Οι διαδηλωτές άνοιξαν πανό μπροστά από τις βιτρίνες με μήνυμα να μη γίνει καμία απόλυση. Διάβασαν και μοίρασαν το κείμενο του Συλλόγου και φώναξαν συνθήματα: «Η ανάπτυξή τους τσακίζει τη ζωή μας, οργάνωση κι αγώνας η απάντηση μας». 

Για την κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί σε βάρος των εργαζομένων και τις διεκδικήσεις τους μίλησε στο Orange Press Agency η Ηλιάνα Χατζηευσταθίου, πρόεδρος του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων και μέλος του ΔΣ του Εργατικού Κέντρου Αθήνας:

«Μιλάμε για εργαζόμενους οι οποίοι εργάζονται εδώ από 20 μέχρι 40 χρόνια, οι οποίοι έχουν δεχθεί μειώσεις, έχουν δεχθεί μειώσεις ωραρίου μέσα στην κρίση, ουσιαστικά στη λογική να βάλουν πλάτη και αφού τους ξεζούμισαν, ουσιαστικά τους λένε “καλησπέρα από Σεπτέμβρη δεν θα έχετε δουλειά”.

Εδώ πέρα είναι εργαζόμενοι που με το σωματείο τους το προηγούμενο διάστημα είχαν παλέψει με απεργίες στο Black Friday, στις εργάσιμες Κυριακές, για να μπορέσουν να έχουν οχτάωρο και να αυξήσουν μισθούς, γιατί υπάρχει η δυνατότητα να κρατήσουν τις δουλειές τους, αλλά και να αυξηθούν παράλληλα οι μισθοί τους. Τους λέμε ότι θα είμαστε στο πλευρό τους και καλούμε και την εργοδοσία να αναλάβει τις ευθύνες της και το ίδιο το κράτος, την κυβέρνηση που μ’ όλους τους νόμους που έχουν ψηφίσει επιτρέπουν με μία αίτηση της εργοδοσίας, να μπορεί να πετάξει 300 εργαζόμενους στον δρόμο. Θα συνεχίσουμε και με άλλες κινητοποιήσεις και με άλλες παρεμβάσεις και δεσμευόμαστε ότι θα είμαστε στο πλευρό τους μέχρι να νικήσουν».

Οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν σε μια ποικιλία επαγγελματικών χώρων, εργαζόμενοι στην εστίαση, τη διανομή, τεχνικές δραστηριότητες, μικρομεσαίοι επαγγελματίες, νέοι γονείς, φοιτητές αλλά και νέοι αγρότες που συμμετείχαν ενεργά στα μπλόκα της περιοχής. Ο πρώην πρωθυπουργός τόνισε ότι το ζητούμενο είναι να τους ακούμε πραγματικά, να κατανοούμε τα προβλήματά τους και να στηρίζουμε τη δημιουργικότητα και τη διάθεσή τους για δράση.

Επιπλέον, ο κ. Τσίπρας συναντήθηκε με εργαζόμενους στον κατασκευαστικό κλάδο, όπου ενημερώθηκε για τις συνθήκες εργασίας, την έλλειψη καταρτισμένου προσωπικού, τη φορολόγηση και την εκτίναξη των τιμών στα οικοδομικά υλικά, που δημιουργούν περιβάλλον ανασφάλειας.

Σημαντική και η συνάντηση με τους εκπροσώπους του Αγροτικού Συλλόγου Πλατύκαμπου και του Αγροτικού Συνεταιρισμού Μελίβοιας, οι οποίοι περιέγραψαν τις δυσκολίες στη διαδικασία παραγωγής, αλλά και την προσπάθειά τους να αναδείξουν την ποιοτική παραγωγή και να επενδύσουν στη μεταποίηση των προϊόντων τους.

Η ανάρτηση Τσίπρα:

Και όμως επιμένουν. Αυτό το αισιόδοξο συμπέρασμα βγαίνει από τη συζήτηση με δεκάδες νέους στη Λάρισα. Πολιορκούνται από χαμηλούς μισθούς, ακρίβεια και απλησίαστα νοίκια -αυτή είναι η διαπίστωση που κάνουν όλες και όλοι. Μοιράστηκαν μαζί μου την ανησυχία τους για την επόμενη ημέρα και τον προβληματισμό τους για το πόσο εξαιρετικά δύσκολο είναι να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους σε μια πόλη της περιφέρειας. Και όμως, επιμένουν δεν έχουν σκοπό ούτε να συμβιβαστούν με το σήμερα, ούτε να σταματήσουν να παλεύουν για το καλύτερο. Το θέμα δεν είναι να παριστάνουμε τον «μπαμπά» τους, αλλά να μάθουμε να τους ακούμε.

Οι περισσότεροι ήταν εργαζόμενοι είτε στην εστίαση, στη διανομή και σε τεχνικές δραστηριότητες, αλλά και μικρομεσαίοι επαγγελματίες, νέοι γονείς, αλλά και φοιτητές. Ανάμεσά τους και νέοι αγρότες που συμμετείχαν ενεργά στα μπλόκα της περιοχής. Κι επειδή η ζωντάνια τους, ο προβληματισμός τους, η κριτική τους, δύσκολα χωράει στο χρόνο, θα τα ξαναπούμε σύντομα. Έχουμε πολλά να μάθουμε από αυτούς.

Ανασφάλεια και ανησυχία για την επόμενη ημέρα -αυτά τα αισθήματα διακατέχουν τους επαγγελματίες- εργαζόμενους στο χώρο της οικοδομής και των κατασκευών, με τους οποίους συναντήθηκα. Ελλιπή μέτρα ασφάλειας στη δουλειά δυσβάστακτη φορολόγηση, έλλειψη καταρτισμένου προσωπικού και εκτίναξη των τιμών στα οικοδομικά υλικά, δημιουργούν ένα περιβάλλον ανασφάλειας στον κλάδο τους.

Εργάζονται, προσπαθούν, καινοτομούν, την ίδια στιγμή που δίνουν τη μάχη για ζωτικά τους αιτήματα. Οι εκπρόσωποι το αγροτικού συλλόγου Πλατύκαμπου και του Αγροτικού Συνεταιρισμού Μελίβοιας, που είχα την ευκαιρία να συναντήσω, μου περιέγραψαν τα προβλήματά τους σε όλη τη διαδικασίας της παραγωγής. Με εντυπωσίασαν όμως και με τη δημιουργική τους προσπάθεια να αναδείξουν την ποιοτική παραγωγή και να επενδύσουν στην μεταποίηση των προϊόντων τους.

