Στα κύρια σημεία του αφιερώματος που συνοδεύεται και από πλούσιο φωτογραφικό υλικό, αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής :

   – Το νησί έχει μακρά ιστορία (από τη Νεολιθική εποχή) και πήρε το όνομά του από την κιμωλία, λόγω των λευκών πετρωμάτων του.

   – Η σχετική δυσκολία στην πρόσβαση του συμβάλλει στο να παραμένει «κρυμμένο διαμάντι».

   – Ένα από τα πιο ιδιαίτερα στοιχεία είναι το υπαίθριο φεστιβάλ κινηματογράφου Kalisperitis, που διοργανώνεται εθελοντικά σε φυσικά τοπία και δεν στοχεύει στον μαζικό τουρισμό.

   – Το νησί διατηρεί ισχυρή κοινοτική κουλτούρα, με δράσεις εθελοντισμού και συλλογικής φροντίδας του περιβάλλοντος.

   – Τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται ήπιες μορφές τουριστικής ανάπτυξης (μικρά boutique καταλύματα, ανακαινισμένα παραδοσιακά σπίτια), με σεβασμό στην τοπική αρχιτεκτονική.

   – Η εμπειρία του επισκέπτη επικεντρώνεται σε απλές απολαύσεις: κολύμπι, φαγητό, χαλάρωση και επαφή με τη φύση.

   – Το βασικό μήνυμα είναι ότι, παρότι η πρόσβαση βελτιώνεται, οι κάτοικοι θέλουν να διατηρήσουν τον ήρεμο χαρακτήρα του νησιού και να αποφύγουν τον μαζικό τουρισμό.

   Ο δήμαρχος της Κιμώλου Κωνσταντίνος Βεντούρης στον προσωπικό του λογαριασμό στα κοινωνικά μέσα έγραψε: «Με ιδιαίτερη χαρά είδαμε την Κίμωλο να φιλοξενείται σε μία από τις μεγαλύτερες κυριακάτικες εφημερίδες του Ηνωμένου Βασιλείου. Το δημοσίευμα αναδεικνύει αυτό που όλοι εμείς γνωρίζουμε καλά: την αυθεντικότητα, την ηρεμία και τη μοναδική ομορφιά του τόπου μας. Η Κίμωλος παραμένει ένας προορισμός που τιμά την παράδοση, τη φιλοξενία και τον ανθρώπινο ρυθμό ζωής.

Αναλυτικά το αφιέρωμα του Οbserver:

Χαλαρώστε για να προλάβετε την Κίμωλο

Από τα κρυστάλλινα νερά και τα ιδιαίτερα τοπία, μέχρι τις πολιτιστικές δράσεις και την ισχυρή τοπική κοινότητα, το νησί μας συνεχίζει να εμπνέει όσους το επισκέπτονται. Εργαζόμαστε με στόχο τη βιώσιμη ανάπτυξη και την προσεκτική ανάδειξη της Κιμώλου, ώστε να διατηρήσει τον χαρακτήρα της και να συνεχίσει να προσφέρει αυθεντικές εμπειρίες. Ευχαριστούμε όλους όσοι συμβάλλουν καθημερινά στο να παραμένει η Κίμωλος ένας μικρός, ξεχωριστός προορισμός στο Αιγαίο».

Καθώς ο ήλιος δύει σε έναν λιλά ορίζοντα, φώτα τρεμοπαίζουν μέσα από ένα στενό κενό που σχίζεται από απόκρημνους, κατάλευκους βράχους, δημιουργώντας την κυκλαδίτικη εντύπωση ενός φιόρδ. Για μια νύχτα, αυτός ο βραχώδης κόλπος στη βόρεια καμπύλη της Κιμώλου – προσβάσιμος μόνο με βάρκα – είναι η σουρεαλιστική σκηνή του νησιού για μια από τις προβολές σε υπαίθριους κινηματογράφους, τον Καλησπερίτη. Εκατοντάδες μικροσκοπικά φανάρια καταιγίδας έχουν περαστεί σε παλιές πετονιές ψαρέματος και έχουν κρεμαστεί πάνω σε λεία πέτρα, καθώς και διάσπαρτα μέσα σε σπηλιές.

