Στον «Ανθρωπο ελέφαντα» του 1980 υπάρχει μια σκηνή όπου ο φακός πλησιάζει αργά ζουμάροντας στο πρόσωπο του γιατρού Τριβς που υποδύεται ο Αντονι Χόπκινς, καθώς τα μάτια του τελευταίου υγραίνονται.

Ο κινηματογραφικός θρύλος λέει ότι ο Λιντς δεν ήταν ικανοποιημένος με τον τρόπο που η κάμερα προσέγγιζε τον ηθοποιό, οπότε έβαλε να φορτώσουν τον ήδη βαρύ μηχανισμό της με τσουβάλια άμμου, έτσι που οι χειριστές έπρεπε να καταβάλουν μεγάλη προσπάθεια για να την κινήσουν. Συγκινημένος από το ιδιοφυές αυτό εύρημα, ο Χόπκινς δάκρυσε αυθόρμητα.

• Είτε ισχύει είτε όχι, το μικρό ανέκδοτο είναι ενδεικτικό ενός δημιουργού απόλυτα αφοσιωμένου στην τέχνη του και ταυτόχρονα ρηξικέλευθου, τολμηρού και ικανού να γεννήσει κινηματογραφική συγκίνηση από τις πιο απίθανες πηγές.

Ο «Ανθρωπος ελέφαντας», όπως και άλλες ταινίες του, έχει ατέλειες, ωστόσο ο πρωτοποριακός ουμανισμός και η ασπρόμαυρη ευαισθησία του αφήνουν όλα τα υπόλοιπα στη σκιά.

Το «Μπλε Βελούδο» (1986), έργο ωριμότητας πια, το οποίο παγιώνει τον μοναδικό «λιντσεϊκό» σουρεαλισμό – αυτόν που αντί να απλώνει το παράδοξο χέρι του σε μια κατά τα άλλα συνηθισμένη πλοκή, σε βυθίζει κατευθείαν μέσα στη δίνη του παραλόγου, από όπου θα αναδυθείς, αν το θες, με τις δικές σου δυνάμεις.

Σε αυτό το αριστούργημα, το νεο-νουάρ μυστήριο μπλέκεται με τολμηρές σεξουαλικές αναφορές και εικόνες, ενώ παράλληλα συστήνει το ταλέντο της Λόρα Ντερν και αποθεώνει διεστραμμένα αυτό του Ντένις Χόπερ.

Ενας άλλος πρωταγωνιστής του ωστόσο, ο Κάιλ ΜακΛάχλαν, θα γίνει ο ήρωας ενός άλλου, τηλεοπτικού αυτή τη φορά, μύθου. Το «Twin Peaks», το οποίο ο Λιντς συνυπογράφει με τον Μαρκ Φροστ, ξεκινάει από ένα κλασικό «ποιος το έκανε» αστυνομικό μυστήριο, για να καταργήσει ωστόσο στην πορεία κάθε πιθανό και απίθανο κανόνα του είδους και να εξελιχθεί, τουλάχιστον στον πρώτο κύκλο του, σε μια από τις πιο παράξενες, σαγηνευτικές εμπειρίες που μπορεί κανείς να απολαύσει μπροστά σε οποιουδήποτε μεγέθους οθόνη.

Πάντα με συνοδεία τη στοιχειωτική μουσική που δημιούργησε ο Αντζελο Μπανταλαμέντι μαζί με τον ίδιο τον Ντέιβιντ Λιντς.

• Ο Λιντς ήταν επίσης συνδημιουργός της τηλεοπτικής σειράς Twin Peaks, που έγινε πολιτιστικό φαινόμενο. Μια σειρά που έμελλε να αλλάξει για πάντα το παγκόσμιο τηλεοπτικό τοπίο.

