editor-assistant

Η μητέρα του έχει αποκαλύψει τις δυσκολίες που πέρασε στην παιδική του ηλικία, όταν η οικογένεια δυσκολευόταν να καλύψει ακόμη και τα βασικά για την διαβίωσή της. Υπήρχαν μέρες που δεν μπορούσαν να αγοράσουν ούτε ψωμί. Σε εκείνες τις στιγμές στάθηκε δίπλα τους ο ιδιοκτήτης ενός μικρού εστιατορίου της γειτονιάς, προσφέροντάς τους δωρεάν φαγητό ώστε να μην μείνουν νηστικοί.

Αργότερα, όταν ο Σενγκούν κατάφερε να σταθεί στα πόδια του, φρόντισε να επιστρέψει αυτή την καλοσύνη, δείχνοντας έμπρακτα την ευγνωμοσύνη του.

«Δεν είχαμε χρήματα για να αγοράσουμε φαγητό. Ένας μικρός ιδιοκτήτης εστιατορίου μας άνοιξε την πόρτα του και έβαλε φαγητό στο τραπέζι μας. Τάιζε την οικογένειά μου για χρόνια. Και ξαφνικά, μια μέρα, ο Αλπερέν επέστρεψε—αλλά όχι για να φάει».

Ο Αλπερέν Σενγκούν, αφού πέτυχε το όνειρό του να παίξει στο ΝΒΑ, δεν ξέχασε ποτέ το μικρό εστιατόριο που του χάρισε αξιοπρέπεια και στήριξη στα δύσκολα χρόνια.

Μετά την καθιέρωσή του, επέστρεψε στην πατρίδα του και πήγε στο ίδιο εστιατόριο. Εκεί, χωρίς τυμπανοκρουσίες, έδωσε στον ιδιοκτήτη μια επιταγή 87.000 δολαρίων. Το ποσό παραμένει ένα μικρό μυστήριο: άλλοι το ερμηνεύουν ως «την αξία όλων των γευμάτων που είχε λάβει η οικογένειά του», ενώ άλλοι το βλέπουν ως «ένα συμβολικό ποσό, σημάδι νέας αρχής».

Αυτό όμως που έκανε την ιστορία πραγματικά ξεχωριστή ήταν η πινακίδα που άφησε στον τοίχο του εστιατορίου, συνοδευόμενη από ένα μήνυμα ευγνωμοσύνης που συγκίνησε τους πάντες.

Η πινακίδα έγραφε αυτές τις οκτώ λέξεις:

«Μερικές φορές ένα πιάτο φαγητό μπορεί να σώσει μια ζωή.»

Αυτή η φαινομενικά απλή πρόταση άλλαξε αμέσως τη μοίρα του εστιατορίου.

Αρκετοί πελάτες που ήταν παρόντες κοινοποίησαν τη φωτογραφία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με αποτέλεσμα να γίνει αμέσως viral.

Ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου, με δάκρυα στα μάτια, είπε απλώς: «Έδωσα φαγητό μόνο σε πεινασμένα παιδιά. Αλλά σήμερα βλέπω ότι αυτό το πιάτο φαγητό έθρεψε ένα ολόκληρο μέλλον».

Το πάτησε αυτοκίνητο

Λαμβάνοντας υπόψη το δύσκολο ξεκίνημά του, με αμέτρητους τραυματισμούς από τα παιδικά του χρόνια στους δρόμους της Γκιρεσούν, κανείς δεν θα έπρεπε να εκπλήσσεται που εκμεταλλεύεται σήμερα για το πως έχει διαμορφωθεί ο χαρακτήρας του.

«Έχω πολλά τραύματα από τότε — παντού», λέει ο 22χρονος Σενγκούν. «Στα χέρια μου. Στα γόνατά μου. Έχω σημάδια από το σκαρφάλωμα. Με χτύπησε αυτοκίνητο — δύο φορές. Παραλίγο να πεθάνω. Έχω περάσει πολλά».

Από τα ταπεινά του ξεκινήματα στην Τουρκία, μέχρι το κεφάλαιο της Μπαντίρμα, όπου έφυγε από την οικογένειά του σε ηλικία 12 ετών για να κυνηγήσει το μπάσκετ, και ως τη σημερινή ζωή στο NBA, η πορεία του είναι εντυπωσιακή. Πρόσφατα υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο αξίας 185 εκατομμυρίων δολαρίων με τους Ρόκετς και θεωρείται ένα από τα ανερχόμενα αστέρια της λίγκας.

