Νίκος Γιαννόπουλος

Όσο τα χρόνια περνούσαν, η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραφε συνεχή αύξηση (όχι πολύ μεγάλη, αλλά αξιοσημείωτη). Έτσι το 2023 μάθαμε ότι τα ελληνικά νοικοκυριά ξοδεύουν πλέον το 11% του εισοδήματός του για δαπάνες υγείας. Μέσα δηλαδή σε τέσσερα χρόνια το σχετικό ποσοστό ανέβηκε κατά σχεδόν 50%.

Παράλληλα, οι στατιστικές κατέγραφαν ακόμη ένα σημαντικό εύρημα. Το 36,1% των νοικοκυριών δήλωνε αδυναμία ή καθυστέρηση στην κάλυψη ιατρικών εξόδων, ποσοστό που αυξήθηκε από 30,8% το 2019.

Τους ειδικούς της οικονομίας της υγείας τους ανησυχεί ακόμα το γεγονός ότι τα νοικοκυριά στην Ελλάδα καλούνται να καλύψουν άμεσα μεγάλο μέρος των υγειονομικών δαπανών (“out of pocket”), γεγονός που την καθιστά από τις χώρες με τη μεγαλύτερη πίεση στα εισοδήματα για δαπάνες υγείας στην ΕΕ.

Όλα αυτά την ώρα που οι δημόσιες δαπάνες για την υγεία έχουν αυξηθεί περισσότερο από 70% τα τελευταία πέντε χρόνια (αν και η συμμετοχή ιδιωτών παραμένει υψηλή).

Η Ελλάδα, επιπρόσθετα, δείχνει να μην ξοδεύει πολλά στον τομέα της πρόληψης των ασθενειών. Στο σχετικό πίνακα (στοιχεία 2023) γίνεται φανερό ότι η χώρα βρίσκεται χαμηλά αφού ξοδεύει μόλις 56 ευρώ κατά κεφαλήν ενώ η πρώτη χώρα της λίστας, η Ολλανδία, ξοδεύει 304 ευρώ.

Η μηνιαία δαπάνη των νοικοκυριών για την υγεία σε απόλυτα ποσά καταγράφει επίσης αύξηση. Εν μέσω μνημονίων, το 2013, ξοδεύαμε 104,4 το μήνα ανά νοικοκυριό.

Το 2022 αυτό το ποσό εκτοξεύτηκε στα 121,3 και το 2023 στα 129 ευρώ.

Έχουμε πλέον μεγάλο μερίδιο (34%) σ’ αυτές τις δαπάνες τα χρήματα που δαπανώνται για τη νοσοκομειακή περίθαλψη. Το ποσοστό ήταν πολύ μικρότερο (17,5%) προ κρίσης, το 2009.

Όλα τα παραπάνω στοιχεία αποτυπώνουν έλλειψη εμπιστοσύνης στο ΕΣΥ και στροφή, για όσους μπορούν να την αντέξουν, στο ιδιωτικό σύστημα.

Αρκεί να έχει κανείς στο νου του τα παρακάτω στοιχείο:

Το 2023, οι ιδιωτικές δαπάνες υγείας που καλύφθηκαν άμεσα από τους πολίτες ανήλθαν πάνω από 7,3 δισ. ευρώ, αντιστοιχώντας σε περίπου 39% των συνολικών δαπανών υγείας στη χώρα, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ. Το ποσοστό αυτό είναι πολύ υψηλότερο από τον μέσο όρο της ΕΕ, που είναι περίπου 14,3%.

Από το 2019 έως το 2023, οι συνολικές ιδιωτικές δαπάνες υγείας αυξήθηκαν από περίπου 5,7 δισ. ευρώ σε πάνω από 7,3 δισ. ευρώ, δηλαδή με αύξηση άνω του 28% μέσα σε τέσσερα χρόνια.

Και τέλος, το ποσοστό αύξησης των ιδιωτικών δαπανών υγείας το 2023 σε σχέση με το 2022 ήταν 10,6%, δηλαδή σχεδόν διπλάσιο από την αύξηση των δημόσιων δαπανών που ήταν 5,7%, δείχνοντας επιτάχυνση στην επιβάρυνση των νοικοκυριών.

Είναι συμπερασματικά σαφές και ξεκάθαρο οι Έλληνες επιβαρύνονται πολύ περισσότερο οικονομικά από ιδιωτικές πληρωμές σε σχέση με τους άλλους πολίτες της ΕΕ, γεγονός που συνδέεται με τις αδυναμίες και περιορισμούς στο δημόσιο σύστημα υγείας.

«Αν ήμουν βουλευτής θα ψήφιζα το νομοσχέδιο Πιερρακάκη, ορισμένες φορές στη χώρα μας ένα κομμάτι του πολιτικού προσωπικού αρνείται να προχωρήσει στον 21ο αιώνα και μένει στη δεκαετία του 80», είπε συγκεκριμένα και πρόσθεσε: «Η συζήτηση που γίνεται για τα μη κρατικά γίνεται με επιχειρήματα φόβου. Όσοι μιλάνε εναντίον τους, μιλάνε μόνο με επιχειρήματα φόβου».

Μεταξύ άλλων, η κα Διαμαντοπούλου επεσήμανε:

«Η συζήτηση στη χώρα για τα μη κρατικά πανεπιστήμια αλλά και για πολλά άλλα, σας θυμίζω ότι αυτή την περίοδο συζητάμε το θέμα του αγροτικού αλλά είναι σαν να βρισκόμαστε στο ’80. Συζητάμε για πετρέλαια, για ΦΠΑ κλπ είναι σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα, στα μη κρατικά πανεπιστήμια συμβαίνει το ίδιο. Πριν από μια εβδομάδα κάναμε με το ΔΙΚΤΥΟ τον ψηφιακό μετασχηματισμό της δικαιοσύνης η κατάσταση που περιεγράφηκε είναι της δεκαετίας του ΄80 δηλαδή μερικές φορές υπάρχει μια αίσθηση ότι αρνούμαστε να κινηθούμε προς τα μπροστά. Από μια αντιπολίτευση που θέλει να γίνει πόλος και εναλλακτική ως πόλος κυβέρνησης περιμένει κανείς να βάλει τον 21ο αιώνα μπροστά και να πει τι θα κάνει».

Για τα μη κρατικά πανεπιστήμια, η Άννα Διαμαντοπούλου είπε πιο συγκεκριμένα:

«Η περήφανη πολιτική μας τάξη έχει πολύ σοβαρό πρόβλημα να μπει στον 21ο αιώνα. Ποια είναι τα βασικά επιχειρήματα εναντίον; Όλα ξεκινούν από το φόβο, είναι επιχειρήματα φόβου. Μη τυχόν και δεν λειτουργούν καλά, μη τυχόν και εξαφανίσουν τα περιφερειακά, μη τυχόν και ανταγωνιστούν τα κεντρικά, μη τυχόν και οι πλούσιοι μπορούν να πάνε και οι φτωχοί δεν μπορούν να πάνε, όλα είναι επιχειρήματα φόβου. Πρέπει να απαντήσουμε ότι δεν είναι δυνατόν στη δημοκρατία η ανάπτυξη να βασίζεται στο φόβο».

Ερωτηθείσα αν θα ψήφισε υπέρ του νομοσχεδίου για τα μη κρατικά πανεπιστήμια στην περίπτωση που ήταν σήμερα βουλευτής, απάντησε:

«Φυσικά και θα ψήφιζα».