«Η Μόσχα παραμένει έτοιμη να συνεχίσει τις προσπάθειες για την εξεύρεση διπλωματικής λύσης στην ουκρανική κρίση. Η  συντριπτική πλειοψηφία των χωρών δεν θέλει να ξεχάσει την ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς αν διαβάσετε τις δηλώσεις των Ευρωπαίων πολιτικών και ηγετών, όπως η Κάγια Κάλλας, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ο Μερτς, ο Στάρμερ, ο Μακρόν και ο Ρούτε, θα διαπιστώσετε ότι προετοιμάζονται σοβαρά για πόλεμο με τη Ρωσία».

Σχετικά με τις συζητήσεις για τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο Λαβρόφ είπε… «Είμαστε δεσμευμένοι, όπως έχει τονίσει επανειλημμένα ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην αναζήτηση μιας διπλωματικής λύσης για την ουκρανική κρίση. Η Ρωσία θα υπερασπίζεται με συνέπεια τα συμφέροντά της και δεν θα επιτρέψει παραβιάσεις των νόμιμων δικαιωμάτων της».

Βάσει των δηλώσεων του Ρώσου ΥΠΕΞ, η πορεία της κρίσης από το 2014 και ακόμη πιο έντονα μετά το 2022 δείχνει ότι η Μόσχα δεν απουσίαζε από τις προσπάθειες για πολιτική διευθέτηση. Αντίθετα, όπως σημείωσε, τα κράτη της Δύσης —με προεξάρχουσες τις ευρωπαϊκές χώρες— φέρονται να ενήργησαν συστηματικά με τρόπους που παρεμπόδιζαν κάθε σχετική πρωτοβουλία.

Δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στις δυτικές κυβερνήσεις επισημαίνοντας χαρακτηριστικά… «Συμπεριφέρονται με ακριβώς τον ίδιο τρόπο απέναντι στις πρωτοβουλίες που προωθεί η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ, προσπαθώντας με κάθε τρόπο να πείσουν την αμερικανική κυβέρνηση να μην διαπραγματευτεί με τη Ρωσική Ομοσπονδία».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και για το θέμα της Γροιλανδίας σημειώνοντας ότι δεν αποτελεί «φυσικό μέρος» της Δανίας και ότι το πρόβλημα των πρώην αποικιακών εδαφών γίνεται όλο και πιο οξύ.

«Στο παρελθόν, ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι οι συζητήσεις για τη συγκεκριμένη περιοχή θα έφταναν στο θέμα της διατήρησης της ενότητας του ΝΑΤΟ, η δυτική τάξη πραγμάτων δεν υπάρχει πλέον, επικρατεί ο νόμος του ισχυρού», ενώ συνέκρινε την κατάσταση που επικρατεί εκεί με την Κριμαία. «Βάλτε τους κατοίκους της Κριμαίας στη θέση των κατοίκων της Γροιλανδίας και ίσως καταλάβετε πολλά. Επιπλέον, στην Κριμαία, ο λαός προσήλθε σε δημοψήφισμα μετά από ένα αντισυνταγματικό πραξικόπημα, όταν οι πραξικοπηματίες που ανέλαβαν την εξουσία κήρυξαν πόλεμο στη ρωσική γλώσσα και έστειλαν μαχητές να εισβάλουν στο Ανώτατο Συμβούλιο της Κριμαίας. Στη Γροιλανδία, κανείς δεν οργάνωσε πραξικοπήματα».

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών δήλωσε επίσης, ότι τα σχέδια της προέδρου της Μολδαβίας για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος σχετικά με την επανένωση με τη Ρουμανία θα ήταν καταστροφικά για την κρατική υπόσταση της Μολδαβίας.

Η πρόεδρος Μαία Σάντου ανέφερε την περασμένη εβδομάδα ότι θα ψηφίσει υπέρ της ενοποίησης με τη γειτονική Ρουμανία, εάν διεξαχθεί δημοψήφισμα, προκειμένου να προστατεύσει τη Μολδαβία από τις πιέσεις της Ρωσίας. Η Ρουμανία είναι μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Επιπλέον, ο Σεργκέι Λαβρόφ ανέφερε ότι η Ρωσία δεν βλέπει κανένα λόγο να σταματήσει τις εμπορικές συναλλαγές με το Ιράν και θα συνεχίσει να το κάνει όποτε το κρίνει σκόπιμο, παρά τις απειλές των ΗΠΑ για κυρώσεις.