Το ιδιαίτερο επιθετικό του στυλ — υψηλό επίπεδο σκοραρίσματος, δημιουργίας και ριμπάουντ χωρίς να διαθέτει κορυφαία αθλητικά προσόντα ή δύναμη — έχει προκαλέσει συγκρίσεις με τον τρεις φορές MVP Νίκολα Γιόκιτς. Οι Ρόκετς έχουν μετατραπεί από ομάδα στα όρια των πλέι οφ σε διεκδικητές, βασιζόμενοι στον Σενγκούν περισσότερο από κάθε άλλον (19,2 πόντοι, 10,5 ριμπάουντ, 5,1 ασίστ, 1,3 κλεψίματα και 0,9 τάπες ανά αγώνα).

Ενώ στην Τουρκία είναι τόσο γνωστός όσο ο Μάικλ Τζόρνταν — όπως λέει ο προπονητής των Ρόκετς Ίμε Ουντόκα — η ιστορία του παραμένει άγνωστη στους περισσότερους φίλους του NBA. Ήρθε η ώρα να γνωρίσουμε τον Αλπερέν Σενγκούν.

Τα πρώτα βήματα στην Τουρκία και η οικογενειακή θυσία

«Ο πρώτος μου προπονητής (Σαλίμ Τασλί) ήταν παιδικός φίλος του πατέρα μου (Κεμάλ) και είχαν παίξει μαζί μπάσκετ. Δούλευε σκληρά στην Αμερική για δέκα χρόνια σε βενζινάδικα. Όταν γύρισε στην Τουρκία ήμουν επτά ετών και είπε: ‘Θέλω να ξεκινήσω το μπάσκετ εδώ’. Άνοιξε μια μπασκετική ακαδημία για να διδάξει στα παιδιά».

Ο αδερφός μου (Αλιτζάν) ήταν επίσης ψηλός και άρχισε πρώτος στην ομάδα στα 15 του, αλλά ήταν ήδη αργά για εκείνον. Πηγαίναμε κάθε μέρα να βλέπουμε τις προπονήσεις του και μετά προσπαθούσα κι εγώ να σουτάρω. Σε έναν χρόνο ξεκίνησα το μπάσκετ κανονικά και μέχρι τα 12 μου ήμουν στην μικρή μας πόλη, βλέποντας βίντεο για να βελτιωθώ — Μάικλ Τζόρνταν, ΛεΜπρόν Τζέιμς.

Ο πατέρας μου ήταν ψαράς, η μητέρα μου (Αϊσέ) δεν εργαζόταν και οικονομικά δυσκολευόμασταν πολύ. Ο πατέρας μου ταξίδευε στη Μαύρη Θάλασσα και σε άλλες πόλεις για δουλειές με μεγάλα πλοία και έλειπε μέχρι έξι μήνες τη φορά. Εγώ εν τω μεταξύ έπαιζα μπάσκετ και δοκίμασα παράλληλα την κολύμβηση — ήμουν πολύ καλός κολυμβητής — αλλά βαριόμουν τρομερά.

Ο προπονητής κολύμβησης εντυπωσιάστηκε από το ύψος μου και δεν ήθελε χρήματα, μόνο να προπονούμαι μαζί τους. Υποσχόταν πως θα πάω στους Ολυμπιακούς Αγώνες! Όμως δεν με κέρδισε ποτέ η κολύμβηση· προτιμούσα το μπάσκετ κάθε μέρα.

Η μετακόμιση στη Μπαντίρμα και οι δύσκολες στιγμές

Σε ηλικία 12 ετών πήγα με την ομάδα μου σε ένα τουρνουά στη Γκιρεσούν, όπου υπήρχαν μεγάλες ομάδες και σκάουτερς. Εκεί συνάντησα τον καλύτερο προπονητή για παιδιά στην πόλη, τον Αχμέτ Γκιουργκέν, που με δίδαξε ουσιαστικά μπάσκετ. Μου πρότεινε να πάω σε άλλη πόλη — πολύ μακριά από τη δική μου.

