Αυτό, δηλαδή, που και δικαιούνται και οφείλουν να κάνουν τα μέσα ενημέρωσης, πάντοτε, βεβαίως, με επιχειρηματολογία και όχι με πυροτεχνήματα και ύβρεις. Η υποψηφιότητα του Ντόναλντ Τραμπ (η οποία ανακοινώθηκε, αλλά μένει να αποδειχθεί εάν θα αντέξει στον χρόνο που απομένει μέχρι την οριστικοποίηση των χρισμάτων και των συνθηκών για τις προεδρικές εκλογές του 2024) είναι η αφορμή του editorial. Η ουσία, ωστόσο, αφορά την μεγάλη ανησυχία για την επικράτηση της αντίληψης του τραμπισμού που προκάλεσε τον μεγαλύτερο εσωτερικό διχασμό που έχουν ζήσει οι ΗΠΑ μετά τον Εμφύλιο.

Γράφουν οι New York Times:

Ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος παραπέμφθηκε δύο φορές επειδή προσπάθησε να υπονομεύσει την ακεραιότητα των προεδρικών εκλογών του 2020, λέει ότι θα είναι υποψήφιος ξανά για πρόεδρος το 2024.

Η νέα του εκστρατεία ξεκίνησε με την ίδια ασχήμια, ψέματα και χάος όπως η προηγούμενη, αλλά εγκυμονεί ακόμη μεγαλύτερους κινδύνους για την αμερικανική δημοκρατία.

Ο κ. Τραμπ και οι υποστηρικτές του δεν μπορούν πλέον να προσποιούνται ότι είναι καλόπιστοι συμμετέχοντες στη δημοκρατική διαδικασία. Έχουν κατοχυρώσει την άρνηση αποδοχής αρνητικών εκλογικών αποτελεσμάτων ως καθοριστικό χαρακτηριστικό του πολιτικού τους κινήματος, προσπάθησαν να εγκαταστήσουν αληθινούς πιστούς στα τοπικά και κρατικά εκλογικά γραφεία και έδειξαν προθυμία να καταφύγουν στη βία.

Ο κ. Τραμπ είναι ακατάλληλος για δημόσια αξιώματα. Ως πρόεδρος, έδειξε ότι είναι ανίκανος . Θα έπρεπε να είχε καταδικαστεί από τη Γερουσία το 2019 για κατάχρηση εξουσίας και το 2021 για υποκίνηση εξέγερσης. Οι ψηφοφόροι τον απέρριψαν στην κάλπη μετά τη δεύτερη εκστρατεία του, αλλά έχει το νόμιμο δικαίωμα να προσπαθήσει ξανά, επομένως οι Αμερικανοί πρέπει να αντέξουν τη δοκιμασία μιας τρίτης υποψηφιότητας. Εάν εξακολουθεί να είναι στην κούρσα όταν θα γίνουν οι πρώτες ψηφοφορίες το 2024, οι εκλογές θα είναι και πάλι ένα δημοψήφισμα για την αμερικανική δημοκρατία, γιατί εάν το σύστημα διακυβέρνησής μας θέλει να επιβιώσει, οι ψηφοφόροι πρέπει να επιλέξουν ηγέτες που αποδέχονται και υποτάσσονται στον κανόνα του νόμου.

Οι πρώτες πολιτειακές προκριματικές εκλογές, ωστόσο, απέχουν ακόμη περισσότερο από ένα χρόνο και μέχρι τότε, υπάρχει δουλειά που πρέπει να γίνει.

Το Κογκρέσο πρέπει να εγκρίνει ένα νομοσχέδιο για την αναθεώρηση του νόμου για την καταμέτρηση των εκλογών πριν από το τέλος του έτους, ώστε να καταστήσει πιο δύσκολο για τους υποστηρικτές του Κογκρέσου του κ. Τραμπ, ή οποιονδήποτε άλλο υποψήφιο για την προεδρία, να αμφισβητήσουν τα εκλογικά αποτελέσματα που υποβάλλονται από τις πολιτείες. Η νομοθεσία περιλαμβάνει επίσης άλλες διασφαλίσεις. Για παράδειγμα, θα κατευθύνει τις διαφωνίες για την καταμέτρηση ψήφων στα δικαστήρια, δίνοντας τον τελευταίο λόγο στους δικαστές και όχι στους κομματικούς αξιωματούχους.

