Πριν ανέβει στην στρογγυλή εξέδρα στο Θησείο ο πρώην πρωθυπουργός είχε κερδίσει την μάχη της επικοινωνίας. Το “υβριδικό” εγχείρημα με έμφαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απέχει παρασάγγας από τις πληκτικές και παρωχημένες καμπάνιες του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ και φαίνεται να επιχειρεί μία παρέμβαση σε ένα χώρο που πολύ επιτυχημένα είχε καταλάβει ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τις εκλογές του 2019 και εντεύθεν.

Η ίδια η “λαϊκή εκδήλωση” με θέα τον Παρθενώνα ήταν ένα τηλεοπτικό event με εκπλήξεις αλλά και επικοινωνιακά στερεότυπα, αναμφίβολα, όμως, τολμηρό και αξιοπρόσεκτο. Από την “ανδρεοπαπανδρεϊκή” προσομοίωση με την ιδρυτική διακήρυξη στο υψωμένο χέρι μέχρι την μικρή Ήρα που παρέπεμπε στην Άννα του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ στο μακρινό 1985 και τη Φωτεινή που έσβησε τη Φλόγα των Αγώνων της Αθήνας, οι τηλεοπτικές εικόνες ήταν καλά επιλεγμένες για να συνθέσουν ένα θέαμα νοηματοδοτήσεων.

Το όνομα του νέου κόμματος ξενίζει αρκετούς και ακριβώς επειδή συμβαίνει αυτό η επιλογή του είναι ενδεικτική ότι ο πρώην πρωθυπουργός έχει αποφασίσει να κινηθεί εκτός συμβατικού πλαισίου και ισορροπιών. Το Κ.Κ.Ε, για παράδειγμα, θα τον κατηγορήσει ότι καπηλεύεται την ιστορία της Εθνικής Αντίστασης, οι δεξιοί ότι επιστρέφει σε συμβολισμούς διαιρέσεων και διχασμού, τα τρολς των σόσιαλ μίντια πώς κάνει “κλόπι ράϊτ” στην ΕΛΛ.ΑΣ του Χρυσοχοϊδη. Όμως, το τολμηρό γίνεται εύληπτο, ακόμα κι αν εκπροσωπεί την υπερβολή. Άλλωστε, το ΠΑΣΟΚ επικαλείται διά του ιδρυτικού τίτλου του τον …Σοσιαλισμό, παρότι έχει χωρίσει με την ιδέα εδώ και μερικές δεκαετίες.

Ο Αλέξης Τσίπρας πέρασε από τη φάση του υπονοούμενου, της προσμονής και της προσδοκίας, στην πραγματικότητα της σκληρής πολιτικής αντιπαράθεσης. Κι αυτό από μόνο του ενυδατώνει το πολιτικό τοπίο. Το όνομα και η ιδρυτική διακήρυξη θα αφομοιωθούν στον προεκλογικό χρόνο κι αυτό που θα μείνει θα είναι η πειστικότητα των λόγων και των θέσεων στα μεγάλα ζητήματα της καθημερινότητας των πολιτών. Εκεί θα κριθεί.

Μέχρι τότε πρέπει να διαχειρισθεί δύο εκ των συνθετικών του ακρωνύμιου.

Πρώτον, το “Αριστερή”: περιορίζεται, για παράδειγμα, στα αριστερά-κεντροαριστερά κοινά και αφήνει το κέντρο στην απόλυτη πολιτική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη; Ίσως είναι επιλογή ανάγκης ή στρατηγικής. Ανάγκη επειδή δεν νοιώθει ότι μπορεί να προσελκύσει τέτοια κοινά, στρατηγική επειδή εκτιμά πώς σε πρώτη φάση η συσπείρωση του κατακερματισμένου χώρου που τον έφερε στην εξουσία, το 2015, θα αποτελέσει τον βατήρα για να συγκροτήσει τον αντίπαλο πόλο.

