Σε αυτό το κλίμα και σύμφωνα με πληροφορίες, η Τεχεράνη ήδη έχει επιβάλει σε ένα πλοίο «διόδια» 2 εκατομμυρίων δολαρίων ώστε να διασχίσει τη ναυτική αυτή οδό. Αναλυτές, που επικαλείται η εφημερίδα Telegraph, υπολογίζουν ότι το Ιράν μπορεί να συγκεντρώσει 110 δισεκατομμύρια δολάρια σε έναν χρόνο, αν συνεχίσει αυτή την τακτική, καθώς περίπου 150 πλοία διέσχιζαν καθημερινά το Ορμούζ πριν τις συγκρούσεις.

Το Ιράν κατάφερε να «καταλάβει» το διεθνές ναυτικό πέρασμα και να «κρατήσει όμηρο τη διεθνή οικονομία» δήλωσε η Βρετανίδα υπουργός Εξωτερικών Ιβέτ Κούπερ, την ώρα που η Βρετανία μαζί με άλλες χώρες βλέπουν τη τιμή του βαρελιού να μένει σταθερά πάνω από τα 100 δολάρια.

Μακρόν υπέρ διαπραγματεύσεων με το Ιράν

Οι δηλώσεις έγιναν χθες, στη τηλεδιάσκεψη που φιλοξένησε το Λονδίνο με τη συμμετοχή περισσότερων από 40 χωρών, αλλά και διεθνών οργανώσεων όπως του Παγκόσμιου Οργανισμού Ναυτιλίας (ΙΜΟ), αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν βρέθηκε κάποια συγκεκριμένη λύση, παρά μόνο προτάσεις που θα μπορούσαν να ανοίξουν και πάλι τη ναυτική οδό του Ορμούζ.

Μετά το πέρας των συζητήσεων, κρίθηκε λοιπόν απαραίτητο από τις χώρες να χρησιμοποιήσουν από εδώ και έπειτα «κάθε πιθανό διπλωματικό, οικονομικό και συντονισμένο μέτρο», έτσι ώστε να ανοίξουν και πάλι τα Στενά, με την επιβολή κυρώσεων προς το Ιράν να αναδεικνύεται ως ένα από τα επικρατέστερα μέτρα που ακούστηκαν.

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν τόνισε βέβαια ότι το άνοιγμα «μπορεί να γίνει μόνο με συνεννόηση με το Ιράν» για αυτό «πρέπει πρώτα να υπάρξει κατάπαυση του πυρός και επανέναρξη των διαπραγματεύσεων» ενώ πρόσθεσε ως «μη ρεαλιστική» τη χρήση στρατιωτικών δυνάμεων ξεκαθαρίζοντας ότι «δεν ήταν ποτέ στις επιλογές». 

Η Ιταλία τάχθηκε υπέρ ενός «ανθρωπιστικού διαδρόμου» για λιπάσματα και άλλες ανθρωπιστικές προμήθειες. Ο διάδρομος έχει ως στόχο να αποτρέψει μια νέα επισιτιστική κρίση, ιδίως στις αφρικανικές χώρες, σύμφωνα με τον υπουργό Εξωτερικών, Αντόνιο Ταγιάνι, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο του.

Προτεραιότητα το συμφέρον της χώρας

Η Κούπερ αν και δήλωσε ότι «το κλείσιμο των στενών από το Ιράν είναι μια άμεση απειλή για την παγκόσμια ευημερία» υπενθύμισε στη χθεσινή τηλεδιάσκεψη ότι «η Βρετανία θα λειτουργήσει και θα πάρει αποφάσεις βάζοντας ως προτεραιότητα την ίδια και καμία άλλη χώρα».

