«Δεν σβήνει όμως ούτε η αγάπη αυτή προς τον κ. Σαμαρά ούτε και η αγανάκτησή μας με τον κ. Μητσοτάκη», σημειώνει ο Στέργιος Γιαννάκης που υπήρξε μέλος του κοινοβουλίου επί οκτώ χρόνια.

Ακόμα, εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για τη δήλωση της βουλεύτριας και πρώην υφυπουργού Υποδομών, Χριστίνας Αλεξοπούλου, που είχε σχολιάσει πως: «ανθέλληνες υπάρχουν πολλοί, Σαμαράς όμως ένας».

Υπενθυμίζεται πως την 1η Δεκεμβρίου, η Ζωή Ρούσσου, ανακηρυχθείσα 1η αναπληρωματική βουλεύτρια της ΝΔ στην Α’ Πειραιά την κοινοβουλευτική περίοδο 2019-2023, παραιτήθηκε από το κόμμα και απέστειλε εξώδικο στην γραμματέα του κόμματος. Είχαν προηγηθεί οι παραιτήσεις του Γιώργου Λουλουδάκη, της Βάσω Παπουτσή-Μήττα και του Αντώνη Σελλιανάκη.

Η επιστολή παραίτησης του Στέργιου Γιαννάκη

Κυρία Συρεγγέλα,

όλος ο κόσμος της Νέας Δημοκρατίας αισθάνεται απογοήτευση και θυμό από την αδιανόητη διαγραφή του Προέδρου Σαμαρά.

Είναι άραγε αμαρτία ένας πολύπειρος τέως πρωθυπουργός να έχει τη δική του άποψη για τα πολιτικά δρώμενα; Το Σύνταγμά μας δεν είναι αυτό που εξαιρεί τους πρώην πρωθυπουργούς από τη βάσανο του σταυρού προτίμησης, ακριβώς για να μπορούν να μας λένε ανεμπόδιστα όσα πιστεύουν;
Είναι μάλιστα ποτέ δυνατόν να διαγράφεται ο οιοσδήποτε, πόσο μάλλον ένας τέως πρωθυπουργός, από το Σάββατο το απόγευμα, πριν καν κυκλοφορήσει η κυριακάτικη εφημερίδα που φιλοξενούσε τη συνέντευξή του; Και αυτό, μόνον επειδή επανέλαβε τις πάγιες θέσεις της παράταξής μας, θέσεις που πρώτος έθεσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής;

Πιστεύει κανείς ότι τα ενορχηστρωμένα εναντίον του Αντώνη Σαμαρά «τρόλ» από τους επαγγελματίες του είδους οικονομικούς φίλους του κ Μητσοτάκη, θα μπορέσουν ποτέ να σβήσουν την πραγματική αγάπη μας προς εκείνον που – χωρίς αντίστοιχη βοήθεια – μας κράτησε ως Έθνος μέσα στήν Ευρώπη, χάνοντας ακόμα και το μάτι του;

Δεν σβήνει όμως ούτε η αγάπη αυτή προς τον κ Σαμαρά ούτε και η αγανάκτησή μας με τον κ Μητσοτάκη.
Ή μόνη απάντηση στα ερωτήματά μου είναι ότι η σημερινή Νεα Δημοκρατία δεν έχει καμία σχέση με τη Νέα Δημοκρατία για την οποία αγωνίστηκα όλη μου τη ζωή.

Ολοι πλέον καταλάβαμε ότι οι ανυποχώρητες θέσεις Σαμαρά για την Μακεδονία μας, για την τεκνοθεσία των ομοφυλοφίλων και η κριτική του για την εξωτερική πολιτική και για την οικονομία, ήταν εκείνα που στοίχειωσαν το αριστερόστροφο μέγαρο Μαξίμου.

Και βέβαια ο κ Μητσοτάκης δεν διέγραψε, ούτε καν κάλεσε σε απολογία, κάποια βουλευτή του Αλεξοπούλου, που θρασύτατα δήλωσε ότι «ανθέλληνες υπάρχουν πολλοί, Σαμαράς όμως ένας»! Τόση χολή; Για έναν πρωθυπουργό που προσπαθώντας να σώσει την πατρίδα του, θυσίασε το ένα του μάτι;

Κυρία Συρεγγέλα,

υπήρξα επί οκτώ χρόνια βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στο Νομό Πρεβέζης. Ειμαι ένας- με τη βοήθεια του Θεού- πετυχημένος ελεύθερος επαγγελματίας μηχανικός. Χωρίς να εξαρτώμαι πότε και από κανέναν, προσέφερα τα πάντα στην παράταξη!

Τώρα, το μόνο που μου έχει πια μείνει, είναι να σας προσφέρω την παραίτησή μου!