Στην συνέχεια, είχα την ευκαιρία να ενημερωθώ από τον Περιφερειάρχη Θεσσαλίας, Δημήτρη Κουρέτα για την αντιπλημμυρική θωράκιση της περιοχής μετά από το καταστροφικό πέρασμα του Daniel, αλλά και για το πώς η τεχνολογία που χρησιμοποιείται στο Κέντρο Πολιτικής Προστασίας αποτελεί ένα σημαντικό όπλο, τόσο στην πρόληψη, όσο και στην αντιμετώπιση ακραίων καιρικών φαινομένων.

Τέλος βρεθήκαμε στην Αβερώφειο Γεωργική Σχολή και συζητήσαμε με τους καθηγητές και τους σπουδαστές για τον σημαντικό ρόλο που το ίδρυμα αυτό μπορεί να παίξει στον κύκλο της εκπαίδευσης που αφορά τον αγροτικό τομέα. #AlexisTsipras

Ήδη η ΠΟΕΕΤ με επιστολή που απέστειλε προς την Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Νίκη Κεραμέως, της κάνει γνωστό ότι θα ζητήσει συνάντηση μαζί της, ενώ την ενημερώνει για τα ερωτήματα που θα θέσει, ώστε να γίνει η ανάλογη προετοιμασία και να λάβει απαντήσεις, όπως αναφέρει και αυτά είναι τα εξής:

«Πότε επιτέλους θα πληρωθούν οι εποχικά εργαζόμενοι το επίδομα ανεργίας και ορισμένοι το Δώρο Χριστουγέννων;
Τι θα γίνει με την χρονική ισχύ του επιδόματος ανεργίας;
Τι θα γίνει με την επαναφορά του εφάπαξ στην 20ετία όπως ίσχυε εδώ και δεκαετίες πριν τον νόμο Κατρούγκαλου;
Τι θα γίνει με τους υποστελεχωμένους ελεγκτικούς μηχανισμούς»;

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, περισσότεροι από 25 εργαζόμενοι φαίνεται να επιβεβαιώνουν τις καταγγελίες συγγενών θυμάτων, περί έντονης οσμής.

Τι υποστήριξαν οι εργαζόμενοι

«Δουλεύω στο εργοστάσιο στη γραμμή παραγωγής. Είχα αντιληφθεί μια οσμή στον χώρο της τουαλέτας. Μύριζε τους τελευταίους δύο μήνες. Οι υπεύθυνοι των βαρδιών το γνώριζαν και μας είχαν πει ότι θα το μετέφεραν», ανέφερε ένας από τους εργαζομένους.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, κάποιοι εργαζόμενοι είχαν ενημερώσει τους προϊσταμένους τους για το θέμα, αλλά φαίνεται ότι δεν έγινε έλεγχος για το αν όντως υπήρχε διαρροή από προπάνιο στο χώρο του εργοστασίου.

Μια ακόμα εργαζόμενη τόνισε ότι είχε αντιληφθεί μυρωδιά στον χώρο της τουαλέτας. «Ήταν σαν υγρασία όχι σαν αποχέτευση. Οι συνάδερφοι μου είπαν ότι ενημέρωσαν τους υπεύθυνους».

Παράλληλα, κάποιοι εργαζόμενοι κατέθεσαν ότι υπήρχε άσχημη οσμή από τον περασμένο Οκτώβριο. Άλλοι είπαν ότι την αντιλήφθηκαν μόλις λίγες ημέρες πριν από την φονική έκρηξη. «Απασχολούμαι στο χώρο παραγωγής και δεν είχα διαπιστώσει κάποια δυσάρεστη οσμή. Μόνο στο χώρο της τουαλέτας υπήρχε μυρωδιά σαν γκάζι, άλλες φορές πιο έντονη, άλλες φορές λιγότερο έντονη», ανέφερε μια άλλη εργαζόμενη.

«Μύριζε. Το συζητήσαμε μεταξύ μας. Κάποιοι το είπαν και σε ανωτέρους μας. Ειδικά τις τελευταίες ημέρες η μυρωδιά ήταν πολύ έντονη», σημείωσε, από την πλευρά του, ένας άλλος εργαζόμενος.

Παραμένει σφραγισμένο το εργοστάσιο υπό τον φόβο νέας ανάφλεξης

Δύο εβδομάδες μετά το πολύνεκρο δυστύχημα, το εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα παραμένει σφραγισμένο, καθώς ο κίνδυνος για νέα ανάφλεξη παραμένει. Οι εργαζόμενοι ακόμα δεν έχουν ξεπεράσει το σοκ.

Εργαζόμενη στο εργοστάσιο τις πρωινές βάρδιες, δήλωσε ότι θα πήγαινε το πρωί της Δευτέρας για δουλειά και δεν έχει συνειδητοποιήσει τι συνέβη. Με βάση τις μαρτυρίες και τα ευρήματα, τα στελέχη της ΔΑΕΕ φαίνεται πως έχουν καταλήξει ότι, αφενός, για την διαδρομή που ακολούθησε το προπάνιο από τους υπογειοποιημένους σωλήνες στο υπόγειο της επιχείρησης κι, αφετέρου, για τα αίτια της έκρηξης, που κόστισε τη ζωή σε πέντε γυναίκες.

Οι εργασίες στο χώρο του εργοστασίου σταμάτησαν. Τα στελέχη της διεύθυνσης αντιμετώπισης εγκλημάτων εμπρησμού μεταφέρουν στην Αθήνα το κομμάτι του διαβρωμένου σωλήνα για να ελεγχθεί από τα εργαστήρια του ΕΜΠ και το χώμα για να ελεγχθεί από το Γενικό Χημείο του Κράτους.

Υπενθυμίζεται ότι στο υπόγειο του εργοστασίου, που είναι παράνομο, δεν υπήρχε ανιχνευτής αερίου και τα σχέδια που υποβλήθηκαν στην περιφέρεια και την πυροσβεστική τον Σεπτέμβριο του 2025, φέρεται να είχαν τοπογραφικά διαγράμματα από το 2011.