Δεύτερον, το “Συμπαράταξη“: έχοντας κάψει τις γέφυρες συνεργασιών με κόμματα στην πορεία προς τις εκλογές (κυρίως με τον ΣΥΡΙΖΑ), η λέξη παραπέμπει μόνο σε ένα κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα από τις βασικές συνιστώσες που περιγράφονται στο μανιφέστο που δημσιοποιήθηκε. Δεν είναι εύκολο, κι εδώ τα πρόσωπα που θα επιλεγούν και θα προβληθούν θα παίξουν σημαντικό ρόλο.

Η διακήρυξη φέρει τον τίτλο «Συμπαράταξη για την Ελλάδα, το Δίκιο, τη Δημοκρατία – Για μια ζωή με αξιοπρέπεια» και στο επίκεντρο βρίσκονται η κοινωνική δικαιοσύνη, η ενίσχυση της δημοκρατίας, η προστασία της εργασίας, η αντιμετώπιση της ακρίβειας και των ανισοτήτων, αλλά και η ανάγκη για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο και μια διαφορετική εξωτερική πολιτική.

Στο κείμενο γίνεται εκτενής αναφορά στις διεθνείς εξελίξεις, στις πολεμικές συγκρούσεις, στην κλιματική κρίση και στις κοινωνικές επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης, ενώ ασκείται σφοδρή κριτική τόσο στην κυβέρνηση όσο και συνολικά στο πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης. Παράλληλα, διατυπώνεται η ανάγκη για μια «Νέα Μεταπολίτευση», με αιχμή τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς.

Η πλατφόρμα υπογραφής της Ιδρυτικής Διακήρυξης έχει ανέβει στην διεύθυνση myelas.gr

Η κίνηση αυτή έρχεται ως φυσική εξέλιξη της σταδιακής αποστασιοποίησής του από τα ηγετικά κλιμάκια της Κουμουνδούρου. Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Τεμπονέρας είχε παραιτηθεί από κάθε θέση ευθύνης και από τα κομματικά όργανα ήδη από το προηγούμενο έτος, ενώ είχε επιλέξει συνειδητά να μην θέσει καν υποψηφιότητα για τη νέα Κεντρική Επιτροπή.

Η έξοδος του Διονύση Τεμπονέρα από τον ΣΥΡΙΖΑ συνδέεται άμεσα με τις ραγδαίες εξελίξεις στην ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου. Ο έμπειρος νομικός αποτελεί, σύμφωνα με το documentonews.gr, ένα από τα κεντρικά πρόσωπα που συνυπογράφουν την ιδρυτική διακήρυξη του νέου πολιτικού φορέα που ετοιμάζεται να παρουσιάσει ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.

Σε πρόσφατες δηλώσεις του, ο κ. Τεμπονέρας επιβεβαίωσε τη «συναντίληψη» που υπάρχει ανάμεσα στον ίδιο και τον Αλέξη Τσίπρα, ξεκαθαρίζοντας τη στάση του:

«Είναι μεγάλος χώρος το Θησείο, προσωπικά θα βρίσκομαι εκεί και σας το λέω καθαρά, υπάρχει μια συναντίληψη με τον Αλέξη Τσίπρα. Καθένας μπορεί να έρθει και να έχει την παρουσία του εκεί».

Η επιστολή παραίτησης του Διονύση Τεμπονέρα

Συμπορευόμαστε με την πολιτική πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα και κάνουμε μια πολιτική επιλογή που είναι συμβατή με τις αξίες και τις αρχές μας, όχι γιατί τις εκχωρούμε, αλλά γιατί εκτιμούμε, ότι μπορούμε να τις υπερασπιστούμε καλύτερα. Και μαζί τα κοινωνικά στρώματα που θέλουμε να εκπροσωπήσουμε…

Ο κόσμος δεν αλλάζει…

Άλλαξε…

Και εμείς παλεύουμε να τον κατανοήσουμε. Όχι για να προσαρμοστούμε και να επιβιώσουμε, σώνει και καλά.

