Τώρα, η πολυδιάσπαση του χώρου της κεντροαριστεράς επαναφέρει την ίδια στρατηγική με διαφορετικούς όρους. Η πρόταση συμπόρευσης με ενιαίο ψηφοδέλτιο είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, και πάλι, ωστόσο, πρόκειται για σανίδα σωτηρίας απέναντι στη Ν.Δ που, παρά την κόπωση της κυβερνητικής επταετίας της και τα άλυτα κοινωνικά προβλήματα, επιμένει στις μονοκομματικές κυβερνήσεις και την δική της αυτοδυναμία ως παράγοντα σταθερότητας.

Συνάγεται μάλλον αβίαστα ποιό μήνυμα είναι, τελικά, ισχυρότερο. Όσο κι αν συζητούν με καλές προθέσεις κι όσο κι αν συγκλίνουν σε κοινοβουλευτικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά, είναι εξαιρετικά δύσκολο να ξεπεραστούν οι εγωϊσμοί και οι εσωτερικές αντιθέσεις σε καθένα κόμμα ξεχωριστά. Το προγραμματικό σκέλος μιας τέτοιας συνεργασίας φαίνεται να είναι ίσως το ευκολότερο, αν κρίνει κανείς από το γεγονός της ταύτισης απέναντι στις κυβερνητικές αποφάσεις.

Δεν είναι όμως: για παράδειγμα, θα εγκαταλείψει η Νέα Αριστερά την επιμονή της για καταψήφιση (ενόψει και προϋπολογισμού) των αμυντικών δαπανών (ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ συναινούν), ή θα αφήσουν όλοι μαζί εκτός σχεδίου διακυβέρνησης τις κρατικοποιήσεις μεγάλης τράπεζας ή της ΔΕΗ, όπως ζητούν Κουμουνδούρου και Πειραιώς;

Αλλά, κι αν ξεπερνούσαν όλες αυτές τις δομικές διαφωνίες χάριν ενός “Λαϊκού Μετώπου” αλά ελληνικά, ποιός θα ήταν υποψήφιος πρωθυπουργός του “ενιαίου προοδευτικού ψηφοδελτίου”; Ο Νίκος Ανδρουλάκης που θεωρητικά το δικαιούται ως αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος αλλά χάνει κατά κράτος από τον Κυριάκο Μητσοτάκη στις δημοσκοπήσεις, ή κάποιο άλλο πρόσωπο; Για να μην φτάσουμε στο ακραία υποθετικό σενάριο μιας κυβέρνησης συνεργασίας αυτών των κομμάτων, με ένα υπουργικό συμβούλιο που θα κάθονται δίπλα-δίπλα η Διαμαντοπούλου και ο Πολάκης, ή ο Σακελλαρίδης με τον Κωνσταντινόπουλο. Επιστημονική φαντασία.

Στο γαλλικό μοντέλο, αντίπαλος ήταν ο παραπαίων Μακρόν και το ακροδεξιό φόβητρο της Λεπέν, καθ’ ημάς μία αναλογία μετώπου θα είχε απέναντί της πολλά κοινωνικά προβλήματα, ένα γενικό αίτημα περί πολιτικής αλλαγής, αλλά και μία κυβέρνηση που έχει ακόμα καύσιμα και μπορεί να υπόσχεται και να…επιδοτεί. Ωστόσο, αν ακόμα και στο γαλλικό πολιτικό εργαστήριο η συνεργασία αποδείχτηκε συγκυριακή, εδώ το πιθανότερο είναι πώς την επόμενη μέρα θα διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη και τα κόμματα θα βυθιστούν ξανά στην αμφισβήτηση των ηγεσιών τους, ακόμα και σε ένα νέο γύρο διασπάσεων.

Σε ένα πολιτικό σύστημα με μηδενική κουλτούρα συνεργασιών το δίλημμα Μητσοτάκη περί πολιτικής σταθερότητας είναι αρκετά πιθανό να πιάσει τόπο, κι’ ο πρωθυπουργός, γνωρίζοντας ακριβώς αυτό, θα εξαντλήσει τα περιθώρια πόλωσης και κινδυνολογίας.

Το κορυφαίο στέλεχος καλεί εμμέσως πλην σαφώς την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να θέσει τέρμα στις προτάσεις περί σύγκλισης στον χώρο της κεντροαριστεράς, αφενός γιατί έχουν καταλήξει ανέξοδες έως τώρα, κυρίως λόγω της παγίωσης της θέσης του ΠΑΣΟΚ για αυτονομία, αφετέρου διότι εκτιμά πώς ακόμα και η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΝΕΑΡ δεν θα άλλαζε τα δεδομένα και δεν θα μπορούσε να διεκδικήσει την δεύτερη θέση.

Η δήλωση Ραγκούση εκτιμάται ως “προοίμιο” της αναγνώρισης πώς μόνο ένα νέο πολιτικό εγχείρημα υπό τον Αλέξη Τσίπρα, χωρίς τα βάρη του παρελθόντος, θα μπορούσε δυνητικά να δημιουργήσει δυναμική.