Επεσήμανε δε ότι «η κυβέρνηση συστηματικά, όλα τα τελευταία χρόνια, έχει αποφασίσει να αποδυναμώσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς» ενώ συνέδεσε το δυστύχημα με μια σειρά από ρυθμίσεις της κυβέρνησης της ΝΔ, όπως τα 13ωρα, τη διάλυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, τις απλήρωτες υπερωρίες και το γεγονός ότι κάθε διαδικασία ρύθμισης ελέγχου της αγοράς εργασίας «έχει πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων».

«Η κυβέρνηση», εξήγησε, «έχει αποφασίσει ότι η λεγόμενη «ανάπτυξη» στη χώρα, τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων και των βιομηχανιών θα έρθουν μέσα από την πλήρη κατεδάφιση κάθε έννοιας προστασίας των βασικών στοιχειωδών εργατικών δικαιωμάτων» και μίλησε για «φτηνή ανάπτυξη» ως ακριβώς αυτή που για να αυξηθούν τα κέρδη απαιτεί να διαλυθεί κάθε έννοια εργατικού δικαιώματος φτάνοντας μέχρι το σημείο «να στοιχίσει ακόμα και ανθρώπινες ζωές».

Αναφερόμενος στο πρόσφατο συνέδριο του κόμματος, για το οποίο υπενθύμισε ότι ήταν προγραμματικό και δόθηκε έμφαση στην προγραμματική πρόταση και τις προγραμματικές αιχμές, ο Αλ. Χαρίτσης τόνισε ότι βγήκαν με μία απόφαση που καταδεικνύει την ανάγκη να ισχυροποιηθεί και να δυναμώσει η Νέα Αριστερά, αλλά και η Αριστερά γενικά, γιατί η απάντηση στη σημερινή κατάσταση «πρέπει να είναι από τη σκοπιά της Αριστεράς». Μίλησε για ένα «μέτωπο δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, της πολιτικής οικολογίας, της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας» το οποίο θα μπορέσει ακριβώς να αντιπαρατεθεί πειστικά και νικηφόρα απέναντι στη Δεξιά του Κυριάκου Μητσοτάκη.

«Είμαστε παρόντες, σε κάθε διάλογο, ο οποίος αφορά μία προγραμματική συζήτηση», τόνισε ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς. «Δεν είμαστε παρόντες», συνέχισε, «σε μια λογική που λέει ότι η πολιτική είναι ζήτημα απλώς και μόνο συμφωνίας κάποιων παραγόντων. Δεν είμαστε παρόντες σε μια λογική που λέει ότι πρέπει να πάμε σε μια πολιτική του μέσου όρου για να μην φοβίσουμε κανέναν, για να μπορέσουμε έτσι να απευθυνθούμε σε περισσότερους».

Ο Αλ. Χαρίτσης ανέλυσε την πεποίθησή του ότι η Νέα Αριστερά μπορεί να απευθυνθεί με αξιοπιστία στους πολλούς όταν δείξει ότι υπάρχει μια προγραμματική πρόταση με αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά «μιας απάντησης καθαρής απέναντι στον ζόφο που έχει δημιουργήσει η κυβέρνηση της Δεξιάς του Κυριάκου Μητσοτάκη» ενώ στη συνέχεια αναφέρθηκε και στις κοινωνικές δυνάμεις: «Δεν είναι μόνο οι πολιτικές δυνάμεις και πολιτικά πρόσωπα, είναι και οι κοινωνικές δυνάμεις. Πρέπει και η κοινωνία να είναι παρούσα σε όλο αυτό».

Όσον αφορά τις πρωτοβουλίες του Αλέξη Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ, ο Αλ. Χαρίτσης σημείωσε ότι μπορούν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι με όλους αυτούς με τους οποίους μπορούν να συμφωνήσουν σε μια προγραμματική βάση με συγκεκριμένη κατεύθυνση. «Δεν έχει νόημα μια συζήτηση η οποία αφορά μόνο μία λογική συνεννοήσεων κορυφής πολιτικών προσώπων», πρόσθεσε. Για τα σενάρια που τον θέλουν να συνεργάζεται με το κόμμα του κ. Ανδρουλάκη, ο Αλ. Χαρίτσης απάντησε ότι δεν τον αφορούν και ότι δεν μπαίνει σε αυτή τη λογική, την οποία χαρακτήρισε ως προσβολή για τους πολίτες και την κοινωνία.

«Αυτό το οποίο είναι κρίσιμο», συνέχισε ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, «είναι το ΠΑΣΟΚ να αποφασίσει αν θα ανήκει στην αριστερή σοσιαλδημοκρατία, που θα συγκρουστεί με το νεοφιλελευθερισμό και τον αυταρχισμό της Δεξιάς, όπως γίνεται για παράδειγμα από τον Πέδρο Σάντσεθ στην Ισπανία ή αν θα είναι μια σοσιαλδημοκρατία η οποία θα προσχωρήσει, στην κυρίαρχη λογική του νεοφιλελευθερισμού και θα δείξει μια πολιτική ουδετερότητα απέναντί της».

«Κρίκος στην αλυσίδα της εκμετάλλευσης»

Όπως αναφέρει το ΚΚΕ, το νομοσχέδιο αποτελεί «έναν ακόμη κρίκο στην αλυσίδα της ανταγωνιστικότητας και της παραγωγικότητας της καπιταλιστικής κερδοφορίας», η οποία –σύμφωνα με το κόμμα– ευθύνεται για την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και για εργοδοτικά εγκλήματα.

Καταγγελία για εφαρμογή αντεργατικών νόμων

Το ΚΚΕ υποστηρίζει ότι πίσω από τον ισχυρισμό της κυβέρνησης πως διασφαλίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων, κρύβεται η επιδίωξη να εφαρμόζονται πλήρως, μέσω των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, όλες οι αντεργατικές διατάξεις προηγούμενων νόμων.

Όπως σημειώνει, οι ρυθμίσεις αυτές έχουν οδηγήσει στο «ξήλωμα» του εργάσιμου χρόνου, στην εντατικοποίηση της εργασίας και, τελικά, σε σοβαρά εργατικά δυστυχήματα.