Οι Αμερικανοί ψηφοφόροι απέρριψαν την περασμένη εβδομάδα κάθε έναν από τους πιο επικίνδυνους αρνητές εκλογών που διεκδικούσαν βασικά κρατικά αξιώματα σε πολιτείες μάχης – από τον Mark Finchem και τον Jim Marchant μέχρι τον Tudor Dixon και τον Kari Lake. Ωστόσο, υπάρχει πραγματικός κίνδυνος ανάμειξης από πολιτειακούς και τοπικούς εκλογικούς αξιωματούχους και μέλη του Κογκρέσου που αρνούνται ότι ο κ. Τραμπ έχασε τις εκλογές του 2020 .

Πρέπει επίσης να συνεχιστούν οι νομικές διαδικασίες εναντίον του κ. Τραμπ και οι έρευνες που σχετίζονται με τις ενέργειές του γύρω στις 6 Ιανουαρίου, την παρέμβαση στις εκλογές στη Τζόρτζια και τον λάθος χειρισμό απόρρητων πληροφοριών στο σπίτι του στη Φλόριντα. Το να του επιτραπεί να αποφύγει τη νομική ευθύνη δηλώνοντας τον εαυτό του υποψήφιο για το αξίωμα θα ήταν επικίνδυνο.

Ο ρόλος των Ρεπουμπλικανών

Ο κ. Τραμπ έχει πολλούς πιστούς υποστηρικτές, οι οποίοι τον θεωρούν έναν ελαττωματικό αλλά αποτελεσματικό πρωταθλητή. Η άνοδός του στην εξουσία βασίστηκε στην ιδέα ότι είναι νικητής και, για πολλούς Ρεπουμπλικάνους, η νίκη του το 2016 ήταν επαρκής δικαιολογία για τον υποστήριξή του. Επέτρεψε στο κόμμα να μειώσει τους φόρους και να αναλάβει τον σταθερό έλεγχο του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ανοίγοντας μια εποχή συντηρητικής νομολογίας, συμπεριλαμβανομένης της ανατροπής του Roe εναντίον Wade φέτος.

Αλλά οι Ρεπουμπλικάνοι, ακόμη και εκείνοι που συμμερίζονται τις απόψεις του κ. Τραμπ για θέματα όπως η Κίνα, το εμπόριο και η μετανάστευση, θα πρέπει να αναγνωρίσουν ότι είναι κοντόφθαλμη η επιδίωξη τέτοιων στόχων υπονομεύοντας την ακεραιότητα της πολιτικής διαδικασίας. Εάν οι Αμερικανοί αμφιβάλλουν για τη νομιμότητα των εκλογών και οι ηγέτες τους τροφοδοτούν και πυροδοτούν αυτές τις αμφιβολίες, δεν θα αποδέχονται πλέον τη νομιμότητα των αποφάσεων ή των πολιτικών της ομοσπονδιακής κυβέρνησης που έρχονται σε αντίθεση με τις απόψεις τους. Χωρίς αυτή τη θεμελιώδη αρχή της δημοκρατικής διακυβέρνησης, η αμερικανική δημοκρατία καταρρέει.

Η ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος αρχικά προσπάθησε να αποτρέψει την άνοδό του, αλλά στα τέσσερα χρόνια της προεδρίας του κ. Τραμπ δεν κατάφεραν να τον θέσουν υπόλογο κάθε φορά που είχαν την ευκαιρία να το κάνουν. Από τότε που έφυγε από το αξίωμα, συνέχισαν να αφήνουν τη λατρεία της προσωπικότητας γύρω του να αναπτύσσεται ανεξέλεγκτα, ακόμη και όταν απαιτεί προσωπική πίστη και τιμωρεί όσους από το κόμμα τον αψηφούν, και πολλοί αρνήθηκαν να καταδικάσουν ακόμη και τις χειρότερες υπερβολές του.