Αναλυτικά ο Γ. Ραγκούσης αναφέρει:

Μήπως, επιτέλους, να μιλήσουμε με ειλικρίνεια;

1.Η προοδευτική παράταξη βρίσκεται ενώπιον μιας παρατεταμένης και πολυεπίπεδης κρίσης. Ενδεικτικότερη ίσως απόδειξη αυτής της κρίσης υπήρξαν τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια για την τραγωδία των Τεμπών. Κινητοποιήσεις βαθύτατα αξιακού χαρακτήρα και όχι οικονομικών διεκδικήσεων, οι οποίες αντί να καταστούν πολλαπλασιαστής ανόδου για τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, για το ΠΑΣΟΚ–ΚΙΝΑΛ ή για τη ΝΕΑΡ, οδήγησαν τα κόμματα αυτά σε στασιμότητα ή και περαιτέρω υποχώρηση.

Για τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ ειδικά, ο βασικός λόγος της κρίσης που διέρχεται είναι ότι δεν εξουδετερώθηκαν αλλά παραμένουν ενεργοί -για να μην πω ενισχυμένοι- οι παράγοντες που τον οδήγησαν στη βαριά ήττα του 23 και στην παραμονή Κασσελάκη στην ηγεσία επί έναν ολόκληρο χρόνο. Παράγοντες που αναλυτικά και τεκμηριωμένα παρουσιάζονται στην «Ιθάκη» από τον Αλέξη Τσίπρα. 

Όπως πολύ ειλικρινά έχω αναφέρει με το κείμενο προσυνεδριακής συμβολής που κατέθεσα, από τον Ιούνιο του 2025, ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ για να ξανακέρδιζε την εμπιστοσύνη των προοδευτικών πολιτών όφειλε να συγκρουστεί με τον κακό του εαυτό, όφειλε να προχωρήσει σε μια εσωτερική αξιακή και ηθική επανάσταση.

2.Την ίδια στιγμή, υπό τα σημερινά δεδομένα, στις επόμενες εθνικές εκλογές δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να υπάρξει ένα ενιαίο προοδευτικό ψηφοδέλτιο. 

Η άρνηση για κοινό προοδευτικό ψηφοδέλτιο από το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ είναι απόλυτη, ρητή, επαναλαμβανόμενη και κυρίως ομόθυμη ανάμεσα στα στελέχη του.

Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ στις επόμενες εθνικές εκλογές όποτε κι αν αυτές πραγματοποιηθούν, θα συμμετέχει με τα δικά του -αυτόνομα- ψηφοδέλτια. 

Τελεία παράγραφος που λένε. 

3.Το ενδεχόμενο να υπάρξει κοινό ψηφοδέλτιο μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και ΝΕΑΡ είναι εξίσου απίθανο όσο παραμένει σε ισχύ η απόφαση της πλειοψηφίας της ΝΕΑΡ που έχει απορρίψει μία τέτοια πιθανότητα. 

Αλλά ακόμη κι αν υποθέταμε ότι η απόφαση αυτή της ΝΕΑΡ θα άλλαζε μετά τις πρωτοβουλίες του Αλέξη Τσίπρα, τότε τι στα αλήθεια θα προέκυπτε πλέον; 
Ένα κοινό ψηφοδέλτιο -μέρους- του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ του 2023 θα προέκυπτε.
Ψηφοδέλτιο που ουσιαστικά θα συμπεριελάμβανε ακόμη περισσότερες αιτίες της εκλογικής του συντριβής από αυτές που εξακολουθούν να ενυπάρχουν στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ.

Με άλλα λόγια: μήπως ένα κοινό ψηφοδέλτιο του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και της ΝΕΑΡ, εκ των πραγμάτων θα συνιστά ένα -μικρό- κακέκτυπο του αποτυχημένου ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ του 2023;

Και το πιο σοβαρό από όλα: υπάρχει στα αλήθεια κάποιος που μπορεί στα σοβαρά να ισχυριστεί ότι ένα τέτοιο ψηφοδέλτιο θα μπορούσε να αποτελέσει δυνάμει αντίπαλο της ΝΔ ή έστω να διεκδικήσει με αξιώσεις τη δεύτερη θέση στις εθνικές εκλογές;

4.Υπό το πρίσμα των παραπάνω δεδομένων -και με εξαίρεση τις αυτονόητες ή και υποχρεωτικές κοινές κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες- μήπως η συνεχιζόμενη ρητορική για κοινό προοδευτικό ψηφοδέλτιο ή για λαϊκό μέτωπο -ιδίως μεταξύ του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και της ΝΕΑΡ- είναι απολύτως κενή περιεχομένου, λειτουργεί τελικά προσχηματικά και το μόνο που καταφέρνει είναι να ξοδεύει άσκοπα το λίγο πολύτιμο προπαρασκευαστικό πολιτικό χρόνο που μας έχει απομείνει μέχρι τις επόμενες εθνικές εκλογές;
Μήπως να μιλήσουμε με ειλικρίνεια επιτέλους;