Νίκος Γιαννόπουλος

“Εξειδικεύοντας” το παραπάνω συμπέρασμα, μπορούμε να εντοπίσουμε πέντε σημαντικούς λόγους για τους οποίους εν μέσω δημοσκοπικής δυστοκίας της υπόλοιπης αντιπολίτευσης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου καταφέρνει να καταγράφει υψηλές πτήσεις.

1. Η αντιπολίτευση της Ζωής Κωνσταντοπούλου δεν “πλατιάζει”, δεν πιάνει όλα τα ζητήματα. Επικεντρώνεται σε λίγα που η ίδια τα γνωρίζει καλά και μπορεί να τα υποστηρίξει πολιτικά. Η τραγωδία των Τεμπών είναι κατ’ εξοχήν τέτοιο θέμα αφού στην υπόθεση η κα Κωνσταντοπούλου εμπλέκεται και με τη νομική της ιδιότητα. Επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον της σε “τόπικ” που ξέρει, η άλλοτε πρόεδρος της Βουλής καταφέρνει να κάνει τη διαφορά εκμεταλλευόμενη την ίδια ώρα και τη ρητορική της δεινότητα η οποία ως προσόν αποτελεί πάντα πλεονέκτημα για έναν πολιτικό.

2. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν φοβάται να “παίξει” με τα social media ούτε να “τσακαλώσει” την εικόνα της σ’ αυτά. Εχει κατανοήσει ότι πλέον είναι αδιάσπαστο μέλος του πολιτικού παιχνιδιού, ειδικά αυτά που απευθύνονται περισσότερο στη νεολαία, όπως το Tik-Tok. Επίσης, η παρουσία της κάθε άλλο παρά “στεγνή” είναι. Δεν περιορίζεται μόνο στη μετάδοση του μηνύματος, αλλά προσπαθεί να διανθίσει το περιεχόμενο με χιούμορ ή με χειρονομίες που μπορεί να μείνουν στο δέκτη που καταναλώνει την πληροφορία. Ετσι προέκυψε και η viral χειρονομία με την καρδούλα την οποία μιμήθηκε ακόμα και ο Δημήτρης Κουτσούμπας. Οι νέοι καιροί και τα νέα μέσα απαιτούν και άλλο τρόπο πολιτικής επικοινωνίας.

3. Πόσες φορές έχετε δει τη Ζωή Κωνσταντοπούλου σε μη πολιτικές (με την κλασική έννοια του όρου) τηλεοπτικές εκπομπές; Η απάντηση είναι “πολλές φορές”. Η επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας είναι παρούσα σε πρωινές life style εκπομπές ξέροντας ότι απευθυνόμενη στα κοινά που παρακολουθούν τέτοιου είδους τηλεοπτικά προϊόντα προσθέτει στο δικό της κοινό. Οταν εμφανίζεται στα κατά το κοινώς λεγόμενο πρωινάδικα, η κα Κωνσταντοπούλου φροντίζει να μιλάει όσο το δυνατόν περισσότερο πολιτικά χωρίς όμως να “φορτώνει” το λόγο της με “βαριά” σχήματα τα οποία δεν μπορούν να γίνουν κατανοητά από το ευρύ κοινό.

4. Το ιδεολογικό στίγμα της Πλεύσης Ελευθερίας…αγνοείται. Και αγνοείται μάλλον τεχνηέντως και επί τούτου. Ούτε αριστερά, ούτε δεξιά ούτε κέντρο. Αυτούς τους όρους η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν τους χρησιμοποιεί πλέον συχνά έτσι ώστε να μπορεί να υποδέχεται στις τάξεις της απογοητευμένους από όλους τους χώρους. Την ίδια ώρα που μιλά για συγκάλυψη στην τραγωδία των Τεμπών, δεν έχει πρόβλημα να υπερψηφίζει μαζί με την κυβερνητική πλειοψηφία το νομοσχέδιο για τα Ωνάσεια Σχολεία και να κατακεραυνώνει περίπου ως προδοτική τη Συμφωνία των Πρεσπών. Τσαλαβουτά έτσι σε όλα τα ιδεολογικά νερά χωρίς να βρέχεται αφού επιχειρεί να χρησιμοποιήσει ως αδιάβροχο τον αναμφισβήτητο λαϊκισμό της.

5. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου όχι μόνο δεν αποφεύγει τις συγκρούσεις και τις εντάσεις αλλά πολιτικά θρέφεται από αυτές, τις επιζητά, πολλές φορές τις προκαλεί. Η Βουλή, σε Ολομέλεια και Επιτροπές, θεωρείται ο προπονομιακός της χώρος. Γνωρίζει άριστα τον κανονισμό (πρώην πρόεδρος γαρ) και τα δικαιώματά της που απορρέουν απ’ αυτόν και φροντίζει να εκμεταλλεύεται κάθε πιθαμή χώρου που της δίνουν έτσι ώστε να τοποθετείται, σχεδόν παντά με βροντώδη τρόπο. Δεν φοβάται επίσης τους χαρακτηρισμούς, πολλές ξεπερνάει τα εσκαμμένα, αναγκάζοντας τους αντιπάλους τους να υψώσουν και αυτοί τους τόνους. Στα υψηλά ντεσιμπέλ μάλλον δεν έχει αντίπαλο.

Τα παραπάνω, σε γενικές γραμμές, συνιστούν τους λόγους για τους οποίους το κόμμα ενός ανθρώπου στην ουσία καταγράφει υψηλές δημοσκοπικές επιδόσεις τους τελευταίους μήνες. Απειλεί όμως πράγματι την κυβέρνηση η Πλεύση Ελευθερίας και η Ζωή Κωνσταντοπούλου; Προσώρας όχι.

Υπάρχουν μάλιστα αυτοί που υποστηρίζουν ότι το σενάριο να είναι δεύτερη η Πλεύση στις επόμενες εκλογές, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα το αγόραζε με μεγάλη άνεση αφού η κα Κωνσταντοπούλου μπορεί να αποδομηθεί πολιτικά σχετικά εύκολα.

Όμως αυτό ισχύει με τα δεδομένα που υπάρχουν σήμερα. Αν στο εγγύς μέλλον τα δεδομένα αλλάξουν (και αυτό είναι πολύ πιθανό αφού οι δημοσκόποι υποστηρίζουν ότι το πολιτικό τοπίο βρίσκεται πάνω σε κινούμενη άμμο) τότε και η προσέγγιση του Μαξίμου ίσως διαφοροποιηθεί επίσης.

Μέχρι τώρα πάντως, η Πλεύση Ελευθερίας αναδεικνύεται σε άτυπο πρωταθλητή της αντιπολίτευσης ακολουθώντας απλές και λογικές συμβουλές πολιτικής επικοινωνίας. Να το πούμε με ποδοσφαιρικούς όρους: Δίνει την μπάλα στον καλύτερό της παίκτη και περιορίζει τους άλλους σε χαρακτήρα ρολίστα…

Δεν είναι κάτι εύκολο και το παρελθόν δεν αποτελεί εγγύηση για το μέλλον, ωστόσο ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι ένα βαθιά πολιτικό πρόσωπο που είναι πιθανό να αντιληφθεί πως πρέπει να αλλάξει. Οι πληροφορίες αναφέρουν πως μία κίνηση που εξετάζει είναι η συγκρότηση ενός νέου οργάνου, δίπλα στο Πολιτικό Συμβούλιο, ως “σκιώδης κυβέρνηση” που θα αποτελεί προβολή μιας μελλοντικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Από την άλλη είναι αρκετοί που λένε πως ναι μεν το ΠΑΣΟΚ αποκτά δυναμική που θα καταγραφεί στις δημοσκοπήσεις και φυσικά αποκτά θέση πολιτικού κυρίαρχου απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ που παραμένει τυπικά η αξιωματική αντιπολίτευση, όμως είναι δύσκολο να μετουσιώσει τα παραπάνω σε ορατή εναλλακτική πρόταση εξουσίας.