Για να δουν την έκταση της ζημιάς που έχει προκαλέσει η υποστήριξη στον κ. Τραμπ, οι Ρεπουμπλικάνοι μπορεί να κοιτάξουν σε οποιαδήποτε από τις κοινότητες και τους θεσμούς – σχολεία, πανεπιστήμια, εκκλησίες και ένοπλες δυνάμεις, μεταξύ άλλων – στις οποίες ανήκουν οι υποστηρικτές τους. Ο Τραμπισμός έχει αποδειχθεί ότι είναι επιζήμια και διχαστική δύναμη ακόμη και μεταξύ των συντηρητικών ισχυρών. Οι Ευαγγελικοί Χριστιανοί, για παράδειγμα, έχουν διχαστεί βαθιά, όχι βάσει κομματικών γραμμών, αλλά επειδή, όπως έγραψε ο Peter Wehner πέρυσι στο The Atlantic, σε πολλές εκκλησίες, το να θεωρούνται πιστοί τώρα σημαίνει ότι δηλώνουν τυφλή πίστη σε έναν πρώην πρόεδρο.

Η υποψηφιότητα του κ. Τραμπ θα πρέπει να χρησιμεύσει ως ένα ξεκάθαρο κάλεσμα προς όσους είναι πρόθυμοι να αγωνιστούν για την ψυχή του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Αν και αυτό το συμβούλιο δεν υποστηρίζει πολλές από τις πολιτικές τους θέσεις, ορισμένες ηγετικές προσωπικότητες του κόμματος – όπως ο πρώην αντιπρόεδρος Μάικ Πενς, η εκπρόσωπος Λιζ Τσένι του Ουαϊόμινγκ, ο Κυβερνήτης Ρον ΝτεΣάντις της Φλόριντα, η πρώην πρέσβης των Ηνωμένων Εθνών Nikki Haley, ο γερουσιαστής Tim Scott του Η Νότια Καρολίνα και ο κυβερνήτης Κρις Σουνούνου του Νιού Χάμσαϊρ, μεταξύ άλλων — έχουν επιδείξει αφοσίωση στο κράτος δικαίου και ικανότητα διακυβέρνησης.

Το ερώτημα δεν είναι καθόλου υποθετικό εάν λάβει κανείς υπ΄ όψιν του πως η πρώτη επίσημη ανακοίνωση της προκλητικά ψευδόμενης ΕΛ.ΑΣ αφορούσε κάποια “καταδρομική επίθεση 30 νεαρών κατά αστυνομικών” (εκδοχή που διακινείται ακόμα και τώρα), την οποία εκτελώντας διατεταγμένη υπηρεσία διέδοσε το ΑΠΕ-ΜΠΕ ( προφανές το πρόβλημα και για την διοίκηση του Πρακτορείου) και αναπαρήχθη από σχεδόν την πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης. Άλλα το έπραξαν αβίαστα και άλλα…εκ (βολικής, όπως αποδείχθηκε) παραδρομής.

Ο κύκλος των ενόχων δεν αρχίζει και σταματά στους άντρες της Ομάδας ΔΙΑΣ που πρωταγωνίστησαν σε αυτό το νέο ξέσπασμα αστυνομικής βίας. Οι εισαγγελικές αρχές που ανέλαβαν υπηρεσία μετά από την θύελλα κοινωνικών και πολιτικών αντιδράσεων θα ερευνήσουν εκ των πραγμάτων κυρίως αυτή την πτυχή. Ο κύκλος, όμως, είναι μεγαλύτερος.

