Η υπενθύμιση είναι χρήσιμη με αφορμή δημοσίευμα του Politico για την εξέλιξη των σχέσεων των ευρωπαϊκών ηγεσιών με την στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ υπό τον τίτλο “Η Ελλάδα επενδύει στο MAGA, ενώ άλλες ευρωπαϊκές χώρες απομακρύνονται από τον Τραμπ”. Κατά πόσο ο Πάλμερστον είχε δίκιο και για να ερμηνευτεί η στενή σχέση της ελληνικής κυβέρνησης με την Ουάσιγκτον μπορεί κανείς να αξιολογήσει σε ποιό βαθμό είναι συμφέρουσα για εμάς.

Οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις δεν ήταν ποτέ αδιάφορες για καμία κυβέρνηση εδώ και δεκαετίες, επί της ουσίας η Ελλάδα κοίταζε πάντοτε προς τη Δύση, πέραν του Ατλαντικού, την ώρα που προσπαθούσε να εδραιωθεί ως μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας. Υπό την έννοια αυτή η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν κάνει κάτι που να συνιστά στροφή από την στρατηγική προηγούμενων κυβερνήσεων. Ακόμα και ο Αλέξης Τσίπρας όταν επισκέφθηκε τον Λευκό Οίκο (κατά την πρώτη θητεία Τραμπ και αφού είχε προηγηθεί η πολύ σημαντική συνεισφορά του προκατόχου του Μπάρακ Ομπάμα στην αποφυγή καταστροφικής σύγκρουσης με τους ευρωπαίους δανειστές και το ΔΝΤ) είχε αναγκαστεί να διορθώσει παλαιότερες δηλώσεις του με το περίφημο “Διαπίστωσα από τη συνάντηση που είχα με τον Πρόεδρο ότι ο τρόπος του, η προσέγγισή του στα πράγματα, μπορεί ορισμένες φορές να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό.“

Όντως, όπως γράφει το Politico, ακόμα και ένθερμοι θιασώτες του MAGA, όπως η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, ή ο Γερμανός Καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, απομακρύνονται από τον Αμερικανό πρόεδρο λόγω των φαραωνικών συνεπειών που προκαλεί στην Ευρώπη η παράνομη επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν που εξελίχθηκε σε έναν περιφερειακό πόλεμο απρόβλεπτης κατάληξης.

Αναμφίβολα, η Ελλάδα ασκεί ηπιότερη έως ανεκτική πολιτική έναντι της Ουάσιγκτον. Εκ πρώτης όψεως υπάρχουν αρκετά σοβαροί λόγοι συμφέροντος που δεν πρέπει να υποτιμώνται: Αφενός, οι συμφωνίες με την Chevron, τα θηριώδη συμβόλαια για το αμερικανικό LNG και ο “κάθετος διάδρομος” σε συνδυασμό με την ενίσχυση του γεωπολιτικού μας αποτυπώματος στην περιοχή, αφετέρου ο άξονας με το Ισραήλ και την Κύπρο που φαίνεται να δημιουργεί ζώνη ασφαλείας απέναντι στην Τουρκία.

Ως προς αυτά, ο “κυνισμός” ή η Realpolitik, της ομιλίας Πάλμερστον στην Βουλή των Κοινοτήτων πριν περίπου 180 χρόνια ταιριάζουν γάντι. Όμως, καλό είναι να ανατρέχουμε στο σύνολο των συνθηκών μιας ιστορικής στιγμής και περιόδου για να αντλούμε μικρές αλλά χρήσιμες διδαχές.

Τότε, ο Πάλμερστον, κατηγορούμενος από την αντιπολίτευση για την ακραία φιλορωσική του στάση, έπρεπε να εξηγήσει ποιά στάση θα τηρούσε η Βρετανία έναντι των Γάλλων επαναστατών που μόλις είχαν ρίξει τον Λουδοβίκο Φίλιππο. Και η ιστορική ρήση του διατυπώθηκε ακριβώς για να δείξει ότι η Αγγλία θα μπορούσε εύκολα να εγκαταλείψει σχέσεις με άλλες χώρες, όπως η Ρωσία, και να συνταχθεί υπέρ των επαναστατών στο Παρίσι εάν κάτι τέτοιο ήταν προς το συμφέρον της. Τότε, η ομιλία Πάλμερστον θεωρήθηκε ένας μικρός πολιτικός θρίαμβος και κέρδισε την πλειοψηφία της Βουλής των Κοινοτήτων.

Η ιστορία, όμως, έχει και συνέχεια που μας αφορά. Η κατά τον Βρετανό υπουργό Εξωτερικών υπεράσπιση πάση θυσία και με επίδειξη ισχύος των συμφερόντων της αυτοκρατορίας βρέθηκε να έχει εφαρμογή και στη σχέση της τότε πτωχής και μικρής Ελλάδας με την Βρετανία.

Το 1847, πάμφτωχοι πολίτες επιτέθηκαν στο σπίτι του Δον Πατσίφικο, ενός Εβραίου εμπόρου που είχε γεννηθεί στο Γιβραλτάρ και ως εκ τούτου θεωρούνταν Βρετανός υπήκοος. Εκείνοι που επιτέθηκαν στο σπίτι του τον είχαν θεωρήσει υπεύθυνο για την απαγόρευση ενός λαϊκού εθίμου του Πάσχα (“το κάψιμο του Ιούδα”), κάτι που είχε συμπέσει με την επίσκεψη αντιπροσωπείας του Οίκου Ρότσιλντ που είχαν έρθει στην Αθήνα για την σύναψη δανείου με την τότε κυβέρνηση.

Ο Πατσίφικο ζήτησε από το ελληνικό κράτος μια εξωπραγματική αποζημίωση για τις ζημιές, περίπου 900.000 δραχμές, όταν ο κρατικός προϋπολογισμός δεν ξεπερνούσε τα 18 εκατ.!

Ο Πάλμερστον χρησιμοποίησε αυτή την ασήμαντη αφορμή για να πιέσει τον Όθωνα, που τότε ακολουθούσε φιλορωσική και φιλογαλλική πολιτική. Έτσι, τον Ιανουάριο του 1850, ο βρετανικός στόλος υπό τον ναύαρχο Ουίλιαμ Πάρκερ απέκλεισε τον Πειραιά και κατέσχεσε ελληνικά εμπορικά πλοία, προκαλώντας οικονομική ασφυξία στη χώρα, μία ανελέητη και εκτός κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου (της εποχής) επέμβαση σε τρίτη χώρα που ονομάσθηκε “Παρκερικά”.

Ο Μακρυγιάννης έλεγε, μάλιστα, τα εξής για να περιγράψει την αγγλική επέμβαση και την καταστροφή που είχε προκαλέσει: “…και ένας μεγάλος στόλος των σκύλων μας έχουν μπλόκον οπούναι περίπου από τρεις μήνες και μας πήραν όλα τα καράβια και μας κατακερμάτισαν όλο το εμπόριο και τζαλαπάτησαν την σημαίαν μας και πεθαίνουν της πείνας οι ανθρώποι των νησιών και εκείνοι οπούχουν τα καράβια τους γκιζερούν εις τους δρόμους και κλαίνε με μαύρα δάκρυα…”.