Αιχμές κατά της ΓΣΕΕ

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στη στάση της ΓΣΕΕ, με το ΚΚΕ να καταγγέλλει ότι η υπογραφή της ηγεσίας της σηματοδοτεί τον «οριστικό ενταφιασμό» του αιτήματος για επαναφορά της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στα συνδικάτα.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η ΓΣΕΕ λειτουργεί ως «τοποτηρητής των συλλογικών διαπραγματεύσεων», έχοντας διαχρονικά στηρίξει κυβερνητικές πολιτικές τόσο της ΝΔ όσο και προηγούμενων κυβερνήσεων.

«Όχημα καταστολής και χειραγώγησης»

Το ΚΚΕ εκτιμά ότι το νομοσχέδιο για τις Συλλογικές Συμβάσεις θα αποτελέσει εργαλείο καταστολής, χειραγώγησης και ενσωμάτωσης των εργατικών διεκδικήσεων, ενώ θα εντείνει την εκμετάλλευση και την εντατικοποίηση της εργασίας.

Παράλληλα, κάνει λόγο για διασφάλιση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, δημιουργώντας –όπως αναφέρει– το έδαφος για νέα εργατικά δυστυχήματα, κάνοντας αναφορά σε περιπτώσεις όπως η «Βιολάντα» και τα «Τέμπη».

Κάλεσμα σε αγώνα

Κλείνοντας, το ΚΚΕ δηλώνει ότι η κυβέρνηση «να είναι σίγουρη πως και αυτό το νομοσχέδιο θα ανατραπεί» μέσα από την οργανωμένη πάλη των εργαζομένων για συλλογικά δικαιώματα, Συλλογικές Συμβάσεις και αυξήσεις στους μισθούς.

Η εργασία είναι το ΑΛΦΑ και το ΩΜΕΓΑ. Εδώ και αιώνες – από το 1650 τουλάχιστον – πιστεύουμε ότι χτίζει χαρακτήρα (ακρίβεια, πρωτοβουλία, ειλικρίνεια, αυτοπειθαρχία κ.λπ.). Πιστεύουμε επίσης ότι η αγορά εργασίας λειτουργεί σχετικά αποτελεσματικά στην κατανομή ευκαιριών και εισοδημάτων. Ακόμη κι αν η δουλειά είναι δύσκολη, είμαστε σίγουροι ότι δίνει νόημα, σκοπό και δομή στη ζωή μας – τουλάχιστον μας σηκώνει από το κρεβάτι, πληρώνει τους λογαριασμούς, μας κάνει υπεύθυνους και μας κρατά μακριά από την πρωινή τηλεόραση.

• Όμως αυτές οι πεποιθήσεις πλέον δεν είναι πειστικές. Έχουν καταντήσει γελοίες, γιατί δεν υπάρχει αρκετή εργασία για όλους και ό,τι απομένει δεν φτάνει για να ζήσεις – εκτός αν βρεις δουλειά ως διακινητής ναρκωτικών ή τραπεζίτης στη Wall Street, δηλαδή γκάνγκστερ με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Σήμερα, όλοι – από αριστερά έως δεξιά, από τον οικονομολόγο Dean Baker μέχρι τον κοινωνιολόγο Arthur C Brooks, από τον Bernie Sanders ως τον Donald Trump – μιλούν για την ανάγκη «πλήρους απασχόλησης», λες και μια δουλειά είναι αυταπόδεικτα καλό πράγμα, ανεξάρτητα από το πόσο επικίνδυνη ή υποτιμητική είναι. Όμως η «πλήρης απασχόληση» δεν θα αποκαταστήσει την πίστη μας στη σκληρή δουλειά ή στη δικαιοσύνη των κανόνων. Το επίσημο ποσοστό ανεργίας στις ΗΠΑ είναι ήδη κάτω από 6%, πολύ κοντά σε αυτό που οι οικονομολόγοι αποκαλούσαν κάποτε «πλήρη απασχόληση», αλλά η ανισότητα στα εισοδήματα παραμένει αμετάβλητη. Κακοπληρωμένες δουλειές για όλους δεν λύνουν τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.

Μην με πιστεύετε απλά – δείτε τα νούμερα. Ήδη το ένα τέταρτο των ενηλίκων που εργάζονται στις ΗΠΑ αμείβεται με μισθούς κάτω από το επίσημο όριο φτώχειας, ενώ το ένα πέμπτο των παιδιών ζει στη φτώχεια. Σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι ενήλικες δικαιούνται κουπόνια σίτισης (αν και πολλοί δεν τα ζητούν καν). Η αγορά εργασίας έχει καταρρεύσει, όπως και τόσες άλλες.

Η επιστροφή των «ζόμπι» θέσεων εργασίας

Οι δουλειές που χάθηκαν στη Μεγάλη Ύφεση δεν πρόκειται να επιστρέψουν – ο καθαρός αριθμός θέσεων εργασίας από το 2000 παραμένει στο μηδέν – και αν επιστρέψουν θα είναι «ζόμπι»: περιστασιακές, μερικής απασχόλησης ή με τον κατώτατο μισθό, όπου ο εργοδότης αλλάζει τη βάρδια σου κάθε εβδομάδα. Καλωσορίσατε στη Wal-Mart, όπου τα κουπόνια σίτισης θεωρούνται προνόμιο.

Και μην μου πείτε ότι μια αύξηση του κατώτατου μισθού στα 15 δολάρια την ώρα λύνει το πρόβλημα. Η ηθική διάσταση του κινήματος είναι προφανής. Όμως με αυτόν τον μισθό περνάς πάνω από το όριο φτώχειας μόνο αν δουλεύεις 29 ώρες την εβδομάδα. Ο σημερινός ομοσπονδιακός κατώτατος μισθός είναι 7,25 δολάρια. Για να φτάσεις το όριο φτώχειας με 40 ώρες εργασίας χρειάζεσαι τουλάχιστον 10 δολάρια την ώρα. Ποιο είναι λοιπόν το νόημα να παίρνεις μισθό που δεν επαρκεί για να ζήσεις;

Αλλά μήπως η τρέχουσα κρίση είναι απλώς μια φάση του οικονομικού κύκλου; Τι θα γίνει στο μέλλον; Οι απαισιόδοξοι πάντα διαψεύδονταν στο παρελθόν χάρη στην άνοδο της παραγωγικότητας και τις νέες ευκαιρίες. Όμως τώρα τα δεδομένα των τελευταίων πενήντα ετών –και οι προβλέψεις για τα επόμενα πενήντα– είναι τόσο ισχυρά όσο εκείνα της κλιματικής αλλαγής: μπορείς να τα αρνηθείς, αλλά θα ακουστείς ανόητος.