Μείζονα ευθύνη έχει η ίδια η φυσική ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ που έσπευσε να συγκαλύψει το συμβάν διοχετεύοντας την εκδοχή περί “καταδρομικής επιχείρησης”. Το αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας συνελήφθη επ΄ αυτοφώρω να αποκρύπτει την πραγματικότητα. Ακολουθεί η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη που, για ακόμα μία φορά, αποδεικνύει πως δεν έσπευσε να …προστατεύσει τον πολίτη (όπως βαρύγδουπα και παραπλανητικά δηλώνει ο τίτλος του) αλλά να βυθίσει στο σκοτάδι την έκρηξη της αστυνομικής καταστολής. “Κατασκεύασαν” εν ριπή οφθαλμού μια βολική ιστορία, όπως έπραξαν και στην περίπτωση της βάναυσης εισβολής στην οικία Ινδαρέ και του ξυλοδαρμού του σκηνοθέτη και των μελών της οικογένειάς του.

Οι άντρες της Ομάδας Δίας στη Νέα Σμύρνη δεν έδρασαν “εν θερμώ”. Ξυλοκοπούσαν τον νεαρό και προπηλάκιζαν φιλήσυχους πολίτες που είχαν λάβει όλα τα μέτρα προστασίας για τον κοροναϊό γνωρίζοντας πως κινητά τηλέφωνα τους βιντεοσκοπούσαν. Αυτό προδίδει από μόνο του πως θεωρούσαν ότι παρανομούσαν υπό την πολιτική κάλυψη της ηγεσίας τους, ή έστω γνωρίζοντας πως θα ισχύσει και γι’ αυτούς καθεστώς ατιμωρησίας. Ποιος νοιάζεται, άλλωστε, για μία ΕΔΕ που θα καταλήξει, όπως οι περισσότερες προηγούμενες, στα βαθιά συρτάρια της γραφειοκρατικής συγκάλυψης;

Εάν, όμως, έτσι έχουν τα πράγματα, είναι προφανές πως η αντικειμενική πολιτική ευθύνη του κ. Χρυσοχοϊδη –στην “βάρδια” του οποίου έχουν συμβεί τέρατα και σημεία– μετακινείται στον ίδιο τον πρωθυπουργό που επιτρέπει στο αποκαλούμενο και κυβερνητικό “asset” να δρα ανεξέλεγκτος στο πλαίσιο της φιλοσοφίας περί “νόμου και τάξης”.

Η υπόθεση #Ποναω δεν θα καταχωνιαστεί εύκολα διότι αυτή τη φορά η αστυνομία που δρα μέσα στην Αστυνομία (και απαξιώνει χιλιάδες αστυνομικούς που κάνουν τη δουλειά τους και σέβονται τους πολίτες και τους νόμους) χτύπησε την κοινωνική φλέβα. Δεν είναι το δυσφημισμένο “Εξάρχειο”, ούτε τα “Κουφοντινάκια”, οι αντιεξουσιαστές ή οι “μπαχαλάκηδες”, όπου εύκολα επιρρίπτονται οι ευθύνες (μέρος των οποίων έχουν σε ορισμένες περιπτώσεις) της αστυνομικής καταστολής και περιβάλλονται από την ανοχή των νοικυραίων που επιζητούν ασφάλεια.

Αυτή τη φορά, οι λίγοι “πραιτωριανοί” που θεωρούν πως έχουν ή έχουν πολιτική κάλυψη χτύπησαν απλούς πολίτες. Μέσα στα σπίτια τους. Εξ αυτών αρκετοί θα είχαν ψηφίσει τη Ν.Δ, κάποιοι θα είχαν όντως γοητευθεί από την προσφερόμενη πολιτικής επιβολής του νόμου. Τώρα διαπιστώνουν πως όταν το γκλομπ χτυπήσει τον φοιτητή που αντιδρά στην ίδρυση πανεπιστημιακής αστυνομίας, εύκολα θα έρθει να χτυπήσει και τα παιδιά τους, ή τους ίδιους, στην (κάθε) πλατεία Νέας Σμύρνης.

Libre

Το πρωί ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε πως δεν πρέπει να αποκλείουμε ένα νέο γενικευμένο lockdown και πως το σενάριο είναι στο τραπέζι.

