Σπύρος Σιδέρης

Η ιρανική ηγεσία απαντά με αναδιάταξη δυνάμεων και ενίσχυση κρίσιμων αμυντικών θέσεων, γνωρίζοντας ότι ακόμη και μια περιορισμένη απόβαση θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για ευρύτερη ανάφλεξη.

Τα τέσσερα νησιά στο επίκεντρο

Σύμφωνα με εκτιμήσεις που μεταδίδουν αραβικά μέσα ενημέρωσης, η ιρανική στρατιωτική ηγεσία θεωρεί πιθανούς στόχους τα νησιά Αμπού Μούσα, Μεγάλο Τουνμπ, Μικρό Τουνμπ και Χαργκ.

Τα τρία πρώτα βρίσκονται κοντά στο Στενό του Ορμούζ και προσφέρουν στην Τεχεράνη δυνατότητα επιτήρησης των θαλάσσιων διαδρόμων από τους οποίους διέρχεται μεγάλο μέρος του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου. Μια επιχείρηση εναντίον τους θα αποσκοπούσε στην αποδυνάμωση της ιρανικής παρουσίας στο στενό και στη διευκόλυνση των αμερικανικών ναυτικών κινήσεων.

Διαφορετική είναι η σημασία του Χαργκ, βασικού κόμβου των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου. Πλήγμα ή κατάληψή του θα έπληττε άμεσα την οικονομία του Ιράν και θα προκαλούσε αναστάτωση στις διεθνείς ενεργειακές αγορές.

Γιατί η πλήρης εισβολή θεωρείται απίθανη

Παρά την κλιμάκωση, μια γενικευμένη χερσαία εισβολή στο Ιράν θεωρείται επιχειρησιακά εξαιρετικά δύσκολη.

Ο στρατιωτικός αναλυτής Νιντάλ Αμπού Ζέιντ επισημαίνει ότι η γεωμορφολογία της χώρας λειτουργεί υπέρ της άμυνάς της. Οι ορεινοί όγκοι, οι μεγάλες αποστάσεις και το δύσβατο έδαφος θα δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα ανεφοδιασμού και μετακίνησης σε κάθε εισβολέα.

Παράλληλα, οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις, το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης και οι πολιτοφυλακές Μπασίτζ έχουν οργανωθεί με βασικό σενάριο την αντιμετώπιση ξένης εισβολής. Η άμυνα του Ιράν στηρίζεται στη διασπορά δυνάμεων, στις ασύμμετρες επιθέσεις και στη φθορά των γραμμών ανεφοδιασμού.

Μια εκστρατεία στο εσωτερικό της χώρας θα απαιτούσε δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες, εκτεταμένη επιμελητεία και μακροχρόνια κατοχή. Το κόστος θα μπορούσε να ξεπεράσει εκείνο των πολέμων στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν.

Το πιθανότερο αμερικανικό σχέδιο

Πιο ρεαλιστικό θεωρείται ένα μοντέλο περιορισμένων επιχειρήσεων, με αποβάσεις σε επιλεγμένα σημεία και ταυτόχρονη αξιοποίηση τοπικών αντικαθεστωτικών οργανώσεων.

Σε ένα τέτοιο σενάριο, οι αμερικανικές δυνάμεις θα παρείχαν πληροφορίες, αεροπορική κάλυψη, ηλεκτρονικό πόλεμο και πυραυλική υποστήριξη, ενώ οι χερσαίες συγκρούσεις θα ανατίθεντο σε ένοπλες ομάδες που δραστηριοποιούνται κοντά στα σύνορα με το Πακιστάν.

Μεταξύ αυτών αναφέρεται η Τζάις αλ Αντλ, η οποία δρα στην επαρχία Σιστάν και Μπαλουχιστάν. Η περιοχή αντιμετωπίζει χρόνια φτώχεια, κοινωνική περιθωριοποίηση και ένταση με την κεντρική εξουσία.