Η Μπαντίρμα, όπου εντάχθηκα στα τμήματα υποδομής κορυφαίου συλλόγου, απέχει πάνω από 1.000 χιλιόμετρα. Δεν υπήρχε αεροδρόμιο τότε· ταξιδεύαμε 15-16 ώρες με λεωφορείο. Ο πατέρας μου έλειπε για δουλειές κι έβλεπα την οικογένειά μου μόλις μία εβδομάδα όλη τη σεζόν. Ζούσαμε σε εγκαταστάσεις με γήπεδο, κουζίνα· κάποια δωμάτια είχαν δέκα παιδιά! Δεν είχα καν κινητό τηλέφωνο για να βλέπω τους δικούς μου.

Επικοινωνούσα μαζί τους μόνο από το τηλέφωνο της ασφάλειας — έκλαιγα κάθε φορά: «Ελάτε να με πάρετε». Η μητέρα μου επίσης έκλαιγε γιατί της έλειπα πολύ. Όμως κατάλαβα γρήγορα ότι έπρεπε να ωριμάσω για χάρη της οικογένειάς μου· αυτό ήταν το σωστό για όλους μας.

Ήμουν ήδη παιδί των δρόμων· κακό παιδί όπως λέω! Κάποια στιγμή είπα στον εαυτό μου: «Θα το κάνω».

Η ζωή στους δρόμους της Γκιρεσούν και οι δυσκολίες της παιδικής ηλικίας

Μεγάλωσα στους δρόμους· πάντα υπήρχαν καβγάδες. Έφευγα το πρωί και γύριζα βράδυ στις 8-9. Ζούσαμε δύσκολα οικονομικά· έπρεπε να παλέψω για όσα ήθελα.

Ήμουν άτακτος, αλλά οι φίλοι μου χειρότεροι! Κάναμε παρέα σε δύσκολες καταστάσεις· κάποιοι κάπνιζαν ή μπλέκονταν σε φασαρίες — κι εγώ μαζί τους στα γήπεδα ποδοσφαίρου ή μπάσκετ. Οι οπαδοί στην Ευρώπη είναι τρελοί· συνέχεια καβγάδες! Έχω πολλές αναμνήσεις από τέτοιες καταστάσεις.

(Δείχνει την ουλή στον δεξί αγκώνα…) Έκανα μεγάλη επέμβαση όταν ήμουν πέντε ετών επειδή σκαρφαλώναμε συνέχεια στα σπίτια κι έπεσα από μεγάλο ύψος — έσπασα το χέρι μου κι έγινα χειρουργείο. Κάθε καλοκαίρι κάτι πάθαινα!

Δεν υπήρχαν τότε γυμναστές ή φυσικοθεραπευτές… Η οικογένειά μου πάντα φοβόταν ότι θα πάθω κάτι χειρότερο. Έπαθα σοβαρό τροχαίο όταν ήμουν έξι-επτά χρονών: έπαιζα πίσω από μια πόρτα και όταν βγήκα στο δρόμο με χτύπησε αυτοκίνητο που πέρασε πάνω από τα πόδια μου! Οι γείτονες πήραν τα σανδάλια που φορούσα στη μητέρα μου χωρίς να της πουν τι έγινε· νόμιζε ότι πέθανα.

Bαντίρμα: Η σκληρή καθημερινότητα κι η αντοχή στον ανταγωνισμό

Στην Μπαντίρμα, οι μεγαλύτεροι ήταν αυστηροί με τους μικρούς: “Κάνε αυτό”, “κάνε εκείνο”. Εγώ όμως δεν δεχόμουν τίποτα χωρίς αντίδραση: “Δεν θα το κάνω – αν θες παλεύουμε!”. Ο προπονητής μας ήταν πολύ σκληρός — φωνές, βρισιές· αλλά δεν το έπαιρνα προσωπικά γιατί ήμουν ο παίκτης που υπολόγιζαν όλοι.

Όταν ήμουν στην εφηβική ομάδα κυριαρχούσα πάντα απέναντι στους μεγαλύτερους παίκτες. Από τις 13:00 που τελείωνε το σχολείο ως τις 18:00 προπόνηση χωρίς σταματημό· στο τέλος ξανά στο γήπεδο!