Εμπνευσμένο από τις στιγμές του πανηγυρισμού της μεγάλης νίκης της Εθνικής Ελλάδος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μπάσκετ του 1987, το κέρινο ομοίωμα του Παναγιώτη Γιαννάκη είναι σε φυσικό μέγεθος, έχοντας ύψος 1,92 μ. και στο λαιμό του φοράει το στεφάνι της νίκης, μια εικόνα που αποτυπώθηκε στη φωτογραφία η οποία έκανε τότε τον γύρο του κόσμου και τον χαρακτηρίζει μέχρι σήμερα.



Ο αρχηγός της Εθνικής Ελλάδος Μπάσκετ του 1987 ήταν παρών μαζί με την σύζυγό του Ευγενία, σε αυτή τη μοναδική στιγμή για τον ίδιο και δεν έκρυψε τον θαυμασμό του για το τελικό αποτέλεσμα μιας δημιουργικής δουλειάς που κράτησε δέκα περίπου μήνες.



Μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο ταλαντούχος καλλιτέχνης Θοδωρής Κοκκινίδης ευχαρίστησε τον μεγάλο Έλληνα αθλητή για την τιμή που του έκανε να τον εμπιστευτεί, δίνοντάς του την δυνατότητα να αποτυπώσει με την μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια την εικόνα και τον σωματότυπό του πριν από τριάντα επτά χρόνια.

«Ηταν ευλογία όλη αυτή η δεκάμηνη περίοδος της δημιουργίας του γλυπτού, γιατί εκτός από τον αθλητή που συναναστράφηκα, γνώρισα και τον άνθρωπο Παναγιώτη Γιαννάκη. Η ευγένεια, η σεμνότητα που τον διακρίνει, οι εμπειρίες που απέκτησε καθ’ όλη την αθλητική του διαδρομή και οι αρετές που συγκεντρώνει ως άνθρωπος τον κάνουν ακόμη σπουδαιότερο».

«Εμπνέομαι από τις μεγάλες προσωπικότητες, από τους ανθρώπους εκείνους που καταφέρνουν το ακατόρθωτο μέσα από την επιμονή, τη σκληρή δουλειά και το ταλέντο τους», επισημαίνει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο κ. Κοκκινίδης και συνεχίζει λέγοντας: «ο Παναγιώτης Γιαννάκης είναι μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες του αθλητισμού. Τον τίμησα μέσα από την τέχνη μου και με τίμησε με την παρουσία του στο μουσείο όπου στάθηκε δίπλα στο κέρινο ομοίωμά του. Ήταν, σαν να γύρισε ο χρόνος πίσω και “συνάντησε” ξανά τον εαυτό του, την δεκαετία του 1980, σε εκείνες τις μοναδικές στιγμές του πανηγυρισμού τόσο του ίδιου όσο και όλων των Ελλήνων».

Με το τελευταίο δημιούργημα το Mουσείο Kέρινων Oμοιωμάτων του Θόδωρου Κοκκινίδη αριθμεί συνολικά 37 κέρινα ομοιώματα, 22 Ελλήνων και 12 ξένων προσωπικοτήτων. Το κέρινο ομοίωμα του Παναγιώτη Γιαννάκη θα πάρει την θέση του δίπλα σε δυο άλλα ομοιώματα αγαπημένων αθλητών, της Βούλας Πατουλίδου και του Θοδωρή Ζαγοράκη.

Το μουσείο βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα έξω από την Ελευθερούπολη, την έδρα του δήμου Παγγαίου, δυτικά της Καβάλας, στην τοπική κοινότητα Κηπιών.

Για να φτάσει εκεί ο επισκέπτης διασχίζει έναν κατάφυτο δρόμο μοναδικής ομορφιάς στη σκιά του φημισμένου όρους Παγγαίου. Η διαδρομή αποζημιώνει τον επισκέπτη καθώς τον προετοιμάζει να μπει σ’ έναν κόσμο γεμάτο από αγαπημένα πρόσωπα ορισμένα από τα οποία σημάδεψαν την ιστορία, τα γράμματα, τις τέχνες και τον αθλητισμό τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς.

«Σέβομαι πολύ τους ανθρώπους. Ξέρω ότι ο καθένας έχει κάνει τρομερό αγώνα για αυτό που έχει κάνει άσχετα αν δεν του δοθήκαν οι ευκαιρίες να ανακαλύψει τη δύναμη που έχει μέσα του. Κι εγώ αυτό προσπαθώ να αναδείξω μέσα στο βιβλίο. Να αναδείξω ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δύναμη. Απλά ο τρόπος που μεγαλώσανε, το σχολείο που βιώσανε, οι παρέες που κάνανε δεν ανακάλυψαν μέσα τους πού έχουν πραγματικά δύναμη» είπε ο μεγάλος αθλητής.

