Επιμέλεια: Αλεξάνδρα Σφυρούδη

Το κορυφαίο δίδυμο της βρετανικής synth-pop πρόσφερε στο κοινό έναν οπτικοακουστικό «νόστο» γεμάτο αναμνήσεις και διαχρονικούς ύμνους, αποδεικνύοντας ότι η σπουδαία synth-pop παραμένει διαχρονικά άφθαρτη. Η Πλατεία Νερού μετατράπηκε σε ένα ζωντανό ηχητικό κολλάζ, πέρα από κάθε μουσικό στερεότυπο, με θεατρικότητα και κοινωνικό σχόλιο. Το electro-pop πάρτι, άνοιξε  με το κομψό, μελαγχολικό αποτύπωμα των Saint Etienne στην αποχαιρετιστήρια περιοδεία τους και τα ανεβαστικά ηλεκτρονικά beats του Gramatik.

Τι είναι το «Dreamworld» και ποιοι είναι οι Pet Shop Boys

Η περιοδεία “Dreamworld” αποθεώνει τη μινιμαλιστική pop αισθητική. Στο πρώτο μέρος, δύο λευκοί φανοστάτες παραπέμπουν ευθέως σε ένα σκοτεινό λονδρέζικο δρόμο. Στην πορεία το σκηνικό μετατρέπεται με γραμμικά γραφικά και εκτυφλωτικές εκρήξεις φωτός, που συνοδεύεται από την εναλλαγή κουστουμιών του Neil Tennant. Η εναλλαγή από το θεατρικό σκοτάδι στα έντονα, νέον φώτα και τα σύγχρονα AI αποτυπώνουν αισθαντικά τη μουσική των Pet Shop Boys που εκπέμπει μια βαθιά, εσωτερική μελαγχολία που εκτονώνεται σε λυτρωτικό χορευτικό ρυθμό. 

Για να θυμηθούμε…..πίσω στον Αύγουστο του 1981, ο Neil Tennant και ο Chris Lowe γνωρίστηκαν τυχαία σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών στο King’s Road του Λονδίνου. Ανακαλύπτοντας το κοινό τους πάθος για τα synths, δημιούργησαν ένα από τα πιο πετυχημένα ντουέτα στην ιστορία της βρετανικής μουσικής.

Η πορεία τους άλλαξε για πάντα χάρη στο “West End Girls”, για το οποίο υπάρχει αρκετή ίσως μυθολογία που έχει τροφοδοτήσει σε συνεντεύξεις του και ο ίδιος ο Neil Tennant. Μια νύχτα, βλέποντας μια παλιά γκανγκστερική ταινία με τον James Cagney, εμπνεύστηκε τη σκοτεινή ατάκα για το όπλο στο κεφάλι, ενώ οι στίχοι ήταν εμπνευσμένοι από το εμβληματικό ποίημα «Η Έρημη Χώρα» του T.S. Eliot. Ο Tennant ήθελε να δημιουργήσει ένα ηχητικό μωσαϊκό διαφορετικών φωνών σχετικών με τις έντονες ταξικές αντιθέσεις της πόλης,  όπου τα «σκληρά» αγόρια των λαϊκών ανατολικών προαστίων (East End) συναντούσαν τα πλούσια κορίτσια των αριστοκρατικών δυτικών (West End).  Η πρώτη, underground εκδοχή του ηχογραφήθηκε το 1984 με τον παραγωγό Bobby Orlando, όμως η δεύτερη με παραγωγό τον Stephen Hague έγινε τεράστια επιτυχία στα τέλη του 1985 ( Νο.1 σε Μεγάλη Βρετανία και Αμερική το 1986). 

Τα ιδιαίτερα σημεία στο show των Pet Shop Boys

Η έναρξη με το Suburbia κάτω από τους εμβληματικούς, λονδρέζικους φανοστάτες, με τους οποίους και τελείωσε το show. 

• Η διασκευή/επαναφεύρεση μουσικών τραγουδιών: Το συγκρότημα αποδεικνύει διαχρονικά γιατί  θεωρείται κορυφαίο στις μουσικές διασκευές με την ιδιοφυή μίξη του “Where the Streets Have No Name” των U2 με το “Can’t Take My Eyes Off You”,  και την καταιγιστική synth-pop εκτέλεση του “Always on My Mind” του Prisley.
• Υπερηφάνεια και Πολιτική Θέση: Το show είχε έντονο κοινωνικό και πολιτικό αποτύπωμα.  Η Πλατεία Νερού πλημμύρισε με τα χρώματα του Pride, ενώ η προβολή της σημαίας της Ουκρανίας έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα ελευθερίας και αλληλεγγύης, ευθυγραμμισμένο με τη σταθερή, δημόσια υποστήριξη του γκρουπ στον δοκιμαζόμενο ουκρανικό λαό. 
• Η dance έκρηξη και η θεατρικότητα: Επιτυχίες όπως το “Opportunities”, το “Domino Dancing” και το “It’s a Sin” συνοδεύτηκαν από τις εκρηκτικές μεταμφιέσεις του  Neil Tennant να αλλάζει εντυπωσιακά κοστούμια/καμπαρντίνες και τις περίτεχνες μάσκες.
• Το απόλυτο φινάλε με το “West End Girls”: Με την ήδη έντονη συγκίνηση  του “Being Boring” (το οποίο λειτούργησε ως φόρος τιμής στη χαμένη νεότητα και τις απώλειες), το συγκρότημα ολοκλήρωσε με τον γνωστό ύμνο, που ξεκίνησε τα πάντα  και αποχαιρέτησε την Αθήνα.  

Οι ατάκες που ξεχώρισαν στη σκηνή

• «Αθήνα, είστε πάντα στην καρδιά μας!»: 
• «Αυτό το τραγούδι γράφτηκε τη δεκαετία του ’80, αλλά απόψε το νιώθουμε πιο ζωντανό από ποτέ»: Ειπώθηκε λίγο πριν το “It’s a Sin” και καταχειροκροτήθηκε.  

Τι γράφει ο διεθνής τύπος για την περιοδεία Dreamworld

• The Guardian: «Μια θριαμβευτική γιορτή της pop ευφυΐας, που αποδεικνύει ότι η dance μουσική μπορεί δημιουργεί ευφορία και ταυτόχρονα να μελαγχολεί.».
• NME: «Το Dreamworld είναι ένα σεμινάριο για το πώς πρέπει να στήνεται ένα Greatest Hits show: οπτικά καθηλωτικό, ηχητικά άψογο και απόλυτα επιδραστικό».