«Η σκυταλοδρομία συγκάλυψης απαιτεί, τουλάχιστον, στοιχειώδη συνεννόηση στην επιχειρηματολογία. Διαφορετικά, ο ένας Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου καταλήγει να αναιρεί τον άλλον», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Κεσσές, εστιάζοντας στην απόφαση του κ. Μπακέλα να μην εξετάσει ως μάρτυρες τους Merom Harpaz, Einat Semama, Δημήτριο Ξυπτερά, Ιωάννη Τουμπή και Ιωάννη Μπόλιαρη.

Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο δικηγόρος, η αιτιολογία για τη μη εξέταση των συγκεκριμένων προσώπων είναι ότι, εφόσον ενδέχεται να εμπλέκονται στις υπό διερεύνηση πράξεις, τυχόν ένορκες καταθέσεις τους δεν θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν σε βάρος τους στην περίπτωση που μεταγενέστερα αποκτούσαν την ιδιότητα του κατηγορουμένου.

Ο Ζαχαρίας Κεσσές αντιπαραβάλλει την προσέγγιση αυτή με τους χειρισμούς που, όπως σημειώνει, είχαν προηγηθεί στην ίδια υπόθεση από τον κ. Ζήση. Όπως υποστηρίζει, τότε είχαν εξεταστεί ενόρκως ως μάρτυρες ακόμη και πρόσωπα τα οποία είχαν ήδη κατονομαστεί σε μήνυση θύματος του Predator, μεταξύ των οποίων ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ο Παναγιώτης Κοντολέων και ο Αιμίλιος Κοσμίδης.

Κατά τον ίδιο, η δικονομική προσέγγιση που είχε ακολουθηθεί ήταν ότι η μαρτυρική εξέταση μπορούσε να πραγματοποιηθεί και, εφόσον στη συνέχεια ασκούνταν ποινική δίωξη, η συγκεκριμένη κατάθεση απλώς δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε βάρος του προσώπου που θα αποκτούσε την ιδιότητα του κατηγορουμένου.

Ο δικηγόρος των θυμάτων του Predator επικαλείται παράλληλα προηγούμενη εισαγγελική κρίση του κ. Τζαβέλλα για τα ίδια πέντε πρόσωπα. Όπως αναφέρει, η κρίση εκείνη είχε καταλήξει ότι δεν είχε προκύψει αποδεικτικό στοιχείο ποινικής εμπλοκής τους και, ως εκ τούτου, δεν συνέτρεχε λόγος ανάσυρσης της δικογραφίας ως προς αυτούς.

Ο κ. Κεσσές θεωρεί ότι οι τρεις αυτές προσεγγίσεις δημιουργούν μια εμφανή αντίφαση: από τη μία, όπως υποστηρίζει, εξετάστηκαν ως μάρτυρες πρόσωπα που είχαν ήδη μηνυθεί, από την άλλη κρίθηκε ότι για τα συγκεκριμένα πέντε πρόσωπα δεν είχε προκύψει ποινική εμπλοκή, ενώ στη συνέχεια η εξέτασή τους ως μαρτύρων απορρίφθηκε με το σκεπτικό ότι ενδέχεται να προκύψει τέτοια εμπλοκή.

Στο πλαίσιο αυτό θέτει και ένα επιπλέον ερώτημα: εφόσον, όπως υποστηρίζει, η πιθανότητα ποινικής εμπλοκής των πέντε προσώπων θεωρήθηκε αρκετά σοβαρή ώστε να εμποδίσει την εξέτασή τους ως μαρτύρων, για ποιον λόγο δεν κλήθηκαν να δώσουν εξηγήσεις με την ιδιότητα του υπόπτου;

«Αυτό ακριβώς είναι το αδιέξοδο που δημιουργεί η δική του αιτιολογία», αναφέρει ο κ. Κεσσές, ο οποίος κλείνει την παρέμβασή του σε ιδιαίτερα αιχμηρό τόνο, κάνοντας λόγο για «επιχειρηματολογία της συγκάλυψης».