Ήταν, δε, τέτοια η αγγλική βία που ευρωπαϊκές εφημερίδες κατέκριναν τον Πάλμερστον. Η Morning Chronicle, για παράδειγμα, έγραψε ειρωνικά: “…θα κάναμε μεγάλο λάθος αν δεν καταλαβαίναμε πως κι αυτός ακόμη ο λόρδος Πάλμερστον πρέπει, τώρα, να λυπάται και να ντρέπεται, γιατί διέθεσε ολόκληρη τη δύναμη κρούσης του αγγλικού στόλου για τα έπιπλα του Πατσίφικο”. Και το περιοδικό Revue des Deux Mondes: “Βλέπουμε κράτος αδύνατο κι απροστάτευτο να προσβάλλεται βάναυσα από καταπληκτικό στόλο. Και γιατί; Μα για μια οικτρή υπόθεση, για τις παράνομες και γελοίες απαιτήσεις κάποιου Εβραίου Πατσίφικο. Που είναι το δίκιο των εθνών αν η Αγγλία θα αποφασίζει από μόνη της τι είναι ορθό και δίκαιο;”– πόσο μοιάζουν οι εποχές…

Όταν ο Πάλμερστον επικρίθηκε από την αντιπολίτευση στη Βρετανία για την ασύμμετρη ως προς την βία επίθεση στην Ελλάδα δήλωσε πώς “Civis Romanus sum” (Είμαι Ρωμαίος πολίτης). Υιοθέτησε, δηλαδή, τον γνωστό κυνισμό της αυτοκρατορικής Ρώμης που επενέβαινε σε κάθε γωνιά των κατακτημένων εδαφών για να υπερασπιστεί αυτό που εκείνη θεωρούσε δίκαιο για κάθε υπήκοό της. Η Ελλάδα, τότε, διασύρθηκε και ταπεινώθηκε, αναγκάστηκε, δε, να πληρώσει την υπέρογκη αποζημίωση στον Πατσίφικο, κάτι που κλόνισε έτι περαιτέρω την παραπαίουσα οικονομία της. Και για αρκετούς καθ ‘ ημάς αυτό έγινε μάθημα. Ό,τι, δηλαδή, οι λεγόμενες “Προτάτιδες δυνάμεις” (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) δεν ήταν πραγματικοί φίλοι αλλά ανταγωνιστές ισχύος και επιρροής που εύκολα μετέτρεπαν χώρες σε πιόνια τους και εξίσου εύκολα τις εγκατέλειπαν.

Τα συμπεράσματα δικά σας…

*Η ρήση Πάλμερστον όπως εκφωνήθηκε στα αγγλικά: “We have no eternal allies, and we have no perpetual enemies. Our interests are eternal and perpetual, and those interests it is our duty to follow.”

Μία σειρά από βαθιά ρήγματα και συγκρούσεις – που δοκιμάζουν την ατζέντα του Ντόναλντ Τραμπ με τον πόλεμο στο Ιράν να είναι στην κορυφή –  είναι έτοιμα να διαλύσουν τους MAGA ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του 2026. Και σε αυτά έρχονται να προστεθούν και οι γυναίκες του κινήματος. 

Γυναίκες που κάποτε υπήρξαν από τις πιο θερμές υποστηρίκτριες του Τραμπ, αλλά σήμερα δεν διστάζουν να τον αμφισβητήσουν δημόσια, με αιχμή κυρίως τη στάση του απέναντι στη σύγκρουση με το Ιράν. Όπως σημειώνει το Axios, καθώς το μιντιακό οικοσύστημα που επί χρόνια ενίσχυε το προφίλ του προέδρου των ΗΠΑ παρουσιάζει ρωγμές, ένα νέο «θηλυκό» ρεύμα επιρροής αρχίζει να διαμορφώνεται στο εσωτερικό της συντηρητικής Αμερικής.

Οι νέες φωνές

Γυναίκες όπως η Μέγκιν Κέλι και Κάντας Όουενς καταγράφουν εκρηκτική άνοδο στην απήχησή τους, διεκδικώντας ρόλο όχι απλώς σχολιαστή, αλλά διαμορφωτή ατζέντας.

Η Όουενς, με ένα podcast που συγκαταλέγεται στα ταχύτερα αναπτυσσόμενα της συντηρητικής σκηνής, επενδύει σε περιεχόμενο υψηλής έντασης και αντιπαράθεσης, συχνά αγγίζοντας τα όρια της συνωμοσιολογίας. Η Κέλι, από την άλλη, αξιοποιεί τη δύναμη του βίντεο και των ψηφιακών πλατφορμών, συγκεντρώνοντας εκατοντάδες εκατομμύρια προβολές.

Κοινός παρονομαστής; Η αποστασιοποίηση – ή και η ανοιχτή κριτική – προς τον ίδιο τον Τραμπ.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι η μετατόπιση. Οι ίδιες φωνές που κάποτε λειτουργούσαν ως πολλαπλασιαστές του μηνύματος του MAGA, σήμερα επιλέγουν πιο ανεξάρτητη στάση.

Όπως βέβαια τονίζουν δεν είναι οι ίδιες που άλλαξαν θέσεις και απόψεις, αλλά ο Αμερικανός πρόεδρος εκείνος που έπαθε «μετάλλαξη».

Η Όουενς κατηγορεί τον Τραμπ ότι παραπλάνησε τη βάση του σε κρίσιμα ζητήματα. Η Κέλι δεν διστάζει να τον χαρακτηρίσει «ευκολόπιστο» στην εξωτερική πολιτική. Το μήνυμα είναι σαφές: η επιρροή δεν είναι πλέον άνευ όρων. Και οι δύο πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν σε έναν καταστροφικό πόλεμο που στην πραγματικότητα ήθελε μόνο το Ισραήλ.

Σημειώνουν δε ότι προηγούμενοι πρόεδροι – παρόλο που είχαν υποχωρήσει σε πολλά αιτήματα του Νετανιάχου – είχαν αρνηθεί να φτάσουν μέχρι τον πόλεμο με το Ιράν.

Παράλληλα, μια δεύτερη κατηγορία γυναικών επιλέγει διαφορετική προσέγγιση, σημειώνει το Axios. Αντί για ευθεία πολιτική αντιπαράθεση, επενδύει σε θέματα καθημερινότητας, ταυτότητας και τρόπου ζωής.

Η Κέιτι Μίλερ, πρώην συνεργάτιδα του Τραμπ, ποντάρει ακριβώς σε αυτό: στη σύνδεση της συντηρητικής ιδεολογίας με την καθημερινότητα των γυναικών. Παρόμοια, προσωπικότητες όπως η Ντάνα Περίνο, ενισχύουν την επιρροή τους μέσα από βιβλία, podcasts και streaming περιεχόμενο.

Ο στόχος είναι σαφής: οι γυναίκες ψηφοφόροι, ένα κοινό όπου οι Δημοκρατικοί παραδοσιακά είχαν προβάδισμα – αλλά πλέον όχι τόσο άνετο.

Παρά την άνοδο αυτών των φωνών, η εικόνα παραμένει άνιση. Το οικοσύστημα του MAGA εξακολουθεί να κυριαρχείται από άνδρες. Ωστόσο, ταχύτερα αναπτυσσόμενα formats –  ιδιαίτερα τα podcasts – δείχνουν ότι οι γυναίκες κερδίζουν έδαφος και μάλιστα γρήγορα.

Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό μήνυμα, σημειώνει το Axios. Δεν πρόκειται απλώς για μια εσωτερική αναδιάταξη, αλλά για μια μετατόπιση ισχύος που θα καθορίσει την επόμενη φάση του κινήματος.

Αυτό που καταγράφεται στις ΗΠΑ σε ότι αφορά το μιντιακό σκέλος του MAGA έχει σημασία, διότι η πολιτική δύναμη του Τραμπ εξαρτάτο πάντα, περισσότερο από ένα αποκεντρωμένο οικοσύστημα Μέσων Ενημέρωσης- κάποιους δημοσιογράφους, ραδιοφωνικούς παραγωγούς, κυριως podcasters, εκπομπάρχες σε ιντερνετικές πλατφόρμες και ακτιβιστές που μεταφέρουν το αφήγημα του σε εκατομμύρια αφοσιωμένους ψηφοφόρους- και λιγότερο από τους κομματικούς μηχανισμούς, σύμφωνα με τον Axios.

Στην αρχή της δεύτερης θητείας του Τραμπ, αυτή η συμμαχία ήταν συμπαγής, ισχυρή και σίγουρη. Εκτιμάται ότι χάρη σε αυτό το μιντιακό σύστημα ο Τραμπ ξαναέγινε ένοικος του Λευκού Οίκου και πίστευαν ότι θα ανταποδώσει την εμπιστοσύνη τους.

Έπειτα από τις τελευταίες εξελίξεις, οι πιο ισχυρές «φωνές» προσπαθούν να συγκρατήσουν τον Τραμπ σε έλεγχο, αν όχι να τον ανατρέψουν, κατηγορώντας τον ότι πρόδωσε τις υποσχέσεις για το «America First» πάνω στο οποίο δομήθηκε το Κίνημα MAGA.

Υπο άλλες συνθήκες, δηλαδή  μεμονωμένα περιστατικά, πιθανόν και να είχαν αγνοηθεί. Καταγράφεται όμως μαζικότητα εξαιτίας της οποίας εκτιμάται ότι μπορεί να σχηματιστεί υπαρξιακή απειλή για το  MAGA.

Τη Δευτέρα ο πρώην δημοφιλής παρουσιαστής του FOX News, Τάκερ Κάρλσον, με τις συντηρητικές απόψεις, σε μονόλογο του, διάρκειας 43 λεπτών, στην εκπομπή του στο κανάλι του TCN στο YouTube με τους 5,5 εκατ. εγγεγραμμένους χρήστες, χαρακτήρισε την ρητορική του Τραμπ για το Ιράν ως ηθικά διεφθαρμένη και «σατανική».

Εξέφρασε την προσωπική του οργή για την ανάρτηση του Τραμπ το Πάσχα (των Καθολικών), στην οποία απειλούσε να φέρει την «κόλαση» στο Ιράν, και προέτρεψε τους Αμερικανούς αξιωματούχους να αγνοήσουν οποιαδήποτε διαταγή που θα μπορούσε να οδηγήσει στο θάνατο αμάχων. «Οι Αμερικανοί Χριστιανοί είναι ανάγκη να κατανοήσουν που μας σύρει ο Τράμπ» σημείωσε ο Κάρλσον, τονίζοντας ότι «η βεβήλωση του Πάσχα ήταν το πρώτο βήμα προς τον πυρηνικό πόλεμο».

Ο Άλεξ Τζόουνς, ένας ακροδεξιός συνωμοσιολόγος που αφιέρωσε χρόνια υπερασπιζόμενος τον Τραμπ, ξέσπασε σε λιγμούς  στον αέρα του vidcast του  «INFO WARS» καθώς χαρακτήρισε τον πρόεδρο ως «κίνδυνο για τη λογική» που πρέπει να απομακρυνθεί από το αξίωμα. Περιέγραψε τον Τραμπ ως  έναν άνθρωπο που  θαύμαζε όπως τον πατέρα και τον παππού του τον οποίον, όμως  δεν «αναγνωρίζει» τον τελευταίο χρόνο.

Η Μαρτζόρι Τέιλορ Γκριν,  πρώην βουλευτής  των Ρεπουμπλικανικών, κάποτε  από τους πιο αφοσιωμένους υποστηρικτές  του Τραμπ στο Κογκρέσο, χαρακτήρισε τη ρητορική του «σατανική και τρελή» την Τρίτη και απαίτησε την απομάκρυνσή του επικαλούμενη την 25^η    Τροπολογία  του Συντάγματος των ΗΠΑ. 

Η Κάντας Όουενς, μια άλλη απογοητευμένη πιστή του Τραμπ με εκατομμύρια ακόλουθους στα podcast, χαρακτήρισε τον πρόεδρο «ψυχοπαθή γενοκτόνο» και ζήτησε την παρέμβαση του Κογκρέσου και του στρατού.

Η «εξέγερση»  εκτείνεται πέρα από τους καθαρόαιμους υποστηρικτές του MAGA, σε ένα σύμπλεγμα podcasters, κωμικών και influencers της «μανόσφαιρας» που βοήθησαν να γίνει αποδεκτός ο Τραμπ από νεότερους, λιγότερο ομοϊδεάτες,  ψηφοφόρους το 2024.

Ο Τζο Ρόγκαν, ο «κολοσσός» των podcast που έδωσε ίσως την πιο σημαντική υποστήριξη στον Τραμπ το 2024, χαρακτήρισε τον πόλεμο με το Ιράν «τρελό, με βάση το πρόγραμμα με το οποίο κατέβηκε» και είπε ότι οι υποστηρικτές αισθάνονται «προδομένοι».  «Η φράση «Κάνουμε την Αμερική Σπουδαία» βρωμάει», είπε και συνέχισε λέγοντας ότι «η Αμερική είναι σπουδαία, έτσι κι αλλιώς. Να την κάνει σπουδαιότερη, αμφιβάλλω. Αλλά παραλαμβάνοντας μια σπουδαία  Αμερική και μετατρέποντας σε σ@#$τα εξαιτίας μερικών ανεγκέφαλων, αδιάφορων τύπων, ενώ υπάρχουν γνήσιοι  πατριώτες , γα@#$τα».

Ο Τιμ Ντίλον, ένας κωμικός κατά του κατεστημένου, δημοφιλής  για τις αφιλτράριστες εκρήξεις του, ήταν καυστικός — χαρακτηρίζοντας την υπόσχεση του Τραμπ «America First» ως «τη μεγαλύτερη απάτη στην ιστορία».

Και αυτοί είναι ελάχιστοι ανάμεσα σε πάμπολλους  υποστηρικτές του στον ευρύτερο χώρο των ΜΜΕ οι οποίοι πλέον στέκονται «απέναντι» του. Δεν είναι διόλου τυχαίοι. Τα αμερικανικά ΜΜΕ κατατάσσουν τους επικριτές του στην ελίτ των influncers του MAGA.

Αν ο Τραμπ κατάφερνε να αντιμετωπίζει την αντιπολίτευση του και να επιβιώνει δια της δυσφήμισης της, με κάθε τρόπο,  τώρα έχει να αναμετρηθεί με μια νέα συνθήκη,  με εξαιρετικό βαθμό δυσκολίας,  διότι έχει «απέναντι» του  ανθρώπους οι οποίοι συνέβαλαν στην δημιουργία  του Κινήματός του.

Μπορεί η πλειοψηφία της βάσης του Ντόναλντ Τραμπ να στηρίζει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν, όμως μια δυνατή «αντι-παρεμβατική» πτέρυγα του κινήματος MAGA παίρνει πλέον δημόσια θέση αντίθεσης. 

Στις 17 Μαρτίου 2026, ο επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας, Τζο Κεντ, παραιτήθηκε με μια δριμεία επιστολή προς τον πρόεδρο Tramp, υποστηρίζοντας ότι το Ιράν «δεν αποτελούσε άμεση απειλή» για τις ΗΠΑ και ότι ο πόλεμος ξεκίνησε υπό την «πίεση» του Ισραήλ.

Λίγες ώρες αργότερα, ο Τραμπ δήλωσε ότι ήταν «καλό που ο Κεντ αποχώρησε, γιατί είπε ότι το Ιράν δεν ήταν απειλή», ενώ η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Καρολάιν Λέβιτ, επέκρινε τον πρώην επικεφαλής της αντιτρομοκρατίας για «πολλούς ψευδείς ισχυρισμούς» στην επιστολή παραίτησής του.

Σχεδόν τρεις εβδομάδες μετά την έναρξη του πολέμου κατά του Ιράν, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει νέους αντιπάλους κι αυτή τη φορά από το ίδιο του το στρατόπεδο MΑGA.

Οι επικριτές του προέδρου Τραμπ υποστηρίζουν ότι ο πόλεμος στο Ιράν προδίδει την προεκλογική υπόσχεση «Πρώτα η Αμερική» και ότι η πολιτική του θα έπρεπε να τερματίσει τους ξένους πολέμους.