Μια τέτοια επιλογή θα περιόριζε τις αμερικανικές απώλειες, αλλά θα μπορούσε να οδηγήσει σε εσωτερική αποσταθεροποίηση, ενίσχυση αποσχιστικών κινημάτων και παρατεταμένη σύγκρουση στα ανατολικά σύνορα του Ιράν.

Η αμερικανική αεροναυτική υπεροχή

Οι αμερικανικές κινήσεις στην περιοχή δείχνουν ότι η Ουάσιγκτον στηρίζει τη στρατηγική της στην αεροναυτική υπεροχή και στα πλήγματα από μεγάλη απόσταση.

Η παρουσία αντιτορπιλικών κλάσης Άρλεϊ Μπερκ, αεροπλανοφόρων και βομβαρδιστικών Β-1 Λάνσερ επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να πλήξουν στρατιωτικές, διοικητικές και ενεργειακές υποδομές χωρίς άμεση εμπλοκή μεγάλων χερσαίων δυνάμεων.

Το Β-1 Λάνσερ μπορεί να μεταφέρει μεγάλο αριθμό κατευθυνόμενων όπλων και πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς, προσβάλλοντας πολλούς στόχους στην ίδια αποστολή. Η ανάπτυξή του δεν αποτελεί απλώς μήνυμα αποτροπής. Προσφέρει τη δυνατότητα πραγματοποίησης εκτεταμένων πληγμάτων εφόσον ληφθεί η πολιτική απόφαση.

Η ιρανική απάντηση και το πετρέλαιο

Η Τεχεράνη έχει προειδοποιήσει ότι οποιοδήποτε πλήγμα σε στρατιωτικές ή ενεργειακές εγκαταστάσεις θα απαντηθεί σε ολόκληρη την περιοχή.

Το ιρανικό οπλοστάσιο περιλαμβάνει βαλλιστικούς πυραύλους, μη επανδρωμένα αεροσκάφη, πυραύλους κατά πλοίων και ταχύπλοα σκάφη. Στόχος δεν είναι η υπεροχή απέναντι στις αμερικανικές δυνάμεις, αλλά η πρόκληση υψηλού κόστους και η διατάραξη της ναυσιπλοΐας.

Κρίσιμος παραμένει ο ρόλος του νησιού Χαργκ. Επίθεση στις εγκαταστάσεις του θα μπορούσε να οδηγήσει το Ιράν σε αντίποινα εναντίον λιμένων, αγωγών ή πετρελαϊκών υποδομών άλλων χωρών του Κόλπου.

Μια σοβαρή διακοπή των εξαγωγών θα μπορούσε να ωθήσει το πετρέλαιο πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι, επιβαρύνοντας τις μεταφορές, τη βιομηχανία και τον πληθωρισμό διεθνώς.

Ο ρόλος του Ισραήλ

Το Ισραήλ αποτελεί βασικό κρίκο στον αμερικανικό σχεδιασμό, τόσο ως προς τη συλλογή πληροφοριών όσο και ως προς την αεράμυνα.

Διαθέτει πολυεπίπεδο δίκτυο προστασίας με τα συστήματα Χετζ, Σφενδόνη του Δαβίδ, Σιδηρούς Θόλος και το αμερικανικό THAAD, τα οποία καλύπτουν απειλές από ρουκέτες έως βαλλιστικούς πυραύλους.

Η Ουάσιγκτον, ωστόσο, εμφανίζεται επιφυλακτική απέναντι σε μια ανεξέλεγκτη ισραηλινή επίθεση. Ένα εκτεταμένο πλήγμα κατά του Ιράν θα μπορούσε να ενεργοποιήσει οργανώσεις που συνδέονται με την Τεχεράνη και να ανοίξει ταυτόχρονα μέτωπα στον Λίβανο, στη Συρία, στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Περσικό Κόλπο.