Τεχνολογία και ο κίνδυνος της αυτοματοποίησης

Οι οικονομολόγοι της Οξφόρδης, που μελετούν τις τάσεις στην απασχόληση, εκτιμούν ότι σχεδόν οι μισές υπάρχουσες θέσεις εργασίας – ακόμα κι εκείνες που απαιτούν «μη τυπικές γνωστικές δεξιότητες» – κινδυνεύουν να εξαφανιστούν λόγω αυτοματοποίησης μέσα σε 20 χρόνια. Αυτές οι διαπιστώσεις βασίζονται σε συμπεράσματα δύο οικονομολόγων του MIT, στο βιβλίο Race Against the Machine (2011). Παράλληλα, οι τεχνολογικοί ηγέτες της Silicon Valley, στα TED talks τους, μιλούν πλέον για «περιττούς ανθρώπους» εξαιτίας αυτής της διαδικασίας αυτοματοποίησης. Το βιβλίο Rise of the Robots που αναφέρεται σε αυτές τις πηγές αποτελεί κοινωνική επιστήμη και όχι επιστημονική φαντασία.

Έτσι η Μεγάλη Ύφεση – που δεν έχει τελειώσει πραγματικά – είναι τόσο ηθική κρίση όσο και οικονομική καταστροφή. Θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει ακόμη και πνευματικό αδιέξοδο: μας αναγκάζει να αναρωτηθούμε ποια κοινωνικά στηρίγματα πέραν της εργασίας μπορούν να χτίσουν χαρακτήρα – ή αν ο χαρακτήρας είναι κάτι που πρέπει πλέον να επιδιώκουμε διαφορετικά. Γι’ αυτό αποτελεί και διανοητική ευκαιρία: μας ωθεί να φανταστούμε έναν κόσμο όπου η εργασία δεν χτίζει τον χαρακτήρα μας ούτε καθορίζει τα εισοδήματά μας ή τη ζωή μας.

Τι θα κάνατε αν δεν χρειαζόταν να δουλέψετε για να λάβετε εισόδημα; Με άλλα λόγια: ως εδώ! Φτάνει πια με τη δουλειά.

Τι έρχεται μετά την εργασία;

Σίγουρα αυτή η κρίση μας κάνει να αναρωτηθούμε: τι ακολουθεί μετά την εργασία; Τι θα κάναμε χωρίς τη δουλειά ως εξωτερικό πειθαρχικό μηχανισμό που οργανώνει τη ζωή μας – χωρίς αυτή την κοινωνική επιταγή που μας σηκώνει κάθε πρωί για το εργοστάσιο, το γραφείο, το κατάστημα ή την αποθήκη; Τι θα γινόταν αν λαμβάναμε εισόδημα χωρίς να εργαζόμαστε;

Και πώς θα ήταν η κοινωνία αν δεν χρειαζόταν να «κερδίζουμε» τα προς το ζην; Θα καθόμασταν στα Starbucks με ανοιχτούς φορητούς υπολογιστές; Θα γινόμασταν εθελοντές σε υποανάπτυκτες περιοχές όπως το Μισισιπί; Ή μήπως θα καπνίζαμε χασίς βλέποντας ριάλιτι όλη μέρα;

Δεν πρόκειται για θεωρητική άσκηση· αυτά είναι πρακτικά ερωτήματα αφού δεν υπάρχουν αρκετές δουλειές. Πρέπει λοιπόν να πάμε ακόμη πιο μακριά: Πώς μπορεί κάποιος να ζήσει χωρίς εργασία; Μπορείς να λαμβάνεις εισόδημα χωρίς να δουλεύεις; Είναι εφικτό – κι ακόμη περισσότερο: είναι ηθικό; Αν έχεις μεγαλώσει πιστεύοντας ότι η αξία σου μετριέται από τη δουλειά σου – όπως οι περισσότεροι από εμάς – μήπως νιώθεις ότι κλέβεις όταν παίρνεις κάτι χωρίς κόπο;

Επιδόματα: Η νέα πηγή εισοδήματος

Έχουμε ήδη κάποιες απαντήσεις γιατί όλοι λίγο-πολύ λαμβάνουμε επιδόματα. Το συντομότερα αυξανόμενο κομμάτι του οικογενειακού εισοδήματος στις ΗΠΑ μετά το 1959 ήταν οι «μεταβιβαστικές πληρωμές» από το κράτος. Στην αυγή του 21ου αιώνα, το 20% όλων των οικογενειακών εισοδημάτων προερχόταν από τέτοιες πηγές – δηλαδή επιδόματα ή «δικαιώματα». Χωρίς αυτή τη στήριξη, οι μισοί ενήλικοι εργαζόμενοι πλήρους απασχόλησης θα ζούσαν κάτω από το όριο φτώχειας και οι περισσότεροι Αμερικανοί εργαζόμενοι θα δικαιούνταν κουπόνια σίτισης.

Όμως αυτά τα επιδόματα και τα «δικαιώματα» είναι βιώσιμα οικονομικά ή ηθικά; Τα διευρύνοντας ενισχύουμε την τεμπελιά ή ανοίγουμε συζήτηση για τις βασικές αρχές της καλής ζωής;

Οι μεταβιβαστικές πληρωμές αλλά και τα μπόνους της Wall Street (παράδειγμα του «κάτι για το τίποτα») μας έδειξαν πως μπορείς να αποδεσμεύσεις το εισόδημα από την παραγωγή αγαθών. Τώρα όμως πρέπει να ξανασκεφτούμε αυτό το μάθημα βλέποντας κατάματα το τέλος της εργασίας. Όπως κι αν υπολογίσουμε τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, μπορούμε οικονομικά να είμαστε ο προστάτης του αδελφού μας. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε αλλά πώς επιλέγουμε να είμαστε.

Μπορούμε εύκολα να χρηματοδοτήσουμε αυτά τα προγράμματα:

Aυξάνουμε το πλαφόν στην εισφορά Κοινωνικής Ασφάλισης (σήμερα στα $127.200) και αυξάνουμε τους φόρους στα εταιρικά κέρδη, ανατρέποντας τη «Reagan Revolution». Αυτά τα δύο βήματα λύνουν ένα ψεύτικο δημοσιονομικό πρόβλημα και δημιουργούν περίσσευμα εκεί όπου τώρα βλέπουμε ηθικό έλλειμμα.