Η επιστολή παραίτησης του Κεντ ακολουθεί τα βήματα ορισμένων επιφανών προσωπικοτήτων της δεξιάς που αντιτάχθηκαν χωρίς δισταγμό στον πόλεμο (και συχνά συνδύαζαν αυτή τη στάση με κριτική προς το Ισραήλ) – ανθρώπων όπως όχι μόνο ο Τάκερ Κάρλσον, αλλά και η πρώην βουλευτής Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν, η πρώην παρουσιάστρια του Fox Μέγκιν Κέλι και άλλοι.

Σημαντικά πρόσωπα που αντιδρούν

Τάκερ Κάρλσον

Ο συντηρητικός Αμερικανός δημοσιογράφος και πρώην παρουσιαστής του Fox News Τάκερ Κάρλσον είναι από τις βασικές φωνές του MAGA κινήματος και ιδεολογικά βρίσκεται κοντά στον Ντόναλντ Τραμπ, τον οποίο έχει υποστηρίξει στις εκλογικές διαδικασίες.

Ωστόσο, χαρακτήρισε τα στρατιωτικά χτυπήματα «απολύτως αηδιαστικά και άσχημα».

Μέγκιν Κέλι

Η Μέγκιν Κέλι, επίσης πρώην παρουσιάστρια του Fox News, υποστήριξε ότι οι υποστηρικτές δεν χρειάζεται να δεχτούν έναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή. «Αυτά δεν είναι MAGA», τόνισε.

Τζο Ρόγκαν

Ο podcaster που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να βοηθήσει τον Τραμπ να προσεγγίσει ψηφοφόρους στις εκλογές του 2024, περιέγραψε τον πόλεμο ως «τρελό» και δήλωσε ότι πολλοί ψηφοφόροι αισθάνονται «προδομένοι».

H Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν, πρώην βουλευτής από την Τζόρτζια και σύμμαχος του Τραμπ που μετατράπηκε σε επικρίτρια και αντιτίθεται στον πόλεμο με το Ιράν, kατηγόρησε τον Τραμπ ότι δίνει προτεραιότητα στο «πρώτα το Ισραήλ» και τόνισε ότι οι ψηφοφόροι δεν θέλουν άλλους ξένους πολέμους.

Προσωπικότητες όπως η Candace Owens, ο Steve Bannon, ο Matt Walsh και ο Thomas Massie έχουν επίσης αμφισβητήσει ή καταδικάσει την κλιμάκωση της στρατιωτικής δράσης.

Τι καταλογίζουν στον Τραμπ

• Αθέτηση προεκλογικών υποσχέσεων
• Κίνδυνος για την οικονομία: αύξηση τιμών καυσίμων και πληθωρισμού

Η παραίτηση Κεντ και οι δημόσιες αντιδράσεις υπογραμμίζουν την ένταση στο εσωτερικό του κόμματος και τις σοβαρές αμφιβολίες για τη στρατηγική Τραμπ στο Ιράν.

Ενδεικτική του κλίματος είναι μία δημοσκόπηση του Quinnipiac, που δείχνει ότι το 52% των Ρεπουμπλικανών αντιτίθεται στην αποστολή χερσαίων δυνάμεων στο Ιράν.

Ενδεικτικά:

• Ρεπουμπλικάνοι MAGA: 84%–90% συνεχίζουν να στηρίζουν την επιχείρηση.
• Ρεπουμπλικάνοι εκτός MAGA: πιο διχασμένοι, με υποστήριξη περίπου 48%.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αλλάζουν προσανατολισμό στο πρόγραμμα εξωτερικής χρηματοδότησής τους, με στόχο την εξαγωγή της MAGA ιδεολογίας στην Ευρώπη. Μια αυξανόμενη ομάδα ακροδεξιών και συντηρητικών think tanks και πολιτικών οργανώσεων εμφανίζεται πρόθυμη να διεκδικήσει αμερικανική χρηματοδότηση.

Αξιωματούχοι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ είχαν αρχικές συνομιλίες για κρατική χρηματοδότηση με το νέο γαλλικό think tank Western Arc, που υποστηρίζει το MAGA, καθώς και με τη βρετανική οργάνωση Free Speech Union.

Οι κινήσεις αυτές βασίστηκαν σε λίστα που παρέδωσε στους Αμερικανούς αξιωματούχους το αμερικανικό think tank Heritage Foundation, το οποίο ανέδειξε ευρωπαϊκές οργανώσεις με παρόμοια ιδεολογία. Άλλες ακροδεξιές και συντηρητικές ομάδες σε Ιταλία και Βρυξέλλες δήλωσαν στο POLITICO ότι ενδιαφέρονται επίσης για στήριξη από μια αμερικανική κυβέρνηση που θεωρούν σύμμαχο.

Το POLITICO μίλησε με εκπροσώπους από 10 ευρωπαϊκά think tanks και πολιτικές ομάδες, όλες με κάποια σχέση με την ακροδεξιά. Περιέγραψαν ένα ταχέως επαγγελματοποιημένο δίκτυο οργανισμών που επιδιώκουν συνεργασία με αντίστοιχα σχήματα στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Η άνοδος της «πολιτισμικής συμμαχίας»

Με τη δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ να προσφέρει στους Ευρωπαίους εθνικιστές έναν ισχυρό σύμμαχο, οι ομάδες σε Ευρώπη και ΗΠΑ επιδιώκουν να αξιοποιήσουν την ευκαιρία. Στόχος τους είναι να επαναπροσδιορίσουν τα «εργαλεία ήπιας ισχύος» που κάποτε προωθούσαν τον φιλελευθερισμό, ώστε να ενισχύσουν τη δική τους επιρροή και να ξαναχτίσουν τη Δύση βάσει των δικών τους αξιών — ένα εγχείρημα που αποκαλούν «πολιτισμική συμμαχία».

Ο Nicolas Conquer, πρώην διευθυντής επικοινωνίας των Republicans Overseas France, ίδρυσε το Western Arc στο Παρίσι τον Δεκέμβριο. Ο ίδιος, ως Γαλλοαμερικανός πολίτης, δήλωσε ότι έχει συζητήσει συγκεκριμένα έργα που θα μπορούσαν να χρηματοδοτηθούν με αρκετούς αξιωματούχους του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Το Western Arc δεσμεύεται να συνδέει «ιδέες, ανθρώπους και έργα» ανάμεσα στις δύο πλευρές του Ατλαντικού για την «οργάνωση της αναγέννησης του δυτικού πολιτισμού». Η αποστολή του παραπέμπει στη γλώσσα της Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας των ΗΠΑ που δημοσιεύθηκε τον ίδιο μήνα, καθώς και σε δοκίμιο του συμβούλου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Samuel Samson.

Ο Conquer ανέφερε ότι ήταν σε επαφή με τον Samson και άλλους Αμερικανούς αξιωματούχους τους τελευταίους μήνες, εξετάζοντας κοινά έργα όπως χαρτογράφηση ενδιαφερόμενων φορέων ή διατλαντικά ταξίδια για συγκεκριμένες ομάδες, ειδικά ενόψει των εορτασμών για τα 250 χρόνια ανεξαρτησίας των ΗΠΑ φέτος τον Ιούλιο.

«Υπάρχει αυτή η λογική της χρηματοδότησης βάσει έργων, που θεωρώ πολύ υγιή», τόνισε ο Conquer.

Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν απάντησε σε αναλυτικές ερωτήσεις. Σε σχετική ερώτηση εκπρόσωπος ανέφερε: «Πρόκειται για διαφανή, νόμιμη χρήση πόρων για την προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων και αξιών στο εξωτερικό.»

Διασυνδέσεις και επέκταση της MAGA επιρροής

Ο Samson είχε προκαλέσει αντιδράσεις πέρυσι όταν πρότεινε τη χρηματοδότηση της ακροδεξιάς ηγέτιδας Μαρίν Λεπέν. Επισκέφθηκε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες τον Μάιο για συναντήσεις με ΜΚΟ και ομάδες της κοινωνίας των πολιτών.