«Προσπαθώ να μην χάνω ποτέ καμία προβολή», λέει η Ναυσικά Γεωργιάδου, η καπετάνισσά μου για το βράδυ και η ομάδα πίσω από το Skinopi Lodge, ένα απομονωμένο σύμπλεγμα πέτρινων βιλών στη κοντινή Μήλο, από όπου ερχόμαστε. «Μου κόβει την ανάσα κάθε φορά, και έχω πάει περίπου 100 φορές», προσθέτει, καθισμένη σε ένα ριγέ χαλί από κιλίμι, καθώς περιμένουμε να ξεκινήσει η  Όπερα . Το μόνο πράγμα πέρα ​​από την οθόνη είναι η θάλασσα.

Υδατοπωλείο: σκαφοσκεπάσματα στο ψαροχώρι Γούπα

Ο κινηματογράφος, ο οποίος έχει ανοίξει σε διάφορες τοποθεσίες στην Κίμωλο από το 2014, είναι το πάθος του Φώτη Μαρινάκη. «Οραματιστής και πραγματικός ρομαντικός» όπως τον περιγράφει η Γεωργιάδου, μετακινεί βουνά κάθε καλοκαίρι για να διοργανώσει αυτές τις δωρεάν προβολές με δύο άλλους από τους Κιμωλιστές, την εθελοντική ομάδα του νησιού που μαζεύει επίσης σκουπίδια και συναντιέται για να σηματοδοτήσει τα μονοπάτια πεζοπορίας του νησιού.

Για ένα τόσο μικροσκοπικό νησί, το ετήσιο φεστιβάλ κινηματογράφου είναι ένα γιγάντιο κατόρθωμα. Διαφημίζεται μόνο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και προσελκύει ένα μείγμα ντόπιων και Ελλήνων που ζουν με το νερό από κοντινά νησιά – μέχρι και τη Σέριφο για αυτό. Μια εκδήλωση του σιδερένιου κοινοτικού πνεύματος της Κιμώλου, δεν έχει φτιαχτεί με γνώμονα τους τουρίστες – ταιριάζει σε ένα νησί που εξακολουθεί να μην είναι γνωστό.

Up in lights: δωρεάν προβολή στο πλαίσιο του φεστιβάλ κινηματογράφου Kalisperitis

Όταν μετακόμισα για πρώτη φορά στην Αθήνα, άκουσα σιγανές συζητήσεις στην πόλη ενός αργού ειδυλλιακού νησιού, με τα ερείπια ενός μεσαιωνικού κάστρου και παραλίες από αλάβαστρο. Κατοικημένη από την ύστερη νεολιθική περίοδο, η ηφαιστειακή Κίμωλος πήρε το όνομά της από τον ελληνικό κόσμο για κιμωλία, τους μοναδικούς βραχώδεις σχηματισμούς της που λάμπουν τόσο ασημένιοι στον ήλιο που ονομάστηκε «Αργεντιέρα» (που σημαίνει ασημένιος) από τους Βενετούς που την κατέλαβαν. Η εποχή της είναι σύντομη και γλυκιά, ενώ οι ρουτίνες παραμένουν άθικτες και χαλαρές: οι ψαράδες εξακολουθούν να επισκευάζουν τα δίχτυα τους μπροστά σε αλατισμένα μαγάζια (σπίτια με βάρκες σκαλισμένα σε βράχο), οι γιαγιάδες κουτσομπολεύουν στις βεράντες και μαγειρεύουν σε εξωτερικές κουζίνες και τα παιδιά παίζουν ποδόσφαιρο στην κεντρική πλατεία το βράδυ.

Άριστη κατάσταση: το απαλό πράσινο και το λευκό είναι τα παραδοσιακά χρώματα για τα σπίτια εδώ.