Κατά τον ίδιο, οι διαφορετικές εισαγγελικές κρίσεις έχουν ως αποτέλεσμα «ο Ζήσης να διαψεύδει τον Μπακέλα και ο Μπακέλας τον Τζαβέλλα», υποστηρίζοντας ότι αυτό που τελικά προκύπτει είναι μια προσπάθεια να μη διερευνηθούν τα συγκεκριμένα πρόσωπα.

Η κ. Βλάχου, που το όνομα της έγινε ευρέως γνωστό από τις παρακολουθήσεις της ΕΥΠ, αποχωρεί από τη θέση της προϊσταμένης της Εισαγγελίας Πειραιά, στην οποία υπηρετεί.

Η εισαγγελέας είχε ελεγχθεί πειθαρχικά, αλλά απαλλάχθηκε και προήχθη στην ανώτατη βαθμίδα της δικαιοσύνης, καθώς ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Παπαδάς, που ασχολείται με τις κρίσεις και τις προαγωγές των εισαγγελέων εφετών σε Αντεισαγγελείς του Αρείου Πάγου, στην εισήγηση του προς το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, πρότεινε να γίνει δεκτή η αίτηση της.

Με το ίδιο σκεπτικό ο ανώτατος εισαγγελέας πρότεινε να γίνει δεκτή και η αίτηση της Εισαγγελέα Εφετών Ελένης Ράικου, η οποία επίσης προήχθη σε Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου.

Προήχθησαν ακόμη επτά Εισαγγελείς Εφετών σε Αντεισαγγελείς του Αρείου Πάγου:

• ΣΤΕΦΑΝΑΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΘΗΝΩΝ
•  ΣΤΑΘΕΑ ΟΥΡΑΝΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΘΗΝΩΝ
• ΡΑΪΚΟΥ ΕΛΕΝΗ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΘΗΝΩΝ
• ΤΡΟΥΠΗ ΜΑΡΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ
• ΚΑΝΤΖΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ
• ΒΛΑΧΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ
• ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΤΡΩΝ
• ΣΚΕΠΑΡΝΙΑ ΕΛΕΝΗ ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΘΗΝΩΝ
• ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ

Στη μήνυση, οι εισαγγελείς υποστηρίζουν ότι η διάλυση ενός ομοσπονδιακού οργανισμού που έχει εξουσιοδοτηθεί από το Κογκρέσο δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς την έγκριση του νομοθετικού σώματος. Ωστόσο, μέχρι να επιλυθεί νομικά το ζήτημα, η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να εφαρμόζει μια τακτική «οικονομικής ασφυξίας» του Υπουργείου, περιορίζοντας σταδιακά τους διαθέσιμους πόρους του.

Οι ενάγοντες που κατονομάζονται στη μήνυση είναι:

• Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ
• Η υπουργός Παιδείας Λίντα ΜακΜάχον
• Το Υπουργείο Παιδείας των ΗΠΑ

Ο Τραμπ είχε δεσμευτεί ήδη από την προεκλογική του εκστρατεία να περιορίσει ή να καταργήσει το Υπουργείο Παιδείας, μεταφέροντας τις λειτουργίες και τους πόρους του στις πολιτείες. Στο πλαίσιο αυτό, είχε διορίσει τη Λίντα ΜακΜάχον ως υπουργό, με αποστολή να οδηγήσει στην ίδια την απομάκρυνσή της, όπως χαρακτηριστικά είχε δηλώσει: «Να θέσει τον εαυτό της στην ανεργία».

Μέχρι στιγμής, ούτε ο Λευκός Οίκος ούτε το Υπουργείο Παιδείας έχουν σχολιάσει την εξέλιξη της υπόθεσης. Οι εισαγγελείς, όμως, επιμένουν ότι η κυβέρνηση παρακάμπτει το Κογκρέσο, επιχειρώντας να διαλύσει έναν ομοσπονδιακό θεσμό μέσω έμμεσων ενεργειών.

Η υπόθεση αναμένεται να τραβήξει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, καθώς οι επιπτώσεις της μπορεί να είναι σημαντικές για το εκπαιδευτικό σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών.