Χρόνης Διαμαντόπουλος

Μέσα από διαφορετικές προσεγγίσεις πέντε ειδικοί αναδεικνύουν το κρίσιμο ζήτημα της μνήμης έναντι της λήθης και την επιτακτική ανάγκη για έναν ειλικρινή  αναστοχασμό. Κεντρικός άξονας του προβληματισμού είναι η απουσία ενός κεντρικού Μουσείου Εθνικής Αντίστασης στην Αθήνα, ένα κενό που διαφοροποιεί την Ελλάδα από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Οι πέντε επιστήμονες αναλύουν πως οι πληγές του Εμφυλίου Πολέμου, η μετεμφυλιακή κυριαρχία των νικητών και η δυσκολία της πολιτείας να αναγνωρίσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Αριστεράς στην Αντίσταση, εμπόδισαν τη δημιουργία μιας ενιαίας εθνικής αφήγησης.

Παράλληλα, τίθενται σοβαρά ζητήματα για τη νομική φύση των ναζιστικών εγκλημάτων ως εγκλημάτων πολέμου και τη διαρκή εκκρεμότητα των γερμανικών αποζημιώσεων. Συνολικά, οι αναλύσεις αυτές υπογραμμίζουν ότι η Ιστορία δεν είναι ένα ουδέτερο πεδίο, αλλά ένας χώρος ευθύνης που απαιτεί την τεκμηρίωση της αλήθειας και την απόδοση τιμής σε όσους θυσιάστηκαν για την ελευθερία.

• Ειδικότερα, ο Καθηγητής Σύγχρονης Πολιτικής και Κοινωνικής Ιστορίας στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ Γιώργος Μαργαρίτης εστιάζει στην πολιτική ευθύνη του μετεμφυλιακού κράτους για την αποσιώπηση της ταυτότητας των εκτελεσμένων και την έλλειψη μνημείων.
• Η ιστορικός Μαρία Ρεπούση αναδεικνύει τις αντιφάσεις της επίσημης εθνικής αφήγησης και το πώς ο Εμφύλιος εμπόδισε τη δημιουργία μιας ενιαίας μνήμης για την Αντίσταση και τον δοσιλογισμό.
• Ο Ομοτ. Καθηγητής Διεθνών και Ευρωπαϊκών Θεσμών Στέλιος Περράκης αναλύει το γεγονός από τη νομική σκοπιά του Διεθνούς Δικαίου, χαρακτηρίζοντας την εκτέλεση ως έγκλημα πολέμου και συνδέοντάς τη με τις γερμανικές επανορθώσεις.
• Ο ιστορικός Μενέλαος Χαραλαμπίδης προτείνει την ίδρυση ενός κεντρικού Μουσείου Εθνικής Αντίστασης στην Αθήνα ως φορέα τεκμηρίωσης και ανάδειξης της ιστορικής αλήθειας.
• Ο ιστορικός Στάθης Κουτρουβίδης προσεγγίζει το θέμα μέσα από τη σπανιότητα του αρχειακού υλικού και την ανάγκη του πολίτη να θυμάται για να κρίνει ελεύθερα.

Στάθης Κουτρουβίδης: Να θυμόμαστε και να μην ξεχάσουμε ποτέ

Οι φωτογραφίες, ιδίως αυτής της περιόδου, 1941-1944, της κατοχής δηλαδή, αποτελούν σπάνιο αρχειακό υλικό, δύσκολα εντοπίσιμο και πολύ πιο δύσκολα τεκμηριωμένο. Οπότε η εύρεση αρχειακού – φωτογραφικού υλικού ακόμα και μέσω δημοπρασίας στο eBay, μας οδηγεί σε ορισμένες βαθύτερες σκέψεις. Η σπανιότητα του υλικού δυσκολεύει πολλές φορές τη δουλειά μας. Ας επιμείνουμε λίγο περισσότερο στο γιατί συμβαίνει αυτό. Πρώτον, διότι οι εκτελέσεις γίνονταν με συνοπτικές διαδικασίες, οι εκτελεστές, ακόμα και όσοι έδιναν τις εντολές δεν ήθελαν να αφήνουν αποτυπώματα. Δεύτερον, διότι αποτελούν ενδεχόμενα πειστήριο ενός εγκλήματος – εάν είσαι και ο ηττημένος του πολέμου – όπως συνέβη με τις γερμανικές δυνάμεις. Σε μια τέτοια περίπτωση, εάν ήταν δυνατόν, όλες τις αποδείξεις των εγκλημάτων  τους θα ήθελαν, να τις καταχωνιάσουν, να τις σβήσουν δια παντός. Υπάρχει όμως και ένας τρίτος λόγος που σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με το τι ακολούθησε το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη χώρα. Οι αντίπαλες πτέρυγες στη χώρα μας έφτασαν στα άκρα, στην εμφύλια σύρραξη, οπότε, όλες οι πλευρές ήθελαν να ξεχάσουν, ή καλύτερα να μην θυμούνται το τόσο επώδυνο παρελθόν. Άλλωστε δεν λείπουν οι πληροφορίες σχετικά με την προσπάθεια πολλών αριστερών να κρύψουν στοιχεία και να καταστρέψουν μέρος του υλικού που διέθεταν, διότι στην περίπτωση που συλληφθούν ήταν πολύ πιθανόν η ύπαρξή του υλικού αυτού να τους ενοχοποιούσε. Στο ερώτημα τώρα εάν αυτό το υλικό μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον αγώνα που καταβάλλει η χώρα για τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων, θα έλεγα ότι περισσότερο εμπίπτει μια τέτοια σκέψη στη σφαίρα της πολιτικής και των διεθνών σχέσεων, παρά στην οπτική ενός ιστορικού.

Το υλικό αυτό όμως που εντοπίστηκε και προφανώς είναι μέρος ενός ευρύτερου συνόλου μας επαναφέρει σε ορισμένες γενικού χαρακτήρα σκέψεις και προβληματισμούς σε σχέση με τη σημασία του και την αναγκαιότητα διάσωσής του. Μας κάνει να σκεφτούμε πολύ πιο απτά, πολύ πιο ζωντανά, ποιοι ήταν τελικά αυτοί που έδωσαν και τη ζωή τους ακόμα ενάντια στον κατακτητή και στους συνεργάτες τους, όπως και κάτω από ποιες συνθήκες αυτοί οι άνθρωποι οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα, εκείνη την αποφράδα μέρα της 1^ης Μαΐου 1944. Παρόμοιες σκέψεις μας οδηγούν στο πιο προσφιλές πεδίο για εμάς τους ιστορικούς, αυτό των εννοιών της λήθης και της μνήμης, και κατά συνέπεια της μνημειακής χρήσης αυτού του σπουδαίου από όλες τις απόψεις τεκμηριωτικού υλικού που απεικονίζει ανθρώπους να κατευθύνονται με απαράμιλλο θάρρος, έχοντας πλήρως τη συναίσθηση το τις ακριβώς τους περιμένει, σε μια αργή πορεία προς το θάνατο. Και στο σημείο αυτό ας μιλήσουμε για ένα άλλο μεγάλο θέμα, αυτό της ύπαρξης ή μη κλειστών αρχείων γύρω από την περίοδο. Η λογική αυτή μας θέτει ένα παράλληλο προβληματισμό που σχετίζεται με τα λεγόμενα «κλειστά αρχεία» και εάν πρέπει αυτά να ανοίξουν. Σε μια τέτοια σκέψη, θα έλεγα ότι εάν υπάρχουν, προφανώς χρειάζεται να ανοίξουν, αλλά δεν γνωρίζω εάν υπάρχουν. Περισσότερο στη χώρα πάσχουμε από την έλλειψη αρχείων της περιόδου, ή και αυτά που υπάρχουν είναι μερικά, αποσπασματικά παρά ότι υπάρχουν τεκμήρια και συλλογές που αποκρύπτονται σήμερα για πολιτικούς ή άλλους λόγους.