Βοηθάει το γεγονός ότι η Κίμωλος είναι δυσπρόσιτη. Δεν υπάρχει αεροδρόμιο και ένα μικρό πλοίο κάνει δρομολόγια πάνω από το ναυτικό μίλι ανάμεσα στα Πολλώνια, στο βόρειο άκρο της μεγαλύτερης και πιο πολυσύχναστης Μήλου. Ενώ τα πλοία από τον Πειραιά είναι σπάνια και νωχελικά. Αυτές τις μέρες, φτάνω εδώ από την Αθήνα με το δικό μου κίνητρο, δελεασμένος από τον Πολέγιεγο, μια ακατοίκητη κουκκίδα απέναντι. Οι βράχοι του είναι πλούσιοι σε ορυκτότητα που δημιουργεί ένα πεδίο δύναμης από ηλεκτρικό μπλε νερό γύρω του, που προσφέρει μια εκθαμβωτική βουτιά. Στη συνέχεια, θα δέσουμε στο λιμάνι του νησιού, την Ψάθη, ακολουθώντας τη μυρωδιά του ψητού ψαριού δίπλα από ασβεστωμένα κτίρια προς το Κύμα. Εκεί, μια χούφτα τραπέζια βρίσκονται τόσο κοντά στο νερό που οι θαμώνες πηγαίνουν για μια βουτιά ανάμεσα σε μπολ με χτυπημένο ταραμά και σαλάτα αχινού. Στο μπαρ των ντόπιων, Λοστρόμος, οι καφέδες μετατρέπονται σε τσίπουρο υπό το άγρυπνο βλέμμα ενός αρθριτικού golden retriever, πριν επιστρέψουν γρήγορα στη βάση τους.

Για ένα τόσο μικροσκοπικό νησί, το ετήσιο φεστιβάλ κινηματογράφου είναι ένα γιγάντιο κατόρθωμα, που δεν γίνεται με γνώμονα τους τουρίστες.

«Για μένα, η Κίμωλος είναι ένα κρυμμένο στολίδι των Κυκλάδων, ακόμα ανέγγιχτο», λέει ο Αθηναίος επιχειρηματίας Άγγελος Ισμαήλος, ο οποίος ανακαίνισε πέρυσι ένα ψαράδικο σπίτι στην Καρά-Γούπα – έναν από τους εντυπωσιακούς βραχώδεις κολπίσκους του νησιού – στο πλαίσιο του συνεχιζόμενου έργου του «Θάυμα Κυκλάδες». «Το «Θάυμα» σημαίνει θαύμα στα ελληνικά και νομίζω ότι αυτά τα ψαράδικα σπίτια είναι θαύματα», εξηγεί ο Ισμαήλος, ο οποίος ήρθε για πρώτη φορά στην Κίμωλο ως παιδί με την οικογένειά του. Όπως κάθε σπίτι στην αυξανόμενη συλλογή (υπάρχουν άλλα τρία στη Μήλο), το «Θάυμα Κιμώλου» έχει αναπαλαιωθεί με ευαισθησία για να τιμήσει τον χαρακτήρα του. Οι αυθεντικές υφαντές οροφές παραμένουν άθικτες, ενώ οι πόρτες σε κυκλαδίτικο στιλ από φρέσκια μέντα ανοίγουν από κάθε ένα από τα μικρά δωμάτια σε μια τεράστια, περιμετρική βεράντα που αποκαλύπτει θέα στο νησί Πολύαιγος και το απέραντο Αιγαίο.

Αιγαιακή ιδιοφυΐα: ένα δυναμικό πεδίο από ηλεκτρικά μπλε νερά περιβάλλει το νησί

Το σπίτι είναι ένα κοινό έργο με την αρχιτέκτονα Λητώ Καραμήτσου, η οποία περνούσε τα καλοκαίρια της στη Μήλο με τη μητέρα της, Ναυσικά Γεωργιάδου, η οποία είναι ξενοδόχος. Κατά τον σχεδιασμό του σπιτιού, η ιδέα ήταν να δημιουργηθεί ένα μέρος όπου οι επισκέπτες θα ήθελαν να περάσουν όλη την ημέρα: «Σκεφτόμουν συνέχεια αυτή τη γυναίκα που μεγάλωσε στην Κίμωλο και έμενε στο σπίτι της γιαγιάς της στη Γούπα. Περνούσε τα καλοκαίρια της απλώς κολυμπώντας, τρώγοντας τοπικές πιπεριές γεμιστές με ρύζι, και μετά κολυμπώντας ξανά, πριν φάει κάτι ακόμα».