Aνάδειξη στην Τουρκία και μετάβαση στο NBA

Από τα 16 έως τα 18 αγωνίστηκα στις ομάδες νέων της Banvit (U16-U18). Το πρόγραμμα χρεοκόπησε το 2020, υπογράφοντας τότε στη Μπεσίκτας. Εκεί μέτρησα 19,2 πόντους, 9,4 ριμπάουντ, 2,5 ασίστ, 1,3 κλεψίματα και 1,7 τάπες σε μόλις 28 λεπτά ανά αγώνα (65% εντός παιδιάς). Ανακηρύχθηκα MVP της Super League — τη σημαντικότερη διάκριση μετά την ισπανική ACB στην Ευρώπη — την ίδια μέρα που δήλωσα συμμετοχή στο Draft του NBA (2021). Οι Ρόκετς απέκτησαν τα δικαιώματά μου στο Νο16 μέσω ανταλλαγής δύο επιλογών πρώτου γύρου με την Οκλαχόμα Σίτι.

NBA: Οι συγκρίσεις με Γιόκιτς και η προσωπική εξέλιξη

Στην αρχή μού άρεσαν οι συγκρίσεις με τον Γιόκιτς («Τhe Joker»), αλλά πλέον έχω διαμορφώσει το δικό μου παιχνίδι. Παίρνω κινήσεις από τον Γιόκιτς ή τον Ντιρκ Νοβίτσκι βλέποντας βίντεο — πάντα προσπαθώ να εξελίσσομαι. Με φωνάζουν ακόμα «Baby Jokić», αλλά δεν με ενοχλεί.Πέρσι έκανα μεγάλη πρόοδο (21,1 πόντους–9,3 ριμπ.–5 ασίστ–1,2 κλεψ.) υπό τον Ουντόκα.

Η ευκαιρία κι η εμπιστοσύνη που έδειξε ο Ίμε ήταν καθοριστικές.Τα δύο πρώτα χρόνια ήμουν τέταρτη-πέμπτη επιλογή πίσω από Κέβιν Πόρτερ Τζούνιορ & Τζάλεν Γκριν– τώρα είμαι πρώτη-δεύτερη επιλογή επιθετικά χάρη στον Ίμε.

Mελλοντικές φιλοδοξίες και όνειρα NBA

Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα φτάσω ως εδώ—NBA All-Star υποψήφιος & πρωταγωνιστής των Ρόκετς!Πιστεύω πολύ στο ταλέντο της ομάδας μας—το μόνο που μας έλειπε ήταν χημεία κι αυτό άλλαξε πλήρως όταν ήρθαν ο Ίμε κι οι συνεργάτες του.Δεν υπάρχει πλέον θέση για χαλαρότητα—αν δεν αποδίδεις κάθεσαι στον πάγκο!

Προσωπικά θέλω συνεχώς να εξελίσσομαι—θέλω πάντα να γίνω ο καλύτερος—και να κάνω περήφανους τους γονείς μου!

Το βίντεο διάρκειας εννέα λεπτών αποτελεί έναν φόρο τιμής στην κυριαρχία του Έλληνα σούπερ σταρ, ο οποίος πραγματοποίησε μια από τις πιο ολοκληρωμένες εμφανίσεις στην ιστορία του θεσμού. Ο Αντετοκούνμπο κυριάρχησε σε κάθε πτυχή του παιχνιδιού, επιδεικνύοντας την κλάση και τη δύναμή του με αριθμούς που προκαλούν δέος.

The Greek Freak put Greece back on the podium!

27.3 PTS | 68.5% FG | 10.6 REB | 4.1 AST | 1.1 STL | 0.9 BLK pic.twitter.com/2cPIu41FNU

— FIBA EuroBasket (@EuroBasket) September 16, 2025

Με 27,3 πόντους, 10,6 ριμπάουντ, 4,1 ασίστ, 1,1 κλεψίματα και 0,9 κοψίματα ανά αγώνα, και με ένα εξαιρετικό ποσοστό ευστοχίας στα σουτ, οδήγησε την Εθνική σε μια αξέχαστη πορεία. Το βίντεο της FIBA συγκεντρώνει τα highlights από τις καλύτερες στιγμές του, μεταφέροντας τη λάμψη και τον ενθουσιασμό που έκαναν την Ελλάδα να χαμογελάσει ξανά χάρη στην ομάδα της.

