Σύμφωνα με τα όσα δήλωσε η αντιπεριφερειάρχης Τουρισμού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας Βίκυ Χατζηβασιλείου στο ThessPost, το τοπίο αναμένεται να ξεκαθαρίσει μετά την άφιξη των εκπροσώπων της Ryanair στη Θεσσαλονίκη, εντός της εβδομάδας. 

Μπορεί η Fraport Greece να μην έχει επιβεβαιώσει την είδηση ωστόσο οι αρμόδιοι φορείς χαρακτηρίζουν το ενδεχόμενο κλεισίματος της βάσης της εταιρείας στη Θεσσαλονίκη ως ένα μεγάλο πλήγμα για την πόλη και γενικότερα για τη Βόρεια Ελλάδα, καθώς η πλειονότητα των ταξιδιωτών βασίζεται στα προσιτά εισιτήρια της lowcost αεροπορικής.

Ο αντιδήμαρχος Τουρισμού του δήμου Θεσσαλονίκης Βασίλης Γάκης, θέλοντας να καθησυχάσει υπογραμμίζει στον τοπικό ιστότοπο την πρόθεση της δημοτικής αρχής να συνδράμει τα μέγιστα για το μέλλον του τουρισμού στην πόλη. «Ο Δήμος είναι σε θέση να κάνει από την πλευρά του ό,τι μπορεί, απλά περιμένουμε να εξετάσουμε όλα τα δεδομένα, να έχουμε μια πολύ πιο σωστή πληροφόρηση, και από εκεί και πέρα να δούμε πως μπορούμε να συνδράμουμε προς τη θετική κατεύθυνση για τον τουρισμό» αναφέρει συγκεκριμένα. 

Και όμως, η στιγμή αυτή ξεπερνούσε τα όρια μιας απλής εργατικής διαμαρτυρίας. Το Λούβρο έχει εξελιχθεί σε δείκτη του παγκόσμιου φαινομένου του μαζικού τουρισμού — ένα επιχρυσωμένο παλάτι που πνίγεται από τη δική του δημοτικότητα. Καθώς τουριστικοί προορισμοί όπως η Βενετία και η Ακρόπολη προσπαθούν να περιορίσουν τα πλήθη, το εμβληματικότερο μουσείο του κόσμου φτάνει και αυτό στη δική του κρίσιμη καμπή.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη New York Post (@nypost)

Η αυθόρμητη απεργία ξέσπασε στη διάρκεια μιας εσωτερικής συνάντησης ρουτίνας, όταν φροντιστές αιθουσών, υπάλληλοι έκδοσης εισιτηρίων και προσωπικό ασφαλείας αρνήθηκαν να αναλάβουν καθήκοντα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα αβάσταχτα πλήθη, τη χρόνια υποστελέχωση και τις, κατά ένα συνδικάτο, «μη βιώσιμες» συνθήκες εργασίας.

«Εδώ έξω είναι σαν να βογκά η Μόνα Λίζα», είπε ο 62χρονος Κέβιν Γουόρντ από το Μιλγουόκι, ένας από τους χιλιάδες επισκέπτες που είχαν εγκλωβιστεί σε ακινητοποιημένες ουρές κάτω από τη γυάλινη πυραμίδα του Ι.Μ. Πέι. «Χιλιάδες άνθρωποι περιμένουν, χωρίς καμία ενημέρωση, καμία εξήγηση. Υποθέτω ότι ακόμα και εκείνη χρειάζεται ένα ρεπό».

Είναι σπάνιο το Λούβρο να κλείνει τις πόρτες του στο κοινό. Έχει συμβεί κατά τη διάρκεια πολέμου, της πανδημίας, και σε ελάχιστες περιπτώσεις απεργιών — συμπεριλαμβανομένων αυθόρμητων αποχωρήσεων λόγω συνωστισμού το 2019 και φόβων για την ασφάλεια το 2013. Όμως σπάνια έχει υπάρξει τέτοια αίσθηση αμηχανίας: τουρίστες παραταγμένοι στην πλατεία, με εισιτήρια στα χέρια, χωρίς καμία σαφή εξήγηση για το γιατί το μουσείο απλώς σταμάτησε τη λειτουργία του.

Η αναστάτωση έρχεται λίγους μήνες μετά την παρουσίαση από τον πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν ενός φιλόδοξου δεκαετούς σχεδίου για τη διάσωση του Λούβρου από τα ίδια προβλήματα που τώρα εκρήγνυνται — διαρροές νερού, επικίνδυνες θερμοκρασιακές αυξομειώσεις, απαρχαιωμένες υποδομές και ροή επισκεπτών πολύ πάνω από τα όρια αντοχής του μουσείου.

Ωστόσο, για τους εργαζομένους, το υποσχόμενο αυτό μέλλον μοιάζει μακρινό.

«Δεν μπορούμε να περιμένουμε έξι χρόνια για βοήθεια», λέει η Σάρα Σεφιάν, του συνδικάτου CGT-Culture. «Οι ομάδες μας είναι υπό πίεση τώρα. Δεν είναι μόνο για την τέχνη — είναι για τους ανθρώπους που τη φυλάνε».