Ο κόσμος θα προχωρήσει χωρίς και μετά από εμάς.

Αλλά, για να συνεχίσουμε να υπηρετούμε ιδέες, αξίες και αρχές.

Είναι οι ίδιες ιδέες, που αποτελούσαν πάντα τον «Εξάντα της ζωής μας».

Κοινωνική δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ισότητα, δημοκρατία… Σοσιαλισμός.

Τα καταφέρνουμε;

Ίσως όχι…

Αλλά «αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει»…

Το 2023 έκλεισε ένας ιστορικός κύκλος για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί;

Γιατί την ώρα που έπρεπε δεν βγήκαν τα κρίσιμα συμπεράσματα.

Αυτό ακυρώνει την πορεία και την διαδρομή μας σε αυτό το ταξίδι;

Σε καμία περίπτωση…

Αν δεν είχε υπάρξει ο ΣΥΡΙΖΑ, να διαχειριστεί μια χρεωκοπία που άλλοι κληροδότησαν, το μαύρο που σάρωνε την Ευρώπη την προηγούμενη δεκαετία, θα είχε εμπλέξει την πατρίδα σε τεράστιες, εθνικές περιπέτειες.

Όμως και πάθαμε και μάθαμε.

Το 2026 οι ανάγκες, οι αγωνίες, τα προβλήματα και οι διαιρετικές τομές είναι διαφορετικές.

Μετά το 2023 καταθέσαμε κείμενο για τα αίτια της εκλογικής ήττας και την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ.

Ζητήσαμε να προηγηθεί συνέδριο αυτοκριτικής και προοπτικής και να ακολουθήσει η εκλογή Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ.

Το 2024 καταθέσαμε πρόταση για συνεργασία των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων στη βάση μιας προγραμματικής συμφωνίας. Πήραμε πρωτοβουλίες σύνθεσης στο «θέατρο ΑΛΦΑ».

Το 2025 παραιτηθήκαμε από κάθε θέση ευθύνης στον ΣΥΡΙΖΑ παραμένοντας απλά μέλη του κόμματος δεσμευμένοι στο αξιακό και ιδεολογικό πλαίσιο που εξέφραζε ο ΣΥΡΙΖΑ και η «κυβερνώσα Αριστερά».

Δεν ακουστήκαμε, δεν πείσαμε και έπρεπε να αναλάβαμε την ευθύνη.

Βρισκόμαστε πια στο 2026 και η αγωνία μεγαλώνει, όπως και τα προβλήματα των ανθρώπων.

Για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση υπάρχει κίνδυνος η «Δεξιά» και οι ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζει, να συνεχιστούν για 12 συναπτά έτη, μέχρι το 2031!

Τα υφιστάμενα κόμματα του προοδευτικού χώρου, ενώ είχαν χώρο και χρόνο στη διάθεσή τους δεν κατόρθωσαν, να καλύψουν το κενό με πολιτικούς όρους και να δώσουν προοπτική εναλλακτικής κυβερνησιμότητας.

Δεν έπεισαν, ότι διαθέτουν ιδεολογικοπολιτική πλατφόρμα διακυβέρνησης της χώρας και πολιτικό σχέδιο για το μέλλον.

Ποιο είναι το πολιτικό επίδικο τώρα για τον προοδευτικό χώρο;

Ένα και μόνο…

Να προκύψει συλλογικό πολιτικό υποκείμενο που θα στοχεύσει στην αριστερή και προοδευτική διακυβέρνηση.

Μπορεί κάποιο από τα υφιστάμενα σχήματα να το εκπληρώσει;

Οι πολίτες σε ποσοστό 70% σε όλες τις μετρήσεις, απαντούν «όχι». Στις ευρωεκλογές απείχαν από την κάλπη σε ποσοστό 58%.

Η συνεργασία ή σύνθεση μήπως θα βοηθήσει;

Η σύνθεση απέτυχε, όσο και αν την επιδιώξαμε. Η Ιστορία θα καταλογίσει την ευθύνη.