Για τους περισσότερους αποτέλεσε έκπληξη, εκείνη την εποχή, πως ο καταξιωμένος σκηνοθέτης του «Μπλε Βελούδου», που είχε προταθεί για τρία Όσκαρ σκηνοθεσίας και ετοιμαζόταν να τερματίσει πρώτος στην κούρσα του Φεστιβάλ των Καννών, κερδίζοντας τον πολυπόθητο Χρυσό Φοίνικα για την ταινία του «Ατίθαση Καρδιά», καταδέχτηκε να στρέψει το βλέμμα του σε ένα εμπορικό και ευτελές, κατά πολλούς μέσο, όπως η τηλεόραση.

«Ατίθαση Καρδιά» και «Χαμένη Λεωφόρος», που ακολούθησαν, είναι ενδεικτικές του συνεχούς πειραματισμού όχι απαραίτητα με τη φόρμα ή την αισθητική, αλλά με τα ίδια τα κλισέ θέματα, τα οποία μεταμορφώνονται μέσα από τη μοναδική «φωνή» του.

Η πρώτη του χάρισε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες· η δεύτερη, επιεικώς δυσπρόσιτη για τον ανυποψίαστο θεατή, μεγάλωσε λίγο ακόμη τον καλτ μύθο του. Ισως γι’ αυτό η επόμενη, το «Straight Story», να ήταν η πιο προσγειωμένη και αυθεντικά συγκινητική της καριέρας του.

Η τελική σφραγίδα της δημιουργικότητάς του φυσικά μπήκε με το «Οδός Μαλχόλαντ» του 2001, πιθανώς την κορυφαία, σίγουρα όμως την πιο διάσημη ταινία του. Κι εδώ έχουμε μυστήριο, σουρεαλισμό, ερωτισμό, καθώς και παιχνίδι ταυτοτήτων, στοχασμό στη διασημότητα και στην ίδια τη δημιουργία.

Η ανακοίνωση της οικογένειας:

«Με μεγάλη μας λύπη εμείς, ως οικογένεια, ανακοινώνουμε τον θάνατο του ανθρώπου και καλλιτέχνη, του Ντέιβιντ Λιντς» ανέφερε η ανακοίνωση στη σελίδα του σκηνοθέτη στο Facebook. «Υπάρχει μια μεγάλη τρύπα στον κόσμο τώρα που δεν είναι πια μαζί μας. Αλλά, όπως θα έλεγε ο ίδιος, “να κοιτάς το ντόνατ, όχι την τρύπα”».

Η οικογένεια δεν διευκρίνισε την αιτία του θανάτου του αλλά ζήτησε από τα μέσα ενημέρωσης να σεβαστούν την ιδιωτικότητά της.

Συνοπτικά η ζωή του και οι σπουδαιότερες ταινίες του χρονολογικά

Ο Ντέιβιντ Λιντς γεννήθηκε στη Μοντάνα το 1946 και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του κινηματογράφου. Είχε παντρευτεί τέσσερις φορές και απέκτησε τέσσερα παιδιά.

Μεταξύ 1977-2006 γύρισε δέκα ταινίες μεγάλου μήκους, ξεκινώντας από την ασπρόμαυρη, σουρεαλιστική «Erasehead», την οποία χρηματοδότησε κάνοντας παράλληλα διάφορες δουλειές. Το 1990 τιμήθηκε με τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ Καννών για την ταινία «Ατίθαση Καρδιά».

Ένα από τα αριστουργήματά του ο «Άνθρωπος ελέφαντας» (1980), μια συγκινητική ταινία για ένα δύσμορφο πλάσμα στη βικτοριανή Αγγλία. Αν και η επόμενη ταινία του, το «Ντιουν» (1984), μια επική ιστορία επιστημονικής φαντασίας, ήταν παταγώδης αποτυχία, επανήλθε δύο χρόνια αργότερα με το «Μπλε βελούδο», που επικεντρώνεται στον μυστηριώδη υπόκοσμο μιας κωμόπολης της Βόρειας Καρολίνας. Η ταινία αυτή θεωρείται από ορισμένους κριτικούς ως το αριστούργημά του και η καλύτερη της δεκαετίας.