Οι στρατιωτικές προετοιμασίες του Ισραήλ θεωρούνται προχωρημένες. Η έκταση της εμπλοκής του θα εξαρτηθεί από τον συντονισμό με τις Ηνωμένες Πολιτείες και από την τελική πολιτική απόφαση της Ουάσιγκτον.

Ο μεγαλύτερος φόβος

Μια πλήρης αμερικανική εισβολή παραμένει απίθανη. Οι περιορισμένες αποβάσεις, τα στοχευμένα πλήγματα και οι επιχειρήσεις μέσω τοπικών οργανώσεων θεωρούνται πολύ πιο πιθανά σενάρια.

Ο βασικός κίνδυνος, όμως, δεν είναι μόνο μια σχεδιασμένη επίθεση. Είναι το ενδεχόμενο ενός λάθους υπολογισμού: ένα πλήγμα με απρόβλεπτες απώλειες, μια επίθεση σε ενεργειακή εγκατάσταση ή μια αλληλουχία αντιποίνων που θα ξεφύγει από τον έλεγχο.

Στον Περσικό Κόλπο, ακόμη και μια περιορισμένη επιχείρηση μπορεί να αποκτήσει μέσα σε λίγες ώρες περιφερειακές και παγκόσμιες διαστάσεις. Η στρατιωτική προετοιμασία δεν σημαίνει ότι ο πόλεμος έχει αποφασιστεί. Σημαίνει, όμως, ότι οι αποστάσεις από αυτόν έχουν μικρύνει επικίνδυνα.

Το μέλλον του Στενού του Ορμούζ, μια στρατηγικής σημασίας θαλάσσια οδός για το εμπόριο την οποία το Ιράν έχει αποκλείσει μετά το ξέσπασμα του πολέμου στις 28 Φεβρουαρίου, αποτελεί ένα ακανθώδες ζήτημα στις συνομιλίες Ουάσινγκτον- Τεχεράνης.

Το Ιράν εξετάζει το ενδεχόμενο επιβολής «τελών» για τη διέλευση από το Στενό, κάτι που δεν ίσχυε πριν από τον πόλεμο, ενώ οι ΗΠΑ είναι αντίθετες σε αυτό, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για «διεθνή θαλάσσια οδό», αν και τα ύδατα του στενού συνορεύουν με τις ιρανικές ακτές και αυτές του Ομάν.

«Η μόνη εξουσιοδοτημένη διαδρομή για διέλευση από το Στενό του Ορμούζ είναι αυτή που έχει ανακοινωθεί από την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν», ανέφεραν οι Φρουροί της Επανάστασης. Οποιαδήποτε διέλευση χωρίς την άδεια του Ιράν θεωρείται «απαράδεκτη και επικίνδυνη» και θα ληφθούν «τα κατάλληλα μέτρα», τόνισαν σε ανακοίνωσή τους, στην οποία καταγγέλλουν «την ανακοίνωση από κάποιες αρχές μια νέας θαλάσσιας διαδρομής».

Το Ορμούζ είναι μια στενή πλωτή οδός, μήκους περίπου 30 χιλιομέτρων, που χωρίζει το Ιράν και το Ομάν. Οι μόνες διελεύσεις που επιτρέπονται από το Ιράν είναι μέσω ενός διαδρόμου που εκτείνεται κατά μήκος των ακτών του.

Το πρωτόκολλο συμφωνίας το οποίο υπέγραψαν Τεχεράνη και Ουάσινγκτον για τον τερματισμό του πολέμου προβλέπει τη διέλευση των εμπορικών πλοίων από το Στενό του Ορμούζ χωρίς τέλη «μόνο για 60 ημέρες». Το κείμενο προσθέτει ότι «η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν θα λάβει μέτρα, στο μέτρο των δυνατοτήτων της, για να εγγυηθεί την ασφαλή διέλευση των εμπορικών πλοίων».

Την Τρίτη το Ιράν και το Ομάν ανακοίνωσαν ότι θα εξετάσουν το «ποσό» που θα μπορούσε να επιβάλλεται για τις υπηρεσίες που συνδέονται με τη διαχείριση του Στενού.