Eταιρείες & φορολογία: Μύθοι και πραγματικότητα

Θα πείτε ίσως – μαζί με κάθε οικονομολόγο από τον Dean Baker ως τον Greg Mankiw – πως η αύξηση φόρων στις εταιρείες λειτουργεί αποτρεπτικά στις επενδύσεις και άρα στη δημιουργία θέσεων εργασίας ή πως ωθεί τις εταιρείες στο εξωτερικό όπου οι φόροι είναι χαμηλότεροι.

Aυτό όμως δεν ισχύει:

Oι πολυεθνικές εταιρείες δραστηριοποιούνται παγκοσμίως εδώ και δεκαετίες.

Tη δεκαετία του ’70 και ’80 πριν τις μειώσεις φόρων του Reagan περίπου 60% των εισαγόμενων βιομηχανικών προϊόντων παράγονταν ήδη στο εξωτερικό από αμερικανικές εταιρείες· σήμερα αυτό έχει αυξηθεί λίγο μόνο.

Tο πρόβλημα δεν είναι οι Κινέζοι εργάτες αλλά η παράλογη λογιστική των εταιρειών.

Aυτό δείχνει γιατί η απόφαση Citizens United (2010), που εξίσωνε τη χρηματοδότηση προεκλογικών εκστρατειών με την ελευθερία λόγου, ήταν γελοία: τα χρήματα δεν είναι λόγος περισσότερο απ’ όσο ο θόρυβος είναι νόημα. Το Ανώτατο Δικαστήριο δημιούργησε ένα νέο «πρόσωπο», πιο τρομακτικό κι απ’ όσα βλέπουμε στον κινηματογράφο (Frankenstein, Balde Runner, Transformers).

Tελικά όμως:

Tις περισσότερες θέσεις εργασίας δεν τις δημιουργεί ο ιδιωτικός εταιρικός τομέας· επομένως η αύξηση φόρων στα εταιρικά κέρδη δεν επηρεάζει ουσιαστικά την απασχόληση. Από τη δεκαετία του ’20 έχουμε ανάπτυξη ακόμα κι όταν οι ιδιωτικές επενδύσεις μειώνονται δραματικά· δηλαδή τα κέρδη έχουν αξία κυρίως ως ένδειξη υγείας μιας επιχείρησης προς τους μετόχους – όχι ως αναγκαίο μέσο επέκτασης ή πρόσληψης προσωπικού (το απέδειξε πρόσφατα περίτρανα η ιστορία της Apple).

Eργασία & χαρακτήρας: Μύθος ή πραγματικότητα;

Aποδεικνύεται πως η οικοδόμηση χαρακτήρα μέσω εργασίας μοιάζει παράλογη όταν βλέπεις πως «το έγκλημα πληρώνει». Γιατί λοιπόν να μην γίνεις κι εσύ γκάνγκστερ;

Mια τέτοια οικονομική κρίση όπως η Μεγάλη Ύφεση αποτελεί επίσης ηθικό πρόβλημα και διανοητικό σταυροδρόμι. Επειδή έχουμε επενδύσει τόσα πολλά στη σημασία της εργασίας ώστε όταν αυτή καταρρέει τόσο θεαματικά δυσκολευόμαστε να ξαναδώσουμε νόημα στην ίδια τη ζωή μας ή στις αγορές γενικότερα.

Kαι όταν λέω «εμείς» εννοώ όλους: αριστερούς-δεξιούς· όλοι θέλουν τους Αμερικανούς πίσω στη δουλειά με κάθε τρόπο· στόχος όλων παραμένει η «πλήρης απασχόληση». Οι διαφορές τους αφορούν μόνο τα μέσα.

Mεταβολές στην έννοια της εργασίας & φύλου

Kαθένας υπερασπίζεται τα οφέλη της εργασίας ακριβώς όταν αυτή εξαφανίζεται ως αξία. Η επίτευξη «πλήρους απασχόλησης» γίνεται διμερής στόχος ακριβώς όταν καθίσταται ανέφικτη αλλά κι άνευ αντικειμένου – όπως συνέβαινε κάποτε με τη δουλεία ή τον φυλετικό διαχωρισμό.

Aυτό συμβαίνει επειδή στις σύγχρονες αγορές εργασίας έχουμε μάθει να συνδέουμε την ίδια την έννοια της καλής ζωής με τη δουλειά· ήταν ο τρόπος μας ν’ αντιστεκόμαστε στον θάνατο κατασκευάζοντας πράγματα που διαρκούν πέρα από εμάς.

Kαι δείτε πόσο ευρύ είναι αυτό: H εργασία διαχώρισε άνδρες-γυναίκες (πατέρας-κουβαλητής), μετά ξαναένωσε ή μπέρδεψε αυτούς τους ρόλους όσο άλλαζαν οι αγορές εργασίας και αντιλήψεις για τη σεξουαλικότητα· πλέον καθώς μειώνεται η κοινωνικά αναγκαία εργασία, αυτό που λέγαμε γυναικεία εργασία (εκπαίδευση, υγεία, υπηρεσίες) γίνεται βασικός παραγωγικός κλάδος αντί για περιφερειακή δραστηριότητα.

Eργασία & φυλετικός καπιταλισμός

Kατά τους ιστορικούς, μέσω της εργασίας οικοδομήθηκε ο λεγόμενος «φυλετικός καπιταλισμός» στις ΗΠΑ: σκλαβιά, καταναγκαστική εργασία φυλακισμένων, sharecropping κι έπειτα διαχωρισμένες αγορές εργασίας δημιούργησαν ένα σύστημα δήθεν ελεύθερης αγοράς πάνω στα σώματα των μαύρων πολιτών· πάντα υπήρχαν εμπόδια στην ισότητα ευκαιριών.

Kαι παρότι συχνά συνεπαγόταν υποταγή κι ανισότητα, για πολλούς ανθρώπους η εργασία παρέμεινε χώρος έκφρασης βαθύτερης επιθυμίας για αυτονομία κι αυτάρκεια· ορίζαμε πάντα τους εαυτούς μας μέσα από αυτό που παράγαμε.

