Η πιθανότερη έκβαση είναι πώς το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα ήρθε για να μείνει στη δεύτερη θέση. Το ερώτημα δεν είναι ποιά θα είναι η διαφορά του από το τρίτο (σε άλλες μετρήσεις είναι το ΠΑΣΟΚ και σε άλλες το κόμμα Καρυστιανού) αλλά σε τι απόσταση θα “κλειδώσει” από τη Ν.Δ και πόσο θα απέχουν προϊόντος του χρόνου τα δημοσκοπικά ποσοστά της τελευταίας από την προοπτική αυτοδυναμίας.

Στην Χαριλάου Τρικούπη δυσκολεύονται μάλλον να αντιληφθούν ότι τα περί ψυχραιμίας υποδηλώνουν αγωνία, ίσως και πανικό, και δείχνουν να πάσχουν από “άρνηση πραγματικότητας”. Επικαλούνται το γεγονός ότι για κάποιο διάστημα η “Πλεύση Ελευθερίας” είχε προσπεράσει δημοσκοπικά το ΠΑΣΟΚ, ωσάν να υπάρχει λογική και πολιτική συνάφεια μεταξύ Κωνσταντοπούλου και Τσίπρα.

Γι’ αυτό και δεν μελετούν μερικά ποιοτικά στοιχεία των ίδιων μετρήσεων από τα οποία θα μπορούσαν να εξάγουν χρήσιμα συμπεράσματα.

Πρώτο και ίσως βασικότερο συνάγεται από τα ευρήματα περί “καταλληλότητας πρωθυπουργού”. Για παράδειγμα, στην τελευταία μέτρηση της Metron Analysis (Mega), με το ΠΑΣΟΚ στο 11,2% στην Εκτίμηση Ψήφου ο Νίκος Ανδρουλάκης συγκεντρώνει μόλις 6%, ποσοστό υποδιπλάσιο από την εκλογική απήχηση του κόμματός του. Ενώ ο Αλέξης Τσίπρας περίπου το ποσοστό της ΕΛ.ΑΣ (15,2%), όπως και ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε σύγκριση με αυτό της Ν.Δ.

Ένα από τα βασικότερα διλήμματα κάθε εκλογικής αναμέτρησης, όμως, είναι “ποιός θα κυβερνήσει” και απ΄ ότι φαίνεται το δίπολο έχει αρχίσει να διαμορφώνεται. Όσο, μάλιστα, η πόλωση θα αυξάνει, είναι μάλλον βέβαιο ότι η αντίληψη εκείνων που δεν θέλουν τρίτη θητεία Μητσοτάκη θα ενισχύει τον πρώην πρωθυπουργό και θα ανεβάζει το ποσοστό του στην “καταλληλότητα” και θα παρασύρει προς τα πάνω και την απήχηση της ΕΛ.ΑΣ.

Αναμφίβολα, ο Ανδρουλάκης αδικείται επειδή δεν έχει εμπειρία διακυβέρνησης, ωστόσο …that’s life αφού οι ψηφοφόροι θα αναζητήσουν την καλύτερη και πιό απειλητική για τον Μητσοτάκη εναλλακτική υποψήφιου πρωθυπουργού. Θα αποτελούσε παγκόσμια πρωτοτυπία να αυξάνει το ΠΑΣΟΚ τα ποσοστά του στην Εκτίμηση Ψήφου με τον αρχηγό του στις χαμηλές θέσεις της “καταλληλότητας”, παρέα με την Καρυστιανού, τον Βελόπουλο και την Κωνσταντοπούλου.

Δεύτερο, ο Τσίπρας φαίνεται πώς έχει αφήγημα (μένει να δούμε πόσο καλά τεκμηριωμένο και… προσγειωμένο θα είναι το πρόγραμμα διακυβέρνησης της ΕΛ.ΑΣ), κυρίως, όμως, γνωρίζει σε ποιό εκλογικό ακροατήριο απευθύνεται. Ο χώρος του παλαιότερου ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ συγκέντρωσε στις κάλπες του 2023 20% και 17,8% αντίστοιχα, άρα η δεξαμενή είναι πολύ συγκεκριμένη και όπως προκύπτει από τις μετρήσεις προσελκύει το μεγαλύτερο τμήμα της και ελπίζει ότι μπορεί να διεισδύσει και σε όμορα ακροατήρια.

Τρίτο, ο ΠΑΣΟΚ δεν έπεισε με την πρόσφατη αριστερή στροφή του. Ίσως θα κατόρθωνε κάτι περισσότερο εάν δεν υπήρχε ο Τσίπρας, αν κι αυτό που το βαραίνει είναι, κυρίως, η περίοδος της συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ. Στις μετρήσεις, για παράδειγμα, οι ψηφοφόροι του διχάζονται μεταξύ του ότι από τις κάλπες πρέπει να προκύψει κυβέρνηση αυτοδυναμίας ή συνεργασίας. Αμφότερες οι εκδοχές οδηγούν σε συγκεκριμένα συμπεράσματα…

Άφησε, από την άλλη, χώρο στο κέντρο για να επεκταθεί προνομιακά ο ισχυρός σε αυτό το ακροατήριο Κυρ. Μητσοτάκης. Έτσι “στερεύουν” οι εκλογικές δεξαμενές του Ανδρουλάκη και περιορίζονται στο παραδοσιακό (πολιτικά και ηλικιακά) πεδίο του ΠΑΣΟΚ και δη στην Κρήτη και την περιφέρεια. Όμως, το συντριπτικά μεγαλύτερο τμήμα του εκλογικού σώματος είναι στα αστικά κέντρα όπου το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης συγκεντρώνει πολύ χαμηλα ποσοστά και μάλλον προσεχώς ακόμα χαμηλότερα μετά την επιστροφή Τσίπρα.