Η εμφάνιση επομένως ακόμα και με αυτόν τον παράδοξο σχετικά τρόπο αυτών των δώδεκα φωτογραφιών μας θυμίζει στιγμές από το παρελθόν για τις οποίες όλο και περισσότερο ακούγονται σήμερα φωνές και απόψεις ότι πρέπει να ξεχάσουμε, να μην θυμόμαστε. Δεν συμφωνώ με μια τέτοια γενικά προσέγγιση, αντιθέτως καλό είναι να θυμόμαστε και να μην ξεχάσουμε ποτέ, γιατί με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο υπό την ιδιότητα του ιστορικού, αλλά και υπό την ιδιότητα του πολίτη, χάνουμε την ευκαιρία να κρίνουμε ελεύθερα και σε βάθος, να κατανοούμε τι συμβαίνει γύρω μας και γιατί.

Γιώργος Μαργαρίτης: Με αφορμή τις φωτογραφίες

Στην Γαλλία υπάρχει το Mont Valerien. Ένα παλιό φρούριο με μεσαιωνικές ρίζες που, στην διάρκεια του τελευταίου παγκόσμιου πολέμου, ήταν ο τόπος όπου οι Γερμανοί εκτελούσαν μαχητές της Αντίστασης και «ομήρους». Μετά τον πόλεμο έγινε μνημείο. Ο «Άγνωστος Στρατιώτης» της Αντίστασης. Η Γαλλία δεν ξέχασε όσους πολέμησαν τον Ναζισμό.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει τέτοιο μνημείο. Θα μπορούσε να είναι το Σκοπευτήριο στην Καισαριανή… Δεν είναι! Το γιατί το ξέρουν όλοι. Αυτό το κράτος, το αστικό κράτος που σήμερα κυβερνά, δημιουργήθηκε από τους νικητές του εμφυλίου πολέμου. Ποιοι ήταν αυτοί οι νικητές; Μα όσοι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς στην Κατοχή, όσοι στρατεύθηκαν με τους Βρετανούς τον Δεκέμβρη του ’44, όσοι προσκύνησαν τους Αμερικανούς στην συνέχεια. Ποιον εχθρό είχαν αυτοί; Μόνο έναν: τον ελληνικό λαό, αυτόν πολέμησαν λυσσαλέα στο πλευρό και στην υπηρεσία κάθε κατακτητή και δυνάστη.

Από αυτό το κράτος, από τις κυβερνήσεις αυτού του κράτους, ας μην περιμένουμε μνημεία της Αντίστασης, χώρους μνήμης και τα τοιαύτα. Στον Άγνωστο Στρατιώτη δεν μνημονεύεται καμία μάχη του ΕΛΑΣ ενάντια στους κατακτητές. Το είδαμε και με αφορμή τις φωτογραφίες που βρέθηκαν. Κομπιάζουν και μασάνε τα λόγια τους επίσημοι και ημιεπίσημοι όταν χρειάζεται να αναφερθούν στην πολιτική και ιδεολογική ταυτότητα των εκτελεσμένων. Πώς να ομολογήσουν ότι οι κομμουνιστές, ουσιαστικά μόνοι τους, πολεμούσαν και θυσιάζονταν για την ελευθερία, κοινωνική και εθνική – μαζί πάνε αυτά- του ελληνικού λαού, όταν οι αστοί στο Κολωνάκι έκαναν επικερδείς «δουλειές» με Ιταλούς και Γερμανούς και όταν καλούσαν τους Εγγλέζους να τους γλυτώσουν από την οργή του κόσμου στο τέλος του πολέμου.

Να πούμε ονόματα; Δεν χρειάζεται. Τα ξέρουν οι παλιοί και μπορούν εύκολα να τα βρουν, λίγο να ψάξουν, οι νέοι.

Και ξαφνικά! Μα τι έκπληξη ήταν αυτή! Από παντού ξεχύθηκαν οι πάντες να διεκδικούν Μουσεία Εθνικής Αντίστασης, ιδρύματα μελέτης, έρευνας και διδαχής για τον ηρωϊσμό των Ελλήνων. Των Ελλήνων γενικώς και αορίστως. Λες και δεν γνωρίζουν ότι στην Κατοχή Έλληνες λέγονταν όσοι δούλευαν με Γερμανούς και Ιταλούς και  Έλληνες ήταν, αληθινοί γιατί με τον δικό τους μόχθο κτίστηκε αυτό που λέμε Ελλάδα, αυτοί που πολεμούσαν, μάτωναν και πέθαιναν στα πεδία των μαχών και στα κάτεργα-σφαγεία των Γερμανο-ιταλών.

Όλοι ετούτοι οι όψιμοι υμνητές των διακοσίων της Καισαριανής ουδέποτε ως τώρα -ογδόντα χρόνια έχουν περάσει- ανησύχησαν που δεν είδαν μνημείο της Αντίστασης στην Αθήνα. Και που πασχίζουν ακόμα και το άγαλμα του Άρη Βελουχιώτη να εξαφανίσουν στην γενέτειρα πόλη του.

Ένα και μόνο πρόβλημα έχουν όλοι αυτοί. Να μην βρεθούν οι φωτογραφίες στα χέρια του ΚΚΕ. Να τις κλείσουν σε ένα δικό τους ίδρυμα δίπλα στους αντιστασιακούς της «Χ» -εκείνους με τις γερμανικές άδειες οπλοφορίας-, τον ΕΔΕΣ -και με τους Γερμανούς και με τους Βρετανούς- και όλων των ανάλογων σχημάτων που τίμησε και παλιότερα το ίδιο κράτος για τις υπηρεσίες τους στον αγώνα κατά του κομμουνισμού. Α ναι! Και τα «κλειστά» αρχεία. Όπως εκείνα του ΓΕΣ, των Ταγμάτων Ασφαλείας ή όπως τα άλλα, τα κρατικά, ελεύθερης πρόσβασης  μεν αλλά να μην θιγούν τα «προσωπικά δεδομένα» – όχι ονόματα δηλαδή….. Αλλά ξεχάστηκα… Επισήμως μόνο το ΚΚΕ έχει κλειστά τα Αρχεία του. Λες και πήγαν ποτέ να τα δουν…. Σε ετούτη την χώρα, σε ετούτο το καθεστώς, τίποτε καλύτερο δεν περιμένουμε.        