Ο Λαβρόφ είπε στο ρωσικό πρακτορείο RIA ότι η Δύση θα έπρεπε να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα επί του πεδίου, σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την εισβολή της Μόσχας στην Ουκρανία, την οποία η Ρωσία αποκαλεί «Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση».

Είπε επίσης ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστήριξαν τώρα την ιδέα, η οποία έγινε σαφής σε όλους, ότι με τη λήξη της θητείας του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι, απαιτούνταν νέες εκλογές.

Ο Λαβρόφ τόνισε και πάλι ότι για μια διευθέτηση απαιτείται να μην ενταχθεί η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ και να υιοθετήσει η χώρα αυτή ουδέτερο, αδέσμευτο καθεστώς.

Αναφερόμενος στη συνθήκη για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων New START, ο Ρώσος υπουργός σημείωσε πως η Ρωσία αναμένει την επίσημη απάντηση των ΗΠΑ στην πρόταση του Πούτιν για παράταση ενός έτους, αλλά δεν θέλει να βιαστεί.

«Ας μην προτρέχουμε», δήλωσε ο Λαβρόφ στο πρακτορείο ειδήσεων RIA. «Μέχρι τη λήξη της συνθήκης (σ.σ.: Φεβρουάριος 2026) είναι λογικό να δοθεί στην αμερικανική πλευρά η ευκαιρία να ολοκληρώσει μια συνολική εξέταση της πρωτοβουλίας του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν να παγώσει για ένα έτος τα ποιοτικά όρια της συνθήκης (New Start) σε εθελοντική βάση».

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σπύρος Σιδέρης

Η Μόσχα και η Τεχεράνη εμφανίζονται σήμερα πιο κοντά από ποτέ, όχι ως τυπικοί σύμμαχοι, αλλά ως εταίροι που μοιράζονται κοινές πιέσεις, κοινές απειλές και –κυρίως– κοινή δυσπιστία απέναντι στο δυτικό σύστημα κυρώσεων και επιβολής. Ο Σεργκέι Λαβρόφ, με τη γνωστή ψυχρή του ακρίβεια, ξεκαθάρισε ότι η Ρωσία δεν «επιβάλλει» ρόλο διαμεσολαβητή στο ιρανικό πυρηνικό ζήτημα, αλλά είναι έτοιμη να βοηθήσει εφόσον της ζητηθεί. Παράλληλα, υπερασπίστηκε το δικαίωμα του Ιράν στην ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας και στον εμπλουτισμό ουρανίου, καταγγέλλοντας ανοιχτά τις εξωτερικές πιέσεις.

• Από την πλευρά του, ο Αμπάς Αραγκτσί μίλησε χωρίς περιστροφές για μια «νέα, επιταχυνόμενη φάση» στις ρωσοϊρανικές σχέσεις. Η υπογραφή τριετούς οδικού χάρτη στρατηγικής συνεργασίας και η ενεργοποίηση της Συνθήκης Ολοκληρωμένης Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης, που τέθηκε επισήμως σε ισχύ στις 2 Οκτωβρίου 2025, προσδίδουν θεσμικό βάθος σε μια σχέση που μέχρι πρότινος κινούνταν περισσότερο στο πεδίο της συγκυρίας.

Οι συνομιλίες δεν περιορίστηκαν στο πυρηνικό πρόγραμμα. Αντιθέτως, άγγιξαν όλα τα καυτά μέτωπα: από το Παλαιστινιακό και τη Μέση Ανατολή, έως τη Συρία, τον Νότιο Καύκασο, την περιοχή της Κασπίας Θάλασσας, το Αφγανιστάν και φυσικά τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε και στα οικονομικά και ενεργειακά έργα υποδομής, όπως ο Διεθνής Διάδρομος Μεταφορών Βορρά–Νότου και το σιδηροδρομικό έργο Ραστ–Αστάρα, σε μια περίοδο όπου το διμερές εμπόριο έχει ήδη αυξηθεί κατά 10% μέσα στο 2025.