Με τη δήλωση αυτή, έκλεισε «το μάτι» στις Ηνωμένες Πολιτείες και τις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ, την Τετάρτη, ο οποίος τόνισε ότι έστω με κάποιο «καθυστερημένο θάρρος» οι άλλες χώρες θα έπρεπε ήδη να είχαν ανοίξει το πέρασμα, μην αναφέροντας βέβαια ότι το πρόβλημα και ο αποκλεισμός των στενών του Ορμούζ ξεκίνησε έπειτα από τις αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις στο Ιράν.

Ο ανταποκριτής της DW στην Τουρκία, Άλικαν Ουλουντάκ, συνελήφθη από περίπου 30 αστυνομικούς μπροστά στην οικογένειά του, με την κατηγορία της «προσβολής του προέδρου» και της «διάδοσης παραπλανητικών πληροφοριών». Όπως εξήγησε η DW, οι κατηγορίες σχετίζονται με μια ανάρτηση πριν από περίπου ενάμιση χρόνο στην πλατφόρμα X, στην οποία ο Ουλουντάκ άσκησε κριτική στα μέτρα της τουρκικής κυβέρνησης για την απελευθέρωση υπόπτων τρομοκρατών του «Ισλαμικού Κράτους». Επέρριψε επίσης διαφθορά στην κυβέρνηση. Σύμφωνα με την DW, Ουλουντάκ είναι δικαστικός ρεπόρτερ εδώ και πολύ καιρό, καλύπτει παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υποθέσεις διαφθοράς.

Η Γενική Διευθύντρια της DW, Μάσινγκ, χαρακτήρισε τις κατηγορίες εναντίον του Ουλουντάγκ ως αβάσιμες. Είναι «ένας γνωστός ερευνητικός δημοσιογράφος που, μεταξύ άλλων, ερευνά θέματα διαφθοράς, έχει πολύ καλές διασυνδέσεις και πρόσβαση σε σημαντικές πηγές». Και αυτό τον καθιστά επικίνδυνο για την κυβέρνηση.

«Η ελευθερία του τύπου και η ελευθερία της έκφρασης αποτελούν απαραίτητους ακρογωνιαίους λίθους των δημοκρατικών κοινωνιών για εμάς, και οι δημοσιογράφοι ειδικότερα πρέπει να είναι σε θέση να εκτελούν το έργο τους ελεύθερα και χωρίς φόβο καταστολής», τόνισε ο Σεμπάστιαν Χίλε, αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος στο Βερολίνο. Οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (RSF) χαρακτήρισαν τη σύλληψη του Ουλουντάγκ ως «μέρος της δικαστικής παρενόχλησης αξιόπιστων δημοσιογράφων» στην Τουρκία.

«Με διπλό φράχτη από αγκαθωτό συρματόπλεγμα, παρατηρητήρια και ομοιόμορφα τοποθετημένα κτήρια, το κέντρο ασύλου της Σάμου μοιάζει με φυλακή υψίστης ασφαλείας. […] Σε αυτό το κέντρο οι μετανάστες περνούν ολόκληρη τη διαδικασία ασύλου, καταγράφονται τα στοιχεία τους και εξετάζονται οι λόγοι της αίτησής τους. Τα κέντρα αυτά χρηματοδοτούνται τόσο από την ΕΕ όσο και από την Ελβετία».

Παρ’ ότι τα μέσα ενημέρωσης δεν έχουν πρόσβαση και δυνατότητα επίσκεψης στο κέντρο, «η NZZ ταξίδεψε στη Σάμο και με τη βοήθεια μεταναστών απέκτησε βίντεο και φωτογραφίες από το εσωτερικό του κέντρου ασύλου», παρουσιάζοντας στο δημοσίευμα μία εντυπωσιακή «χαρτογράφηση» της δομής.

Η έρευνα του ελβετικού μέσου, σε συνεργασία και με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, «αναδεικνύει πόσο απέχει η πραγματικότητα του κέντρου από την εικόνα μίας οργανωμένης και λειτουργικής δομής που παρουσιάζουν η ΕΕ και η Ελλάδα. […] Ο διπλός φράχτης ασφαλείας που περιβάλλει ολόκληρη την εγκατάσταση είχε αναπτυχθεί αρχικά για αμερικανικές φυλακές, έχει ύψος τρία έως τέσσερα μέτρα και στην κορυφή του δεν έχει συμβατικό αγκαθωτό σύρμα, αλλά ειδικό συρματόπλεγμα με λεπίδες.