Στέλιος Περράκης: Μια νέα ευκαιρία για αναστοχασμό και ενδοσκόπηση

Δεν είναι σύνηθες στην Ελλάδα, αλλά η δημοσιοποίηση είδησης για φωτογραφίες από την εκτέλεση των «200» πατριωτών στην Καισαριανή την 1η Μαΐου 1944, κινητοποίησε πολλαπλές αντιδράσεις, ιστορική μνήμη, συναισθήματα. Στις σχετικές εξελίξεις καταγράφηκε η άμεση κινητοποίηση αρμόδιων Αρχών (Υπουργείο Πολιτισμού, Κεντρικό Συμβούλιο Νεότερων Μνημείων, Δημοτικό Συμβούλιο Καισαριανής κλπ) και, βέβαια, η αξιοσημείωτη διάθεση του Δημοσίου να αποκτήσει τα πολύτιμα τεκμήρια-φωτογραφίες· όχι μόνο ως πειστήριο, αλλά και κληροδότημα στην ιστορική διαχρονία του εθνικού φρονήματος/ήθους.

Πέραν, όμως, της συγκίνησης που προκαλεί η απεικόνιση τελευταίων στιγμών των Ελλήνων πατριωτών, η αντιμετώπιση της περήφανης στάσης, με ανθρώπινη αξιοπρέπεια, απέναντι στη βαρβαρότητα του ναζισμού, τα συνεπακόλουθα μηνύματα από το χθες στο σήμερα και επέκεινα, επιβάλλουν ένα γενικότερο αναστοχασμό για το διδακτικό χθες της Ιστορίας. Ακριβώς αυτή η μοναδική τεκμηρίωση -που ήδη αναγνωρίζεται από την Πολιτεία ως Μνημείο- για αυτά τα πρόσωπα, που βρέθηκαν σε ομηρία, φυλακισμένοι για χρόνια και χωρίς δικαστική απόφαση, πριν την εκτέλεσή τους, και για τα οποία επιχειρείται πλέον η «ταυτοποίησή» τους. Τούτο επαναφέρει, περισσότερο ζωντανεύει, την ηθική υποχρέωση/χρέος μας ως λαού και κράτους, στη Μνήμη αυτών των πατριωτών και όλων των άλλων που έπεσαν για την Πατρίδα, να ξαναδούμε ζητήματα της Κατοχής και τα εγκλήματα που τελέστηκαν τότε, χωρίς την αναγκαία/απαραίτητη κάθαρση στην μεταπολεμική Ελλάδα.

Η εκτέλεση των «200» στην Καισαριανή -τιμωρητική «απάντηση» στην επίθεση του ΕΛΑΣ και στον φόνο του υποστράτηγου Κρεχ στους Μολάους της Λακωνίας– συνιστά έγκλημα πολέμου, ακόμα και πριν από το καθεστώς του σύγχρονου Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου -που οριοθετούν οι Συμβάσεις της Γενεύης του 1949– υπό το «παλαιό» Δίκαιο του πολέμου, την τέταρτη Σύμβαση της Χάγης του 1907 και τον Κανονισμό της. Τα διεθνή κείμενα απαγορεύουν την ομηρία αμάχων, τα μαζικά αντίποινα, τη λογική δηλαδή της συλλογικής ευθύνης, που ακολούθησαν οι Ναζί συστηματικά στην κατεχόμενη Ελλάδα. Μάλιστα, και με χαρακτηρισμό ως εθιμικών κανόνων, βρήκαν, στην Νυρεμβέργη, θέση στο κατηγορητήριο και σε ποινές που επιβλήθηκαν για ανάλογες μαζικές εκτελέσεις ομήρων. Τούτο αναδεικνύει και τη νομική ευθύνη για εθνική δίωξη των υπευθύνων τέτοιων σοβαρών εγκλημάτων. Και είναι θλιβερή αλήθεια ότι εγκλήματα πολέμου και δίωξη δωσιλόγων -πλην κάποιων εξαιρέσεων- δεν βρήκαν την πρέπουσα νομική/ηθική κάθαρση στη χώρα.

Η διαπίστωση αυτής της ατιμωρησίας και απονομής δικαιοσύνης συνειρμικά οδηγεί και στο ζήτημα της ανεκπλήρωτης νομικής διεκδίκησης των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων, ενώ διεξάγεται σήμερα, ενώπιον ελληνικών δικαστηρίων, η υπόθεση της «σφαγής» στο Δομένικο. Η διαδρομή, με ποικίλες εξελίξεις και εντάσεις κινήσεων, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, ενώπιον ποικίλων -κυρίως- δικαιοδοτικών οργάνων, εθνικών και διεθνών, θέτει πάντα -ως πρόκληση- το ζήτημα της υποχρέωσης αποκατάστασης της βλάβης κράτους/πολιτών. Η αρχή της δικαστικής ασυλίας του κράτους απέναντι στη βάναυση παραβίαση κανόνων «αναγκαστικού» χαρακτήρα στο πεδίο του Ανθρωπιστικού δικαίου και των Δικαιωμάτων του ανθρώπου, δεν μπορεί να διατηρεί ακόμα την «ισχύ» της και η εξελισσόμενη διεθνής πρακτική μαρτυρεί την τάση.

Η παρούσα συνθήκη προσφέρει μια νέα ευκαιρία για αναστοχασμό, ενδοσκόπηση. Στο ισοζύγιο των Αξιών, που δοκιμάζονται σήμερα στην ανθρωπότητα, πρέπει να μπει και αυτή η διάσταση. Εξάλλου, η διεθνής κατάσταση το υπογραμμίζει αβίαστα.