Από την πλευρά του ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, που πραγματοποιεί περιοδεία στην περιοχή του Κόλπου, τόνισε την Τρίτη ότι η Ουάσινγκτον δεν θα δεχθεί την επιβολή διοδίων ή τελών στο Στενό του Ορμούζ.

Η αφετηρία της συζήτησης ήταν μια δήλωση του Αραγκτσί, ο οποίος, σε μια προσπάθεια να αποτυπώσει μια εικόνα ελεγχόμενης αποκλιμάκωσης, ανακοίνωσε ότι το Στενό του Ορμούζ θα παραμείνει ανοιχτό για τα εμπορικά πλοία στο πλαίσιο της εκεχειρίας, συνδέοντας την εξέλιξη αυτή με τις ευρύτερες ισορροπίες στη Μέση Ανατολή. Η τοποθέτηση αυτή ερμηνεύτηκε ως ένδειξη διπλωματικής ευελιξίας και πρόθεσης να αποφευχθεί περαιτέρω ένταση σε μια ήδη εύθραυστη συγκυρία.

• Ωστόσο, η παρέμβαση του Καλιμπάφ ήρθε να μετατοπίσει το κέντρο βάρους της συζήτησης. Με σαφώς πιο σκληρή γλώσσα, υπογράμμισε ότι η ναυσιπλοΐα στο Στενό δεν αποτελεί απλώς αντικείμενο πολιτικής δήλωσης, αλλά υπόκειται σε συγκεκριμένους όρους, διαδρομές και –κυρίως– στην έγκριση της ιρανικής πλευράς. Η αναφορά του ότι η λειτουργία του περάσματος καθορίζεται από το «πεδίο» και όχι από τις δημόσιες δηλώσεις αποτύπωσε μια διαφορετική φιλοσοφία άσκησης εξουσίας, όπου η στρατιωτική ισχύς και οι επιχειρησιακές αποφάσεις προηγούνται της διπλωματικής διαχείρισης.

Η διαφοροποίηση αυτή δεν περιορίστηκε στο επίπεδο των δηλώσεων. Μέσα ενημέρωσης που συνδέονται με τους Φρουρούς της Επανάστασης, όπως το πρακτορείο Tasnim, άσκησαν ανοιχτή κριτική στον Αραγκτσί, χαρακτηρίζοντας τις τοποθετήσεις του ασαφείς και ελλιπείς. Η παρέμβαση αυτή δεν ήταν απλώς δημοσιογραφική, αλλά εντάχθηκε σε μια ευρύτερη προσπάθεια να καθοριστεί ποιος έχει την αρμοδιότητα να «ορίζει» την πολιτική γραμμή και να ενημερώνει την κοινή γνώμη.

Στο βάθος της αντιπαράθεσης αναδεικνύεται μια θεμελιώδης πραγματικότητα του ιρανικού πολιτικού συστήματος: η κυβέρνηση, ακόμη και όταν εκφράζει μια πιο πραγματιστική ή μετριοπαθή προσέγγιση, λειτουργεί εντός αυστηρών ορίων που καθορίζονται από ανώτερα κέντρα ισχύος. Ο Πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν, παρά τη ρητορική περί εξισορρόπησης και αποκλιμάκωσης, δεν διαθέτει την πολιτική αυτονομία να αναδιαμορφώσει κρίσιμες στρατηγικές επιλογές, ιδιαίτερα σε ζητήματα όπως το πυρηνικό πρόγραμμα ή η περιφερειακή ασφάλεια.

• Σε αυτό το πλαίσιο, ο Αραγκτσί φαίνεται να κινείται ως εκφραστής μιας διπλωματικής γραμμής που επιδιώκει να μειώσει τις εντάσεις και να διατηρήσει ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας. Ωστόσο, η δυνατότητά του να διαμορφώσει πολιτική είναι περιορισμένη, καθώς η τελική απόφαση ανήκει σε θεσμούς που συνδέονται με τη στρατιωτική και την επαναστατική ελίτ.