[…] Παντού στη δομή υπάρχουν φυλάκια και προσωπικό ασφαλείας. Κάμερες παρακολουθούν κάθε γωνιά του κέντρου, ενώ ζωντανές εικόνες μεταδίδονται απευθείας στο ελληνικό Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη στην Αθήνα. Οι λήψεις αναλύονται με τεχνολογία AI σε πραγματικό χρόνο και διαπιστώνονται τυχόν ύποπτες συμπεριφορές». Όπως λέει ένας μετανάστης από τη δομή, σημειώνονται συχνά διαπληκτισμοί με το προσωπικό ασφαλείας, «διότι μας φωνάζουν σαν να είμαστε ζώα».

Η 16χρονη Μίνα (το πραγματικό όνομα είναι διαφορετικό) διηγείται πως όταν έφτασε στο κοντέινερ που διαμένει με την οικογένειά της «ο χώρος ήταν γεμάτος κατσαρίδες και έντομα, ενώ είχαμε προβλήματα και με ποντίκια». Το δε φαγητό που διανέμεται είναι πάντα το ίδιο και συχνά είναι «άγευστο και πολλά τρόφιμα είναι χαλασμένα». Γι’ αυτό η ίδια και η μητέρα της πηγαίνουν να αγοράσουν βασικά τρόφιμα στην πόλη.

«Κανονικά, όπως όλοι οι αιτούντες άσυλο, θα έπρεπε να λαμβάνει οικονομική υποστήριξη, η οποία ανέρχεται στα 210 ευρώ τον μήνα για μια τετραμελή οικογένεια», επισημαίνει η NZZ. «Τα χρήματα αυτά προέρχονται από ευρωπαϊκά κονδύλια και πρέπει να καταβάλλονται από την ελληνική κυβέρνηση. Όμως οι οικογένειες δεν λαμβάνουν καθόλου χρήματα κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στη δομή. Η οργάνωση Refugee Support Aegean και οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα επιβεβαιώνουν στην ελβετική εφημερίδα πως οι πληρωμές έχουν ανασταλεί τουλάχιστον από τον Απρίλιο του 2025, με την ελληνική κυβέρνηση να κάνει λόγο για δυσκολίες εξεύρεσης κατάλληλου εταίρου για την υλοποίηση του προγράμματος».

Για το διάστημα 2021-2027 «η ΕΕ έχει διαθέσει συνολικά 1,6 δισεκατομμύρια ευρώ προς υποστήριξη της Ελλάδας στο μεταναστευτικό, δηλαδή περίπου 240 εκατομμύρια ευρώ ετησίως κατά μέσο όρο», ενώ αντίστοιχα ποσά δίνει και η Ελβετία. «Σύμφωνα με τον κρατικό προϋπολογισμό τα χρήματα διατίθενται για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης στις δομές υποδοχής. Στο κέντρο της Σάμου παραμένει ωστόσο ασαφές το πού δαπανώνται αυτά τα κονδύλια.

[…] Ούτε το ελληνικό Υπουργείο Μετανάστευσης ούτε η διοίκηση της δομής απαντούν σε ερωτήματα της NZZ σχετικά με τις ελλείψεις στις υποδομές.

Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής διευκρινίζει πως η Ελλάδα οφείλει να υποβάλλει τακτικές εκθέσεις για τη χρήση των κονδυλίων της ΕΕ. Επιπλέον, έχει ανατεθεί σε εξωτερική εταιρεία η εποπτεία των δαπανών, έλεγχο κατά τον οποίο δεν έχουν διαπιστωθεί μέχρι στιγμής ενδείξεις κακοδιαχείρισης ή παρατυπιών».