Τα παιδιά παίζουν στην αμμώδη παραλία, ενώ οι γονείς χαλαρώνουν πίνοντας ψηλά ποτήρια ούζο και καλαμάρι

Κατά τη διάρκεια τριών ημερών, κάνω ακριβώς αυτό. Διαβάζω και κάνω βουτιές, με σύντομα διαλείμματα για να πάρω λαδένια (τοπική πίτα με ντομάτα) από τον φούρνο της πόλης.

Κάτω από το Thavma, ζευγάρια χαλαρώνουν σε μαξιλάρια έξω από ένα μαγαζί, το οποίο έχει μετατραπεί από τον ιδιοκτήτη του Lostromos. Ενώ βρίσκεστε στη γωνία, στη Goupa, το Chroma Suites έχει μετατρέψει ένα άλλο ψαράδικο σπίτι με τιρκουάζ πόρτες, κίτρινα παντζούρια και πορτοκαλί ομπρέλες – καθώς και θέα στην πρώτη σειρά του χαρακτηριστικού βράχου σε σχήμα ελέφαντα του κόλπου.

Την ημέρα εκείνη, οι άνεμοι στις Κυκλάδες έφταναν τα 7 μποφόρ και η θάλασσα ήταν φουρτουνιασμένη, όμως επιβιβάστηκε σε βάρκα για να φτάσει στο νησί, ευχαριστώντας δημόσια τον «κυρ-Βαγγέλη» που τη βοήθησε, λέγοντας χαρακτηριστικά πως χωρίς αυτόν θα είχε αποκλειστεί.

Η εκπαιδευτικός ανέβασε σχετικό βίντεο στο TikTok και τόνισε πως «αν δεν υπήρχε ο κυρ – Βαγγέλης, θα ήμουν αποκλεισμένη στη Μήλο».

Νίκος Γιαννόπουλος

Την Τετάρτη το βράδυ ξέσπασε πυρκαγιά σε δύσβατο σημείο του νησιού, το οποίο μάλιστα είναι περιοχή Natura. Η πυροσβεστική ειδοποιήθηκε έγκαιρα αλλά το μόνο πράγμα που μπορούσε να κάνει αρχικά ήταν να περιμένει. Γιατί; Διότι δεν υπάρχει μόνιμο πυροσβεστικό κλιμάκιο στην Κίμωλο! Να το ξαναγράψουμε: Δεν υπάρχει μόνιμο πυροσβεστικό κλιμάκιο στην Κίμωλο.

Τις πρώτες μάχες με τις φλόγες έδωσε η εθελοντική ομάδα πολιτικής προστασίας του νησιού που απαρτίζεται από τρία άτομα. Οι άνθρωποι εθελοντές είναι, πενιχρά μέσα διαθέτουν, προφανώς έκαναν ότι μπορούσαν. Μόνο που αυτό δεν έφτανε. Γι’ αυτό και μέσα στη μαύρη νύχτα, με τον άνεμο στα 7 μποφόρ, χρειάστηκε να ταξιδέψουν στην Κίμωλο από τη γειτονική Μήλο δύο επαγγελματίες πυροσβέστες. Μάλιστα το έκαναν με ιδιωτικό σκάφος καθώς εκείνη την ώρα δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει πλοίο της γραμμής.

• Τελικά η φωτιά τέθηκε υπό έλεγχο με το πρώτο φως της ημέρας, όπως ανακοίνωσε η πυροσβεστική μετά από κοπιαστική δουλειά των δύο πυροσβεστών και των τριών εθελοντών αλλά και την πολύτιμη βοήθεια ενός πυροσβεστικού ελικοπτέρου που πέταξε μόλις ξημέρωσε. Τα χειρότερα αποφεύχθησαν αλλά τα ερωτήματα παρέμειναν.