Σύμφωνα με τον Paul McCarthy, ανώτερο ερευνητή του Heritage Foundation, αξιωματούχοι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ζήτησαν πέρυσι από το ίδρυμα να υποδείξει ευρωπαϊκές οργανώσεις που θα μπορούσαν να λάβουν χρηματοδότηση.

«Προτείναμε κάποιους οργανισμούς στα τέλη καλοκαιριού, αρχές φθινοπώρου. Ίσως αυτό αποτέλεσε τη βάση», είπε ο McCarthy. Το ποσό τότε ήταν «πολύ μικρό». Αυτό συνέβη πριν η νέα Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας υιοθετήσει πολιτική «καλλιέργειας αντίστασης» στην Ευρώπη και ενίσχυσης φορέων που αντιτίθενται σε αριστερές πολιτικές λογοκρισίας και μετανάστευσης.

«Από τη στιγμή που μπήκε στη στρατηγική, το πράγμα απογειώνεται», πρόσθεσε ο McCarthy, διευκρινίζοντας ότι δεν έχει εσωτερικές πληροφορίες για τα τελευταία σχέδια του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Την προηγούμενη εβδομάδα οι Financial Times ανέφεραν ότι η υφυπουργός Εξωτερικών Sarah Rogers προωθεί πρόγραμμα χρηματοδότησης think tanks σε Λονδίνο, Βρυξέλλες, Παρίσι και Βερολίνο. Τον Δεκέμβριο συναντήθηκε με τον Βρετανό σχολιαστή Toby Young, ιδρυτή της Free Speech Union.

«Συζητήσαμε το ενδεχόμενο το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να χρηματοδοτήσει συγγενείς οργανώσεις της FSU σε άλλες χώρες, αλλά όχι τη δική μου», δήλωσε ο Young. Αν και δεν αποκάλυψε ποιες οργανώσεις εννοεί, η FSU έχει δεσμούς με παρόμοια σχήματα στην Αυστραλία, Καναδά, Νότια Αφρική και Νέα Ζηλανδία — στοιχείο που δείχνει πως τα αμερικανικά σχέδια ίσως ξεπερνούν τα ευρωπαϊκά όρια.

Iστορικό αμερικανικής επιρροής στην Ευρώπη

Η αμερικανική κρατική χρηματοδότηση σε ευρωπαϊκούς θεσμούς δεν αποτελεί νέο φαινόμενο. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι ΗΠΑ στήριξαν έργα υπέρ δημοκρατικών ιδεωδών και φιλελεύθερων αξιών. Από τη δεκαετία του 1950 το Radio Free Europe διέδιδε τις αρχές του καπιταλισμού στην Ανατολική Ευρώπη με αμερικανικά κονδύλια.

Aυτή η πρακτική βοήθησε πολλά φιλελεύθερα think tanks να αναπτυχθούν στην Ευρώπη ως δικτυωμένοι φορείς χάραξης πολιτικής — συχνά λειτουργώντας ως άτυπα παραρτήματα δημόσιας διοίκησης.

Eπαγγελματισμός και νέα δίκτυα της δεξιάς

«Κάποτε η δεξιά ήταν ανοργάνωτη, απομονωμένη στα εθνικά ζητήματα», παραδέχεται ο John O’Brien από το MCC Brussels — think tank που χρηματοδοτείται από εκπαιδευτικό ίδρυμα της Ουγγαρίας με στενή σχέση με τον Ούγγρο πρωθυπουργό Viktor Orbán.

Aυτό όμως άλλαξε ραγδαία. Αντίθετα με τα προοδευτικά δίκτυα που χρησιμοποιούν εφαρμογές όπως το WhatsApp για συνεργασία — «αν υπάρχει κάτι τέτοιο εμείς δεν συμμετέχουμε», λέει ο O’Brien — οι δεξιοί παράγοντες συναντώνται τακτικά σε μεγάλα συνέδρια όπως τα CPAC και NatCon.

Kαλούν επίσης αλλήλους ως συνδιοργανωτές ή ομιλητές. Από την πλευρά των ΗΠΑ το Heritage Foundation — συγγραφέας του σχεδίου Project 2025 του Τραμπ — είναι συχνός προσκεκλημένος της ευρωπαϊκής δεξιάς.

Tην Τρίτη ο McCarthy συμμετείχε σε πάνελ στη Ρώμη μαζί με το ιταλικό think tank Fondazione Machiavelli. Όπως τόνισε, το Heritage Foundation ενισχύει δεσμούς μέσω κοινών συνεδρίων και ερευνών για να αντιταχθεί στον «ευρωπαϊκό φεντεραλισμό» και την «τρέλα της πράσινης μετάβασης», προωθώντας παράλληλα μια οικογενειακή πολιτική χωρίς δικαιώματα για gay ζευγάρια ή τρανς άτομα αλλά υπέρ της αύξησης γεννήσεων.

Nέα συνεργασία στην ακροδεξιά σκηνή

Kατά τον Daniele Scalea, πρόεδρο της Fondazione Machiavelli, η συνεργασία μεταξύ τέτοιων ομάδων εντείνεται διαρκώς. Στην ιστοσελίδα του ινστιτούτου διαφημίζονται επίσημες συνεργασίες ή μνημόνια κατανόησης με οργανισμούς όπως το Heritage Foundation, το Jerusalem Institute for Strategy and Security, το ουγγρικό Oeconomus Economic Research Foundation και το Center for Fundamental Rights (διοργανωτής CPAC).

“Είναι περισσότερο μια φιλία”, λέει ο Scalea. “Έχουμε κοινές αποστολές κι αξίες… Δεν έχουμε θεσμικούς δεσμούς ή ανταλλαγή πόρων — απλώς δουλεύουμε μαζί γιατί αυτό μας κάνει πιο αποτελεσματικούς”. Πρόσθεσε ότι υπάρχει “πολλή κοινή βάση” με τη διακυβέρνηση Τραμπ.

Mέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει απευθείας επικοινωνία από την αμερικανική κυβέρνηση σχετικά με πιθανή χρηματοδότηση προς οργανώσεις όπως η δική του: “Θα εξετάσουμε κάθε πρόταση όταν έρθει. Προς το παρόν όμως δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο”.

Eυρωπαϊκή κυριαρχία vs διατλαντική συμμαχία

Tο 2024 ο Τραμπ όξυνε τις εντάσεις πιέζοντας τη Δανία να παραχωρήσει τον έλεγχο της Γροιλανδίας στις ΗΠΑ — μια κίνηση που ανάγκασε πολλές δεξιές ομάδες να ισορροπούν ανάμεσα στην υπεράσπιση της ευρωπαϊκής κυριαρχίας και στη διατήρηση της ιδεολογικής τους συμμαχίας με τον Λευκό Οίκο.

Kαλέσματα για “ευρωπαϊκή ανεξαρτησία” από ηγέτες όπως η πρόεδρος της Κομισιόν Ursula von der Leyen προσφέρουν στη δεξιά ευκαιρία να παρουσιαστεί ως πραγματικός υπερασπιστής της δυτικής συμμαχίας.

“Είναι σημαντικό αυτή την περίοδο να διατηρούμε την ενότητα στη Δύση”, δηλώνει ο Francesco Giubilei (Nazione Futura), άλλο ιταλικό think tank συνεργάτης του Heritage Foundation. “Κατανοούμε πως κάποιες φορές οι θέσεις Τραμπ διαφέρουν από τις ευρωπαϊκές. Αν όμως δημιουργήσουμε ρήγμα τώρα μεταξύ ΗΠΑ κι Ευρώπης, θα ωφεληθούν μόνο Κίνα και Ρωσία.”