Εάν προσπαθήσει κανείς να αναλύσει τους λόγους της επικράτησης του Νίκου Ανδρουλάκη θα μπορούσε να σταθεί σε πέντε βασικούς:

1. Ο Νίκος Ανδρουλάκης αντέδρασε άμεσα και πολιτικά στην αμφισβήτησή του από τα κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ μετά από εκείνη την θυελλώδη συνεδρίαση του Π.Σ του κόμματος μετά το -κατ΄ αυτά- “πενιχρό” αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Ανακοίνωσε στην Κ.Ε που ακολούθησε την πρόθεσή του να κριθεί σε απευθείας εκλογή από τα μέλη και τους φίλους του κόμματος και δρομολόγησε τις σχετικές διαδικασίες. Έτσι, επέλεξε ο ίδιος το πλαίσιο της εσωκομματικής σύγρουσης και δεν επέτρεψε να συρθεί σε κλίμα μακράς εσωστρέφειας. Αυτό του έδωσε εκ των πραγμάτων το πλεονέκτημα καθώς γνώριζε τη δύναμή του στους κομματικούς μηχανισμούς.
2. Ευνοήθηκε από το γεγονός ότι η ισχυρή τάση που υπήρχε για αλλαγή ηγεσίας κατακερματίσθηκε σε πέντε υποψήφιους που μεταξύ τους υπήρχαν πολιτικές και προσωπικές διαφορές. Έτσι, στον πρώτο γύρο της εσωκομματικής εκλογής διαμορφώθηκε μεν ένα τυπικό αίτημα για νέα ηγεσία που συγκέντρωσε περίπου το 70%, όμως το ποσοστό αυτό κατανεμήθηκε σε τρείς, κυρίως, υποψήφιους (Χάρη Δούκα, Παύλο Γερουλάνο και Άννα Διαμαντοπούλου και λιγότερο στους Μιχάλη Κατρίνη και Νάντια Γιαννακοπούλου). Εκ των υστέρων πολλοί παραδέχονται πως εάν η Άννα Διαμαντοπούλου δεν έκανε την επανεμφάνισή της στα κομματικά πράγματα 12 χρόνια μετά θα ήταν ο Παύλος Γερουλάνος αντίπαλός του στον δεύτερο γύρο με σοβαρές πιθανότητες να κερδίσει τη μάχη. Στο μπλοκ κατά Ανδρουλάκη,μάλιστα, οι Γερουλάνος και Διαμαντοπούλου είχαν αντιτιθεμενα συμφέροντα με τον δήμαρχο Αθηναίων και ως φαίνεται οι ψηφοφόροι τους (κυρίως της κ. Διαμαντοπούλου) κινήθηκαν είτε στην αποχή, είτε προς τον κ. Ανδρουλάκη.
3. Ο Χάρης Δούκας κατόρθωσε μέσα σε 3,5 μήνες να συγκεντρώσει το 40% της εκλογικής βάσης και είναι πιά υπολογίσιμη δύναμη, όμως δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει δύο “μειονεκτήματα” που καλλιέργησαν έντονα όλοι οι άλλοι υποψήφιοι: πρώτο, την κατηγορία για τα “δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη”, δηλαδή το ότι δεν έπρεπε να είναι υποψήφιος και να παραμένει δήμαρχος, και, δεύτερο, ότι του χρεώθηκε η σύγκλισή του με τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Τα παραπάνω υπονόμευσαν την υποψηφιότητά του και τον έφεραν σε θέση απολογούμενου στο ντιμπέϊτ.
4. Ο Νίκος Ανδρουλάκης ευνοήθηκε σημαντικά και από την εικόνα χάους στον ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και όσοι πιστεύουν πως το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί μόνο του να νικήσει τη Ν.Δ και θα ήταν προτιμότερη η συνεργασία σε ένα μοντέλο κεντροαριστεράς, με την “μπαχαλοποίηση” του ΣΥΡΙΖΑ σε κοινή θέα προτίμησαν την ασφαλή επιλογή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.
5. Επίσης, διάβασε πολύ καλά την εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ, κατά βάση “συντηρητική”, χωρίς διάθεση, δηλαδή, για μεγάλες αλλαγές, πολύ περισσότερο ανατροπές, ένα σημαντικό τμήμα της οποίας, μάλιστα, ταυτίζεται με το κέντρο και όχι με την κεντροαριστερά. Και το εκπροσώπησε με τον καλύτερο τρόπο, ενώ την ίδια ώρα έδειξε πως ελέγχει κατά κράτος τους μηχανισμούς του κόμματος.