Στο παρασκήνιο, ωστόσο, πλανάται η σκιά της αποτυχημένης –προς το παρόν– προσπάθειας αποκλιμάκωσης με τη Δύση. Η Ρωσία είχε αναδειχθεί σε βασικό διαμεσολαβητή μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών, μετά το πράσινο φως του Βλαντίμιρ Πούτιν τον Μάρτιο, κατόπιν αιτήματος του Ντόναλντ Τραμπ. Πέντε γύροι έμμεσων διαπραγματεύσεων, με διαμεσολάβηση του Ομάν, διεξήχθησαν σε Μουσκάτ και Ρώμη, προτού οι ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές της 13ης Ιουνίου ανατρέψουν βίαια το σκηνικό.

• Η επίθεση του Ισραήλ, με νεκρούς ανώτατους Ιρανούς στρατιωτικούς και επιστήμονες, λειτούργησε ως καταλύτης. Για την Τεχεράνη, κατέστη σαφές ότι οι δυτικές εγγυήσεις είναι εύθραυστες και οι ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες συχνά ανίσχυρες. Για τη Μόσχα, επιβεβαιώθηκε ότι η Δύση επιμένει σε μια πολιτική μονομέρειας και πίεσης, ακόμη και με κίνδυνο ευρύτερης αποσταθεροποίησης.

Σε αυτό το περιβάλλον, η ρωσοϊρανική σύγκλιση αποκτά βαθύτερη γεωπολιτική σημασία. Δεν πρόκειται –όπως επισημαίνουν Ρώσοι αναλυτές– για πλήρη στρατιωτική συμμαχία τύπου ΝΑΤΟ. Απουσιάζει ρητά η ρήτρα συλλογικής άμυνας, στοιχείο που αποκαλύπτει τη ρωσική επιθυμία να διατηρήσει ισορροπίες με το Ισραήλ και άλλους περιφερειακούς δρώντες. Ωστόσο, η συνεργασία επεκτείνεται σε στρατιωτικό-τεχνικό επίπεδο, σε ανταλλαγή πληροφοριών, ακόμη και σε κοινές ασκήσεις, δημιουργώντας ένα πλέγμα αποτροπής και αμοιβαίας εξάρτησης.

• Το παζλ συμπληρώνεται από την τριμερή προσέγγιση Ιράν–Κίνας–Σαουδικής Αραβίας, που πριν από λίγους μέρες αιφνιδίασε τη διεθνή κοινότητα. Η μεσολάβηση του Πεκίνου και η αποκατάσταση σχέσεων Τεχεράνης–Ριάντ ανέδειξαν ότι η Κίνα διεκδικεί πλέον ρόλο ρυθμιστή στη Μέση Ανατολή, την ώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη εμφανίζονται εγκλωβισμένες στις εσωτερικές τους αντιφάσεις.

Και ενώ αυτά τα νέα κέντρα ισχύος συντονίζονται αθόρυβα, η Ευρώπη αναζητά εναγωνίως πόρους για να συνεχίσει τη στήριξη της Ουκρανίας, παλεύοντας με δημοσιονομικούς περιορισμούς, πολιτική κόπωση και κοινωνικές αντιδράσεις. Το χάσμα ανάμεσα στη δυτική ρητορική και την πραγματική δυνατότητα επιβολής πολιτικής μοιάζει να διευρύνεται.

Σε αυτό το ρευστό και επικίνδυνα πολυπολικό τοπίο, η συνάντηση Λαβρόφ–Αραγκτσί δεν ήταν απλώς διπλωματική τυπικότητα. Ήταν μια υπενθύμιση ότι ο κόσμος αλλάζει κατεύθυνση – και ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται μακριά από τη Δύση ίσως καθορίσουν τις ισορροπίες της επόμενης δεκαετίας.

