Ρούλα Μαντή

Δεν ήταν πολιτική ανάλυση υψηλού επιπέδου, ούτε περίτεχνο επιχείρημα. Ήταν όμως μια καθαρή, σχεδόν ανακουφιστική στιγμή. Το πολιτικό ισοδύναμο του «επιτέλους, κάποιος το είπε».

Και αυτό εξηγεί γιατί το απόσπασμα έκανε τον γύρο των social media με ταχύτητα φωτός: όχι επειδή ο Vistisen είπε κάτι καινούργιο, αλλά επειδή το είπε χωρίς φίλτρο, χωρίς διπλωματική ζάχαρη και χωρίς φόβο για το πώς «γράφεται».

Ενδιαφέρον είχε και το μικρό, αλλά αποκαλυπτικό επεισόδιο της ταυτόχρονης διερμηνείας. Η Ελληνίδα διερμηνέας απέδωσε το μήνυμα ως «Κύριε Τραμπ άντε και…», αφήνοντας το νόημα να αιωρείται με ακρίβεια και επαγγελματισμό. Σωστή.

Ο Γερμανός, πιο κυριολεκτικός, το άφησε ξερό «fuck off». Άλλοι διερμηνείς προτίμησαν να το μαλακώσουν, να το «μασήσουν», να το κάνουν πολιτικά ασφαλές.

Κι όμως, εκεί βρίσκεται όλο το ζουμί: στην αμηχανία του ευρωπαϊκού συστήματος μπροστά στον τραμπισμό. Ξέρει τι θέλει να πει, αλλά δυσκολεύεται να το πει καθαρά. Ο Vistisen, παρά το ιδεολογικό του φορτίο, έσπασε για λίγα δευτερόλεπτα αυτή τη σιωπή. Όχι ως πρότυπο πολιτικού λόγου, αλλά ως στιγμιαίο ξέσπασμα. Και καμιά φορά, αυτό ακριβώς χρειάζεται το ακροατήριο για να νιώσει ότι δεν τρελάθηκε μόνο του.