Το 1990 σκηνοθέτησε τη σειρά «Twin Peaks», που έφερε επανάσταση στην τηλεόραση και μετέτρεψε σε «ντετέκτιβ» εκατομμύρια τηλεθεατές οι οποίοι γοητεύτηκαν από τις μυστηριώδεις υποθέσεις. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, επέστρεψε με το «Twin Peaks: The Return».

Είχε προταθεί πολλές φορές για το Όσκαρ σκηνοθεσίας και το 2019 τιμήθηκε τελικά με το χρυσό αγαλματίδιο για το σύνολο του έργου του. Στη Γαλλία, κέρδισε το βραβείο Σεζάρ καλύτερης ξένης ταινίας για την «Οδό Μαλχόλαντ». Σε μια δημοσκόπηση του BBC το 2016, με τη συμμετοχή 177 κριτικών απ’ όλον τον κόσμο, η «Οδός Μαλχόλαντ» ανακηρύχθηκε η καλύτερη ταινία του 21ου αιώνα – μέχρι εκείνη τη χρονιά.

Το βίντεο από κάμερα CCTV δείχνει έναν ανεμοστρόβιλο να «σπρώχνει» ένα αντίστοιχα μεγάλο σούπερ γιοτ. Όμως, αυτό το σκάφος, αντί να αναποδογυρίσει, ο ιστός επανέρχεται γρήγορα στην όρθια θέση του.

Ουσιαστικά και το Bayesian θα έπρεπε να επανέλθει στη θέση του μετά το πέρασμα του υδροστρόβιλου. Γιατί δεν συνέβη αυτό; Ειδικοί που μίλησαν στη Daily Mail αναφέρουν ότι είναι αρκετά συνηθισμένο η καρίνα του σκάφους να μην χαμηλώνει εντελώς, όταν ένα πλοίο είναι αγκυροβολημένο. Ωστόσο, υπήρχε πρόβλεψη για σοβαρή κακοκαιρία, ενώ και το γεγονός ότι οι καταπακτές είχαν μείνει ανοιχτές, εγείρει ερωτηματικά για τα αίτια της τραγωδίας.

«Ακόμη και την ώρα που έφτανε ο υδροστρόβιλος», ανέφερε μηχανικός, «υπήρχε πολύς χρόνος. Δεκαπέντε λεπτά θα ήταν αρκετά για να ενεργοποιηθούν όλα τα μέτρα ασφαλείας». Ο καπετάνιος του σκάφους, Τζέιμς Κάτφιλντ, κατέθετε επί δύο ώρες. Και κλήθηκε να απαντήσει στα ζητήματα που χρειάζονται εξηγήσεις.

Ο Τζιοβάνι Κονσταντίνο, Διευθύνων Σύμβουλος της Italian Sea Group, δήλωσε ότι δεν υπάρχουν ελαττώματα στο σχεδιασμό και την κατασκευή του συγκεκριμένου σούπερ γιοτ, τονίζοντας ότι τα σκάφη αυτά «είναι τα ασφαλέστερα με την πιο απόλυτη έννοια». «Ως κατασκευαστής της Perini [των σκαφών], γνωρίζω πολύ καλά πώς τα σκάφη σχεδιάζονταν και κατασκευάζονταν», σημείωσε. «Και καθώς το Perini είναι ιστιοφόρο, τα ιστιοφόρα είναι γνωστό ότι είναι τα ασφαλέστερα που υπήρξαν ποτέ». Μάλιστα, ανέφερε ότι η είδηση του ναυαγίου του προκάλεσε θλίψη, αλλά και δυσπιστία. «Αυτό το περιστατικό ακούγεται σαν μια απίστευτη ιστορία, τόσο από τεχνική άποψη όσο και ως γεγονός», τόνισε.