Σπύρος Σιδέρης

Η ερώτηση που αιωρείται πλέον έντονα είναι αν το Ισραήλ χάνει οριστικά το δυτικό προνόμιο ανοχής και αν η εποχή του «αδιαμφισβήτητου εταίρου» φτάνει στο τέλος της.

Ιστορικές ρίζες της συμμαχίας

Για να κατανοήσει κανείς την κρισιμότητα της παρούσας στιγμής, χρειάζεται να επιστρέψει στις ιστορικές βάσεις του δεσμού Ισραήλ–Δύσης. Από το 1948, όταν η Ουάσινγκτον αναγνώρισε πρώτη το νεοσύστατο κράτος, μέχρι τις μεταπολεμικές δεκαετίες που η Ευρώπη κουβαλούσε το βάρος του Ολοκαυτώματος, η σχέση διαμορφώθηκε στη λογική ενός «ηθικού χρέους». Στη συνέχεια, ο πόλεμος των Έξι Ημερών (1967) μετατόπισε το Ισραήλ από αντικείμενο συμπάθειας σε στρατηγικό σύμμαχο, απαραίτητο στην ψυχροπολεμική σκακιέρα.

Η συνεργασία εδραιώθηκε με τον στρατιωτικό και τεχνολογικό χαρακτήρα της: ανταλλαγή πληροφοριών, κοινές ασκήσεις, μεταφορά τεχνογνωσίας, και μια τεράστια ροή αμερικανικών επιδοτήσεων.

Η Δύση απέφευγε να έρθει σε μετωπική σύγκρουση με τις ισραηλινές πολιτικές, ακόμη κι όταν αυτές υπονόμευαν την ειρηνευτική διαδικασία. Ο Νετανιάχου, ειδικά μετά το 2009, αξιοποίησε πλήρως αυτό το πλαίσιο, αναδεικνυόμενος σε «μάστερ» της πολιτικής εκβίασης μέσω της κατηγορίας περί αντισημιτισμού κάθε φορά που εμφανίζονταν φωνές κριτικής.

Το ρήγμα με τους Ευρωπαίους

Σήμερα, όμως, το τοπίο αλλάζει. Η Γαλλία του Εμανουέλ Μακρόν έχει εκφράσει σαφή πρόθεση να αναγνωρίσει Παλαιστινιακό κράτος μέσα στους επόμενους μήνες. Όταν ο Νετανιάχου κατηγόρησε τον Μακρόν ότι «τροφοδοτεί τον αντισημιτισμό» και υπονομεύει τον αγώνα κατά της Χαμάς, το Παρίσι απάντησε με ασυνήθιστα αιχμηρή γλώσσα, χαρακτηρίζοντας τις δηλώσεις «χυδαίες» και «παραπλανητικές».

Η ρήξη δεν είναι μόνο πολιτική αλλά και συμβολική, αφού σηματοδοτεί τη μετάβαση της γαλλικής ηγεσίας από τη λογική του «αδιαπραγμάτευτου φίλου» στη στάση του «κριτικού συμμάχου».

Η κατάσταση δεν περιορίζεται στη Γαλλία. Η Ισπανία και η Ιρλανδία έχουν ήδη κάνει βήματα αναγνώρισης της Παλαιστίνης, ενώ στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης αυξάνεται η πίεση να εγκαταλειφθεί η πολιτική των ίσων αποστάσεων. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, επηρεασμένο από το κύμα διαδηλώσεων σε πολλές πρωτεύουσες, ζητά πιο σκληρές κυρώσεις έναντι της ισραηλινής κυβέρνησης για τα εγκλήματα στη Γάζα.

Η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία σηκώνουν «αντάρτικο»

Η κρίση στις σχέσεις με την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία είναι ίσως πιο ηχηρή. Ο πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας Κρίστοφερ Λάξον δεν μάσησε τα λόγια του, κατηγορώντας τον Νετανιάχου ότι έχει «χάσει τα λογικά του» συνεχίζοντας μια αδιέξοδη και καταστροφική εκστρατεία στη Γάζα.

Ο Αυστραλός ηγέτης Άντονι Αλμπανίζι ευθυγραμμίστηκε με το κύμα αναγνώρισης της Παλαιστίνης, με αποτέλεσμα να δεχθεί προσωπικές επιθέσεις από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, που τον κατηγόρησε για «προδοσία».