Nομικοί περιορισμοί & άλλοι δρόμοι συνεργασίας

Kάποιες από τις οργανώσεις που επικοινώνησε το POLITICO δήλωσαν πως δεν ενδιαφέρονται για κρατική χρηματοδότηση ξένου κράτους. Εκεί όπου η ευρωπαϊκή νομοθεσία απαγορεύει άμεση ξένη χρηματοδότηση κομμάτων, αναζητούνται εναλλακτικοί τρόποι συνεργασίας.

Ο Gerald Otten (AfD) ταξίδεψε στην Ουάσιγκτον τον Ιανουάριο ως μέλος γερμανικής βουλευτικής αντιπροσωπείας μετά από πρόσκληση της αμερικανικής πρεσβείας για πιθανή κοινή δράση. Στελέχη της AfD σχεδιάζουν ταξίδι στις ΗΠΑ τον Μάρτιο για εκδήλωση που χαρακτηρίζεται «αντί-Νταβός» από τη Ρεπουμπλικανή βουλευτή Anna Paulina Luna.

Kορυφαίο στέλεχος εξωτερικής πολιτικής της AfD, ο Markus Frohnmaier θα συναντήσει αυτήν την εβδομάδα τη Rogers στο περιθώριο της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου.

“Με Τραμπ στον Λευκό Οίκο νιώθουμε πως πλέον έχουμε ισχυρό σύμμαχο”, λέει ο Scalea από τη Fondazione Machiavelli. “Δεν είναι πια θεωρία συνωμοσίας ότι η μαζική μετανάστευση μας αποδυναμώνει ως έθνος — είναι κάτι που λέει κι ο ηγέτης της συμμαχίας μας.”

Από την Αιθιοπία, όπου βρίσκεται σε εξέλιξη η διάσκεψη Ιταλίας-Αφρικής, η Ιταλίδα πρωθυπουργός πρόσθεσε ότι πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια, με στόχο την επιπλέον ενίσχυση των σχέσεων της Ευρώπης με τις Ηνωμένες Πολιτείες και ότι «η Ευρώπη πρέπει να ασχοληθεί περισσότερο με τον εαυτό της, ιδίως σε ό,τι αφορά το μέτωπο της ασφάλειας».

«Θεωρώ αναγκαίο να αξιοποιήσουμε περισσότερο όσα μας ενώνουν. Είναι βασικής σημασίας , ιδίως για τις ευρωπαϊκές χώρες και την Ιταλία» πρόσθεσε η Μελόνι, με αναφορά, πάντα, στις σχέσεις της ΕΕ με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

«Η Ευρώπη πρέπει να εργαστεί, με στόχο να μετατραπεί και πάλι σε πραγματικό γεωπολιτικό παίκτη», συμπλήρωσε η επικεφαλής της κυβέρνησης της Ρώμης. Σε σχέση με το «Συμβούλιο Ειρήνης για την Γάζα», τέλος, η Τζόρτζια Μελόνι ανακοίνωσε ότι η χώρα της θα πάρει μέρος στην συγκεκριμένη πρωτοβουλία, ως παρατηρητής.

Νατάσα Μαστοράκου

Όσοι όμως ήθελαν να αποδείξουν τα Maga διαπιστευτήριά τους ή την αφοσίωσή τους στον πρόεδρο Τραμπ, ίσως ένιωσαν υποχρεωμένοι να παρακολουθήσουν μια παρέλαση από παρόμοιους country τραγουδιστές που κατέληξε σε μια εμφάνιση του Kid Rock με σορτσάκι, να χοροπηδά και φαινομενικά να κάνει lip-sync σε μια «χιουμοριστική» επιτυχία του 1999.

Για τους συντηρητικός που δεν άντεχαν τους ισπανικούς στίχους του Bad Bunny, υπήρχε η παρηγοριά των καθαρών αγγλικών του ανθρώπου που είναι επίσης γνωστός ως Robert Ritchie.

Το θλιβερό αυτό θέαμα οργανώθηκε από την Turning Point USA, που δεν είναι φιλανθρωπική οργάνωση για ξεπερασμένους ραπ-ροκ καλλιτέχνες, αλλά μια δεξιά ομάδα πίεσης που συνίδρυσε ο εκλιπών Charlie Kirk. Όταν ο Kid Rock επέστρεψε στον Ritchie και διασκεύασε το country κομμάτι Til You Can’t (με έναν ευσεβή και πρόχειρο νέο στίχο), η μουσική συνοδεύτηκε από αφιέρωμα στον Kirk. Οι θεατές απολάμβαναν όλη την «τέχνη» ενόςσόου του Kid Rock μαζί με όλη τη χαρά μιας κηδείας.

Ποιο κοινό ενθουσιάστηκε με το “Μelania”;

Οι κινηματογράφοι έχουν το δικό τους συντηρητικό πολιτιστικό γεγονός αυτόν τον χειμώνα με το ντοκιμαντέρ Melania – ένα κακοδεχούμενο από τους κριτικούς, λιγότερο από «κολακευτικό» πορτρέτο της νυν Πρώτης Κυρίας, Melania Trump, από τον σκηνοθέτη της χειρότερης ταινίας X-Men και της χειρότερης ταινίας Hannibal Lecter.

Μη μπορώντας φαινομενικά να δημιουργήσει δική του καλλιτεχνική ταυτότητα από ένα τόσο κενό θέμα, το ντοκιμαντέρ δανείζεται βαριά και αταίριαστα από άλλους: μουσικά θέματα συνδεδεμένα με το Goodfellas, ή ακόμη και πραγματική μουσική από το Phantom Thread, την οποία ο συνθέτης Jonny Greenwood και ο σκηνοθέτης Paul Thomas Anderson απαίτησαν να αφαιρεθεί.

Με το Melania να κατατάσσεται δίπλα σε άτεχνες θρησκευτικές ταινίες, πρόχειρες παραγωγές του Dinesh D’Souza και έργα που απειλούν να περιλαμβάνουν εμφανίσεις του Ben Shapiro, εύλογα αναρωτιέται κανείς: υπάρχουν ακόμη δεξιοί που μπορούν να δημιουργήσουν πραγματικά σπουδαία ή έστω καλή τέχνη;

Η Angel Studios έχει κάνει κάποια ειλικρινή προσπάθεια να κυκλοφορήσει ταινίες για κοινό που κλίνει προς το Maga, αν και η ίδια θα υποστήριζε – σωστά – ότι ορισμένες παραγωγές της δεν είναι ούτε συντηρητικές ούτε θρησκευτικές. Παρότι έχει διανείμει ευρηματικές οικογενειακές ταινίες όπως το Sketch και τη ρομαντική κωμωδία Solo Mio, οι μεγαλύτερες επιτυχίες της ήταν το θρίλερ Sound of Freedom (που σχετίζεται με θεωρίες QAnon) και χαμηλού κόστους – αν και με γνωστά ονόματα – animated βιβλικές ιστορίες. Υπάρχει σαφώς κοινό για ανοιχτά χριστιανικό περιεχόμενο, όπως δείχνει και η επιτυχία του Dallas Jenkins, δημιουργού της σειράς για τη ζωή του Ιησού The Chosen.

Κάποια από αυτά τα κοινά ίσως επικαλύπτονται με το κοινό του Melania, που αντιμετωπίζει το θέμα του με σχεδόν θρησκευτική πίστη στην έμφυτη καλοσύνη και χάρη της. Ωστόσο, πολλές ευαγγελικές παραγωγές είναι πιο ήπια συντηρητικές παρά ξεκάθαρα δεξιές – και το ίδιο ισχύει και για μεγάλο μέρος της mainstream ψυχαγωγίας. Προφανώς, δεν είναι όλοι οι σπουδαίοι καλλιτέχνες αριστεροί. Υπήρξαν και ταλαντούχοι δεξιοί, όπως ο σκηνοθέτης Frank Capra και ο ηθοποιός James Stewart. Ο Sam Raimi έχει κάνει δωρεές στον George W. Bush και στοιχεία συντηρητισμού διακρίνονται σε έργα του. Ακόμη και ο David Lynch είχε ψηφίσει Ronald Reagan, αν και οι πολιτικές του θέσεις είναι πιο δύσκολο να οριστούν.