Οι αποκαλύψεις του Politico

«Ήταν ένα φρικτό ατύχημα με ιστιοπλοϊκό που συγκλόνισε τον κόσμο», γράφει το Politico, και το ναυάγιο του Βρετανού μεγιστάνα της τεχνολογίας Μάικ Λιντς σε φουρτουνιασμένη θάλασσα στη Σικελία έγινε ακόμα πιο παράξενο από το γεγονός ότι δύο ημέρες νωρίτερα, ο επιχειρηματικός του εταίρος Στίβεν Τσάμπερλεν είχε τραυματιστεί θανάσιμα σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

Ως μακροχρόνιοι επιχειρηματικοί συνεργάτες, το ζευγάρι δικάστηκε ως συγκατηγορούμενο σε δίκη για απάτη σχετικά με την πώληση της εταιρείας λογισμικού Autonomy στην Hewlett-Packard έναντι 11 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Μετά την πώληση της Autonomy το 2011, ο Lynch συνίδρυσε την εταιρεία κυβερνοασφάλειας Darktrace και ο Στίβεν Τσάμπερλεν διορίστηκε οικονομικός διευθυντής.

Η εταιρεία με έδρα το Κέιμπριτζ καταπολεμά τις κυβερνοεπιθέσεις χρησιμοποιώντας λογισμικό που μαθαίνει τα μοτίβα συμπεριφοράς κάθε παράγοντα σε έναν οργανισμό και ανιχνεύει ασυνήθιστες δραστηριότητες.

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει τίποτα που να υποδηλώνει εγκληματική ενέργεια στα αντίστοιχα ατυχήματα των δύο ανδρών, τα οποία αποδίδονται σε τραγική σύμπτωση.

Ωστόσο, στη σύμπτωση προστίθενται οι δεσμοί των επιχειρηματικών εταίρων με τον κόσμο των βρετανικών και αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών.

Οι κατασκοπευτικές διασυνδέσεις

Ο Μάικ Λιντς συνίδρυσε την Darktrace σε συνεργασία με πρώην αξιωματούχους των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών το 2013.

Ένας από τους συνιδρυτές ήταν ο Stephen Huxter, υψηλόβαθμο στέλεχος της ομάδας κυβερνοάμυνας της MI5, ο οποίος έγινε διευθύνων σύμβουλος της Darktrace.

Το ταμείο VC του Λιντς, Invoke Capital, ύψους 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων, το οποίο δημιουργήθηκε μετά την πώληση της Autonomy, υποστήριξε το spin-out του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ με μια αρχική επένδυση ύψους 12 εκατομμυρίων λιρών.

Η Huxter προσέλαβε τον επί 30 χρόνια βετεράνο της GCHQ Andrew France ως διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας – αργότερα εντάχθηκε στο διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας. Ο Lynch ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου μέχρι το 2018, όταν παραιτήθηκε μετά την απαγγελία κατηγοριών για απάτη.

Ο πρώην επικεφαλής της MI5 Τζόναθαν Έβανς συμμετείχε επίσης για ένα διάστημα στο διοικητικό συμβούλιο της Darktrace, ενώ ο Τζιμ Πένροουζ, βετεράνος της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας των ΗΠΑ επί 17 χρόνια, ήταν στο παρελθόν επικεφαλής των αμερικανικών δραστηριοτήτων της εταιρείας.

Άλλοι πρώην κατάσκοποι της εταιρείας ήταν ο διευθυντής τεχνολογίας Dave Palmer, ο οποίος στο παρελθόν εργάστηκε στην MI5 και την GCHQ, και ο διευθυντής ασφαλείας John Richardson, ο οποίος εργάστηκε στην κυβερνοάμυνα για την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου.

Όμως οι διασυνδέσεις του Λιντς με τη σκοτεινή σφαίρα των μυστικών υπηρεσιών προϋπήρχαν του Darktrace. Η πρώτη του εταιρεία, η Cambridge Neurodynamics, η οποία ειδικευόταν στην αναγνώριση δακτυλικών αποτυπωμάτων μέσω υπολογιστή, είχε συμβόλαια με τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες.

«Έχουν τα πιο ενδιαφέροντα προβλήματα», δήλωσε στο περιοδικό Wired το 2002 (ΕΔΩ).