Μαρία Ρεπούση: Γιατί άραγε δεν υπάρχει στην Ελλάδα εθνικής εμβέλειας μουσείο εθνικής αντίστασης κατά της γερμανικής κατοχής;

Είναι ένα ερώτημα που μου δημιουργήθηκε με αφορμή τα φωτογραφικά ντοκουμέντα που είδαν πρόσφατα στο φως της δημοσιότητας, με εικόνες από την εκτέλεση αντιστασιακών την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή. Πού θα έπρεπε να είναι ο χώρος της έκθεσής τους; Ο χώρος όπου το κοινό θα μπορούσε να δει τι σήμαινε να ζεις την Κατοχή, να αντιστέκεσαι στους κατακτητές και να πεθαίνεις για την ελευθερία της πατρίδας σου; Ή ακόμα και να έρχεσαι σε επαφή όχι μόνο με τον ηρωισμό της Αντίστασης αλλά και με το αντίπαλο δέος της, τον δωσιλογισμό; Να φεύγεις με ερωτήματα από τη συνάντησή σου με ένα παρελθόν που δεν έχει μόνο φωτεινές ζώνες αλλά και γκρίζες;

Μα φυσικά σε ένα Εθνικό Μουσείο Εθνικής Αντίστασης, όπως αυτά που υπάρχουν σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες — ακόμα και σε χώρες που δεν συνδέθηκαν με τόσο καθοριστικό τρόπο με τη μαζικότητα της αντίστασης όσο η Ελλάδα, ή ακόμη και στην ίδια τη Γερμανία, που επιλέγει να προβάλλει τις εστίες αντίστασης στον εθνικοσοσιαλισμό ως μέρος της ιστορικής της αυτογνωσίας.

Στην Ελλάδα όμως, της μαζικής —και με διεθνή αναγνώριση— αντίστασης στη ναζιστική κατοχή και στα παρακλάδια της, δεν υπάρχει ανάλογο μουσείο εθνικής εμβέλειας. Η μνήμη της Αντίστασης οργανώθηκε κυρίως μέσα από τοπικούς χώρους μνήμης, δημοτικά μουσεία και ιστορικά μνημεία: την Καισαριανή, τα Καλάβρυτα, το Δίστομο, τις Κορυσχάδες. Ο εμφύλιος πόλεμος και τα πέτρινα χρόνια που τον ακολούθησαν δεν ευνόησαν την εθνική συμφιλίωση που απαιτεί ένα τέτοιο εγχείρημα για να σταθεί. Πράγματι, η δεκαετία του ’40 άφησε πληγές δύσκολα διαχειρίσιμες στο πλαίσιο μιας ενιαίας, εθνικού χαρακτήρα μουσειακής αφήγησης. Αυτή είναι η μία αλήθεια — αλλά όχι η μοναδική.

Η άλλη είναι ότι ένα τέτοιο μουσείο δεν θα μπορούσε να αποκρύψει πως τον κύριο όγκο της Αντίστασης τον σήκωσαν δυνάμεις της Αριστεράς· οι ίδιοι άνθρωποι που, στη μετεμφυλιακή επίσημη εθνική αφήγηση, παρουσιάζονταν ως «συμμορίτες» και «εχθροί του έθνους». Πως θα μπορούσε άραγε ένα εθνικό μουσείο να χειριστεί αυτήν την αντίφαση; Οι «προδότες» ήρωες; Δεν γίνονται αυτά. Ταυτόχρονα, δεν θα μπορούσε να προστατεύσει τη σιωπή γύρω από τους δωσίλογους, τους συνεργάτες των Γερμανών, τους μαυραγορίτες που πέρασαν με την πλευρά των νικητών του εμφυλίου και συνέχισαν την πλούσια πια ζωή τους αναβαθμισμένοι πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά. Ένα εθνικό μουσείο θα έπρεπε να μπορεί να αφηγηθεί όχι μόνο τον ηρωισμό, αλλά και τις σκοτεινές όψεις: την πείνα, τον φόβο, τις επιλογές συνεργασίας, την κοινωνική κινητικότητα μέσα από τον πόλεμο.

Η απουσία ενός Εθνικού Μουσείου Εθνικής Αντίστασης δεν είναι ένα ουδέτερο κενό στην ιστορική μας μνήμη. Είναι ένδειξη των αντιφάσεων της επίσημης ιστορικής αφήγησης με την ιστορική πραγματικότητα που αναδεικνύεται μέσα από τα ιστορικά ντοκουμέντα όπως οι φωτογραφίες της Καισαριανής. Η Ιστορία δεν είναι ουδέτερη· είναι πεδίο σύγκρουσης, μνήμης και ευθύνης. Και ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο γιατί δεν υπάρχει ένα τέτοιο μουσείο, αλλά γιατί δεν είμαστε έτοιμοι — ως κοινωνία — να το απαιτήσουμε.

Μενέλαος Χαραλαμπίδης: Να δημιουργηθεί επιτέλους ένα κεντρικό Μουσείο Εθνικής Αντίστασης

Το άνοιγμα των κλειστών αρχείων της κατοχής και η δημιουργία ενός Μουσείου Εθνικής Αντίστασης, είναι αλληλένδετα ζητήματα. Πρέπει να δημιουργηθεί επιτέλους ένα κεντρικό Μουσείο Εθνικής Αντίστασης στον Δήμο της Αθήνας. Και δεν θα έχει βέβαια να κάνει μόνο με το αντιστασιακό κίνημα που αναπτύχθηκε ή με όσα γίνονταν κατά την περίοδο της κατοχής στενά στην πόλη της Αθήνας.

Για να καλύψουμε ένα έλλειμμα που έχουμε σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες – καθώς κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα διαθέτει ένα αντίστοιχο Μουσείο – μόνο στην Αθήνα δεν υπάρχει. Και παράλληλα, αυτό το Μουσείο θα μπορούσε να αναλάβει να αναζητά, να εντοπίζει και να αποκτά κρίσιμα τεκμήρια. Όπως, για παράδειγμα, αυτές τις φωτογραφίες που είδαμε, με πρόσωπα από τους κομουνιστές της Καισαριανής. Κρίσιμα τεκμήρια για τον αγώνα του ελληνικού λαού κατά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία – τεκμηρίωσης, αναζήτησης αρχειακού υλικού, ερευνητικών προγραμμάτων που θα τρέχει το Μουσείο – ο φορέας, γιατί σήμερα δεν έχουμε φορέα γι’ αυτά τα πράγματα, θα μπορούσε να είναι αυτό το Μουσείο. Μέσω των ερευνητικών προγραμμάτων θα μπορούσαμε να τεκμηριώσουμε τις απώλειες, ανθρώπινες απώλειες, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Και με αυτόν τον τρόπο θα ενισχύαμε τα επιχειρήματά μας απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή διεκδίκησης από το γερμανικό κράτος.

Έτσι, με τη δημιουργία ενός φορέα, ενός μουσείου, μπορούμε να καλύψουμε όλες αυτές τις συνθήκες, όλα τα μεγάλα ζητήματα.

Επίσης, είναι πολύ σημαντικό να μπορέσουμε να μιλήσουμε τεκμηριωμένα για αυτή τη δύσκολη περίοδο, που ακόμη κάποιοι θεωρούν ότι διχάζει τον ελληνικό λαό. Να μιλήσουμε λοιπόν για αυτά τα πράγματα και όχι να τα αφήσουμε κάτω από το χαλί. Γιατί αυτό δεν είναι η λύση.

Το πολύτιμο υλικό, το οποίο ανήκε στον υπολοχαγό της Βέρμαχτ Χέρμαν Χόιερ και περιήλθε αργότερα στην κατοχή του Βέλγου συλλέκτη Τιμ ντε Κράνε, εξετάστηκε από ειδικό κλιμάκιο του υπουργείου που ταξίδεψε στη Γάνδη, με αποτέλεσμα την υπογραφή προσυμφώνου για τη μεταβίβαση της συλλογής στην Ελλάδα.

Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, αναφερόμενη στη συνάντηση, δήλωσε χαρακτηριστικά: «Σήμερα, στο δημαρχείο του Έβεργκεμ, η αντιπροσωπεία του υπουργείου Πολιτισμού συναντήθηκε με τον συλλέκτη Τιμ Ντε Κράνε. Η αντιπροσωπεία εξέτασε το σύνολο της συλλογής Χόιερ, η οποία αποτελείται από 262 φωτογραφίες, τραβηγμένες στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της θητείας του, το 1943-1944, καθώς και κάποια έντυπα που ο ίδιος είχε περιλάβει σε αυτή. Η μακροσκοπική εξέταση, από έμπειρα στελέχη του υπουργείου Πολιτισμού και ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες, επιβεβαίωσε την αυθεντικότητα του υλικού. Υπεγράφη προσύμφωνο μεταξύ του υπουργείου Πολιτισμού και του συλλέκτη και η συλλογή αποσύρθηκε από τον διαδικτυακό τόπο δημοπρασιών».

Πλέον, το επόμενο στάδιο αφορά την ολοκλήρωση των διαδικασιών, ώστε οι φωτογραφίες-ντοκουμέντα να περιέλθουν επίσημα στην κυριότητα του ελληνικού Δημοσίου.

Εξάωρες διαπραγματεύσεις στη Γάνδη και αυστηρά μέτρα διακριτικότητας

Η κρίσιμη συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο Δημαρχείο του Έβεργκεμ, στην περιοχή της Γάνδης, με τον Βέλγο συλλέκτη να ζητά η διαδικασία να μην λάβει χώρα στον προσωπικό του χώρο, προκειμένου να προστατευθούν τα προσωπικά του δεδομένα.

Σύμφωνα με πληροφορίες της δημόσιας τηλεόρασης, οι διαπραγματεύσεις διήρκεσαν περίπου έξι ώρες, με πρώτο βήμα τη λεπτομερή εξέταση και επιβεβαίωση της γνησιότητας του φωτογραφικού υλικού.

Αφού οι ειδικοί του υπουργείου διαπίστωσαν ότι πρόκειται για αυθεντικά ιστορικά τεκμήρια, προχώρησαν στην υπογραφή του προσυμφώνου, σηματοδοτώντας την αρχή της διαδικασίας επιστροφής τους.

Οι συζητήσεις αναμένεται να συνεχιστούν τις επόμενες ημέρες, με στόχο την οριστική επικύρωση της συμφωνίας και τη μεταφορά των πολύτιμων ντοκουμέντων στην Ελλάδα.

Ανακούφιση από τον Βέλγο συλλέκτη

Την ικανοποίησή του για την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων εξέφρασε και ο ίδιος ο Τιμ ντε Κράνε, εμφανώς ανακουφισμένος μετά την ολοκλήρωση της συνάντησης.

Σε δηλώσεις του στο ΕΡΤnews, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Είμαι χαρούμενος που οι διαδικασίες ολοκληρώθηκαν. Καταλήξαμε σε συμφωνία και δεν επιθυμώ να προβώ σε περαιτέρω δηλώσεις μέχρι την οριστική διευθέτηση του θέματος».

Σύμφωνα με την ανταποκρίτρια της κρατικής τηλεόρασης, ο Βέλγος συλλέκτης εμφανίστηκε ιδιαίτερα επιβαρυμένος από τη δημοσιότητα, ωστόσο παρέμεινε απόλυτα συνεργάσιμος με τις ελληνικές αρχές, αποδεχόμενος την πρόταση για την επιστροφή και διάσωση των ιστορικών τεκμηρίων.

Όπως σημειώνεται, ο ίδιος δεν ανέμενε τη μεγάλη δημοσιογραφική κάλυψη, τόσο από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης όσο και από τον βελγικό Τύπο, γεγονός που αύξησε την πίεση γύρω από την υπόθεση.

Νέα πύλη επικοινωνίας με την Ακρόπολη και επέκταση προαυλίου

Μία από τις πλέον εμβληματικές αλλαγές που φέρνει η μελέτη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου είναι η δημιουργία μιας νέας εισόδου στο ύψος της τρίτης κλίμακας του κοίλου. Το άνοιγμα αυτό θα επιτρέπει την άμεση επικοινωνία των επισκεπτών μεταξύ του Ηρωδείου και του βράχου της Ακρόπολης, λειτουργώντας παράλληλα και ως κρίσιμη έξοδος κινδύνου. Στο εξωτερικό μέρος, ο προαύλιος χώρος θα επεκταθεί προς τον νότο, φιλοξενώντας νέες μόνιμες υποδομές, όπως κυλικείο που θα λειτουργεί καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους και σύγχρονα εκδοτήρια εισιτηρίων, αναβαθμίζοντας την εμπειρία των χιλιάδων επισκεπτών.

Στέγαστρο σκηνής και αποκάλυψη αρχαίων ψηφιδωτών

Η σκηνή του μνημείου πρόκειται να αλλάξει ριζικά όψη με την τοποθέτηση μιας σύνθετης μεταλλικής οροφής που θα προσφέρει προστασία και φυσικό φωτισμό. Η παρέμβαση αυτή δεν έχει μόνο χρηστικό χαρακτήρα για τις παραστάσεις του Φεστιβάλ, αλλά στοχεύει και στην ανάδειξη της τρίτης διάστασης του οικοδομήματος. Ταυτόχρονα, προβλέπεται η αποκάλυψη και συντήρηση του καταχωμένου ψηφιδωτού δαπέδου της σκηνής, το οποίο θα είναι πλέον ορατό στους επισκέπτες κατά τους μήνες που δεν πραγματοποιούνται εκδηλώσεις, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη εικόνα του αρχαίου Ωδείου.

Κατάργηση των ηχείων-πύργων και ενεργειακή αναβάθμιση

Στον τομέα της ακουστικής και του φωτισμού, το σχέδιο προβλέπει την οριστική απομάκρυνση των αντιαισθητικών πύργων ηχείων και των μεταλλικών σκαλωσιών που αλλοίωναν την εικόνα του μνημείου. Στη θέση τους θα εγκατασταθεί μια αυτοτελής ημικυκλική δομή με κρυφές καλωδιώσεις, ενώ θεσπίζεται νέος ακουστικός κανονισμός για να προστατευθεί το μνημείο από τις δονήσεις των ισχυρών συστημάτων ήχου. Παράλληλα, το έργο περιλαμβάνει την πλήρη αντικατάσταση των δικτύων ύδρευσης και αποχέτευσης, με τη δημιουργία υπόγειας δεξαμενής και νέου εξωτερικού δικτύου που θα εξυπηρετεί συνολικά τις ανάγκες του Ηρωδείου και της Ακρόπολης.

