμός, το μίσος και η τυφλή βία να ξεριζωθούν, επιτέλους, από την κοινωνία».

Δεκαπέντε χρόνια από το έγκλημα της Marfin, η δολοφονία αθώων συμπολιτών μας πληγώνει τη συλλογική μας συνείδηση. Η Παρασκευή Ζούλια, η έγκυος Αγγελική Παπαθανασοπούλου και ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης είναι πάντα εδώ, απαιτώντας δικαίωση. pic.twitter.com/u0gVWe9tUE

— Prime Minister GR (@PrimeministerGR) May 5, 2025

Αναλυτικά ανέφερε:

Δεκαπέντε χρόνια από το έγκλημα της Marfin, η δολοφονία αθώων συμπολιτών μας πληγώνει τη συλλογική μας συνείδηση. Δηλώνει, δυστυχώς, τα εμπόδια που συναντά η μάχη της Πολιτείας με τη μάστιγα της τρομοκρατίας. Όμως κρατά ζωντανή τη μνήμη και την απόφαση της Δημοκρατίας να νικήσει τους σκοτεινούς υπονομευτές της.

Η Παρασκευή Ζούλια, η έγκυος Αγγελική Παπαθανασοπούλου και ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης είναι πάντα εδώ, απαιτώντας δικαίωση. Όπως εδώ είναι και τα διδάγματα του χθες, που πρέπει να μετατραπούν σε δύναμη του σήμερα. Μέχρι ο διχασμός, το μίσος και η τυφλή βία να ξεριζωθούν, επιτέλους, από την κοινωνία.

Μεταξύ άλλων στην απόφαση του Αρείου Πάγου σημειώνεται πως «το Εφετείο υπό τις προεκτεθείσες παραδοχές του, στέρησε την προσβαλλόμενη απόφαση από νόμιμη βάση, καθόσον διέλαβε ανεπαρκείς, ασαφείς και αντιφατικές αιτιολογίες, ως προς το κρίσιμο ζήτημα της αδικοπρακτικής ευθύνης της πρώτης αναιρεσίβλητης μισθώτριας τράπεζας και των μελών του ΔΣ αυτής (δευτέρου, τρίτου, τετάρτου και πέμπτου των αναιρεσίβλητων), ως προς τις αποδιδόμενες σ’ αυτούς παραλείψεις, που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο, ως προς τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 914, 330, 300, 297 και 298 του ΑΚ, τις οποίες εσφαλμένα δεν εφάρμοσε κι έτσι παραβίασε αυτές εκ πλαγίου.

Όπως τονίζεται «στην ένδικη περίπτωση, στην οποία επρόκειτο για χώρους εργασίας που χρησιμοποιούνταν ήδη πριν από την 1-1-1995, υπήρχε υποχρέωση “να μην κλειδώνονται” οι έξοδοι κινδύνου, “ούτως ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν ανεμπόδιστα ανά πάσα στιγμή”.

Η υποχρέωση αυτή είχε ενσωματωθεί και στο άρθρο 10 παρ.6 του “εγχειρίδιου ασφαλείας προσωπικού, πελατείας και περιουσίας” της Τράπεζας, που ήταν σε ισχύ κατά το χρόνο του συμβάντος. Ακόμη, σύμφωνα με το άρθρο 12 -παρ.2 της ΠυρΔ 3/1981, πρέπει να τοποθετείται υδροδοτικό πυροσβεστικό δίκτυο σε αίθουσες συγκεντρώσεως κοινού των κατηγοριών Β’ και Γ (χωρητικότητας 201 ατόμων και άνω, δηλαδή όχι της κατηγορίας Α’, όπως εν προκειμένω) και, επί πλέον, α) σε αίθουσες συγκεντρώσεως κοινού ανεξαρτήτως κατηγορίας, εφ’ όσον βρίσκονται σε όροφο κτιρίου που υπερβαίνει σε ύψος τα 20 μέτρα και β) σε αίθουσες οιουδήποτε ορόφου, των οποίων η προσέγγιση με εύκαμπτους σωλήνες, τροφοδοτούμενους με νερό από το εξωτερικό του κτιρίου, είναι δυσχερής.

Και πάλι, όμως, από την υποχρέωση αυτή (όπως και από την εναλλακτική υποχρέωση τοποθέτησης εύκαμπτου σωλήνα μήκους 15 μέτρων,1 με ακροφύσιο, του οποίου η άλλη άκρη πρέπει να προσαρμόζεται μονίμως σε κρουνό της εσωτερικής υδραυλικής εγκατάστασης, τοποθετημένο προς το σκοπό αυτό, άρθρο 12 παρ.3 της ΠυρΔ 3/1981) απαλλάσσονται όσοι εκμεταλλεύονται αίθουσες συγκέντρωσης κοινού με πληθυσμό μικρότερο των 50 ατόμων, στις οποίες θεωρείται αρκετή η πρόβλεψη τουλάχιστον 2 φορητών πυροσβεστήρων ξηράς κόνεως (άρθρο 12 παρ.1 περ. δ’ της ΠυρΔ 3/1981). Τέλος, σύμφωνα με το άρθρο 14 της ΠυρΔ 3/1981, οι διευθυντές και οι επιχειρηματίες αιθουσών συγκεντρώσεως κοινού, κατά την έννοια της ΠυρΔ, υποχρεούνται να οργανώνουν και εκπαιδεύουν το προσωπικό τους, συνεχώς, σε θέματα πυροπροστασίας, κατάσβεσης πυρκαγιών, εκκένωσης των χώρων κ.λπ.»

Για τους λόγους αυτούς «αναιρεί την υπ’ αριθ. 5541/2020 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, κατά τα λοιπά. Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Μονομελές Εφετείο Αθηνών, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλο δικαστή, εκτός εκείνου που εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση».

Όσοι σπεύδουν να απαντήσουν πως οι καταγγελίες σε βάρος του “σελέμπριτι” ευρωβουλευτή για βιασμό, ξυλοδαρμό και εργασιακό εκφοβισμό (που έχουν δει ή θα δουν το φως της δημοσιότητας) θα είναι το βασικό μενού της αντιπαράθεσης μεταξύ Ν.Δ και ΣΥΡΙΖΑ, και μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, μάλλον κάνουν λάθος.

Στα πολιτικά και δημοσιογραφικά γραφεία κυκλοφορούν ήδη φήμες πως θα δούμε ακόμα πιο τοξικές εκδοχές αυτής της αντιπαράθεσης. Λέγεται, για παράδειγμα, πως οσονούπω θα υπάρξουν εξελίξεις σχετικά με το έγκλημα της Marfin (αυτό που πριν δύο χρόνια είχε υποσχεθεί πως θα διαλευκάνει ο τότε υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοϊδης χωρίς να υπάρξει έκτοτε η παραμικρή πρόοδος) που θα φέρουν σε δύσκολη θέση κάποιους στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η διασπορά της “είδησης” έχει ξεκινήσει ως τροχιοδεικτική βολή και πιθανότατα έπεται συνέχεια.

Επίσης, κυκλοφορεί έντονα η φήμη πως θα προκύψουν “αποκαλυπτικά” δημοσιεύματα από βρετανικά ταμπλόϊντ που θα προκαλέσουν αναταράξεις στον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Φαίνεται πως κάποιοι έχουν πιάσει δουλειά επ΄ αυτού και το θέμα (εφόσον δεν αποδειχθεί πυροτέχνημα εκφοβισμού) ίσως είναι “ουρά” του σκανδάλου των υποκλοπών.