Η απάντηση της Καμπέρας ήταν αφοπλιστική: «Η δύναμη δεν μετριέται από τον αριθμό όσων σκοτώνεις ή λιμοκτονείς», δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών, δίνοντας το στίγμα μιας νέας ηθικής στάσης που δεν υπολογίζει πλέον το κόστος στις διμερείς σχέσεις.

Οι παράγοντες που οδηγούν στη ρήξη

Η αποξένωση του Νετανιάχου από τους δυτικούς συμμάχους δεν είναι τυχαία αλλά προϊόν πέντε βασικών παραγόντων:

1. Ο πόλεμος στη Γάζα: οι πρωτοφανείς απώλειες αμάχων και οι εικόνες λιμού και καταστροφής δημιούργησαν πρωτοφανή πίεση στις δυτικές κυβερνήσεις από την κοινή γνώμη.
2. Η ρητορική περί αντισημιτισμού: η συνεχής χρήση της κατηγορίας ως όπλο κατά οποιασδήποτε κριτικής έχει χάσει τη δύναμή της και πλέον θεωρείται εργαλείο πολιτικού εκβιασμού.
3. Το αδιέξοδο του «δύο κρατών»: η πεποίθηση ότι η μόνη οδός είναι μια συμβολική αναγνώριση της Παλαιστίνης, που θα δώσει νέα ώθηση στη διπλωματία.
4. Η προσωπικότητα του Νετανιάχου: ο πρωθυπουργός χρησιμοποιεί το εξωτερικό μέτωπο για να καλύψει τις δικές του εσωτερικές πολιτικές αδυναμίες και υποθέσεις διαφθοράς.
5. Η μετατόπιση στο δυτικό στρατόπεδο: χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία συνεχίζουν να παρέχουν στρατιωτική στήριξη, αλλά η Ευρώπη, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία ακολουθούν διαφορετικό δρόμο.

Ηθική φθορά και απώλεια προνομίου

Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, το Ισραήλ χάνει τη μονοπωλιακή θέση του «θύματος» στο δυτικό αφήγημα. Οι εικόνες από τη Γάζα, σε συνδυασμό με το βάρος των κατηγοριών περί εγκλημάτων πολέμου από διεθνείς οργανισμούς, οδηγούν πολλούς ηγέτες σε αναγκαστική αναπροσαρμογή πολιτικής. Η «κάρτα» της αντισημιτικής κατηγορίας δεν πείθει πλέον τόσο εύκολα.

Αντίθετα, ο ίδιος ο Νετανιάχου εμφανίζεται ως παράγοντας τοξικότητας, ένας ηγέτης που συγκρούεται όχι μόνο με τους αντιπάλους του αλλά και με τους ίδιους τους συμμάχους. Αυτή η προσωπική διάσταση καθιστά ακόμη δυσκολότερη την αποκατάσταση εμπιστοσύνης, ακόμα κι αν το Ισραήλ παραμένει στρατιωτικά απαραίτητο στη Μέση Ανατολή.

Σενάρια για το μέλλον

Οι εξελίξεις ανοίγουν διαφορετικές προοπτικές για το πώς θα κινηθεί η δυτικο-ισραηλινή σχέση:

• Σενάριο πρώτης ρήξης: όλο και περισσότερα κράτη προχωρούν σε αναγνώριση της Παλαιστίνης, με αποτέλεσμα την πολιτική απομόνωση του Ισραήλ σε διεθνείς οργανισμούς.
• Σενάριο «λειτουργικής συμμαχίας»: η συνεργασία περιορίζεται στον στρατιωτικό–τεχνολογικό τομέα, αλλά οι διπλωματικές σχέσεις ψυχραίνονται.
• Σενάριο αμερικανικής παρέμβασης: η Ουάσινγκτον, φοβούμενη την κατάρρευση του πλέγματος συμμαχιών της, πιέζει για μετάβαση σε μια πιο «μετριοπαθή» κυβέρνηση στο Ισραήλ.
• Σενάριο νέου μπλοκ πίεσης: Γαλλία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Ισπανία και Ιρλανδία συγκροτούν ένα διεθνές μέτωπο που απαιτεί συμβιβασμούς από την ισραηλινή πλευρά.