Tέλος εποχής & ανθρώπινη φύση

Mα πλέον ξέρουμε πως αυτή η αυτοαντίληψη οδηγεί στην παράλογη ιδέα ότι αξίζεις όσο σε αξιολογεί χρηματικά η αγορά εργασίας· μια αντίληψη που οδηγεί σε ατέρμονη μεγέθυνση κι οικολογική καταστροφή.

Mέχρι τώρα αυτή η αρχή έκανε το Αμερικανικό Όνειρο να φαίνεται λογικό:

“Δούλεψε σκληρά, παίξε τίμια κι ανταμείψου”, “Παίρνεις όσα αξίζεις”… Πλέον όμως όλα αυτά μοιάζουν παραίσθηση.

Aυτή η εμμονή στην παραγωγικότητα βλάπτει τόσο τη δημόσια υγεία όσο και τον πλανήτη:

Kάνει τους ανθρώπους δυστυχείς επειδή προσπαθούν ν’ ανταποκριθούν σε κάτι ανέφικτο· όπως είπε ο νομπελίστας οικονομολόγος Angus Deaton, πολλοί λευκοί στον Νότο πεθαίνουν νωρίτερα επειδή έχουν “χάσει το αφήγημα της ζωής τους” μαζί με την πίστη στο Αμερικανικό Όνειρο.

Mια νέα εποχή νοήματος πέρα από τη δουλειά

Tο τέλος της εργασίας εγείρει θεμελιώδη ερωτήματα για τον άνθρωπο: τι στόχους θα επιλέγαμε αν ο χρόνος μας ήταν δικός μας; Τι νέες δυνατότητες θ’ αποκαλύπτονταν; Πώς θ’ άλλαζε ακόμη κι η ανθρώπινη φύση καθώς ο αρχαίος προνόμιο της σχόλης γίνεται κοινός τόπος;

Ο Freud υποστήριζε ότι αγάπη & εργασία είναι απαραίτητα στοιχεία υγείας:

Aλλά μπορεί άραγε ν’ αντέξει η αγάπη χωρίς την εργασία ως πυλώνα μιας καλής ζωής; Μπορούμε ν’ αφήσουμε τους ανθρώπους να λαμβάνουν “κάτι χωρίς αντίτιμο” αντιμετωπίζοντάς τους πάντα ως αδέλφια σε μια αγαπημένη κοινότητα; Μπορούμε ν’ φανταστούμε μια στιγμή όπου γνωρίζοντας κάποιον νέο σε πάρτι (ή online), ΔΕΝ θα ρωτήσουμε “και τι δουλειά κάνεις;” ;

Aπαντήσεις δεν υπάρχουν όσο αρνούμαστε ότι σήμερα για εμάς… εργασία σημαίνει τα πάντα — κι ότι στο εξής ίσως αυτό πάψει να ισχύει.

Πηγή

Από καθαρή τύχη δεν υπήρξαν χειρότερες εξελίξεις, ενώ επιβεβαιώνεται ότι ο λαός της πόλης είναι εκτεθειμένος στο ενδεχόμενο ενός Βιομηχανικού Ατυχήματος Μεγάλης Έκτασης με ανυπολόγιστες συνέπειες» επισημαίνει το ΚΚΕ σε ανακοίνωσή του και προσθέτει:

«Είναι προφανές ότι η παραμονή των καζανιών του ‘θανάτου’ εντός κατοικημένης περιοχής, μια ανάσα από σπίτια και σχολεία, με αγωγούς που περνάνε μέσα από προβλήτες του λιμανιού, όπου απασχολούνται χιλιάδες εργαζόμενοι, σε συνδυασμό με την ύπαρξη κι άλλων καζανιών στη Δραπετσώνα, σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων, συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα που πολλαπλασιάζει τους κινδύνους για όλη την περιοχή του Πειραιά και ευρύτερα της Αττικής.

Για τα κέρδη των ομίλων δε λογαριάζεται η ανθρώπινη ζωή, η ασφάλεια των κατοίκων, του εργαζόμενου λαού. Έχουν τεράστιες ευθύνες το κράτος, η κυβέρνηση, η περιφερειακή αρχή και οι δημοτικές αρχές που διαχρονικά κάνουν πλάτες στους επιχειρηματικούς ομίλους, ενώ σκόπιμα υποβαθμίζουν τους κινδύνους για τον λαό. Τα τελευταία χρόνια ειδικά όλες οι κυβερνήσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, έχουν αδειοδοτήσει την παρουσία και λειτουργία των καζανιών στην περιοχή.

Η ανυπαρξία σχεδίου προστασίας των εργαζομένων στο λιμάνι, που εκκενώθηκε μόνο μετά την αποφασιστική παρέμβαση του σωματείου λιμενεργατών στην COSCO, η ανυπαρξία πρόληψης, σχεδίου διαφυγής εργαζομένων και κατοίκων από τους αρμόδιους κρατικούς φορείς και την εργοδοσία, μόνο κινδύνους εγκυμονεί για τον λαό».

Για τη νέα πυρκαγιά στα καζάνια του Περάματος και τους μεγάλους κινδύνους για τον λαό

Η πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στα καζάνια του Περάματος, δείχνει για μια ακόμη φορά ότι η ασφάλεια των εργαζομένων του λιμανιού, των κατοίκων του Περάματος και ευρύτερα του Πειραιά παίζεται…

— Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ (@gt_kke) January 18, 2026

«Την ώρα που η πυρκαγιά ήταν σε πλήρη εξέλιξη και ο μισός Πειραιάς σε συσκότιση εξαιτίας μπλακ άουτ, ο υπουργός Πολιτικής Προστασίας ήταν άφαντος, οι υπεύθυνοι της εταιρίας των καζανιών ήρθαν στον χώρο του ατυχήματος τρεισήμισι ώρες μετά την εκδήλωση της πυρκαγιάς, ενώ ο δήμαρχος Περάματος αναπαρήγαγε τη χιλιοπαιγμένη και χρεοκοπημένη κυβερνητική γραμμή της ατομικής ευθύνης. Όσο για το περίφημο 112, αυτό ‘εμφανίστηκε’ τρεις ώρες μετά την εκδήλωση της πυρκαγιάς για να ‘κλείσουν οι κάτοικοι τα παράθυρα’.