Αντίθετα, ο Καλιμπάφ, με το παρελθόν του στους Φρουρούς της Επανάστασης και τη σημερινή του θέση, εμφανίζεται ως ένας από τους βασικούς διαύλους σύνδεσης μεταξύ πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας. Η παρέμβασή του στο ζήτημα του Ορμούζ δεν αποτελεί απλώς μια πολιτική τοποθέτηση, αλλά εντάσσεται σε έναν ευρύτερο ρόλο επιτήρησης και διαχείρισης των «ευαίσθητων» φακέλων του ιρανικού κράτους.

Παρά τις εμφανείς διαφορές στο ύφος και την έμφαση, δεν λείπουν και οι φωνές που υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται για ουσιαστική σύγκρουση, αλλά για διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας πολιτικής. Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, η κυβέρνηση επιδιώκει να προβάλει μια εικόνα ελεγχόμενης ευελιξίας προς το εξωτερικό, ενώ η στρατιωτική και πολιτική ηγεσία ενισχύει το μήνυμα αποτροπής, διασφαλίζοντας ότι δεν δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις.

• Η συζήτηση αυτή δεν είναι νέα στο Ιράν. Ήδη από το 2021, η διαρροή δηλώσεων του πρώην Υπουργού Εξωτερικών Μοχαμάντ Τζαβάντ Ζαρίφ είχε αποκαλύψει την ένταση μεταξύ διπλωματίας και «πεδίου», με τον ίδιο να παραδέχεται ότι συχνά η εξωτερική πολιτική καθοριζόταν από στρατιωτικές προτεραιότητες. Η τότε παρέμβαση του Ανώτατου Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, που υπογράμμισε ότι το Υπουργείο Εξωτερικών εφαρμόζει –και δεν καθορίζει– την πολιτική, επιβεβαίωσε την ιεραρχία του συστήματος.

Σήμερα, η αντιπαράθεση Αραγκτσί–Καλιμπάφ φαίνεται να αποτελεί μια νέα εκδήλωση αυτής της διαχρονικής δυναμικής. Είτε πρόκειται για πραγματική διαφωνία είτε για ελεγχόμενη διαφοροποίηση ρόλων, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές: τα όρια της κυβερνητικής εξουσίας στο Ιράν παραμένουν αυστηρά καθορισμένα, με τον τελικό λόγο να ανήκει σε εκείνους που ελέγχουν τα μέσα ισχύος.

Σε μια περίοδο αυξημένων περιφερειακών εντάσεων και γεωπολιτικών ανακατατάξεων, η ισορροπία μεταξύ διπλωματίας και στρατιωτικής ισχύος θα συνεχίσει να αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την πορεία της ιρανικής πολιτικής. Και όσο αυτή η ισορροπία παραμένει ασύμμετρη, οι «αντιπαραθέσεις» σαν αυτή μεταξύ Αραγκτσί και Καλιμπάφ θα λειτουργούν περισσότερο ως παράθυρο κατανόησης του συστήματος, παρά ως ένδειξη πραγματικής ανατροπής του.

«Όλη η κυκλοφορία (…) είναι πλήρως υπό τον έλεγχο των ενόπλων δυνάμεων», ανακοίνωσε η ναυτική διοίκηση των Φρουρών με μήνυμα που δημοσιοποίησε μέσω του X, μετά την ανακοίνωση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για αμερικανικό ναυτικό αποκλεισμό των στενών.

«Ο εχθρός θα βρεθεί παγιδευμένος σε μια θανάσιμη δίνη μέσα στα στενά, αν κάνει ένα λάθος βήμα», πρόσθεσε η ιρανική ναυτική διοίκηση στο μήνυμά της.

Οι Φρουροί της Επανάστασης πρόσθεσαν ότι το Στενό του Ορμούζ είναι κλειστό και οποιαδήποτε διέλευση μέσω της πλωτής οδού θα αντιμετωπίσει «σκληρά μέτρα».