Πηγή: dw.com

Η πολυδιαφημισμένη ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ στο ισραηλινό κοινοβούλιο καθυστέρησε περίπου τρεις ώρες και διήρκεσε σχεδόν μία, τονίζει η DW. Χωρίς γραπτό κείμενο μπροστά του, ο Αμερικανός πρόεδρος φάνηκε να απολαμβάνει τη στιγμή, αν και είχαν προηγηθεί παρασκηνιακές εντάσεις.

Η αιφνιδιαστική ανακοίνωση ότι στη Διάσκεψη της Αιγύπτου θα ταξίδευε μαζί του και ο Βενιαμίν Νετανιάχου, δημιούργησε αρχικά προσδοκίες για επαναπροσέγγιση Ισραήλ–Αραβικού κόσμου. Ωστόσο, λίγες ώρες αργότερα η επίσκεψη ακυρώθηκε με αφορμή μια εβραϊκή γιορτή, δικαιολογία που δεν έπεισε πολλούς. Τουρκικές διπλωματικές πηγές διέρρευσαν ότι ο Ταγίπ Ερντογάν είχε ασκήσει βέτο, καθώς η Τουρκία είναι μεταξύ των χωρών που συνυπογράφουν τη συμφωνία στο Σαρμ ελ Σέιχ.

«Όλοι θέλουν ειρήνη»

Ο Νετανιάχου ευχαρίστησε επανειλημμένα τον Τραμπ, δηλώνοντας πως και ο ίδιος επιθυμεί την ειρήνη, όπως και ο λαός του Ισραήλ. Στα δημοσιογραφικά γραφεία, ωστόσο, σχολιαζόταν ότι ο Τραμπ τον πίεσε να επιβεβαιώσει τη φράση του: «Ο πόλεμος τελείωσε».

Ο Νετανιάχου αποκάλεσε τον Τραμπ «τον καλύτερο φίλο που είχε ποτέ το Ισραήλ στον Λευκό Οίκο», ενώ εκείνος ανταπέδωσε με τη δήλωση πως «ο πρωθυπουργός Νετανιάχου δεν είναι ο ευκολότερος διαπραγματευτής, αλλά αυτό τον κάνει σπουδαίο».

Όμως, η δήλωση του Αμερικανού προέδρου ότι θα «επιτρέψει στη Χαμάς να επανεξοπλιστεί προσωρινά» για να «επιβάλει την τάξη», προκάλεσε αμηχανία.

Το CNN σχολίασε ότι το μήνυμα του Τραμπ ήταν σαφές: «Δεν θα καταλάβετε όλη τη Γάζα».

Νομπέλ ή… Όσκαρ

Η παρουσία του Τραμπ, όπως επισημαίνει η DW, «ίσως να μην ήταν υποψήφια για Νομπέλ, αλλά διεκδικεί Όσκαρ — μαύρης κωμωδίας». Οι αστεϊσμοί και τα γελάκια στη διάρκεια της ομιλίας του ήχησαν παράταιρα, αν αναλογιστεί κανείς τον πόνο των συγγενών των θυμάτων και των δεκάδων χιλιάδων νεκρών Παλαιστινίων.

Ο πόλεμος έχει αφήσει βαθιά τραύματα και στις δύο πλευρές, τα οποία δεν επουλώνονται με διακηρύξεις. Παραμένουν αμφιβολίες για τη διάθεση της Χαμάς να καταθέσει οριστικά τα όπλα, αλλά και για την πρόθεση του Ισραήλ να αποσύρει τα στρατεύματά του από τη Γάζα.

Παράλληλα, δεν έχει ξεκαθαριστεί ποιοι θα στελεχώσουν την πολυεθνική δύναμη επιτήρησης της εκεχειρίας ή ποιος θα διοικήσει τη Γάζα την επόμενη μέρα.

