Η μισή κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη (Χρυσοχοϊδης, Πιερακκάκης, Λιβάνιος, Μενδώνη, Σκέρτσος, Γεραπετρίτης κ.ά) προέρχονται από την πασοκική “μήτρα”, κυρίως από τους εκσυγχρονιστές, ενώ στο ευρωψηφοδέλτιο συμπεριλαμβάνονται και ο πρώην βουλευτής επικρατείας του ΠΑΣΟΚ Πύρρος Δήμας αλλά και η πρώην υπουργός Εύη Χριστοφιλοπούλου. Χαριτολογώντας -αν και με δυσφορία- παλαιός κοινοβουλευτικός και πρώην υπουργός της γαλάζιας παράταξης αποκάλεσε πρόσφατα, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, το ΠΑΣΟΚ …“ακαδημία της Ν.Δ”.

Η πολιτική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη στον χώρο του κέντρου αποτυπώνεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις περίπου από την εποχή της ανάρρησης του στην ηγεσία της Ν.Δ και προϊόντος του χρόνου έγινε εντονότερη. Συστηματικά και μεθοδικά προσέγγισε το εκσυγχρονιστικό λόμπι, υιοθέτησε πολιτικές και πρακτικές του Κώστα Σημίτη και τελευταίο το σύνθημα περί “πολυδύναμου εκσυγχρονισμού”, ενώ εσχάτως και με αφορμή την μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ σχετικά με το νομοσχέδιο Πιερακκάκη για τα μη κρατικά ΑΕΙ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κατηγόρησε τον Νίκο Ανδρουλάκη ότι μετατρέπει το κόμμα του σε “πράσινο ΣΥΡΙΖΑ”.

Όσο ο τελευταίος εστιάζει την τακτική του μόνο στην δεύτερη θέση στις ευρωεκλογές και στον μικρο-ανταγωνισμό με τον ΣΥΡΙΖΑ για την πρωτοκαθεδρία στον χώρο της κεντροαριστεράς αναγκάζεται, ως φαίνεται, να υιοθετήσει θέσεις που παραδοσιακά υπηρέτησε και υπηρετεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Φαίνεται πως αυτό περιορίζει τις προοπτικές του και διατηρεί στις 20 μονάδες την διαφορά από τη Ν.Δ στις δημοσκοπήσεις.

Η περίπτωση με το νομοσχέδιο για την ισότητα στον πολιτικό γάμο ανέδειξε τα συντηρητικά αντανακλαστικά του ενός τρίτου της κοινοβουλευτικής του ομάδας, το οποίο ταυτίστηκε σε αρκετά μεγάλο βαθμό ως προς την επιχειρηματολογία του με τους διαφωνούντες στο κυβερνών κόμμα. Το αποτέλεσμα ήταν …ισοψηφία: το 32% των βουλευτών της Ν.Δ απείχαν ή το καταψήφισαν, το 34% εκείνων του ΠΑΣΟΚ προτίμησαν την αποχή.

Οι κίνδυνοι των ευρωεκλογών

Η “εισπήδηση” (με εκκλησιαστικούς όρους) του Κυριάκου Μητσοτάκη στον χώρο του κέντρου, ακόμα και της (κεντροδεξιόστροφης) σοσιαλδημοκρατίας έχει δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα απουσίας ευκρινούς πολιτικής ταυτότητας. Εάν το κέντρο το έχει κυριεύσει η Ν.Δ και ο ΣΥΡΙΖΑ κρατά ακόμα το μεγαλύτερο -αν και συρρικνωμένο λόγω της εγχώριας και ευρωπαϊκής ρευστοποίησης και συντηρητικοποίησης- τμήμα της αριστεράς, τα ακάλυπτα εδάφη για να κινηθεί το ΠΑΣΟΚ είναι πιά περιορισμένα. Ίσως γι αυτό ο Νίκος Ανδρουλάκης επιδιώκει με κάθε τρόπο την εδραίωσή του στην δεύτερη θέση (στις ευρωεκλογές), ώστε να μπορέσει να εκδηλώσει -όπως έχει προαναγγείλει- πρωτοβουλία για την σύνταξη μετώπου των λεγόμενων προοδευτικών δυνάμεων.