-Δεν ήταν ιδανικό και το δικό σου…

«Όχι δεν ήταν ιδανικό. Βρέθηκε όμως μια ομάδα στη γειτονιά μου κι αρχίσαν να μαζεύουν τα παιδάκια. Βρέθηκε ένας προπονητής που ασχολούταν με τα παιδάκια να τα βρει. Με βρήκε στον δρόμο, με πήρε από το χέρι και μου είπε παίξε μπάσκετ, που δεν το ήξερα εγώ το παιχνίδι αυτό».

«Ντροπαλός, ήσυχος, ήμουν, απέφευγα τις φασαρίες. Έγινε μια φορά κάτι στη γειτονιά. Ένα παιδί μεγαλύτερο από εμένα ήθελε να κάνει τον καμπόσο. Κι ένα ακόμα μεγαλύτερο είπε άμα βάλω τον Ναή θα σε δείρει… (Ναή με φωνάζαν από τη γειτονιά από το Παναή) μας έβαλε να μαλώσουμε και μετά έφαγα ξύλο από τη μάνα μου.
Κοροϊδεύαν τότε τα παιδιά, ήμουν μελαχρινός πολύ με πεταχτά αυτάκια και κοντοκουρεμένος. Εντάξει με ενοχλούσε αλλά όχι τόσο πολύ» διηγείται ο ίδιος για τα παιδικά του χρόνια.

Αυτά που πλήγωσαν τη σύζυγό του την Ευγενία

-Από τα πρώτα σου χρόνια πάντα ήταν δίπλα η Ευγενία η γυναίκα σου. Πόσο σημαντική υπήρξε για την πορεία σου;

«Μεγάλο ρόλο. Γιατί ήταν ένας άνθρωπος ταλαντούχος και όμορφη και καλή στο σχολείο και δεν ξέρω πώς ανέπτυξε τα συναισθήματά της για μένα… Και όταν με γνώρισε οι γονείς της έλεγαν μακριά… Όταν πήγα και τη ζήτησα μετά δεν μπορούσαν να πουν τίποτα…»

-Ζοριστήκατε τα πρώτα χρόνια;

«Στον γάμο δεν υπήρχε τίποτα, ταξίδι κάναμε με δανεικό αυτοκίνητο. Φύγαμε Αμερική, άφησα στη μητέρα μου χρήματα και εγώ είχα κάτι οικονομίες 2.500 Δολάρια που τα κρατούσα για να μην συμβεί κάτι και τελικά συνέβη. Γεννήθηκε η κόρη μου. Τα χρειάστηκα εκεί. Γύρισα πίσω με μηδέν. Αλλά είχα μια καλή συμφωνία με τον Ιωνικό για έναν καλύτερο μισθό και ένα σπίτι»

-Τι σας κράτησε τόσα χρόνια;

«Νομίζω ότι φωτίζαμε περισσότερο αυτά που αγαπούσαμε ο ένας στον άλλον. Την μεγαλύτερη προσπάθεια την έκανε η Ευγενία. Γιατί πέρασε δύσκολα. Η φήμη, η προβολή έφερνε γεγονότα τα οποία την πληγώνανε, τη βάζαν σε διαδικασία να κάνει σκέψεις. Την παίρνανε τηλέφωνο, τις βάζαν λόγια και άντεχε. Και ήταν πάρα πολύ δύσκολο γιατί ζούσε και μόνη της στη Θεσσαλονίκη. Με τα παιδιά μόνη της και με όλα αυτά τα κουτσομπολιά. Όταν την ενοχλούσε πάρα πολύ κάτι ή της δημιουργούσε κάποια ανασφάλεια για τη σχέση μας μου τα έλεγε».

Ο τσακωμός με τον Νίκο Γκάλη

Ενώ αναφέρθηκε φυσικά και στον άλλο μεγάλο μπασκετμπολίστα, τον Νίκο Γκάλη με τον οποίον τσακώθηκαν και ο Παναγιώτης Γιαννάκης αποκάλυψε γιατί: «Όταν παίζαμε, παίζαμε! Δεν κάναμε παρέα, παίζαμε! Και νομίζω ότι αυτό είναι πολύ σημαντικό να το καταλάβουν οι άνθρωποι. Ότι πολλές φορές μπορεί να βρεθείς σε μια επαγγελματική δράση, πρέπει να καταλάβεις πως όταν μπαίνεις σε αυτή τη δράση, προσπάθησε να βάλεις τον καλύτερό σου εαυτό», είπε αρχικά ο Παναγιώτης Γιαννάκης και συνέχισε: «Το σκοράρισμα είναι πιο ελκυστικό. Έβρισκα τρόπο να έχω μια έντονη συμμετοχή στο ματς, με διάφορα πράγματα που έκανα.
Μου έλεγαν και οι φίλοι μου “γιατί έδωσες πάσα;”. Εμένα με ενδιέφερε η ομάδα, θέλαμε να κερδίσουμε κι εκείνη τη στιγμή με ενδιέφερε πώς θα βάλουμε το καλάθι. Ο Γκάλης ήθελε να σκοράρει, του άρεσε αυτό. Το να δώσεις μια πάσα είναι πιθανόν πιο δύσκολο από το να βάλεις ένα καλάθι.