O συνητηρητισμός επιστρέφει στο Χόλιγουντ

Εδώ όμως βρίσκεται το πρόβλημα της Maga τέχνης. (Και φυσικά, ο φασισμός.) Δημιουργοί όπως ο Clint Eastwood έχουν δεξιές ευαισθησίες, αλλά δεν επαναλαμβάνουν κομματικά συνθήματα· προτιμούν σύνθετες αφηγήσεις. Το ίδιο και άλλοι δημιουργοί με πιο σκληρό ύφος. Αυτή η πολυπλοκότητα είναι που υποτίθεται ότι ενοχλεί τους «woke» αριστερούς, οι οποίοι συχνά κατηγορούνται για ιδεολογική καθαρότητα. Ωστόσο, η πραγματικά άκαμπτη στάση φαίνεται να έχει υιοθετηθεί από τη δεξιά: ακόμη και η διαφορετική εκπροσώπηση ή η ποικιλομορφία θεωρείται «woke».

Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς τους πιστούς του Trump να υιοθετούν το έργο του David Mamet, που απαιτεί σκέψη και όχι απλώς πίστη. Ο Trump και κατ’ επέκταση το Maga κίνημα απαιτούν υποταγή και αφοσίωση. Πολλοί είναι πρόθυμοι να την προσφέρουν, ενώ ταυτόχρονα διακηρύσσουν την ελευθερία τους. Οι πραγματικοί καλλιτέχνες, ακόμη και οι συντηρητικοί, όμως, δύσκολα περιορίζονται έτσι.

Ακόμη κι αν ο συντηρητισμός επιστρέψει δυναμικά στο Χόλιγουντ, η Maga τέχνη θα βρεθεί σε μια ειρωνικά κυριολεκτική συμφωνία με τον διάβολο: αν θέλεις πλήρως εγκεκριμένη ψυχαγωγία, θα πρέπει να είναι ο Brett Ratner στο τιμόνι. Και ίσως ο Kid Rock να γράψει τη μουσική.

Σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση του POLITICO, το 65% των ψηφοφόρων του Τραμπ υποστηρίζει στρατιωτική δράση των ΗΠΑ εναντίον τουλάχιστον μίας από τις εξής χώρες: Ιράν, Γροιλανδία, Κούβα, Κολομβία, Κίνα και Μεξικό. Το εύρημα αυτό σκιαγραφεί μια σημαντική μετατόπιση στις αντιλήψεις της βάσης του Ρεπουμπλικανού προέδρου.

Η στήριξη γίνεται ακόμη πιο έντονη όταν εξετάζεται ο σκληρός πυρήνας των υποστηρικτών του. Μεταξύ όσων αυτοπροσδιορίζονται ως «MAGA Republicans», τα ποσοστά υπέρ της στρατιωτικής επέμβασης αυξάνονται αισθητά, δείχνοντας ότι η επιθετική εξωτερική πολιτική όχι μόνο δεν αποξενώνει τη βάση, αλλά την συσπειρώνει.

Η περίπτωση του Ιράν

Το Ιράν ξεχωρίζει ως ο πιο «δημοφιλής» στόχος στρατιωτικής δράσης. Περίπου το 50% των ψηφοφόρων του Τραμπ τάσσεται υπέρ της στρατιωτικής επέμβασης στη χώρα, ποσοστό υψηλότερο από κάθε άλλη περίπτωση. Μεταξύ των σκληροπυρηνικών MAGA υποστηρικτών, το ποσοστό αυτό εκτοξεύεται στο 61%.

Τα δεδομένα της δημοσκόπησης δείχνουν ένα πολιτικό κίνημα που προσαρμόζει το «America First» ώστε να χωρά την εκτεταμένη χρήση της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος — από τη σύλληψη του ηγέτη της Βενεζουέλας έως τους βομβαρδισμούς ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων.

Οι πρόσφατες απειλές του Τραμπ κατά της Τεχεράνης ενισχύουν αυτή τη στροφή. Σε ανάρτησή του στο Truth Social, ο πρόεδρος προειδοποίησε ότι μια «μαζική αρμάδα» κατευθύνεται προς το Ιράν και ότι, αν δεν υπάρξει συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα, η αντίδραση των ΗΠΑ θα είναι «ταχύτερη και πιο βίαιη» από τις επιθέσεις του καλοκαιριού.

«Πρώτα η Αμερική» με στρατιωτική ισχύ

Παρότι ο Τραμπ είχε εκλεγεί υποσχόμενος τερματισμό των πολέμων και εστίαση στο εσωτερικό, η στροφή του προς τον παρεμβατισμό δεν φαίνεται να ενοχλεί τη βάση του. Αντιθέτως, απολαμβάνει ισχυρή στήριξη.

Όπως σημειώνει η Έιμι Γουόλτερ, αρχισυντάκτρια του ανεξάρτητου Cook Political Report, πολλοί υποστηρικτές του Τραμπ θεωρούν ότι η εξουδετέρωση «κακών ανθρώπων» στο εξωτερικό αποτελεί μέρος της προστασίας των Αμερικανών. «Αν αυτός είναι ο στόχος, τότε είναι κι αυτό εντός του “Πρώτα η Αμερική”», εξηγεί.

Ωστόσο, η ίδια επισημαίνει ότι οι ψηφοφόροι του Τραμπ φαίνεται να διαχωρίζουν τις στοχευμένες στρατιωτικές ενέργειες από μακροχρόνιες επιχειρήσεις οικοδόμησης κρατών, όπως στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Η αποστολή χερσαίων στρατευμάτων θα μπορούσε, όπως λέει, να διαρρήξει αυτή τη συμμαχία.

Το χάσμα με τους Δημοκρατικούς

Οι Δημοκρατικοί εμφανίζονται σαφώς πιο επιφυλακτικοί. Μόλις το 18% των ψηφοφόρων που στήριξαν την Κάμαλα Χάρις στις τελευταίες εκλογές υποστηρίζει στρατιωτική δράση κατά του Ιράν. Αντίστοιχα χαμηλά είναι τα ποσοστά και για άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Η δημοσκόπηση, που διεξήχθη από την Public First στο πλαίσιο κοινής πρωτοβουλίας με το POLITICO, αποτυπώνει τη βαθιά κομματική πόλωση γύρω από την εξωτερική πολιτική. Ενώ οι Ρεπουμπλικανοί στηρίζουν σε μεγάλο βαθμό τις κινήσεις Τραμπ, οι Δημοκρατικοί ανησυχούν για τις συνέπειες.

Η πρωτοβουλία αυτή παρακολουθεί σε μηνιαία βάση τις τάσεις της κοινής γνώμης σε κρίσιμα ζητήματα πολιτικής, με στόχο την αποτύπωση της μεταβαλλόμενης πολιτικής δυναμικής στις ΗΠΑ.

Όχι όλοι οι στόχοι το ίδιο δημοφιλείς

Δεν είναι όμως όλοι οι πιθανοί στόχοι εξίσου αποδεκτοί. Η ιδέα στρατιωτικής δράσης κατά της Γροιλανδίας —μιας περιοχής που ο Τραμπ είχε αφήσει να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να αποκτηθεί ακόμη και με τη βία— συγκεντρώνει πολύ χαμηλότερη στήριξη. Μόλις το 21% των ψηφοφόρων του Τραμπ και το 26% των MAGA Republicans συμφωνούν.

Παρόλα αυτά, το γεγονός ότι πάνω από το ένα τέταρτο των πιο φανατικών υποστηρικτών του θα ενέκρινε επίθεση σε σύμμαχο του ΝΑΤΟ προκαλεί προβληματισμό. Αν και ο Τραμπ τελικά υποχώρησε από αυτές τις απειλές, το μήνυμα είχε ήδη σταλεί.

