Ωστόσο, η Ελλάδα παραμένει μακράν η χώρα με το υψηλότερο ποσοστό, καθώς δύο στα τρία άτομα (66,8%) δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να αντεπεξέλθουν στις οικονομικές τους ανάγκες.

Η απόσταση από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο είναι τεράστια. Στη Βουλγαρία, που κατατάσσεται δεύτερη, το ποσοστό των ατόμων που θεωρούν τους εαυτούς τους φτωχούς υποκειμενικά ανέρχεται στο 37,4%, ενώ στη Σλοβακία στο 28,7%. Αντίθετα, οι Κάτω Χώρες και η Γερμανία εμφανίζουν τα χαμηλότερα ποσοστά, μόλις 7,3%, και το Λουξεμβούργο 8,5%.

Η «υποκειμενική φτώχεια» αποτελεί έναν νέο δείκτη που εισήγαγε η Eurostat για να αποτυπώσει την προσωπική αίσθηση οικονομικής πίεσης των νοικοκυριών, πέρα από τα παραδοσιακά στατιστικά εισοδήματος. Η έννοια βασίζεται στην ετήσια έρευνα EU-SILC, η οποία εξετάζει κατά πόσο τα νοικοκυριά μπορούν να καλύψουν τις οικονομικές τους ανάγκες, από τα βασικά έξοδα διαβίωσης έως την αποπληρωμή χρεών.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό φανερώνει τη βαθύτερη ψαλίδα ανάμεσα στο εισόδημα και το κόστος ζωής, αλλά και μια επίμονη αίσθηση οικονομικής δυσχέρειας που επηρεάζει την καθημερινότητα των πολιτών. 

Η κυβέρνηση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ αποσύρθηκε από τον ΠΟΥ μόλις ανέλαβε καθήκοντα τον Ιανουάριο υποστηρίζοντας ότι ο Οργανισμός κακοδιαχειρίστηκε την πανδημία της COVID-19 και άλλες διεθνείς υγειονομικές κρίσεις. Οι ΗΠΑ είναι μακράν ο μεγαλύτερος χρηματοδότης του ΠΟΥ συνεισφέροντας περίπου κατά 18% στη συνολική χρηματοδότησή του.

How many children are vaccinated annually against polio as part of eradication efforts?

— World Health Organization (WHO) (@WHO) April 30, 2025

«Ζούμε τη μεγαλύτερη διαταραχή στην παγκόσμια χρηματοδότηση για την υγεία στα χρονικά», δήλωσε ο Τέντρος σε δημοσιογράφους στην έδρα του ΠΟΥ στη Γενεύη.

Ο ΠΟΥ αναθεώρησε προς τα κάτω τον προϋπολογισμό του μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ, που επιδείνωσε μια κρίση χρηματοδότησης στον Οργανισμό.

Σε ερώτηση του Reuters για το ενδεχόμενο να υπάρξουν περαιτέρω αναθεωρήσεις στον προϋπολογισμό, ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ δεν απέκλεισε αυτό το ενδεχόμενο, καθώς η διοίκηση του Οργανισμού συνεχίζει να αξιολογεί την κατάσταση.

Αντιμέτωπος με ένα εισοδηματικό κενό σχεδόν 600 εκατομμυρίων δολαρίων αυτό τον χρόνο ο ΠΟΥ πρότεινε τη μείωση του προϋπολογισμού του για την περίοδο 2026-27 κατά 21%, από 5,3 δισεκατομμύρια δολάρια σε 4,2 δισεκατομμύρια σύμφωνα με το εσωτερικό υπόμνημα που περιήλθε σε γνώση του Reuters τον Μάρτιο.

«Φυσικά και αυτό είναι πολύ επώδυνο», ανέφερε ο Τέντρος, προειδοποιώντας ότι οι περικοπές θα έχουν σημαντικό αντίκτυπο στην υγεία των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.

Ο ΠΟΥ υπογραμμίζει ότι εξετάζει το ενδεχόμενο εξοικονόμησης χρημάτων σε περιφερειακό, κεντρικό και εθνικό επίπεδο.

A healthier future is #HumanlyPossible.

⏩We can reach every child still waiting for their first vaccine
⏩Protect grandparents from the flu
⏩Shield babies from malaria
⏩Safeguard pregnant moms from tetanus
⏩Defend adolescent girls against cervical cancer

This is the power… pic.twitter.com/M7PM8DQtsz

— World Health Organization (WHO) (@WHO) April 27, 2025

Θα μειώσει θέσεις εργασίας στα κεντρικά του γραφεία στη Γενεύη, και θα κλείσει ορισμένα γραφεία σε χώρες υψηλού μεσαίου εισοδήματος και άνω, τόνισε ο επικεφαλής του Οργανισμού.

Το ένα τέταρτο των δαπανών μισθοδοσίας του ΠΟΥ δεν θα καλυφθεί για τα επόμενα δύο χρόνια, προειδοποίησε ο επικεφαλής του τμήματος επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του ΠΟΥ, Ραούλ Τόμας. Είπε ότι δεν είναι ακόμη εφικτό να πει πόσες θέσεις εργασίας θα περικοπούν.