Η «ιστορική» στιγμή στο Σαρμ ελ Σέιχ

Στην Αίγυπτο, όπου ο Τραμπ έφτασε με πολύωρη καθυστέρηση, το ίδιο μοτίβο επαναλήφθηκε. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες περίμεναν υπομονετικά για τη «φωτογραφία της ιστορίας», γνωρίζοντας ότι ο Αμερικανός θα κρατούσε για τον εαυτό του τον ρόλο του πρωταγωνιστή.

Η ομιλία του ήταν σύντομη αλλά θριαμβική, ενώ έσπευσε να υπογράψει πρώτος τη διακήρυξη μαζί με τους ηγέτες Αιγύπτου, Κατάρ και Τουρκίας, λέγοντας πως «τρίτος παγκόσμιος πόλεμος δεν πρόκειται να ξεκινήσει από εδώ».

Οι ανακοινώσεις Ευρωπαίων ηγετών για συνεισφορά στην ανοικοδόμηση της Γάζας φάνηκαν ανεπαρκείς μπροστά στο μέγεθος της καταστροφής, με πολλούς να εκτιμούν ότι ο Τραμπ οραματίζεται μια “Ριβιέρα της Νότιας Μεσογείου” υπό αμερικανική καθοδήγηση.

Αυτοκρατορικό στυλ

Η ερευνήτρια Χάννα Πφάιφερ από το Ινστιτούτο Ερευνών για την Ασφάλεια και την Ειρήνη παρατήρησε στη γερμανική τηλεόραση ότι ο Τραμπ εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να επιβεβαιώσει το «αυτοκρατορικό» του στυλ, ως «ήρωας που δεν ανέχεται αντιπολίτευση ούτε αμφισβήτηση της εικόνας του».

Όπως καταλήγει η DW, μπορεί ο Τραμπ να βιάζεται να “γράψει Ιστορία”, αλλά γύρω από το τραπέζι υπάρχουν και άλλοι παίκτες — και αργά ή γρήγορα, η εικόνα που φιλοτεχνεί για τον εαυτό του θα αρχίσει να θολώνει.

Ο Χακάν Φιντάν αποκαλύπτοντας την αλήθεια για τα ΚΑΑΝ ουσιαστικά έθεσε σε νέα βάση την αναζήτηση της Τουρκίας για σοβαρή ενίσχυση της αμυντικής της ικανότητας. Σύμφωνα με τη γνωστή ιστοσελίδα ΜΕΕ, η Άγκυρα βρίσκεται κοντά σε συμφωνία με την Ντόχα για να αγοράσει μεταχειρισμένα Eurofighter, ώστε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του γερασμένου τουρκικού στόλου των F-16.

Τον Ιούλιο, η Τουρκία υπέγραψε προκαταρκτικό μνημόνιο συμφωνίας για την αγορά 40 αεροσκαφών Eurofighter από το Ηνωμένο Βασίλειο. Ωστόσο, οι διαπραγματεύσεις για την τιμή και τους τελικούς όρους βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη, καθώς η Άγκυρα έχει κρίνει την αρχική προσφορά του Ηνωμένου Βασιλείου πολύ ακριβή. Ακόμα κι αν η συμφωνία εγκριθεί, οι παραδόσεις θα μπορούσαν να διαρκέσουν αρκετά χρόνια, ενώ η ανάγκη της Τουρκίας για νέα αεροσκάφη είναι επείγουσα.

Η επιλογή του Κατάρ

H επιλογή του Κατάρ φαίνεται να προσφέρει μια ταχύτερη λύση. Το Κατάρ ήδη διαθέτει 24 Eurofighter Typhoon Tranche 3A που θα μπορούσε να πουλήσει στην Άγκυρα. Ακόμη δεν έχει ανακοινωθεί η σχετική συμφωνία, όμως ο Τούρκος υπουργός Άμυνας, Γιασάρ Γκιουλέρ, και ο διοικητής της Πολεμικής Αεροπορίας, στρατηγός Ζίγια Τζεμάλ Καντίογλου, βρέθηκαν χθες στην Ντόχα για να συζητήσουν το θέμα. Επίσης, το τουρκικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι χθες ο Γιασάρ Γκιουλέρ συναντήθηκε με τον αντιπρόεδρο της καταριανής κυβέρνησης και υπουργό Άμυνας, Σαούντ μπιν Αμπντουλραχμάν Αλ Θάνι.