Τσακωθήκαμε για μια πάσα, που θεώρησε ο Νικ ότι έπρεπε να του δώσω. Μετά βρεθήκαμε και στον Παναθηναϊκό! Αλλά δεν ήταν θέμα να τα βρούμε, ο καθένας έβλεπε διαφορετικά τα πράγματα. Μέσα στο παιχνίδι, ο Νικ έκανε αυτά που ήθελε και εγώ του συμπαραστεκόμουν σε αυτό που του άρεσε, γιατί το έκανε καλά».

Το άγνωστο πρόβλημα με την υγεία του που δεν τον άφηνε να κοιμηθεί από τους πόνους

Προς το τελείωμα της κουβέντας τους οι δύο παρουσιαστές τον ρώτησαν για το άγνωστο θέμα με την υγεία του που αποκαλύπτεται μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του

-Αναφέρεις κι ένα πρόβλημα υγείας το οποίο δεν το ξέραμε. Γιατί αποφάσισες να το μοιραστείς;

«Γιατί θεωρώ ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε τέλειοι σαν οργανισμοί. Όλοι οι οργανισμοί στη γη γεννιούνται με κάποιο θέμα, κάποια λειτουργία που δεν είναι άριστη. Πολλές φορές απογοητεύονται όταν το ανακαλύπτουν»

-Εσύ απογοητεύτηκες;

«Όχι. Στενοχωρήθηκα, αλλά δεν απογοητεύτηκα. Γιατί όταν το μαθαίνεις μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Σήμερα οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν απίστευτα πράγματα. Δηλαδή εγώ πάντα παρακολουθώ ανθρώπους που ξεπερνάνε τον εαυτό τους . Αυτό θαυμάζω. Ότι και να’ ναι αυτό. Είναι μια δοκιμασία και θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι πρέπει να προσέχουμε το πλοίο της ζωής μας που είναι το σώμα μας. Να του δώσουμε την πραγματική θέση στην καθημερινότητα του μυαλού μας. Που δεν του δίνουμε»

-Δεν λες όμως το ανθρώπινο…

«Όχι. Ξέρεις γιατί; Γιατί σου είπα. Όλοι οι οργανισμοί γεννιούνται με ένα θέμα, είτε είναι μυρμήγκι, είτε είναι λιοντάρι. Πολλές φορές δεν το βρίσκουμε και όταν μας συμβαίνει δεν έχουμε τα εφόδια να το αντιμετωπίσουμε. Όσο πιο γρήγορα το μαθαίνεις τόσο πιο πολλά εφόδια μπορείς να έχεις να το αντιμετωπίσεις»

-Σου δυσκολεύουν την καθημερινότητα;

«Στην αρχή, πριν γνωρίσω τι έχω, δεν θέλω να το ονοματίσω, θα το διαβάσουν στο βιβλίο, δεν μπορούσα να κοιμηθώ από τον πόνο. Και ήταν κάτι που πιθανώς το είχα πάρα πολύ καιρό»

-Επειδή έχεις μάθει να δουλεύεις και με τον πόνο ίσως και να μην του έδινες σημασία

«Την τελευταία χρονιά που έκανα προετοιμασία για να παίξω και που είχα την τύχη να πάρουμε και το πρωτάθλημα Ευρώπης με τον Παναθηναϊκό, το πρώτο που πήρε ποτέ Ελληνική ομάδα, εκείνη την χρονιά ήμουν πολύ κουρασμένος αλλά ποτέ δεν ζήτησα άδεια. Έκανα προπόνηση. Εκείνη την περίοδο κάτι μου είχε χτυπήσει καμπανάκι αλλά δεν το καταλάβαινα»

-Αμφιταλαντεύτηκες για να το γράψεις στο βιβλίο ή όχι;

«Αμφιταλαντεύτηκα, αλλά νομίζω ότι μπορεί να προσφέρει κάτι σε έναν άνθρωπο».

«Επέστρεψα σπίτι μου…», με αυτήν την ατάκα ο μικρός Γιαννάκης μοιράστηκε τις πρώτες του στιγμές και φωτογραφίες από το γήπεδο της Τούμπας. Με τη βοήθεια του πατέρα του, έκανε τα πρώτα του βήματα του στο χορτάρι, χαρίζοντας την πιο ωραία φωτογραφία της ημέρας.