Στη Λατινική Αμερική, η στήριξη για στρατιωτική δράση είναι υψηλότερη: 32% υπέρ επέμβασης στο Μεξικό, 30% στην Κολομβία και 28% στην Κούβα. Μεταξύ των MAGA ψηφοφόρων, τα ποσοστά αυτά αυξάνονται περαιτέρω.

Διχασμένη η αμερικανική κοινή γνώμη

Πέρα από τη βάση του Τραμπ, η αμερικανική κοινωνία παραμένει διχασμένη. Περίπου το 44% των πολιτών πιστεύει ότι ο πρόεδρος αφιερώνει υπερβολικό χρόνο στα διεθνή ζητήματα εις βάρος των εσωτερικών προκλήσεων.

Αντίθετα, το 59% των ψηφοφόρων του Τραμπ θεωρεί ότι η ενασχόλησή του με την εξωτερική πολιτική είναι ισορροπημένη. Στον αντίποδα, το 66% των ψηφοφόρων της Χάρις εκφράζει έντονη ανησυχία για αυτή την εστίαση.

Η έντονη κομματική διαίρεση καθιστά δύσκολο για τους Δημοκρατικούς να αξιοποιήσουν την εξωτερική πολιτική ως βασικό όπλο ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών. Όπως σημειώνει η Γουόλτερ, με τόσο συμπαγή στήριξη από τους Ρεπουμπλικανούς, η στρατηγική αυτή δύσκολα θα μετακινήσει αποφασιστικά τους ψηφοφόρους.

Τα καπέλα Make America Go Away (MAGA κι αυτά αλλά το σύνθημα σημαίνει Κάντε την Αμερική να Φύγει Μακριά) και Already Great (που σημαίνει ήδη Μεγάλη), έχουν μετατραπεί σε σύμβολα αντίστασης στην πολιτική Τραμπ στην Γροιλανδία και στην Δανία και υπογραμμίζουν την αλληλεγγύη μεταξύ τους.

Όπως ανέφερε στο Reuters o συνιδιοκτήτης του καταστήματος, Μάικλ, τα καπέλα είχαν παραμείνει απούλητα για μήνες πριν γίνουν γρήγορα δημοφιλή. «Κατασκευάσαμε αρχικά μόνο εκατό», δήλωσε ο Μάικλ, ο οποίος αρνήθηκε να δώσει το επώνυμό του. «Όταν έγιναν viral, έγιναν πολύ, πολύ δημοφιλή».

Λογοπαίγνια και διαμαρτυρίες σε Κοπεγχάγη και Νουούκ

Ο ιδιοκτήτης, Τζέσπερ Ράμπε Τόννεσεν, επινόησε ένα από τα συνθήματα των καπέλων, «Nu det NUUK» – ένα δανικό λογοπαίγνιο που ακούγεται σαν «Nu det nok», δηλαδή «Αρκετά τώρα», αλλά αντικαθιστά το «nok» με το «Nuuk», που είναι η ονομασία της πρωτεύουσας της Γροιλανδίας. «Σκέφτηκα: «Πώς μπορείς να περάσεις ένα μήνυμα με απλό τρόπο ενώ βάζεις όρια;»», δήλωσε ο Τόννεσεν στο Reuters, προσθέτοντας ότι είχε μοιράσει 300 καπέλα με ποδήλατο σε μια διαμαρτυρία που πραγματοποιήθηκε στην Κοπεγχάγη το Σάββατο.

Τις τελευταίες μέρες, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην Κοπεγχάγη και το Νουούκ φωνάζοντας «Η Γροιλανδία δεν πωλείται» και κατευθύνθηκαν προς τις αμερικανικές διπλωματικές αποστολές, πολλοί από αυτούς φορώντας αυτά τα καπέλα διαμαρτυρίας. Ο Τραμπ υποστηρίζει ότι η Γροιλανδία είναι ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια των ΗΠΑ λόγω της στρατηγικής της θέσης και των ορυκτών της, και δεν απέκλεισε τη χρήση βίας για να την ελέγξει. Οι απειλές του έχουν προκαλέσει διπλωματική κρίση μεταξύ των συμμάχων του ΝΑΤΟ.

«Οι άνθρωποι αισθάνονται την ανάγκη να βγουν έξω με ένα μήνυμα. Απλώς έχουμε χορτάσει, είμαστε κουρασμένοι, λυπημένοι και απογοητευμένοι», δήλωσε ο Τόννεσεν.

«Τώρα επικοινωνούν μαζί μου ιδιωτικές εταιρείες ασφαλείας με προειδοποιήσεις για την ασφάλειά μου σε μια εποχή που ένας καταιγισμός απειλών εναντίον μου τροφοδοτείται και ενθαρρύνεται από τον πιο ισχυρό άνδρα στον κόσμο», έγραψε η βουλευτής από την Τζόρτζια στον λογαριασμό της στο X. «Τον άνδρα που υποστήριξα και βοήθησα να εκλεγεί», πρόσθεσε η πρώην πιστός του Ρεπουμπλικάνου δισεκατομμυριούχου, η οποία το τελευταίο διάστημα εκφράζει επικρίσεις για την πολιτική του και τον χειρισμό της υπόθεσης Τζέφρι Έπστιν.

Χθες, ο Τραμπ είχε ανακοινώσει με ανάρτησή του στο Truth Social ότι διακόπτει κάθε δεσμό με αυτήν την πρώην προσωπικότητα στο κίνημά του MAGA («Make America Great Again»), με τον Αμερικανό πρόεδρο να δηλώνει έτοιμος να υποστηρίξει άλλο Ρεπουμπλικανό υποψήφιο σε προκριματικές εκλογές εναντίον της.

«Αποσύρω την υποστήριξη μου προς την βουλευτή Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν» έγραψε ο Αμερικανός πρόεδρος για την βουλευτή. «Το μόνο που βλέπω να κάνει η “τρελή” Μάγκι είναι ΠΑΡΑΠΟΝΑ, ΠΑΡΑΠΟΝΑ, ΠΑΡΑΠΟΝΑ».

Σήμερα, ο ίδιος στοχοποίησε ξανά την Γκριν σε δύο αναρτήσεις στο Truth Social.

«Η Μάρτζορι “Η Προδότης” Γκριν είναι ντροπή για το ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΡΕΠΟΥΜΠΑΛΙΚΟ ΚΟΜΜΑ μας», έγραψε.

Αυτή είναι η πρώτη σημαντική ρήξη εντός του στρατοπέδου MAGA από την έναρξη της δεύτερης θητείας Τραμμπ τον Ιανουάριο, η οποία, σε αντίθεση με την πρώτη του θητεία, μέχρι στιγμής χαρακτηρίζεται από πολύ ισχυρή πειθαρχία γύρω από τον πρόεδρο.

Η Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν έχει επικρίνει δημόσια τις οικονομικές πολιτικές του Ντόναλντ Τραμπ, κατηγορώντας τον ότι δεν εστιάζει αρκετά στο ζήτημα της αγοραστικής δύναμης της μεσαίας τάξης των ΗΠΑ.

Η 51χρονη πολιτικός έχει επίσης καταδικάσει τον χειρισμό του Τραμπ στην υπόθεση Έπστιν, του καταδικασμένου για σεξουαλικά εγκλήματα χρηματιστή ο οποίος πέθανε σε φυλακή της Νέας Υόρκης προτού δικαστεί.

Σήμερα, σε νέα της τοποθέτηση η βουλευτής δήλωσε ότι τώρα έχει «μια μικρή ιδέα για τον φόβο και την πίεση που πρέπει να αισθάνονται οι γυναίκες που ήταν θύματα του Τζέφρι Έπστιν και της κλίκας του».