Απαιτείται έγκριση από την κοινοπραξία Eurofighter

Πάντως, οποιαδήποτε πώληση θα απαιτούσε έγκριση από την κοινοπραξία Eurofighter, η οποία περιλαμβάνει το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και τη Γαλλία.

Θα είναι κρίσιμη η στάση της Βρετανίας και της Γερμανίας, που ήταν ενθουσιώδεις για την πώληση Eurofighter στην Τουρκία, χωρίς όμως να προχωρήσουν περισσότερο σε διαπραγματεύσεις.

Παρ’ ότι δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για ρωσική εμπλοκή, οι πρόσφατες παραβιάσεις του εναέριου χώρου κρατών από ρωσικά drones στην ανατολική Ευρώπη κινητοποίησαν το ΝΑΤΟ, με τον Γενικό Γραμματέα Μαρκ Ρούτε να ανακοινώνει την έναρξη της νέας επιχείρησης “Eastern Sentry” («Ανατολική Φρουρά») για την προστασία της ανατολικής πτέρυγας της Συμμαχίας.

Περίπλοκη υπόθεση η κατάρριψη των drones

Προφανώς, οι υπηρεσίες ασφαλείας έχουν τη δυνατότητα να καταρρίψουν τα drones. Συχνά όμως είναι αδύνατο να ξεχωρίσουν από απόσταση εάν ένα drone είναι στρατιωτικό ή ψυχαγωγικό – και τελικά αυτό έχει χαθεί από το οπτικό πεδίο, προτού διαπιστωθεί το εάν πράγματι αποτελεί απειλή ή όχι.

Παράλληλα, «δεν είναι εύκολο να πετύχεις ένα drone με βλήματα, οπότε πρέπει να ρίξεις πάρα πολλά για να έχεις ικανοποιητικές πιθανότητες επιτυχίας», εξηγεί ο Σαβολάινεν. Και τότε, «ακόμα κι αν το πετύχεις, τα περισσότερα βλήματα πέφτουν στο έδαφος μετά τη ρίψη. Γι’ αυτό δεν συνίσταται η κατάρριψη drones [που πετούν] σε πυκνοκατοικημένες περιοχές, εκτός εάν το εκάστοτε drone θεωρείται άμεση και επικίνδυνη απειλή».

Έτσι, οι κίνδυνοι παράπλευρων απωλειών – συνδυαστικά με το κόστος – καθιστούν την κατάρριψη σχεδόν αδύνατη. Ταυτοχρόνως, όπως προσθέτει ο Γκιλ, εξαιτίας της ταχύτητας με την οποία εξελίσσεται η τεχνολογία των drones, η νομοθεσία μένει πίσω, αφήνοντας έτσι τα αεροδρόμια ευάλωτα σε τέτοιου είδους προβλήματα.

«Δεν διαθέτουν όλα τα αεροδρόμια συστήματα εντοπισμού που μπορούν να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει. Συνήθως βασιζόμαστε σε ανθρώπους στο έδαφος, στο προσωπικό ασφαλείας ή στους εργαζόμενους που αναφέρουν ότι είδαν κάτι. Και μετά τι κάνεις; Αν θες για παράδειγμα να καταρρίψεις το drone, ποιος θα το κάνει;», διερωτάται ο Γκιλ. Τα πολιτικά αεροδρόμια δεν έχουν εξάλλου νομικό δικαίωμα να καταρρίπτουν drones.