Υπό τους ήχους του τραγουδιού των “Europe”, το “Final Countdown”, υποδέχτηκαν στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» τους «χάλκινους» πρωταθλητές Ευρώπης. Δηλαδή με ένα τραγούδι που ηχούσε και στο ΣΕΦ, το 1987, όταν η παρέα του Νίκου Γκάλη και του Παναγιώτη Γιαννάκη χάριζε στην Ελλάδα το πρώτο χρυσό μετάλλιο σε ομαδικό άθλημα στην Ιστορία.

O Ομοσπονδιακός τεχνικός, Βασίλης Σπανούλης, επισήμανε: «Είναι πολύ ωραία υποδοχή, όπως αξίζει σε αυτή την ομάδα. Αυτό το μετάλλιο ανήκει σε όλη την Ελλάδα. Θέλαμε να δώσουμε χαρά σε όλο τον κόσμο. Θέλαμε να φέρουμε το μπάσκετ ψηλά. Το αξίζει αυτή η γενιά. Είμαι πολύ χαρούμενος που είμαι μέλος αυτής της επιτυχίας, αλλά όλα τα εύσημα ανήκουν στους παίκτες και σε όσους συνετέλεσαν. Εύχομαι αυτό το μετάλλιο να αναγεννήσει το ελληνικό μπάσκετ σε πολλούς τους τομείς».

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο δήλωσε στα… κρυφά μάλιστα πως «Είμαι πάρα πολύ κουρασμένος. Δεν έχω κοιμηθεί όλο το βράδυ».

Ο ΓΓΑ, Γιώργος Μαυρωτάς είπε στη σεμνή τελετή που έλαβε χώρα στο «Ελευθέριος Βενιζέλος»: «Εκ μέρους της Πολιτείας θα ήθελα να ευχαριστήσω για τη χαρά και την υπερηφάνεια που μας προσέφεραν τα παιδιά μας. Ο αθλητισμός σηκώνει τη χώρα μας πιο ψηλά και είμαστε πολύ υπερήφανοι για αυτό. Εκτός από την αγωνιστική μας παρουσίας, περάσαμε και πολλά ωραία μηνύματα για την ελληνική κοινωνία. Είναι ένα χάλκινο μετάλλιο από χρυσάφι για τον ελληνικό αθλητισμό».

Ο αρχηγός της Εθνικής Ελλάδος Κώστας Παπανικολάου είπε με τη σειρά του: «Ευχαριστούμε σε όλους όσοι συνέβαλαν πολύ σε αυτό το σπουδαίο αποτέλεσμα, τους ευχαριστούμε πάρα πολύ από καρδιάς και όπως είπε ο κοουτς ευελπιστούμε ότι με αυτή την επιτυχία να καταφέραμε να μπούμε στα σπίτια των Ελλήνων να τους δώσαμε ένα χαμόγελο να κάναμε νέα παιδιά να αγαπήσουν το μπάσκετ όπως κι εμείς, η δική μας γενιά, ερωτεύτηκε το μπάσκετ, με τον κόουτς σαν παίκτη, με τον Νίκο Ζήση, τον Δήμο Ντικούδη, με τον Δημήτρη Διαμαντίδη, τον Θοδωρή Παπαλουκά, ο Κώστα Τσαρτσαρή. Το μπάσκετ είναι ενιαίο, είναι ένα, είναι αγαπημένο, και είναι κάτω από τη στέγη της Εθνικής ομάδας. Ευχαριστούμε πάρα πολύ και ευελπιστώ τα καλύτερα να είναι μπροστά μας».

Ο πρόεδρος της ΕΟΚ Βαγγέλης Λιόλιος τέλος δήλωσε: «Από την πρώτη στιγμή οι παίκτες και οι προπονητές είχαν πιστέψει σε ένα μετάλλιο και επέστρεψαν με αυτό. Το αφιερώνουμε στον κόσμο και είμαστε σίγουροι ότι η επόμενη ημέρα θα είναι καλύτερη. Αυτό το μετάλλιο μετά από 16 χρόνια θα δώσει ώθηση στο ελληνικό μπάσκετ. Ο κόσμος το αγαπάει το μπάσκετ. Τα χθεσινά δάκρυα χαράς είναι παρακαταθήκη για το μέλλον».