–Είναι δυνατόν να μην διαθέτει η Κίμωλος των 800 ψυχών μόνιμα στο έδαφός της πυροσβεστικό κλιμάκιο έστω δύο πυροσβεστών και ενός οχήματος;

-Πως θα αντιμετωπιστεί εν τη γενέση της μία πιο μεγάλη φωτιά σ’ ένα ξενοδοχείο ή σ’ ένα άλλο οίκημα του νησιού;

Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα μπορούν να θεωρούνται αυτονόητες αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Αλλωστε στον κόσμο της ελληνικής κρατικής διοίκησης τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Είμαστε στα τέλη του Οκτωβρίου, οι περισσότεροι τουρίστες έχουν πια αφήσει πίσω τους τα νησιά, όμως ο κίνδυνος των πυρκαγιών παραμονεύει λόγω και της μεγάλης και παρατεταμένης ξηρασίας. Η προστασία της νησιωτικότητας, η οποία πρέπει να διαφυλάττεται ως κόρη οφθαλμού αφού η Ελλάδα είναι η κατ’ εξοχήν νησιωτική χώρα, αφήνεται στην τύχη.

• Φανταστείτε την Πέμπτη τα ξημερώματα να μην μπορούσαν, λόγω καιρού, να ταξιδέψουν στην Κίμωλο οι δύο επαγγελματίες πυροσβέστες. Η να μην έβρισκαν σκάφος εκείνη την ώρα να τους μεταφέρει. Ολο το βάρος της ευθύνης θα έπεφτε στους τρεις εθελοντές του Δήμου Κιμώλου. Μα πως θα ενεργήσουν αυτοί οι άνθρωποι χωρίς κατάλληλα μέσα και χωρίς υποστήριξη από πεπειραμένο προσωπικό;

Τέτοιου είδους παραδείγματα εγκατάλεψης των πάντως στις βουλές της τύχης είναι πάρα πολλά σε όλα τα ελληνικά νησιά, μεγάλα και μικρά. Στη Νάξο, στο μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων σε έκταση, υπάρχουν μόνο δύο ασθενοφόρα και ένας οδηγός. Πρακτικά δηλαδή κινείται μόνο το ένα, εκτός και αν βρεθεί εθελοντής για το δεύτερο. Το τι θα συμβεί αν προκύψουν ταυτόχρονα δύο σοβαρά περιστατικά, για παράδειγμα ένα στον Απόλλωνα, στο βόρειο τμήμα του νησιού και ένα στην Αγιασσό, νοτιοανατολικά το αφήνουμε στη φαντασία.

• Για να μην αναφερθούμε στο νησί του οποίου μέχρι πρότινος τα φώτα στο ελικοδρόμιο ήταν χαλασμένα και όταν χρειαζόταν να προσγειωθεί ελικόπτερο έσπευδε ο δήμαρχος με το…αυτοκίνητό του και τους αναμμένους προβολείς προς βοήθεια.

Μιλώντας για δημάρχους, επιχειρήσαμε την Πέμπτη να συνομιλήσουμε στο τηλέφωνο με το δήμαρχο της Κιμώλου, Κώστα Βεντούρη. Παρά τα πολλά τηλεφωνήματα και τα μηνύματα που του αφήσαμε δεν κατορθώσαμε να τον βρούμε. Και αυτό παρά το γεγονός ότι το νησί πέρασε ένα δύσκολο βράδυ και ήταν απολύτως λογικό οι δημοσιογράφοι να αναζητήσουν ενημέρωση από πρώτο χέρι.

Το γράφουμε αφενός για να πληροφορήσουμε τους αναγνώστες του Libre και αφετέρου για να κατανοήσει ο εν λόγω δήμαρχος αλλά και γενικά οι τοπικοί άρχοντες των νησιών ότι με την προσπάθεια ανάδειξης των προβλημάτων των δήμων τους δεν στρεφόμαστε εναντίον τους. Αντιθέτως επιχειρούμε, όπως ο ρόλος μας προστάζει, να προσφέρουμε χείρα βοηθείας.