Εάν σταθεί κανείς στις μεγαλοστομίες αυτής της ιδρυτικής πράξης και στο ακροατήριο του “Ολύμπιον” θα δυσκολευτεί να τοποθετήσει ιδεολογικά το κόμμα Καρυστιανού σε εστιασμένη περιοχή του πολιτικού φάσματος. Προφανής ο στόχος της πολυσυλλεκτικότητας, από το πρώϊμο αντιμνημόνιο μέχρι την υπερδεξιά με αποχρώσεις αντισυστημισμού και εθνικισμού, κάτι εν τέλει λογικό αφ’ ης στιγμής η ίδια η αρχηγός του δηλώνει πώς σκοπεύει να καταλάβει την πρώτη θέση στις εκλογές και να κυβερνήσει.

Ίσως η πιό ενδιαφέρουσα και ταυτόχρονα πιό επικίνδυνη διάσταση όσων ειπώθηκαν αφορά τον σαφή διαχωρισμό “Εμείς και οι άλλοι” που διέτρεχε την διακήρυξη με την συνοδή διατύπωση πως το νέο κόμμα εκπροσωπεί τις υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας, του έθνους, της πολιτικής. Η “υγεία” βρίσκεται στην δική της πλευρά, στην άλλη είναι η διαπλοκή, η διαφθορά και η πολιτική παρακμή.

Σε μία εποχή που κυβέρνηση και αντιπολίτευση ανταγωνίζονται σε τοξικότητα και οι κοινωνικές ανισότητες βαθαίνουν, αυτός ο διαχωρισμός μπορεί να βρει εύφορο έδαφος και να αποδειχτεί εκλογικά αρκετά αποτελεσματικός.

Εκ πρώτης, η “Ελπίδα” της Μαρίας Καρυστιανού θα απορροφήσει μέχρις εξαφανίσεως τη “Νίκη” του Δημ. Νατσιού, ίσως κάποιους ψηφοφόρους της “Ελληνικής Λύσης” και ένα σημαντικό τμήμα του ακροατηρίου της “Πλεύσης Ελευθερίας”. Οι συχνότερες εκρήξεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου, άλλωστε, εξηγούνται από την πίεση που θα δεχτεί από την πρώην επικεφαλής του συλλόγου των οικογενειών των θυμάτων των Τεμπών (με την οποία συνεργάστηκε στενά…) αλλά, και από την άλλη πλευρά, από την βέβαιη μετακίνηση ψηφοφόρων της προς το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Όλα αυτά δημιουργούν μία διόλου αμελητέα –αρχικά δημοσκοπική και μετά εκλογική– βάση για την κ. Καρυστιανού, το μεγάλο στοίχημα, όμως, θα κριθεί από το εάν θα προσελκύσει αριθμό ψηφοφόρων που παραμένουν απογοητευμένοι στη ζώνη των αναποφάσιστων. Εφόσον το νέο κόμμα σηκώσει πολίτες από τον καναπέ είναι πιθανό να αυξήσει τα ποσοστά του.

Προϊόντος του χρόνου προς τις εκλογές, πάντως, θα τεθούν τα μείζονα ζητήματα για την επόμενη διακυβέρνηση. Κι αν η Μαρία Καρυστιανού θέλει, όπως δηλώνει, να κυβερνήσει οφείλει, μετά τις καλές προθέσεις που παρέθεσε, και τα ευφυολογήματα περί Ντοστογιέφσκι και “Εγκληματος και Τιμωρίας” ή τα “εμψυχωτικά” σποτάκια από το 2012, να εξηγήσει τι προτείνει για την ακρίβεια και το κόστος ζωής, τα εθνικά θέματα, την Υγεία, την Παιδεία, την εγκληματικότητα, τη Δικαιοσύνη και πολλά άλλα.

Αυτή θα είναι, πιθανώς, η “αχίλλειος πτέρνα” της. Αυτός ο πρώτος αντισυστημικός πολτός θα εκπροσωπηθεί από πρόσωπα στις τηλεοράσεις που ενδέχεται να αποκαλύπτουν την άγνοια και την ελαφρότητά τους, ακόμα και απόψεις αναχρονιστικές και παρακμιακές.