Απόλυτος πρωταγωνιστής του αγώνα ήταν ο Μπόνγκα. Ο Γερμανός φόργουορντ βγήκε μπροστά από το πουθενά, σημείωσε 20 πόντους και τα περισσότερα κρίσιμα καλάθια στην τέταρτη περίοδο, ενώ καθοριστικός ήταν και ο Σρέντερ, ο οποίος πέτυχε όλους τους πόντους της Γερμανίας στα τελευταία δευτερόλεπτα, ενώ μοίρασε 12 ασίστ (ρεκόρ σε τελικό).

Από πλευράς Τουρκίας, ο Αλπερέν Σενγκούν σημείωσε 28 πόντους, αλλά ήταν και ο μοιραίος του αγώνα. Στο τέλος έχασε ένα εύκολο δίποντο κάτω από το καλάθι, ενώ αστόχησε και στο τρίποντο της ισοφάρισης στα τελευταία δευτερόλεπτα.

Φοβερό ματς από τον Τσέντι Όσμαν με 23 πόντους και 6/9 τρίποντα.

O αγώνας, ήταν ντέρμπι από την αρχή μέχρι το τέλος. Χαρακτηριστικό είναι ότι καμία από τις δύο ομάδες καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα δεν μπόρεσε να ξεφύγει με διψήφια διαφορά, ενώ το προβάδισμα άλλαξε χέρια πολλές φορές.

Η Τουρκία έμοιαζε να βρίσκεται πιο κοντά στο τρόπαιο στα τελευταία λεπτά, αλλά οι Γερμανοί έδειξαν χαρακτήρα, με τους Μπόνγκα, Τάις και Σρέντερ να πετυχαίνουν μεγάλα σουτ και να οδηγούν την Γερμανία στην κορυφή της Ευρώπης.

Τα δεκάλεπτα: 22-24, 46-40, 67-66, 83-88

ΤΟΥΡΚΙΑ (Αταμάν): Λάρκιν 13 (4/9 δίποντα, 1/7 τρίποντα, 2/2 βολές, 6 ριμπάουντ, 9 ασίστ, 2 κλεψίματα), Χάζερ 2, Όσμαν 23 (1/4 δίποντα, 6/9 τρίποντα, 3/4 βολές, 5 ριμπάουντ), Κορκμάζ, Σενγκούν 28 (10/17 δίποντα, 1/5 τρίποντα, 5/6 βολές, 3 ριμπάουντ, 3 ασίστ), Οσμάνι 2, Μπόνα 12 (5/5 δίποντα, 2/3 βολές, 2 μπλοκ), Σιπάχι 3, Γιούρτσεβεν.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ (Ιμπραχίμαγκιτς): Μπόνγκα 20 (4/7 δίποντα, 4/4 τρίποντα, 5 ριμπάουντ, 3 ασίστ), Όσκαρ Ντα Σίλβα, Λο 2, Τρίσταν Ντα Σίλβα 13 (2/5 δίποντα, 3/4 τρίποντα, 4 ριμπάουντ), Βάγκνερ 18 (6/7 δίποντα, 1/6 τρίποντα, 3/4 βολές, 8 ριμπάουντ, 2 ασίστ), Τάις 3 (5 ριμπάουντ), Σρούντερ 16 (4/8 δίποντα, 1/3 τρίποντα, 5/6 βολές, 3 ριμπάουντ, 12 ασίστ), Όλατς, Τίμαν 7 (1), Ομπστ 9 (3/4 τρίποντα)

Μετά την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου, εκτός του πρωθυπουργού και των πολιτικών αρχηγών και ο Δήμαρχος Αθηναίων συνεχάρη τους διεθνείς για την διάκρισή τους.

«Χάλκινο μετάλλιο, τεράστια ψυχή, αμέτρητη περηφάνια!
16 χρόνια μετά η Ελλάδα ξανά στο βάθρο του Eurobasket!
Πολλά συγχαρητήρια στην Επίσημη Αγαπημένη!» έγραψε.

«Πολλά συγχαρητήρια στην επίσημη αγαπημένη εθνική ομάδα για το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ, στους αθλητές και το τεχνικό επιτελείο. Το μπάσκετ έχει μακρά παράδοση και βαθιές ρίζες στον λαό και τη νεολαία της χώρας μας και η σημερινή επιτυχία μπορεί να γίνει το έναυσμα για ακόμη μεγαλύτερες επιτυχίες στο μέλλον, κυρίως για να ασχοληθούν πιο πολλά νέα παιδιά με το μπάσκετ και συνολικά τον αθλητισμό» αναφέρει ο γγ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, σε μήνυμά του για την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου.