Όσο, όμως, ρίχνει το βάρος του στην κατάκτηση της δεύτερης θέσης τόσο υψώνει έναν εκλογικό πήχη που ίσως προκαλέσει παρενέργειες. Πρώτον, θα κριθεί ως αποτυχία εάν κάτι τέτοιο δεν επιτευχθεί. Ακόμα και με μερικές χιλιάδες ψήφους να χάσει από τον ΣΥΡΙΖΑ του Στέφανου Κασσελάκη είναι μάλλον βέβαιο πως θα προκύψουν αναταράξεις, ακόμα και ευθεία αμφισβήτηση της στρατηγικής του. Δεύτερον, από μόνη της η δεύτερη θέση δεν λέει κάτι ιδιαίτερο εάν δεν πετύχει ένα αρκετά υψηλό ποσοστό -κάποιοι λένε κοντά στο 20%- που θα συνδυαστεί με συρρίκνωση της απόστασης από τη Ν.Δ.

Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, εκείνο που προσώρας απουσιάζει είναι η καθαρή πρόταση για εναλλακτική διακυβέρνηση απέναντι στη Ν.Δ. Με ένα εκλογικό σώμα που κατά ένα μεγάλο ποσοστό στέκεται ανεκτικά ή και συμπαθεί το πολιτικό προφίλ του πρωθυπουργού, ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι υποχρεωμένος να ακροβατεί μεταξύ της προστασίας του κεντρώου προσώπου του και της προσπάθειας να επαναπατρίσει τους παλαιούς ψηφοφόρους του κόμματός του που ψηφίζουν ανελλιπώς τον ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εθνικές αναμετρήσεις.

Το “μοντέλο Δούκα” (συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογή του δημάρχου της Αθήνας) θα μπορούσε να είναι μία μετεκλογική στρατηγική, το ερώτημα, όμως, είναι αφενός εάν μπορεί να υποταχθούν προσωπικές πολιτικές φιλοδοξίες σε ένα ευρύ εγχείρημα και αφετέρου εάν ένα διόλου αμελητέο τμήμα βουλευτών και στελεχών του ΠΑΣΟΚ επιθυμεί κάτι τέτοιο.

Στην περίπτωση της προσχώρησης της Εύης Χριστοφιλοπούλου στη Ν.Δ και την συμμετοχή της, κατά τις πληροφορίες, στο ευρωψηφοδέλτιο της Ν.Δ, ο όρος αποκτά πολιτική σημασία και επιβεβαιώνει την ευκολία με την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης “αλιεύει” στελέχη από τον ευρύτερο χώρο του ΠΑΣΟΚ και δη του εκσυγχρονισμού. Βεβαίως, η σχέση του πρωθυπουργού με την newcomer στην συντηρητική παράταξη “χαλυβδώθηκε” στην περίοδο της συγκυβέρνησης 2012-15, όταν ο πρώτος ήταν υπουργός διοικητικής μεταρρύθμισης και η δεύτερη υφυπουργός.

Ωστόσο, εάν λάβει κανείς υπόψη του τα προερχόμενα από το ΠΑΣΟΚ στελέχη που μετέχουν στην κυβέρνηση και στο περιβάλλον συνεργατών του Κυριάκου Μητσοτάκη φαίνεται πως το κεντρώο- μεταρρυθμιστικό προφίλ που έχει φιλοτεχνήσει ο πρωθυπουργός τον διευκολύνει. Κυριάκος Πιερακκάκης, Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, Άκης Σκέρτσος, Γιώργος Γεραπετρίτης, Λίνα Μενδώνη, Θοδωρής Λιβάνιος και άλλοι προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ και την μεγάλη ομάδα των εκσυγχρονιστών του Κώστα Σημίτη. Για να μην αναφέρουμε τον Ανδρέα Λοβέρδο που μπορεί μεν να κρίθηκε ότι δεν ήταν σκόπιμη η μεταγραφή του στη Ν.Δ, παραμένει, όμως, πάντοτε πρόθυμος και διαθέσιμος. Αλλά και το παλαιότερο “φλερτ” με τον Ευάγγελο Βενιζέλο που, όμως, “τσάκισε” καθώς ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Σαμαρά επιθυμεί να διατηρεί την πολιτική αυτονομία του και δεν θέτει σε κίνδυνο το πολιτικό και επιστημονικό ειδκό του βάρος.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης όχι μόνο πήγε στην εκδήλωση για τον πρώην πρωθυπουργό, προ μηνών, αλλά χρησιμοποιεί ευρέως τον όρο “πολυδύναμος εκσυγχρονισμός”, κάτι που παραπέμπει ευθέως στην οκταετία Σημίτη.