Ο Τέντρος δήλωσε επίσης ότι ο ΠΟΥ θέλει να προχωρήσει στη διεύρυνση της βάσης των δωρητών του, αναγνωρίζοντας ότι αντιμετωπίζει διαρθρωτικό πρόβλημα, καθώς εξαρτάται σε υπερβολικό βαθμό από εθελοντικές συνεισφορές – οι οποίες αντιπροσωπεύουν το 80% του συνολικού προϋπολογισμού του Οργανισμού – που προέρχονται από λίγους δωρητές.

Αυτά τα ευρήματα, τα οποία αποκαλύπτουν ότι οι αμοιβές των CEO έχουν αυξηθεί 56 φορές περισσότερο από τους μισθούς των εργαζομένων από το 2019, δημοσιεύθηκαν από την Oxfam με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Εργαζομένων.

Η Oxfam εξέτασε 2.000 εταιρείες, με στόχο 35 χώρες στις οποίες οι διευθύνοντες σύμβουλοι κέρδιζαν πάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια (885,8 εκατομμύρια ευρώ) το 2024.

Η οργάνωση διαπίστωσε ότι εντός της Ευρώπης, η Ιρλανδία και η Γερμανία είχαν μερικούς από τους υψηλότερα αμειβόμενους διευθύνοντες συμβούλους – οι οποίοι κέρδιζαν κατά μέσο όρο 6,7 εκατ. δολάρια (5,9 εκατ. ευρώ) και 4,7 εκατ. δολάρια ετησίως (4,1 εκατ. ευρώ) αντίστοιχα το 2024.

Συγκριτικά, ο μέσος μισθός των CEO στη Νότια Αφρική το 2024 έφθανε τα 1,6 εκατομμύρια δολάρια (1,4 εκατομμύρια ευρώ) και τα 2 εκατομμύρια δολάρια (1,7 εκατομμύρια ευρώ) στην Ινδία.

“Χρόνο με το χρόνο, βλέπουμε το ίδιο τραγελαφικό θέαμα: Οι αμοιβές των διευθύνοντων συμβούλων εκτοξεύονται ενώ οι μισθοί των εργαζομένων μόλις και μετά βίας μετακινούνται”, δήλωσε ο εκτελεστικός διευθυντής της Oxfam International Αμιτμπάχ Μπεχάρ.

“Αυτό δεν είναι μια δυσλειτουργία του συστήματος – είναι το σύστημα που λειτουργεί ακριβώς όπως έχει σχεδιαστεί, διοχετεύοντας τον πλούτο όλο και πιο ψηλά, ενώ εκατομμύρια εργαζόμενοι παλεύουν να πληρώσουν το ενοίκιο, το φαγητό και την υγειονομική περίθαλψη”, πρόσθεσε ο Μπεχάρ.

Από τις 45.501 εταιρείες που συμμετείχαν στην έρευνα, στις οποίες ένας διευθύνων σύμβουλος κέρδιζε περισσότερα από 10 εκατομμύρια δολάρια (8,86 εκατομμύρια ευρώ) και το φύλο του αναφερόταν ανοιχτά, λιγότερο από το 7% είχε γυναίκα διευθύνουσα σύμβουλο.

“Σε όλο τον κόσμο, οι εργαζόμενοι στερούνται τα βασικά αγαθά της ζωής, ενώ οι εταιρείες τσεπώνουν κέρδη ρεκόρ, φοροδιαφεύγουν και ασκούν λόμπι για να αποφύγουν την ευθύνη”, δήλωσε ο Λούκ Τριάνγκλ, Γενικός Γραμματέας της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Συνδικάτων (ITUC).

Οι δισεκατομμυριούχοι -οι οποίοι συχνά κατέχουν εξ ολοκλήρου ή εν μέρει μεγάλες εταιρείες- «τσέπωσαν» κατά μέσο όρο 206 δισεκατομμύρια δολάρια (182,7 δισεκατομμύρια ευρώ) κατά το περασμένο έτος.

Το ποσό αυτό ισοδυναμεί με 23.500 δολάρια (20.836 ευρώ) την ώρα και υπερβαίνει το παγκόσμιο μέσο εισόδημα για το 2023, το οποίο ανέρχεται σε 21.000 δολάρια (18.621 ευρώ).

Ενώ η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ΔΟΕ) δήλωσε ότι οι πραγματικοί μισθοί αυξήθηκαν κατά 2,7% το 2024, πολλοί εργαζόμενοι είδαν τους μισθούς τους να παραμένουν στάσιμοι, με την αύξηση των πραγματικών μισθών να είναι 0,6% πέρυσι στη Γαλλία, τη Νότια Αφρική και την Ισπανία.

Αν και η μισθολογική ανισότητα έχει μειωθεί παγκοσμίως, παραμένει ιδιαίτερα υψηλή στις χώρες με χαμηλό εισόδημα, όπου το μερίδιο του εισοδήματος του πλουσιότερου 10% είναι 3,4 φορές υψηλότερο από το φτωχότερο 40%.