Ο Νετανιάχου, στην προσπάθειά του να παρουσιαστεί ως αδιάλλακτος υπερασπιστής της ισραηλινής ισχύος, φαίνεται να οδηγεί τη χώρα σε διπλωματική απομόνωση. Αν και το στρατιωτικό και τεχνολογικό αποτύπωμα του Ισραήλ το καθιστά δύσκολο να εγκαταλειφθεί πλήρως από τη Δύση, είναι φανερό ότι οι όροι του παιχνιδιού αλλάζουν.

Η εποχή της άνευ όρων στήριξης φτάνει στο τέλος της, και μια νέα σχέση, πιο ψυχρή, πιο συμφεροντολογική και λιγότερο συναισθηματική, φαίνεται να αναδύεται.

Το Ισραήλ παραμένει στρατηγικός παίκτης, αλλά ο Νετανιάχου ίσως αποδειχθεί ο πρωθυπουργός που, αντί να εδραιώσει το «αιώνιο προνόμιο» με τη Δύση, το ροκάνισε με τις επιλογές και τη ρητορική του. Η ιστορία γράφεται αυτές τις μέρες, και το μόνο βέβαιο είναι ότι η σχέση Ισραήλ–Δύσης δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια.

Ήταν η απάντησή του στην κοινή προειδοποίηση που εξέφρασαν οι ηγέτες της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Πολώνίαςαπό το Κίεβο: είτε άνευ όρων 30ήμερη εκεχειρία από τη Δευτέρα, είτε νέες κυρώσεις και ενισχυμένη στρατιωτική στήριξη προς την Ουκρανία.

Ο Πούτιν αντέδρασε παρουσιάζοντας τη δική του «ειρηνευτική» πρόταση: απευθείας συνομιλίες με το Κίεβο στην Κωνσταντινούπολη την Πέμπτη, αλλά χωρίς προηγούμενη εκεχειρία.

Zelensky offers to meet Putin in Turkey after Trump demanded Ukraine agree to direct talks with Russia https://t.co/gjkcEFbob7

— BBC Breaking News (@BBCBreaking) May 11, 2025

Όπως σχολίασε ο Βρετανός πρωθυπουργός, σερ Κιρ Στάρμερ, «αν ο Πούτιν είναι σοβαρός για την ειρήνη, τώρα έχει την ευκαιρία να το δείξει». Το Κρεμλίνο απάντησε: «είμαστε σοβαροί – αλλά με τον δικό μας τρόπο».

Τα κίνητρα πίσω από την πρόταση

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν αυτή η πρωτοβουλία αποτελεί πράγματι προσπάθεια για ειρήνη ή μια κυνική κίνηση τακτικής με στόχο να διχάσει τη Δύση και να κερδίσει χρόνο. Η απουσία οποιασδήποτε δέσμευσης για εκεχειρία ενισχύει τη δεύτερη ανάγνωση.

Η Ρωσία φαίνεται να πιστεύει ότι έχει το πλεονέκτημα στο πεδίο και άρα ελάχιστα να κερδίσει από έναν άνευ όρων παύση των επιχειρήσεων.

Παράλληλα, όμως, δεν θέλει να εμφανίζεται ως εμπόδιο στην ειρήνη, ειδικά τώρα που προσπαθεί να ενισχύσει τη σχέση της με τη διοίκηση Τραμπ, προσβλέποντας σε άρση κυρώσεων και οικονομική ανάκαμψη.

Putin's offer of talks could be bid to divide the US and Europe https://t.co/be3uM39e5O

— BBC News (World) (@BBCWorld) May 11, 2025

Η επιλογή της Κωνσταντινούπολης για τις συνομιλίες –και το μήνυμα «είμαι άνθρωπος της ειρήνης» προς τον Λευκό Οίκο– ερμηνεύονται από αναλυτές ως σήμα προς την Ουάσινγκτον κι όχι τόσο προς το Κίεβο.