Αντιμετώπιση δομικών φθορών δεκαετιών

Πέρα από τις αισθητικές παρεμβάσεις, η αναστήλωση κρίνεται επιβεβλημένη λόγω των σοβαρών φθορών που έχουν εντοπιστεί στον καμπύλο τοίχο του κοίλου, ο οποίος παραμένει ασυντήρητος από τη δεκαετία του 1950. Η μελέτη κατέγραψε ετοιμόρροπα τμήματα λίθων σε όλες τις όψεις, καθιστώντας τις εργασίες απαραίτητες για την ασφάλεια του κοινού και τη μακροζωία του παγκόσμιας εμβέλειας μνημείου. Η τριετής διακοπή της λειτουργίας του αναμένεται να επηρεάσει τον προγραμματισμό των καλοκαιρινών εκδηλώσεων της πρωτεύουσας, όμως θεωρείται το αναγκαίο τίμημα για την οριστική διάσωση του Ωδείου.

Κινητοποίηση δυνάμεων και μέσα έρευνας

Στην επιχείρηση συμμετέχουν ισχυρά μέσα του Λιμενικού Σώματος και της Πολεμικής Αεροπορίας, σε μια προσπάθεια να αξιοποιηθεί κάθε λεπτό φωτός και να καλυφθεί η μεγαλύτερη δυνατή έκταση. Συγκεκριμένα:

• Από τη θάλασσα: Ένα πλωτό σκάφος του Λιμενικού Σώματος «χτενίζει» τις εκβολές του ποταμού και την ευρύτερη παράκτια ζώνη.
• Από τον αέρα: Ένα ελικόπτερο της Πολεμικής Αεροπορίας πραγματοποιεί χαμηλές πτήσεις για τον εντοπισμό οποιουδήποτε ίχνους του αγνοούμενου από ψηλά.
• Από την ξηρά: Ένα όχημα του Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής περιπολεί κατά μήκος της ακτογραμμής.

Οι συνθήκες των ερευνών

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, οι καιρικές συνθήκες που επικρατούν στην περιοχή είναι καλές, γεγονός που διευκολύνει το έργο των σωστικών συνεργείων και επιτρέπει στα πτητικά μέσα να επιχειρούν χωρίς εμπόδια. Οι έρευνες επικεντρώνονται στο σημείο των εκβολών, καθώς ο ποταμός Γλαύκος αποτελεί ένα κρίσιμο πέρασμα με ιδιαίτερη μορφολογία, ειδικά μετά τις πρόσφατες βροχοπτώσεις που είχαν σημειωθεί στην ευρύτερη περιοχή της Αχαΐας τις προηγούμενες ημέρες.

Σε ετοιμότητα οι τοπικές αρχές

Οι αρχές δεν έχουν δώσει ακόμη στη δημοσιότητα τα στοιχεία του 44χρονου ή τις ακριβείς συνθήκες κάτω από τις οποίες εξαφανίστηκε, ωστόσο η ανησυχία είναι έκδηλη καθώς οι ώρες περνούν. Η τοπική κοινωνία παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα την επιχείρηση, ενώ το Λιμενικό Σώμα παραμένει σε κατάσταση αυξημένης ετοιμότητας, εξετάζοντας κάθε πληροφορία που φτάνει στο κέντρο επιχειρήσεων.

Η πολύωρη διαδικασία στα δικαστήρια της Λαμίας διήρκεσε συνολικά πάνω από 10 ώρες, καθώς ξεκίνησε στις 10:00 το πρωί και ολοκληρώθηκε λίγο μετά τις 8:30 το βράδυ.

Στο διάστημα αυτό πραγματοποιήθηκαν οι απολογίες και των δύο κατηγορουμένων, που ξεπέρασαν τις τρεις ώρες για τον καθένα.

Οι ισχυρισμοί που προέβαλαν στις απολογίες τους και οι δύο και ιδιαίτερα η άρνηση του κατηγορητηρίου, δεν κρίθηκαν επαρκείς, με αποτέλεσμα Ανακριτής και Εισαγγελέας να αποφασίσουν την προσωρινή κράτησή τους, σηματοδοτώντας την περαιτέρω δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης, που έχει προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον και σοβαρά ερωτήματα γύρω από τις συνθήκες του εγκλήματος εντός των φυλακών.

Τι είπε στην απολογία του ο Βούλγαρος για την δολοφονία

Τρεις ώρες διήρκεσε η απολογία στον ανακριτή Λαμίας του 38χρονου Βούλγαρου, δράστη του εγκλήματος που σημειώθηκε στο Αρχιφυλακείο των φυλακών Δομοκού την περασμένη Κυριακή, με θύμα έναν 47χρονο Έλληνα βαρυποινίτη.

Ο 38χρονος επανέλαβε και ενώπιον του ανακριτή τους ισχυρισμούς του, ότι δηλαδή το θύμα ήταν εκείνο που τον κάλεσε να μεταβούν μαζί στον αρχιφύλακα των φυλακών. Υποστήριξε πως τον «χρησιμοποίησε», καθώς, όπως ανέφερε, «η επίσκεψη στον αρχιφύλακα πρέπει να γίνεται από δύο κρατούμενους». Επιβεβαίωσε επίσης ότι στο μικρό «τυφλό» δωμάτιο, όπου δεν υπάρχουν κάμερες, βρίσκονταν τρία άτομα. Το θύμα, ο ίδιος και ο αρχιφύλακας.

Στην απολογία του υποστήριξε ακόμη ότι ενήργησε σε κατάσταση άμυνας, καθώς, όπως ανέφερε, «το θύμα έβγαλε πιστόλι από τη δεξιά τσέπη και απείλησε τον αρχιφύλακα». Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, αντέδρασε, μπήκε στη μέση για να αποτρέψει τα χειρότερα και πυροβόλησε, χωρίς να έχει προσχεδιάσει να αφαιρέσει τη ζωή του θύματος. Τόνισε ότι βρέθηκε μπροστά σε μια κατάσταση όπου δεν είχε, κατά την άποψή του, πολλά περιθώρια διαφορετικής αντίδρασης.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του συνηγόρου υπεράσπισης, Θανάση Τάρτη, «ο εντολέας μου ό,τι έκανε, το έκανε για να σώσει πρώτα τη ζωή του αρχιφύλακα και σε δεύτερο στάδιο τη δική του ζωή. Αφαίρεσε το όπλο και το χρησιμοποίησε σε βάρος του θύματος ακριβώς γιατί βρέθηκε σε μια κατάσταση που δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς. Δεν γινόταν διαφορετικά».