Ο Λιντς έβγαλε την Autonomy από τη Neurodynamics το 1996. Η εταιρεία, στην οποία ο Τσάμπερλεν εντάχθηκε το 2005, χρησιμοποιούσε τη μηχανική μάθηση για την ανάλυση δεδομένων από πηγές όπως υποκλαπείσες τηλεφωνικές κλήσεις και μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

Θαυμαστής του Τζέιμς Μποντ ο Λιντς

Ως θαυμαστής του φανταστικού κατασκόπου Τζέιμς Μποντ, ο Λιντς ονόμασε αίθουσες συνεδριάσεων στα κεντρικά γραφεία της Autonomy με τα ονόματα των κακών της σειράς ταινιών, όπως ο Dr. No και ο Χρυσοδάκτυλος (Goldfinger). Λέγεται ότι είχε ένα ενυδρείο στο χώρο υποδοχής της εταιρείας γεμάτο με μοχθηρά πιράνχας, ως φόρο τιμής σε μια σκηνή της ταινίας «Ζεις μόνο δύο φορές».

Η Autonomy κέρδισε επίσης διαγωνισμούς υψηλού προφίλ από κυβερνητικές υπηρεσίες του Ηνωμένου Βασιλείου και των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης μιας σύμβασης για την παροχή υποδομών στο Γραφείο Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ για την ανάλυση πληροφοριών στο πλαίσιο του πολέμου κατά της τρομοκρατίας μετά την 11η Σεπτεμβρίου.

Ένα άρθρο του Guardian το 2003 (ΕΔΩ) περιέγραφε την εταιρεία ως «ασχολούμενη με μυστικές πληροφορίες» και «μεταξύ των λίγων εμπορικών οργανισμών του Ηνωμένου Βασιλείου που μπορούν να επωφεληθούν από τον πόλεμο στο Ιράκ». Περιέγραφε την τεχνολογία της εταιρείας ως «προηγμένα συστήματα υποκλοπής υπολογιστών».

Εκείνη την εποχή, η εταιρεία κατείχε και άλλα συμβόλαια με κυβερνητικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, όπως ο στρατός, η NASA και οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών. Η GCHQ και η MI6 πιστεύεται επίσης ότι ήταν πελάτες της.

Ο Ρίτσαρντ Περλ, πρώην διορισμένος από το Πεντάγωνο, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν πρόεδρος του συμβουλευτικού συμβουλίου άμυνας του Πενταγώνου, λειτουργούσε ως ένας από τους διευθυντές της εταιρείας.

Η υπόθεση απάτης

Ένα χρόνο μετά την πώληση της Autonomy, η HP ισχυρίστηκε ότι η αξία της εταιρείας ήταν υπερβολική. Το 2018, οι εισαγγελείς των ΗΠΑ απήγγειλαν κατηγορίες εναντίον του Λιντς και εκδόθηκε στις ΗΠΑ για να δικαστεί το 2022.

Ο οικονομικός διευθυντής της εταιρείας, Sushovan Hussain, καταδικάστηκε για απάτη το 2018 και αργότερα καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκιση.

Ωστόσο, ο Λιντς διέφυγε απροσδόκητα την καταδίκη με το σκεπτικό ότι επικεντρώθηκε στην τεχνολογία της εταιρείας και είχε μικρή γνώση των οικονομικών της. Ο ίδιος απέδωσε τη διαφυγή του στο γεγονός ότι ήταν αρκετά πλούσιος ώστε να αντέξει τα νομικά έξοδα που απαιτούσε η καταπολέμηση της υπόθεσης στα αμερικανικά δικαστήρια. Εκπροσωπήθηκε από τον ίδιο δικηγόρο υπεράσπισης που είχε ο παιδόφιλος Τζέφρι Επστάιν.

Τον Απρίλιο, η Darktrace συμφώνησε σε εξαγορά ύψους 5,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων (4,2 δισεκατομμυρίων λιρών) από την αμερικανική εταιρεία ιδιωτικών κεφαλαίων Thoma Bravo.