Το καθημερινό πλήθος της Μόνα Λίζα

Στο επίκεντρο όλων, όπως πάντα, βρίσκεται η Μόνα Λίζα — ένα πορτρέτο του 16ου αιώνα που σήμερα προσελκύει πλήθη όμοια με συναυλία διασημότητας παρά εμπειρία τέχνης.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη The Indian Express (@indianexpress)

Περίπου 20.000 άνθρωποι την ημέρα στριμώχνονται στην αίθουσα des États, τη μεγαλύτερη του μουσείου, μόνο και μόνο για να βγάλουν μια σέλφι με την αινιγματική γυναίκα του Ντα Βίντσι πίσω από το προστατευτικό γυαλί. Η ατμόσφαιρα είναι συχνά θορυβώδης, ασφυκτική, και τόσο πυκνή που πολλοί σχεδόν δεν ρίχνουν ούτε μια ματιά στα αριστουργήματα που την περιβάλλουν — έργα του Τιτσιάνο και του Βερονέζε που περνούν απαρατήρητα.

«Δεν βλέπεις έναν πίνακα», λέει η 28χρονη Παρκ Τζι-Χιουν, που ταξίδεψε από τη Σεούλ στο Παρίσι. «Βλέπεις κινητά. Βλέπεις αγκώνες. Νιώθεις ζέστη. Και μετά, σε σπρώχνουν να φύγεις».

Το σχέδιο ανακαίνισης του Μακρόν, με τίτλο «Η Νέα Αναγέννηση του Λούβρου», υπόσχεται λύσεις. Η Μόνα Λίζα θα αποκτήσει επιτέλους τη δική της αποκλειστική αίθουσα, προσβάσιμη με εισιτήριο καθορισμένης ώρας. Ένα νέο σημείο εισόδου κοντά στον Σηκουάνα προγραμματίζεται επίσης έως το 2031, για να αποσυμφορηθεί η γυάλινη πυραμίδα.

«Οι συνθήκες προβολής, ερμηνείας και παρουσίασης θα είναι αντάξιες της Μόνα Λίζα», δήλωσε ο Μακρόν τον Ιανουάριο.

Ένα μουσείο σε αδιέξοδο

Το Λούβρο υποδέχθηκε 8,7 εκατομμύρια επισκέπτες πέρσι — υπερδιπλάσιους απ’ όσους μπορεί να εξυπηρετήσει η υποδομή του. Ακόμη και με ημερήσιο όριο 30.000 επισκεπτών, οι εργαζόμενοι λένε ότι η εμπειρία είναι καθημερινά μια δοκιμασία αντοχής, με ελάχιστους χώρους ανάπαυσης, περιορισμένες τουαλέτες και τη θερινή ζέστη να ενισχύεται από το φαινόμενο θερμοκηπίου της γυάλινης πυραμίδας.

Σε εσωτερικό υπόμνημα που διέρρευσε, η πρόεδρος του μουσείου Λορένς ντε Καρ προειδοποιεί ότι τμήματα του κτηρίου «δεν είναι πλέον στεγανά», ότι οι αυξομειώσεις της θερμοκρασίας θέτουν σε κίνδυνο έργα ανεκτίμητης αξίας και ότι ακόμα και οι βασικές ανάγκες των επισκεπτών — φαγητό, τουαλέτες, σήμανση — βρίσκονται πολύ κάτω από τα διεθνή πρότυπα. Περιέγραψε την εμπειρία απλά ως «σωματικό μαρτύριο».

«Αυτό που ξεκίνησε ως μια προγραμματισμένη ενημερωτική συνάντηση εξελίχθηκε σε μια μαζική έκρηξη αγανάκτησης», λέει η Σεφιάν. Οι συνομιλίες μεταξύ εργαζομένων και διοίκησης ξεκίνησαν στις 10:30 π.μ. και συνεχίστηκαν ως το απόγευμα. Μέχρι εκείνη την ώρα, το μουσείο παρέμενε κλειστό.

Το πλήρες σχέδιο ανακαίνισης — με εκτιμώμενο κόστος 700–800 εκατομμύρια ευρώ — αναμένεται να χρηματοδοτηθεί από έσοδα εισιτηρίων, ιδιωτικές δωρεές, κρατικά κονδύλια και δικαιώματα χρήσης από το παράρτημα του Λούβρου στο Άμπου Ντάμπι. Οι τιμές εισιτηρίων για επισκέπτες εκτός Ε.Ε. αναμένεται να αυξηθούν αργότερα φέτος.

Όμως οι εργαζόμενοι λένε πως οι ανάγκες τους είναι πιο επείγουσες από οποιοδήποτε δεκαετές σχέδιο.

Σε αντίθεση με άλλα μεγάλα πολιτιστικά σημεία του Παρισιού, όπως η Παναγία των Παρισίων ή το Κέντρο Πομπιντού, που ανακαινίζονται με κρατική στήριξη, το Λούβρο παραμένει σε ένα μεταίχμιο — ούτε πλήρως χρηματοδοτημένο, ούτε πλήρως λειτουργικό.

Ο πρόεδρος Μακρόν, ο οποίος είχε εκφωνήσει την ομιλία της νίκης του το 2017 στο Λούβρο και το είχε αναδείξει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 2024, έχει υποσχεθεί ένα ασφαλέστερο, πιο σύγχρονο μουσείο έως το τέλος της δεκαετίας.

Ως τότε, ο μεγαλύτερος πολιτιστικός θησαυρός της Γαλλίας — και τα πλήθη που τον κατακλύζουν — παραμένουν εγκλωβισμένοι ανάμεσα στα ρήγματα.