Ο ίδιος, αναφερόμενος στο 47χρονο θύμα, υποστήριξε πως «…ήταν ο αρχηγός της φυλακής. Ήταν ο boss της φυλακής», ενώ προσέθεσε με έμφαση ότι «έκανε το κουμάντο μέσα στη φυλακή. Έλεγχε τα πάντα. Για να πας να συναντήσεις τον αρχιφύλακα έπρεπε να πας μαζί του».

Ο κ. Τάρτης περιέγραψε επίσης ότι, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του κατηγορουμένου, το θύμα ζήτησε από τον δράστη να πάνε μαζί στον αρχιφύλακα για να συζητήσουν θέματα που σχετίζονταν με δίκη η οποία εκκρεμεί στον Άρειο Πάγο και αφορούσε την έκδοση του δράστη στην Ολλανδία.

Παράλληλα, ο κ. Τάρτης ανέφερε ότι υπέβαλε αίτημα στον ανακριτή για τη διενέργεια αναπαράστασης του περιστατικού εντός των φυλακών Δομοκού, σημειώνοντας πως «ελπίζω αυτό το αίτημά μας να γίνει αποδεκτό από τον κ. ανακριτή» ενώ συμπλήρωσε ότι «έτσι θα επιβεβαιωθούν οι ισχυρισμοί που έχουν ήδη κατατεθεί στις ανακριτικές Αρχές και θα αποσαφηνιστούν κρίσιμες λεπτομέρειες της υπόθεσης».

Μεταφέροντας την άποψη του εντολέα του, ο κ. Τάρτης υποστήριξε ακόμη ότι οι σχέσεις ανάμεσα στο θύμα και τον αρχιφύλακα «δεν ήταν ούτε καλές ούτε κακές». Αναφέρθηκε, ωστόσο, στο γεγονός ότι λίγα 24ωρα πριν το περιστατικό ο αρχιφύλακας «είχε εντοπίσει μετά από έρευνα ένα κινητό τηλέφωνο στο κελί του θύματος» και ότι «ο αρχιφύλακας είχε ζητήσει την μετάθεση του θύματος για άλλες φυλακές».

Η επίθεση στη 17χρονη και το ιστορικό παραβατικότητας

Η σύλληψη του 16χρονου πραγματοποιήθηκε από αστυνομικούς της Άμεσης Δράσης μετά από καταγγελία μιας 17χρονης, η οποία ανέφερε ότι ο δράστης την έσπρωξε βίαια, με αποτέλεσμα να πέσει στο έδαφος και να τραυματιστεί. Το περιστατικό λαμβάνει σοβαρότερες διαστάσεις καθώς η κοπέλα βρίσκεται σε κατάσταση κύησης. Η προκλητική δράση του ανηλίκου αναδεικνύει την ανεπάρκεια των περιοριστικών μέτρων, καθώς ο δράστης είναι γνώριμος των αρχών και φέρεται να επέστρεψε στην παραβατικότητα αμέσως μόλις βγήκε από το κρατητήριο.

Καταγγελία για εκδικητική πορνογραφία ως μέσο εκβιασμού

Παράλληλα με την επίθεση, σε βάρος του 16χρονου σχηματίστηκε νέα δικογραφία από το Τμήμα Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Λευκού Πύργου για το αδίκημα της εκδικητικής πορνογραφίας. Σύμφωνα με καταγγελία άλλης 16χρονης, ο δράστης είχε αναρτήσει πριν από μία εβδομάδα βίντεο με προσωπικές τους στιγμές σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Η παθούσα ισχυρίστηκε ότι ο ανήλικος προέβη σε αυτή την κίνηση ως εκδίκηση επειδή η ίδια εξέφρασε την επιθυμία να διακόψει τη σχέση τους, αποκαλύπτοντας μια μοτίβο κακοποιητικής συμπεριφοράς και ψηφιακού εκβιασμού.

Προθεσμία για απολογία και συνεχιζόμενη κράτηση

Ο κατηγορούμενος οδηγήθηκε ενώπιον των δικαστικών αρχών, όπου του ασκήθηκε δίωξη και παραπέμφθηκε στον ανακριτή. Ζήτησε και έλαβε προθεσμία για να απολογηθεί την ερχόμενη Τρίτη, ενώ μέχρι τότε θα παραμείνει υπό κράτηση. Η υπόθεση αυτή επαναφέρει στον δημόσιο διάλογο το ζήτημα της αυξανόμενης βίας μεταξύ ανηλίκων και της αποτελεσματικότητας των ποινών σε περιπτώσεις υποτροπής, ειδικά όταν εμπλέκονται αδικήματα που προσβάλλουν βάναυσα την προσωπική αξιοπρέπεια και τη σωματική ακεραιότητα των θυμάτων.

Στο οπτικό υλικό φαίνεται ο 16χρονος κατηγορούμενος να προσεγγίζει με δύο φίλους του το σημείο όπου σημειώθηκε η επίθεση, ενώ σε επόμενο πλάνο ο 17χρονος εμφανίζεται να εισέρχεται σε κατάστημα τυχερών παιχνιδιών, φορώντας κουκούλα και κρατώντας το πρόσωπό του.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, το παιδί, εμφανώς τραυματισμένο, κατευθύνθηκε αμέσως προς την τουαλέτα του καταστήματος, όπου παρέμεινε για περίπου 20 λεπτά. Μάρτυρες αναφέρουν ότι έδειχνε να πονά έντονα και να κρατά το σαγόνι του.

Όταν βγήκε από την τουαλέτα, συνεχίζοντας να κρατά το πρόσωπό του. Στη συνέχεια επιβιβάστηκε σε αυτοκίνητο της παρέας του. Λίγη ώρα αργότερα κατέρρευσε και, παρά τις προσπάθειες που ακολούθησαν, ξεψύχησε.

Τι έδειξε η νεκροψία-νεκροτομή για τον 17χρονο

Η ιατροδικαστική έκθεση για τον θάνατο ενός 17χρονου στις Σέρρες αποκαλύπτει περισσότερα από 30 τραύματα, που δεν συμφωνούν με όσα παραδέχεται ο 16χρονος δράστης.

Όπως αναφέρουν πληροφορίες του grtimes.gr, το κρίσιμο έγγραφο, που αφορά στον ξυλοδαρμό που δέχτηκε ο 17χρονος Άγγελος στις 5 Ιανουαρίου, διαβιβάστηκε πρόσφατα στον ανακριτή Σερρών.
Σύμφωνα με τη νεκροψία-νεκροτομή που διενήργησε η ιατροδικαστής Ασπασία Δεληλίγκα, το πτώμα έφερε θλαστικές κακώσεις σε κεφάλι, κορμό και άκρα, καθώς και εκδορές και εκχυμώσεις στο πρόσωπο, τον τράχηλο, τον θώρακα, την πλάτη, τη σπονδυλική στήλη, τα χέρια και τα πόδια. Καταγράφηκαν περίπου 30 εξωτερικά τραύματα, ενώ η νεκροτομή αποκάλυψε κατάγματα στο κεφάλι και στα πλευρά, ρήξη σπλήνας και θλάση νεφρού.