Η κυβέρνηση και η ιδιοκτήτρια εταιρεία των καζανιών, έχουν την αποκλειστική ευθύνη για να πάρουν, εδώ και τώρα, όλα τα απαραίτητα μέτρα για να διασφαλίσουν την ασφάλεια των εργαζομένων και των κατοίκων, ώστε να μην υπάρξει νέο ατύχημα. Οφείλουν να διερευνήσουν άμεσα και να δώσουν σαφείς απαντήσεις για τις αιτίες της πυρκαγιάς, για όλα τα ενδεχόμενα, ιδιαίτερα από τη στιγμή που πρόκειται για κρίσιμες υποδομές» αναφέρει ακόμα το κόμμα στην ανακοίνωσή του, και καταλήγει:

«Οι εργαζόμενοι του λιμανιού, ο λαός και η νεολαία του Περάματος και όλου του Πειραιά, που είδαν για άλλη μια φορά ‘τον χάρο με τα μάτια τους’, με την ενότητα τους, τον αποφασιστικό και συντονισμένο αγώνα τους, μπορούν να επιβάλουν την προστασία της ζωής και της υγείας τους, σε σύγκρουση με την πολιτική και το κράτος που για μια ακόμη φορά θυσιάζει τις ανάγκες στο βωμό του κέρδους».

Ειδικότερα, σύμφωνα με πληροφορίες του neakriti.gr, κατά τη διάρκεια της εργασίας τους οι δύο εργαζόμενοι ένιωσαν έντονη αδιαθεσία και κρίθηκε αναγκαία η διακομιδή τους στο νοσοκομείο, όπου τους παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και παρέμειναν όλο το βράδυ.

Το περιστατικό γνωστοποίησε με ανάρτησή του στα κοινωνικά δίκτυα ο Αντιδήμαρχος Καθαριότητας, Μιχάλης Τσουπάκης, ο οποίος τονίζει ότι πρόκειται για μία εξαιρετικά επικίνδυνη και ανεύθυνη ενέργεια.

Αναλυτικά η ανακοίνωσή του:

«Τις γιορτινές μέρες ο κόσμος χαίρεται και διασκεδάζει. Παράλληλα, όμως, οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα δίνουν τον δικό τους αγώνα για να παραμείνει η πόλη καθαρή και ασφαλής.

Δυστυχώς, κάποιοι ασυνείδητοι έθεσαν σε σοβαρό κίνδυνο τη ζωή δύο εργαζομένων του Δήμου, τοποθετώντας τοξικές ουσίες σε κάδους απορριμμάτων. Αποτέλεσμα ήταν να εισπνεύσουν τοξικές ουσίες και να περάσουν το βράδυ στο νοσοκομείο.

Η ευθύνη που έχουμε όλοι να προστατεύουμε τους ανθρώπους που εργάζονται για το κοινό καλό, αλλά και το περιβάλλον, είναι μεγάλη και δεν πρέπει να την αγνοούμε».

​Δεκαεπτά μήνες μετά το κλείσιμο του καθημερινού φύλλου της εφημερίδας, οι δεκάδες εργαζόμενοι που έχουν παραμείνει βιώνουν μια μόνιμη συνθήκη αβεβαιότητας, καθώς οι σημερινές οφειλές προς το πρόσωπό τους έφτασαν ακόμη και τους 4.5 μήνες, ενώ δεν έχει παρουσιαστεί ένα σαφές σχέδιο βιωσιμότητας τη στιγμή που βρίσκεται σε εξέλιξη η απογύμνωση του οργανισμού μέσα από την υλοποίηση προγράμματος εθελούσιας εξόδου.

​«Εμείς κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου διότι αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να ζήσουμε, είναι ζήτημα επιβίωσης, το φωνάζουμε εδώ και μήνες, δυστυχώς χωρίς να έχει δοθεί λύση» προειδοποίησε ο Νίκος Μορφονιός, συνδικαλιστικός εκπρόσωπος των δημοσιογράφων στην Αυγή.

Η μακροημέρευση του οργανισμού αποτελεί άμεση προτεραιότητα για τους εργαζόμενους, συνέχισε ο Ν. Μορφονιός, υπογραμμίζοντας ότι ένα πρόγραμμα εθελούσιας εξόδου από μόνο του δεν μπορεί να φέρει την άνοιξη.

​«Η συρρίκνωση του οργανισμού από μόνη της δεν μπορεί να προσφέρει παρά ένα βραχυπρόθεσμο οικονομικό όφελος. Γι’ αυτό ακριβώς λέμε ότι χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο και δημοσιογραφικό και οικονομικό το οποίο θα εξασφαλίζει τις θέσεις εργασίας και την πραγματική επιβίωση των μέσων», επισήμανε ο εκπρόσωπος των δημοσιογράφων και διεμήνυσε: «Συνεχίζουμε τον αγώνα μας μέχρι να εξοφληθούν όλα τα δεδουλευμένα μας και οι παλαιές οφειλές και οι σημερινές».

​Από την πλευρά του ο Διονύσης Ελευθεράτος, εκπρόσωπος των δημοσιογράφων στο Κόκκινο στάθηκε στο γεγονός ότι οι εργαζόμενοι των μέσων, είναι οι μόνοι που απασχολούνται από τον ΣΥΡΙΖΑ και βιώνουν αυτό το μαρτύριο. «Οι άλλοι εργαζόμενοι που έχουν εργοδότη τον ΣΥΡΙΖΑ είναι κανονικότατα πληρωμενοι και μπράβο, έτσι πρέπει να γίνεται. Αλλά εδώ καθίσταται σαφές ότι δεν έχουμε να κάνουμε μ’ ένα γενικό πρόβλημα οικονομικής αδυναμίας και δεύτερον έχουμε το μαθηματικό παράδοξο όσοι λιγότεροι μένουμε στον όμιλο, τόσο περισσότερο αυξάνονται οι μήνες τους οποίους μένουμε απλήρωτοι» ανέφερε χαρακτηριστικά.

​Στα λιγοστά θετικά νέα, οι εργαζόμενοι έκαναν λόγο κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης για ένα ισχυρό ρεύμα αλληλεγγύης από ακροατές και αναγνώστες. Ο Αλέξης Βάκης, ραδιοφωνικός παραγωγός για πολλά χρόνια στο Κόκκινο, ανέφερε ότι έχουν συγκεντρωθεί τις τελευταίες ημέρες πάνω από 2.500 υπογραφές στήριξης, απαριθμώντας μια σειρά από σημαντικά πρόσωπα των γραμμάτων και των Τεχνών.