Κατά την ίδια ανακοίνωση, τρία πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων διαφόρων εθνικοτήτων απωθήθηκαν από το Στενό του Ορμούζ μετά από προειδοποιήσεις από το ναυτικό των Φρουρών της Επανάστασης.

Κινεζικά τα τρία κοντέινερ που απαγόρευσαν οι Φρουροί της Επανάστασης να περάσουν από τα Στενά του Ορμούζ

«Μετά τον ισχυρισμό του Προέδρου των ΗΠΑ ότι το Στενό του Ορμούζ είναι ανοιχτό, τρία πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων επιχείρησαν να κινηθούν προς τον καθορισμένο διάδρομο με άδεια, αλλά αναγκάστηκαν να επιστρέψουν αφού προειδοποιήθηκαν από το Ναυτικό των ΦτΕ. Η κίνηση οποιουδήποτε πλοίου «προς και από» τα λιμάνια των συμμάχων του εχθρού απαγορεύεται από οποιονδήποτε διάδρομο.»

سپاه: پیرو ادعای رئیس‌جمهور آمریکا مبنی بر باز بودن تنگه هرمز، سه فروند کشتی کانتینربر اقدام به حرکت به سمت کریدور مشخص شده دارای مجوز کردند که با اخطار نیروی دریایی سپاه برگردانده شدند. تردد هرگونه کشتی "از و به" مبدا بنادر هم‌پیمانان دشمنان از هر کریدوری ممنوع است pic.twitter.com/Yk9ecXtRZe

— خبرگزاری ایسنا (@isna_farsi) March 27, 2026

Ανέφερε επίσης ότι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις, η ενεργειακή υποδομή και η τεχνολογία πληροφοριών και επικοινωνιών του Ισραήλ θα αποτελέσουν στόχους σε πολύ μεγάλη κλίμακα και ότι παρόμοιες εταιρείες στην περιοχή με Αμερικανούς μετόχους «θα καταστραφούν εντελώς».

Πρόσθεσε ότι τα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας σε χώρες της περιοχής που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις θα αποτελούν και αυτά νόμιμους στόχους.

Σε ερώτηση αν ανησυχεί ότι οι σχέσεις θα πληγούν από τον πόλεμο, ο Ιρανός πρεσβευτής Αλιρεζά Εναγιατί απάντησε: «Αυτό είναι ένα εύλογο ερώτημα και η απάντηση μπορεί να είναι απλή. Είμαστε γείτονες και δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε ο ένας χωρίς τον άλλον · Θα χρειαστούμε μια σοβαρή αναθεώρηση». «Αυτό που έχει βιώσει η περιοχή τις τελευταίες πέντε δεκαετίες είναι το αποτέλεσμα μιας προσέγγισης αποκλεισμών (εντός της περιοχής) και μιας υπερβολικής εξάρτησης από εξωτερικές δυνάμεις», τόνισε ο Ιρανός διπλωμάτης, ζητώντας βαθύτερους δεσμούς μεταξύ των έξι μελών του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, με το Ιράκ και το Ιράν.

Αραβικά κράτη του Κόλπου έχουν δεχθεί πάνω από 2.000 επιθέσεις με πυραύλους και drones από την έναρξη του πολέμου της 28ής Φεβρουαρίου, με στόχους να περιλαμβάνουν διπλωματικές αποστολές των ΗΠΑ και στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ, αλλά και κρίσιμης σημασίας πετρελαϊκές υποδομές, λιμάνια, αεροδρόμια, ξενοδοχεία και κτίρια κατοικιών και γραφείων στον Κόλπο. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τα οποία εγκαθίδρυσαν σχέσεις με τον άσπονδο εχθρό του Ιράν, το Ισραήλ, το 2020, έχουν δεχθεί μεγάλο μέρος των επιθέσεων. Εντούτοις, όλα τα αραβικά κράτη του Κόλπου έχουν επηρεαστεί και όλα έχουν καταδικάσει το Ιράν.