Ο θάνατος αποδόθηκε σε κρανιοεγκεφαλικές και θωρακοκοιλιακές κακώσεις. Ιατρικές εκτιμήσεις αναφέρουν ότι τα τραύματα αυτά «δεν γίνονται από έναν άνθρωπο -και ειδικά από κάποιον με τη σωματική διάπλαση του 16χρονου κατηγορούμενου- παρά μόνο από πολλούς ταυτόχρονα ή από κάποιον ενήλικα άνδρα ή ως αποτέλεσμα τροχαίου ατυχήματος».

Οι Αρχές εξετάζουν εάν υπήρξε χρήση αντικειμένου ή εάν τα τραύματα προκλήθηκαν αποκλειστικά από γροθιές και κλωτσιές. Παράλληλα, διερευνάται το ενδεχόμενο ο θανάσιμος τραυματισμός να προήλθε είτε από άμεσο πλήγμα, είτε από επιπλοκή που ακολούθησε.

Για την υπόθεση έχει συλληφθεί 16χρονος, ο οποίος φέρεται να εμπλέκεται άμεσα στον ξυλοδαρμό, ενώ εξετάζεται και ο ρόλος των υπολοίπων ατόμων που βρίσκονταν στο σημείο.

Η υπόθεση έχει προκαλέσει σοκ στην τοπική κοινωνία, επαναφέροντας στο προσκήνιο το ζήτημα της βίας μεταξύ ανηλίκων.

Οι έρευνες για τη διαλεύκανση των ακριβών συνθηκών που οδήγησαν στον τραγικό θάνατο του 17χρονου, βρίσκονται σε εξέλιξη.

Σύμφωνα με την 20χρονη το περιστατικό φέρεται να σημειώθηκε τα ξημερώματα της Πέμπτης (19/2). Η νεαρή εκμυστηρεύθηκε στη μητέρας της τα όσα συνέβησαν και αμέσως μετά την συνοδεία της μετέβη στο ΑΤ και κατήγγειλε το περιστατικό.

Όπως αναφέρει το voria.gr, η ΕΛΑΣ ξεκίνησε άμεσα τις έρευνες και συνέλαβε τους δύο άνδρες οι οποίοι οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα. Ο Εισαγγελέας άσκησε σε βάρος τους ποινική δίωξη για βιασμό στον έναν και απόπειρα βιασμού στον δεύτερο.

Και οι δύο παραπέμφθηκαν να απολογηθούν στην ανακρίτρια Πολυγύρου από την οποία πήραν προθεσμία για να δώσουν εξηγήσεις αύριο. Οι κατηγορούμενοι αρνούνται τις κατηγορίες. Ο 40χρονος υποστηρίζει ότι είχε ερωτική επαφή με την 20χρονη όμως με τη συναίνεσή της, ενώ ο 28χρονος ισχυρίζεται ότι δεν είχε καμία απολύτως επαφή μαζί της.

Οι εξοδούχοι που φεύγουν κατά κύματα έρχονται αντιμέτωποι και καθυστερήσεις κατά την έξοδό τους με κατεύθυνση της Λαμία αλλά και την Πάτρα, χωρίς όμως να αντιμετωπίζουν κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα.

Συγκεκριμένα στο κόκκινο είναι η Εθνική Οδός Αθηνών Λαμίας από του ύψος του Βοτανικού έως και την Νέα Ιωνία.

Αντίστοιχα οι εκδρομείς που κινούνται με κατεύθυνση προς την Πελοπόννησο έρχονται αντιμέτωποι με καθυστερήσεις στη Λεωφόρο Αθηνών στο ρεύμα προς Ασπρόπυργο από το ύψος τη Δάφνης έως και το ύψος της Λίμνης Κουμουνδούρου. Ανεμπόδιστα πραγματοποείται η κυκλοφγορία των οχημάτων στην Αττική Οδό.

Αξίζει να σημειωθεί ότι όσοι οδηγοί κινούνυται με κατεύθυνησ τη Λαμία στο ύψος του Ακραίφνιου και μετά τα διόδια της Θήβας έρχονται Αντιμέτωποι με μποτιλιάρισμα περίπου 5χλμ εξαιτίας έργων που πραγματοποιούνται στο σημείο.

Δείτε ζωντανά την κίνηση πατώντας ΕΔΩ

Ενισχυμένα λεωφορεία στη γραμμή Κιάτο-Πάτρα

Για το διάστημα από την Πέμπτη 19/02 έως και την Τρίτη 24/02, η εταιρεία ενισχύει τα λεωφορειακά δρομολόγια στη γραμμή Κιάτο-Πάτρα-Κιάτο. Οι προσθήκες στα δρομολόγια θα γίνονται κατά περίπτωση και ανάλογα με τη διαμορφούμενη ζήτηση, ώστε να αποφευχθεί ο συνωστισμός και οι καθυστερήσεις. Ιδιαίτερη έμφαση έχει δοθεί στον σχεδιασμό για την Καθαρά Δευτέρα, ημέρα κατά την οποία αναμένεται η κορύφωση της επιστροφής των ταξιδιωτών προς την Αθήνα και άλλες περιοχές, με επιπλέον λεωφορεία να τίθενται σε ετοιμότητα.

Έκτακτα δρομολόγια στον Βόρειο Τομέα προαστιακού Πάτρας

Ενεργοποιούνται δύο έκτακτα ζεύγη δρομολογίων στη διαδρομή Άγιος Ανδρέας-Ρίο-Άγιος Ανδρέας, το Σάββατο προς Κυριακή και την Κυριακή προς Καθαρά Δευτέρα (21 και 22-02-2026), ως εξής:

14307: Άγιος Ανδρέας-Ρίο: Αναχώρηση 23:32.

14309: Άγιος Ανδρέας-Ρίο: Αναχώρηση 00:32.

14308: Ρίο-Άγιος Ανδρέας: Αναχώρηση 00:07.

15300: Ρίο-Άγιος Ανδρέας: Αναχώρηση 01:07.

Με αυτά τα δρομολόγια ενισχύεται η νυχτερινή μετακίνηση επιβατών από και προς το κέντρο της Πάτρας κατά τις ημέρες κορύφωσης των εκδηλώσεων.

Για περισσότερες πληροφορίες, το επιβατικό κοινό μπορεί να επισκέπτεται την ιστοσελίδα www.hellenictrain.gr ή να επικοινωνεί με το Κέντρο Εξυπηρέτησης Πελατών στο 14511.