Η διαδικασία θυμίζει τελετουργία. Οι συμμετέχοντες φορούν λευκά ρούχα, συγκεντρώνονται σε ειδικά κέντρα και γράφουν τον δικό τους επικήδειο, αναλογιζόμενοι τι θα ήθελαν να αφήσουν πίσω, τι λάθη έκαναν και τι δεν πρόλαβαν να πουν. Στη συνέχεια ξαπλώνουν μέσα σε ένα φέρετρο, μένοντας λίγα λεπτά στο σκοτάδι, μόνοι με τις σκέψεις τους. Όταν βγαίνουν ξανά, η ιδέα είναι να «ξαναγεννηθούν» ψυχολογικά και να δουν τη ζωή τους με νέα προοπτική.

Η τάση αυτή ανταποκρίνεται σε μια κοινωνία με υψηλούς ρυθμούς ζωής, πίεση για επιτυχία και έντονο άγχος, όπως η Νότια Κορέα. Οι συμμετέχοντες αναφέρουν ότι η εμπειρία τους έφερε μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη, επαναπροσδιόρισε τις προτεραιότητές τους, τους ώθησε να ζητήσουν συγγνώμη ή να μιλήσουν σε ανθρώπους που είχαν απομακρυνθεί και τολμούσαν αλλαγές που φοβόντουσαν.

Οι ειδικοί ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι η συμβολική επαφή με τον θάνατο μπορεί να μειώσει το άγχος, να ενισχύσει την επίγνωση του παρόντος και να δώσει νόημα σε πράγματα που συχνά βιώνονται επιφανειακά. Δεν πρόκειται για υποκατάστατο ψυχοθεραπείας, αλλά για ένα ισχυρό εργαλείο ενδοσκόπησης και αυτογνωσίας.

Παρά τη μακάβρια πρώτη εντύπωση, οι διοργανωτές τονίζουν πως πρόκειται για εμπειρία ζωής και όχι θανάτου.

Το βασικό μήνυμα είναι απλό και ισχυρό: «Αν σήμερα ήταν το τέλος, θα ήσουν ευχαριστημένος με τη ζωή σου;». Μια ερώτηση που, αν και άβολη, μπορεί να αλλάξει πολλά και να φέρει μια νέα αρχή.

Οι fake κηδείες δείχνουν ότι μερικές φορές χρειάζεται ένα δυνατό ταρακούνημα για να ξαναθυμηθούμε να ζούμε συνειδητά και όχι στον αυτόματο πιλότο.