Στο παρασκήνιπ, αναλυτές και περιφερειακές πηγές λένε ότι στις χώρες του Κόλπου υπάρχει παράλληλα και μια αυξανόμενη δυσφορία για τις ΗΠΑ, που για χρόνια εγγυώνταν την ασφάλειά τους, και βλέπουν τώρα τις ΗΠΑ να τις σέρνουν σε έναν πόλεμο που δεν στηρίζουν, αλλά για τον οποίο πληρώνουν βαρύ τίμημα.

Στη Σαουδική Αραβία, οι επιθέσεις έχουν επικεντρωθεί στο ανατολικό τμήμα της χώρας, όπου παράγεται το μεγαλύτερο μέρος του πετρελαίου του σουνιτικού βασιλείου, καθώς και στην αεροπορική βάση Πρίγκιπας Σουλτάν που φιλοξενεί αμερικανικές δυνάμεις ανατολικά του Ριάντ, και στην Διπλωματική Συνοικία στο δυτικό άκρο της πρωτεύουσας της Σαουδικής Αραβίας, σύμφωνα με ανακοινώσεις του υπουργείου Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας.

Η Σαουδική Αραβία και το Ιράν αποκατέστησαν τις διπλωματικές του σχέσεις το 2023 μετά από χρόνια εχθρότητας που τις οδήγησαν να στηρίζουν αντίπαλες πολιτικές και στρατιωτικές παρατάξεις και φατρίες σε όλη την περιοχή.

Ο Εναγιατί αρνήθηκε ότι το Ιράν είναι υπεύθυνο για τις επιθέσεις στις πετρελαϊκές υποδομές της Σαουδικής Αραβίας, συμπεριλαμβανομένου του διυλιστηρίου Ρας Τανούρα στην ανατολική ακτή και για δεκάδες απόπειρες επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο κοίτασμα Σαϊμπάχ στην έρημο κοντά στα σύνορα με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

«Το Ιράν δεν είναι το μέρος που ευθύνεται για αυτές τις επιθέσεις και αν το Ιράν τις είχε πραγματοποιήσει, θα το είχε ανακοινώσει», τόνισε ο Ιρανός πρεσβευτής στο Ριάντ.

Δεν ανέφερε ποιος πραγματοποίησε τις επιθέσεις. Στις ανακοινώσεις του το υπουργείο Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας δεν απέδωσε ευθύνες για τα μεμονωμένα περιστατικά. Ο Εναγιατί τόνισε ότι το Ιράν επιτίθεται μόνο σε στόχους και συμφέροντα των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Πρόσθεσε ότι προσωπικά βρίσκεται σε συνεχή επαφή με Σαουδάραβες αξιωματούχους, με τις σχέσεις «να προχωρούν κανονικά» σε πολλούς τομείς.

Παράλληλα το μήνυμά του προς τα κράτη του Κόλπου ήταν ότι ο πόλεμος «επιβλήθηκε σε μιας και στην περιοχή».

Για την επίλυση της σύγκρουσης, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ πρέπει να σταματήσουν τις επιθέσεις τους και οι χώρες της περιοχής δεν πρέπει να εμπλακούν, ενώ πρέπει να εξασφαλιστούν διεθνείς εγγυήσεις για να αποτραπεί η επανάληψή τους, ανέφερε. «Μόνο τότε μπορούμε να επικεντρωθούμε στην οικοδόμηση μιας ευημερούσας περιοχής», κατέληξε.

Στη μία πλευρά βρίσκεται συγκέντρωση που συνδέεται με την Ημέρα Αλ-Κουντς, την οποία οι διοργανωτές παρουσιάζουν ως φιλοπαλαιστινιακή κινητοποίηση, ενώ η αστυνομία αναφέρει ότι οι οργανωτές έχουν συμπάθειες προς το ιρανικό καθεστώς γι’ αυτό και είχαν ζητήσει από την κυβέρνηση να την απαγορεύσει.