Μετά την πρόταση Πούτιν, ο Τραμπ μίλησε για «μια δυνητικά σπουδαία ημέρα για τη Ρωσία και την Ουκρανία» και υποσχέθηκε να «συνεχίσει να εργάζεται με αμφότερες τις πλευρές».

Στον αντίποδα, ο πρόεδρος της Γαλλίας Μακρόν χαρακτήρισε την πρόταση «ένα πρώτο βήμα, αλλά ανεπαρκές», προσθέτοντας πως «μια άνευ όρων εκεχειρία δεν προηγείται διαπραγματεύσεων – την επιβάλλει η ανάγκη».

Η Μόσχα ενδέχεται να υπολογίζει ότι η διπλωματική πίεση που ασκείται στο Κίεβο για διαπραγματεύσεις, χωρίς προηγούμενη εκεχειρία, θα προκαλέσει ρωγμές στην ενότητα της δυτικής συμμαχίας.

Η παρουσία του Πούτιν μπροστά σε μικρό αριθμό Ρώσων και ξένων δημοσιογράφων, σε μια συνέντευξη Τύπου όπου δεν δέχθηκε καμία ερώτηση, ενίσχυσε την αίσθηση ενός σκηνοθετημένου μηνύματος.

What Trump does next on Ukraine is key – and he could go either way https://t.co/QJ9JIBjnRI

— BBC News (World) (@BBCWorld) May 11, 2025

Ανακοίνωσε μονομερώς την πρόθεσή του να επαναλάβει τις συνομιλίες που – όπως υποστήριξε – «δεν διέκοψε η Ρωσία».

Παράλληλα παραδέχθηκε δημόσια για πρώτη φορά: «γίνεται πόλεμος» – απομακρυνόμενος από τη ρητορική της «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης».

Πού οδηγεί η ρωσική τακτική;

Η ουσία παραμένει: η πρόταση Πούτιν δεν συνοδεύεται από εκεχειρία και δεν εγκαταλείπει τις αξιώσεις για ουδετερότητα της Ουκρανίας, κάτι που παραβιάζει το ουκρανικό Σύνταγμα.

Η πρόθεση για ειρήνη παραμένει αμφισβητούμενη και η ρητορική της Μόσχας περισσότερο απευθύνεται στην Ουάσινγκτον παρά στο Κίεβο.

Οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις στήριξαν την πρόταση για άνευ όρων 30ήμερη κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία, με τη σύμφωνη γνώμη και του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπκαι απείλησαν τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν με «τεράστιες» νέες κυρώσεις εάν δεν την δεχτεί εντός των επόμενων ημερών.

Η Μόσχα προειδοποίησε πάντως ότι είναι «μάταιο» να της ασκούνται πιέσεις.

«Πρέπει να το εξετάσουμε, πρόκειται για μια νέα εξέλιξη», είπε ο Πεσκόφ μιλώντας στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο CNN. «Αλλά, να προσπαθούν να μας ασκήσουν πιέσεις είναι εντελώς μάταιο», πρόσθεσε.

Η Ουκρανία και οι κυριότεροι Ευρωπαίοι σύμμαχοί της, σε συνεννόηση με τις ΗΠΑ, απηύθυναν το Σάββατο «τελεσίγραφο» στη Ρωσία, καλώντας την να αποδεχτεί την «πλήρη και άνευ όρων» κατάπαυση του πυρός, διάρκειας 30 ημερών, αρχής γενομένης από τη Δευτέρα 12 Μαΐου, απειλώντας ότι σε αντίθετη περίπτωση θα προχωρήσουν σε «μαζικές κυρώσεις».

Οπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, η ανακοίνωση αυτή έγινε κατά την επίσκεψη που πραγματοποίησαν στο Κίεβο οι ηγέτες της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς, της Βρετανίας Κιρ Στάρμερ και της Πολωνίας Ντόναλντ Τουσκ, οι οποίοι δήλωσαν ότι έχουν εξασφαλίσει την υποστήριξη του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ – σε μια σπάνια επίδειξης ενότητας από τη Δύση.