«Ήταν ένα σπουδαίο ματς. Ένα από τα καλύτερα ματς στο τουρνουά… Κυριαρχήσαμε σε όλο ματς, όχι μόνο σήμερα, αλλά σ’ όλο το τουρνουά με εξαίρεση μόνο ένα παιχνίδι. Είμαι πολύ περήφανος για την ομάδα μου, για την Ελλάδα και το αφιερώνουμε σε όλους τους Έλληνες. Είχαμε 16 χρόνια και τώρα μετά τη δική μου εποχή ήρθε η ώρα για τον Γιάννη, τον Κώστα, τον Παπανικολάου. ‘Ήταν ευλογία για μένα που ήμουν προπονητής αυτής της ομάδας», είπε αρχικά ο Ομοσπονδιακός τεχνικός και άκουγε τις ερωτήσεις προς τον Γιάννη όταν ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε για την ατάκα του Σενγκούν «είναι από τους καλύτερους στον κόσμο, αλλά δεν είναι καλός πασέρ».

«Είμαι ένας άνθρωπος που δεν του αρέσει να μιλάει πολύ, αφήνω το παιχνίδι μου να μιλήσει. Μπαίνω στη 13η σεζόν μου στο ΝΒΑ και έχω κερδίσει τα πάντα. Έχω μια υπέροχη οικογένεια, ανθρώπους που με στηρίζουν και αγαπώ αυτόν τον τρόπο ζωής. Δεν είμαι αυτός που θα απαντήσω σε όποιον πει κάτι κακό για μένα. Κρατώ τα πάντα μέσα μου», απάντησε ο Γιάννης με τον Σπανούλη αρχικά να μην αντιδρά, αλλά στην επόμενη ερώτηση (πως αισθάνεσαι που κατέκτησε μετάλλιο και ως προπονητής) αποφάσισε να… απασφαλίσει.

«Πριν απαντήσω θέλω να πω κάτι σχετικά με την προηγούμενη ερώτηση. Ο Σενγκούν είναι πολύ μικρό παιδί για να μιλήσει για τον Γιάννη. Ακούσαμε διαφορετικές ιδέες, από διάφορους ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα από μπάσκετ για το πώς κλείδωσαν τον Γιάννη. Αυτά είναι ανοησίες. Χάσαμε εύκολα καλάθια, δεν παίξαμε καλά. Δεν θέλω να ακούω αυτές τις ανοησίες. Αστόχησε σε 4 ελεύθερα σουτ, αστόχησαν από πάσες του οι συμπαίκτες του στα ελεύθερα σουτ. Αυτά είναι για τα  μέσα και για εσάς.».

Ο σούπερ σταρ της «γαλανόλευκης», Γιάννης Αντετοκούνμπο, που ολοκλήρωσε τον μικρό τελικό με 30 πόντους, 17 ριμπάουντ, 6 ασίστ και 2 τάπες, μίλησε στη συνέντευξη Τύπου για την ιστορική αυτή επιτυχία της χώρας μας, θέτοντας ως όρο για την παρουσία του στην Εθνική, την παραμονή του Βασίλη Σπανούλη στον πάγκο.

Οι δηλώσεις του: 

««Είμαι πολύ περήφανος για την ομάδα μου και το έθνος μας. Είχαμε 16 χρόνια να πάρουμε μετάλλιο. Από την πρώτη μέρα προετοιμασίας δουλέψαμε σκληρά, μιλήσαμε από την πρώτη μέρα και πιστέψαμε στον κοινό σκοπό. Δεν αξίζεις τίποτα σε αυτή τη ζωή, πρέπει να το κερδίσεις. Όλοι ήταν προσηλωμένοι και δώσαμε τα πάντα εδώ και δύο μήνες. Το περιμέναμε πολλά χρόνια και νιώθουμε ανακούφιση.