Μεταξύ των συμμετεχόντων εκφράζεται στήριξη προς την ηγεσία της Τεχεράνης και καταδίκη των αμερικανικών και ισραηλινών αεροπορικών επιδρομών, με ορισμένους διαδηλωτές να κρατούν φωτογραφίες του Χαμενεΐ που σκοτώθηκε και του γιου του που ανέλαβε.

UPDATE FROM LONDON

Government banned Al Quds march but as expected thousands of pro regime supporters are flocking into Westminster.

Right now a demo is taking place in opposition to the murderous Iran regime, and the River Thames is the separation between the two groups as… pic.twitter.com/j0JeSauI4j

— James J. Marlow (@James_J_Marlow) March 15, 2026

Στην απέναντι πλευρά του ποταμού πραγματοποιείται αντισυγκέντρωση από διαδηλωτές που εκφράζουν αντίθεση προς το ιρανικό καθεστώς και την κινητοποίηση Ημέρα Αλ-Κουντς. Η αστυνομία έχει αναπτύξει περίπου χίλιους αστυνομικούς και έχει κρατήσει τις δύο συγκεντρώσεις σε διαφορετικές πλευρές του Τάμεση ώστε να αποφευχθεί πιθανή σύγκρουση. Μέχρι στιγμής η κατάσταση παραμένει ήρεμη, χωρίς να έχουν αναφερθεί επεισόδια.

Σε δήλωσή του, ο ισραηλινός στρατός ανέφερε ότι ο Αμπντολά Τζαλάλι-Νασάμπ και ο Αμίρ Σαριάτ σκοτώθηκαν σε αεροπορική επιδρομή στην Τεχεράνη την Παρασκευή.

Ανέφερε ότι οι δύο άνδρες ήταν επικεφαλής της Διεύθυνσης Πληροφοριών της Διοίκησης Έκτακτης Ανάγκης Khatam al-Anbiya και ότι ο θάνατός τους σηματοδοτεί «ένα ακόμη σημαντικό πλήγμα στις δομές διοίκησης και ελέγχου του καθεστώτος».

Ένας λογαριασμός στο Telegram που συνδέεται με το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) επιβεβαίωσε αργότερα τον θάνατο του Τζαλάλι-Νασάμπ σε μια ανάρτηση, αλλά δεν σχολίασε την κατάσταση του Σαριάτ.

ΤοΙσραήλ δηλώνει ότι έχει πλέον ολοκληρώσει 400 κύματα αεροπορικών επιθέσεων εναντίον στόχων στο δυτικό και κεντρικό Ιράν από τότε που ξεκίνησε τον πόλεμο πριν από δύο εβδομάδες. Επιθέσεις σε άλλες περιοχές του Ιράν έχουν πραγματοποιηθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μόνο το Σάββατο, το Ισραήλ δήλωσε ότι χτύπησε περισσότερους από 200 στόχους, συμπεριλαμβανομένων δεκάδων εκτοξευτών πυραύλων, καθώς και συστημάτων αεροπορικής άμυνας και αποθηκών όπλων.

Την Παρασκευή, δήλωσε ότι χτύπησε το κύριο κέντρο διαστημικής έρευνας του Ιράν, το οποίο, όπως ανέφερε, πραγματοποιούσε εργασίες σε στρατιωτικούς δορυφόρους που χρησιμοποιούνται για την επιτήρηση και την κατεύθυνση πυρός σε τοποθεσίες σε ολόκληρη την περιοχή.

Στην ίδια ανακοίνωση οι Φρουροί της Ιρανικής Επανάστασης παροτρύνουν τους κατοίκους των ΗΑΕ να εκκενώσουν λιμάνια, εγκαταστάσεις και στρατιωτικά καταφύγια των ΗΠΑ, προκειμένου να αποφευχθούν απώλειες μεταξύ των αμάχων.