Η πρόταση εκεχειρίας 30 ημερών έχει διατυπωθεί πολλές φορές από την Ουκρανία τις τελευταίες εβδομάδες, αλλά είχε απορριφθεί από τη Ρωσία, η οποία θέλει πρώτα να εξασφαλίσει κάποιες δεσμεύσεις για τα δικά της αιτήματα, όπως να σταματήσουν οι παραδόσεις όπλων στο Κίεβο

«Στέλνουμε μηνύματα, ελπίζουμε πως το τελευταίο, πριν από δύο εβδομάδες, να το πήραν στα σοβαρά», είπε ο Λαβρόφ κατά τη διάρκεια συνέντευξης που παραχώρησε στη Μόσχα και μεταδόθηκε χθες από τον γνωστό παρουσιαστή της αμερικανικής τηλεόρασης Τάκερ Κάρλσον, που θεωρείται πως βρίσκεται κοντά στον αμερικανό εκλεγμένο πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ.

Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους «πρέπει να κατανοήσουν ότι είμαστε έτοιμοι να χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα για να μην επιτρέψουμε να επιτύχουν αυτή που αποκαλούν στρατηγική ήττα της Ρωσίας», επέμεινε.

Οι ρωσικές αρχές παρουσίασαν τη χρήση του νέου πυραύλου ως ανταπόδοση των βομβαρδισμών από τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις στο ρωσικό έδαφος με τη χρήση αμερικανικής και βρετανικής κατασκευής πυραύλων μέσου βεληνεκούς.

Υπογραμμίζοντας πως η Μόσχα δεν επιδιώκει επιδείνωση της κατάστασης και θέλει να «αποφευχθεί οποιαδήποτε παρανόηση» από πλευράς της Ουάσιγκτον και των συμμάχων της, ο Λαβρόφ προειδοποίησε ακόμη πως η Ρωσία θα τους στείλει «περαιτέρω μηνύματα αν δεν εξαγάγουν τα συμπεράσματα που επιβάλλονται».

«Θα θέλαμε να έχουμε ομαλές σχέσεις με όλους τους γείτονές μας, ασφαλώς, γενικά με όλες τις χώρες, κι ιδιαίτερα με μεγάλες χώρες όπως οι ΗΠΑ», διαβεβαίωσε ο Λαβρόφ, ενώ μένει χονδρικά 1,5 μήνας ωσότου ορκιστεί κι αναλάβει την προεδρία ο Ντόναλντ Τραμπ, κι ενώ η κυβέρνηση του απερχόμενου προέδρου Τζο Μπάιντεν λέει πως θέλει να «εγγυηθεί ότι η Ουκρανία θα διαθέτει τις δυνατότητες που έχει ανάγκη για να αμυνθεί έναντι της ρωσικής επίθεσης».

«Δεν βλέπουμε γιατί δεν θα μπορούσαν να συνεργαστούν η Ρωσία και οι ΗΠΑ για το καλό όλου του κόσμου», ανέφερε ο Λαβρόφ.

«Επισήμως, δεν βρισκόμαστε σε πόλεμο, όμως αυτό που γίνεται στην Ουκρανία ορισμένοι το αποκαλούν υβριδικό πόλεμο, προσωπικά επίσης θα το έλεγα υβριδικό πόλεμο», σημείωσε ακόμη ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας. «Είναι πασιφανές ότι οι Ουκρανοί δεν θα μπορούσαν να κάνουν αυτό που κάνουν με σύγχρονα όπλα μακρού βεληνεκούς χωρίς την άμεση συμμετοχή αμερικανών στρατιωτικών», εξήγησε.

Ο Πούτιν έχει δηλώσει πως ο Oreshnik πετάει με ταχύτητα ως και δέκα φορές υψηλότερη από αυτή του ήχου, κατά συνέπεια δεν μπορεί να αναχαιτιστεί από κανένα σύστημα αντιαεροπορικής άμυνας.

Ο ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι χαρακτήρισε τη χρήση του πυραύλου αυτού «τον τελευταίο παροξυσμό της ρωσικής τρέλας» και κάλεσε να εκσυγχρονιστούν τα συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας για να μπορέσει να αντιμετωπιστεί η νέα απειλή.