Τώρα είναι η ώρα της πολιτικής υπέρβασης.

Τι συνιστά σήμερα πολιτική υπέρβαση με ρεαλιστικούς όρους;

Να προκύψει ένας νέος τόπος συνάντησης των αριστερών και προοδευτικών πολιτών με συζήτηση από μηδενική βάση για μια «άλλη» κυβερνώσα Αριστερά της σύγχρονης εποχής.

Ποιος μπορεί να την προωθήσει;

Ένα συλλογικό πολιτικό υποκείμενο με αρχές, θέσεις, σχέδιο, πρόγραμμα, με τη συμμετοχή του λαϊκού παράγοντα και μια ισχυρή ηγεσία.

Μπορεί να την εκφράσει ο Αλέξης Τσίπρας;

Τα πρόσωπα δεν κρίνονται ως «προσωπικότητες» στην πολιτική, όσο χαρισματικά και αν είναι, αλλά ως πολιτικά «σύμβολα» που ενσαρκώνουν και εκφράζουν όλα τα παραπάνω.

Ο Αλέξης Τσίπρας το έχει πράξει επιτυχημένα στο παρελθόν. Είναι ανάγκη να τον υποστηρίξουμε για να το επαναλάβει και πάλι, για να μείνει ζωντανή η μεγάλη αυτή «Υπόθεση».

Για να φτιάξουμε τον «ΣΥΡΙΖΑ Νο2»;

Όχι…

Η ιστορία συνήθως, επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα.

Νέες ανάγκες, νέα καθήκοντα…

Ένα το βασικό:

Να δώσουμε στην κοινωνική αντιπολίτευση πολιτική έκφραση και να την κάνουμε κυβέρνηση «από την κοινωνία, με την κοινωνία, για την κοινωνία».

Έχουμε όλες τις απαντήσεις;

Όχι, αλλά είμαστε γεμάτοι ερωτήσεις και πρέπει να ψάξουμε μακριά από τις βεβαιότητες του παρελθόντος.

Αξίζει να ρισκάρουμε;

Ο Κ. Μαρξ γράφει: «Τίποτε δεν μπορεί να έχει αξία, αν δεν έχει χρησιμότητα».

Καθήκον μας λοιπόν, να γίνουμε κοινωνικά χρήσιμοι.

Κάνουμε μια πολιτική επιλογή για «να σμίξουμε τον κόσμο» ξανά στην εποχή μας, για μια νέα ενότητα που ακουμπά στις ανάγκες του σήμερα.

Βάζουμε πίσω τις αντιθέσεις του χθες, χωρίς όμως να κρύβουμε τα προβλήματα.

«Περπατώντας φτιάχνουμε το δρόμο».

Συμπορευόμαστε με την πολιτική πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα και κάνουμε μια πολιτική επιλογή που είναι συμβατή με τις αξίες και τις αρχές μας, όχι γιατί τις εκχωρούμε, αλλά γιατί εκτιμούμε, ότι μπορούμε να τις υπερασπιστούμε καλύτερα. Και μαζί τα κοινωνικά στρώματα που θέλουμε να εκπροσωπήσουμε…

Τους «από κάτω»!

Ο προορισμός άλλωστε, είναι πάντοτε ό ίδιος και «εμείς μερτικό δεν ζητήσαμε ποτέ».

Το ταξίδι δεν σταματά.

Καλούς αγώνες.

ΥΓ: Είμαι βέβαιος, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα λάβει την σωστή απόφαση τις προσεχείς ημέρες και θα στηρίξει πολιτικά το εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα χωρίς όρους και προϋποθέσεις ανταποκρινόμενος στην ανάγκη για μια νέα ενότητα. Ένας κύκλος κλείνει και ανοίγει ένας καινούργιος για όλο τον αριστερό και προοδευτικό κόσμο.

Καλή αντάμωση.