Οι βασικοί λόγοι που από την χαλαρότητα της Αντιπάρου και της απουσίας ελέγχου τήρησης των μέτρων κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ίσως φθάσουμε σε ένα νέο εγκλεισμό με τεράστιες κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις είναι δύο:

Πρώτον, όπως ομολογούν τα μέλη της επιτροπής επιδημιολόγων και λοιμωξιολόγων του υπουργείου Υγείας το 60% των κλινών ΜΕΘ έχουν ήδη καλυφθεί από τα ραγδαίως αυξανόμενα περιστατικά διασωλήνωσης ασθενών Covid (67 μέχρι χθες). Με την έξαρση της πανδημίας, ειδικά στην Αττική, είναι εξαιρετικά αβέβαιο πως το ΕΣΥ θα αντέξει στην περίπτωση που -όπως οι ίδιοι οι επιστήμονες λένε- τα καθημερινά κρούσματα φθάσουν τις πολλές εκατοντάδες.

Δεύτερον, με την οικονομία ανοικτή οι ίδιοι επιστήμονες εκφράζουν έντονη ανησυχία ότι τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς λειτουργούν ως επικίνδυνες εστίες υπερμετάδοσης του κοροναϊού. Ο αρμόδιος υπουργός δεν έχει υλοποιήσει ακόμα τις καλοκαιρινές δεσμεύσεις του και καθημερινά παρατηρούνται φαινόμενα συνωστισμού στο μετρό και τα λεωφορεία της πρωτεύουσας. Η μάσκα είναι απολύτως αναγκαία, λειτουργεί όμως σωτήρια όταν τηρούνται και οι αποστάσεις. Και το τελευταίο δεν συμβαίνει και απ΄ ότι φαίνεται δεν θα καταστεί εφικτό στον δέοντα βαθμό καθώς δεν έχουν ληφθεί μέριμνες.

Εάν συνυπολογίσει κανείς το γεγονός πως ήδη έχουν αρχίσει να παρουσιάζονται κρούσματα στα σχολεία και αυτό μπορεί να ενταθεί αλλά και την υπερμετάδοση σε κλειστές δομές, η κατάσταση παραμένει οριακά μόνο υπό έλεγχο.

Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να λάβει πρόσθετα μέτρα, ωστόσο και αυτά ακόμα δεν θεωρούνται επαρκή και πάντως δεν απαντούν στα δύο βασικά προβλήματα που περιγράψαμε.

Το φθινόπωρο (Οκτώβριος, Νοέμβριος) και ο χειμώνας θα είναι μια μακρά και ιδιαίτερα δύσκολη περίοδος με την ελπίδα του εμβολίου να τοποθετείται χρονικά περί την άνοιξη του επόμενου έτους στην καλύτερη περίπτωση.

Η κυβέρνηση βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο να βρεθεί από την χαλαρότητα του καλοκαιριού -για την οποία φέρει ευθύνη- σε τέτοιες συνθήκες που θα την αναγκάσουν να “κλείσει” τμήματα της οικονομίας. Και, ακόμα χειρότερα, χωρίς να έχει αυτή τη φορά σύμμαχο την κοινωνία. Κάθε λεπτό που περνάει επιβαρύνει την κατάσταση.

Το σημερινό (κυριακάτικο) editorial της εφημερίδας απευθύνεται και στα δύο μεγάλα κόμματα, είναι, ωστόσο, προφανές πως κύριος αποδέκτης είναι το Μέγαρο Μαξίμου.

Επισημαίνει:

“Η επιχείρηση χειραγώγησης των θεσμών που αποκαλύπτεται είναι πρωτοφανής (σ.σ αιχμής κατά ΣΥΡΙΖΑ). Γι αυτό και πρέπει να διελευκανθεί μέχρι τέλους.Θα ήταν, όμως, καταστροφικό να μονοπωληθεί η δημόσια ζωή από ανταλλαγή ποινικών καταγγελιών. Τα κόμματα δεν είναι γραφεία, ούτε εισαγγελέων, ούτε ντετέκτιβ. Οι πολιτικές δυνάμεις πρέπει (σ.σ μήνυμα προς το Μαξίμου) να διατηρήσουν τη δυνατότητα συνεννόησης για τα μεγάλα θέματα. Η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να βαλτώσει στη λάσπη”.