Προσπαθώ να ζω στο παρόν. Ήταν κάτι που δεν είχα πετύχει στην καριέρα μου και είμαι πολύ χαρούμενος που το κατάφερα. Είναι κάτι πιο σημαντικό κι από το πρωτάθλημα του ΝΒΑ. Κι αυτό είναι μεγάλο επίτευγμα, το Μιλγουόκι είναι μια υπέροχη πόλη, αλλά μιλάμε για 500-600 χιλιάδες ανθρώπους. Όταν μπορείς να κάνεις χαρούμενος 12 εκατομμύρια Έλληνες και να εμπνεύσεις πολλά παιδιά, είναι ακόμη μεγαλύτερο. Είμαι πολύ χαρούμενος που τα καταφέραμε. Ένα παιδιά που θα μας βλέπει στην τηλεόραση, μπορεί να πιστέψει ότι μπορεί να πάρει μετάλλιο με την Εθνική του ομάδα, όπως πίστεψα κι εγώ βλέποντας παλιά την ελληνική ομάδα.

Δεν θέλω να πιέσω τον κόουτς Σπανούλη, αλλά αν δεν είναι κι αυτός εδώ, δεν θα είμαι κι εγώ. Από τη στιγμή που είναι εδώ, είμαι κι εγώ. Είναι τόσο απλό. Βγάζει τον καλύτερο εαυτό σε μένα και στην ομάδα, έχει νοοτροπία νικητή και θέλω να μπορώ να είμαι με ανθρώπους που έχουν μεγαλείο, που ξέρουν να νικάνε και ξέρουν να σπρώχνουν μπροστά τους παίκτες τους και όλη την ομάδα».

«Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Η Εθνική είναι και θα συνεχίσει να είναι τιμή. Εάν καλεστώ στο επόμενο παράθυρο θα είμαι εκεί. Εάν αυτή ήταν η τελευταία συμμετοχή μου γιατί πρέπει να γίνει ανανέωση, στην οποία είμαι υπέρ, τότε τελειώνω με έναν μαγικό τρόπο», δήλωσε ο διεθνής άσος.

Ο Παπανικολάου αναφέρθηκε και στην προσωπική σημασία του μεταλλίου, που ονειρευόταν από παιδί:

«Είναι μαγεία να εκπληρώνονται τα όνειρά σου. Όνειρα που έχεις από 15 χρονών παιδί. Πέρσι εκπληρώθηκε το όνειρο να παίξω στους Ολυμπιακούς Αγώνες και φέτος το όνειρο να καταφέρω κάτι με την Εθνική ομάδα σε επίπεδο Ανδρών. Αυτό ήταν που με έκανε να αγαπήσω το μπάσκετ.

Νιώθω ευλογημένος και ελπίζω να κάναμε τους Έλληνες περήφανους, να εμπνεύσουμε παιδιά να αγαπήσουν το μπάσκετ και να προσφέρουμε χαρά σε όσους περνάνε δύσκολες στιγμές. Αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος», πρόσθεσε.

Ο Greek Freak ευχαρίστησε όλους όσους στήριξαν την προσπάθεια της ομάδας, υπογραμμίζοντας ότι είναι η μεγαλύτερη τιμή να εκπροσωπείς τη χώρα σου και τόσα εκατομμύρια ανθρώπους.

Σε δηλώσεις του στη FIBA, ανέφερε:

«Έχω αγωνιστεί σε εννέα διοργανώσεις με την Εθνική Ομάδα. Ήμουν εκεί από την πρώτη μέρα, είχαμε τα πάνω και τα κάτω μας. Σήμερα ήταν η μέρα! Τους αγαπάω όλους, τους ευχαριστώ όλους για τη στήριξη, γιατί χωρίς αυτήν δεν θα ήταν τίποτα δυνατό. Είναι το μεγαλύτερο επίτευγμά μου, να εκπροσωπείς την Εθνική Ομάδα, τη χώρα σου, 12 εκατομμύρια ανθρώπους και να φτάνει σε μια επιτυχία, σε ένα μετάλλιο.

Έχω ζήσει τα πάντα στη ζωή μου, δεν μιλάω πολύ, μου αρέσει να μιλούν οι πράξεις μου. Δεν είμαι ψεύτικος, δεν μου αρέσει να είμαι διάσημος, μου αρέσει το μπάσκετ και ο κόσμος. Για μένα είναι μια ανακούφιση, γιατί αυτό ήταν για τη χώρα μου, την ομάδα και επιτέλους τα κατάφερα».