Guardian: Η ΕΕ προχωρά στο σχέδιο «Drone Wall» απέναντι στις εντεινόμενες ρωσικές παραβιάσεις

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Guardian, η ΕΕ συμφώνησε να προχωρήσει με σχέδια για τείχος από μη επανδρωμένα αεροσκάφη, στο πλαίσιο της ανατολικής άμυνάς της, ενώ παράλληλα ενισχύεται η δυναμική για ένα δάνειο 140 δισεκατομμυρίων ευρώ προς την Ουκρανία, βασισμένο σε ρωσικά παγωμένα περιουσιακά στοιχεία, αναφέρει ο Guardian.

Μετά από συνάντηση με υπουργούς από 10 κράτη μέλη, κυρίως της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης, καθώς και με εκπρόσωπο της Ουκρανίας, ο Επίτροπος Άμυνας της ΕΕ, Άντριους Κουμπίλιους, δήλωσε ότι το τείχος από drones για προστασία από εισβολές αποτελεί άμεση προτεραιότητα και βασικό στοιχείο της άμυνας της ανατολικής πλευράς του μπλοκ.

Το ζήτημα αναδείχθηκε στην ημερήσια διάταξη μετά από σειρά εισβολών με drones στη Δανία, την Πολωνία και τη Ρουμανία, καθώς και παραβιάσεις του εσθονικού εναέριου χώρου από ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη, ενώ η Ρωσία συνεχίζει τον θανατηφόρο βομβαρδισμό της Ουκρανίας.

Ο Κουμπίλιους τόνισε την επείγουσα ανάγκη για ένα αποτελεσματικό σύστημα ανίχνευσης, που περιλαμβάνει ραντάρ, ακουστικούς αισθητήρες και δυνατότητες αναχαίτισης και καταστροφής drones.

Ο επίτροπος σημείωσε επίσης την αναντιστοιχία κόστους της άμυνας κατά των μη επανδρωμένων αεροσκαφών: «Εάν χρησιμοποιείτε αεροπορικούς πυραύλους για να καταρρίψετε ένα drone που κοστίζει 10.000 ευρώ, τότε καταναλώνετε έναν πύραυλο αξίας 1 εκατομμυρίου».

Το Κρεμλίνο επέκρινε την πρόταση κατάρριψης ρωσικών στρατιωτικών αεροσκαφών πάνω από την Ευρώπη ως «απερίσκεπτη» και «ανεύθυνη», με αφορμή δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ που την υποστήριζε.

Παράλληλα, διαρροές αποκάλυψαν αυξανόμενη δυναμική για δάνειο 140 δισ. ευρώ προς την Ουκρανία, βασισμένο στα παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία στην Ευρώπη. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι μπορεί να εξασφαλίσει ένα άτοκο δάνειο ύψους 140 δισ. ευρώ χωρίς κατάσχεση κεφαλαίων, σύμφωνα με έγγραφο που διέρρευσε και δημοσιεύθηκε από την εφημερίδα Guardian.

Οι ηγέτες της ΕΕ αναμένεται να συζητήσουν το τείχος κατά των drones και το δάνειο για επανορθώσεις στη σύνοδο κορυφής της Κοπεγχάγης την επόμενη εβδομάδα, με στόχο την επίτευξη συμφωνιών έως τα τέλη Οκτωβρίου.

Η εγγύτητα των Ντονέτσκ και Λουχάνσκ στη Ρωσία

Τα τελευταία χρόνια ο Πούτιν έχει τονίσει επανειλημμένα τη σημασία των Ντονέτσκ και Λουχάνσκ, δηλαδή του Ντονμπάς. Σύμφωνα με τον Ρώσο πρόεδρο η περιοχή είναι ιστορικά συνδεδεμένη με τη Ρωσία και την κληρονομιά της Σοβιετικής Ένωσης – βάσει συνταγματικού δικαίου όμως η περιοχή ανήκει στην Ουκρανία, πράγμα αδιαμφισβήτητο ακόμα και την εποχή της ΕΣΣΔ.

Ενώ η χερσόνησος της Κριμαίας δόθηκε στην Ουκρανία μόλις το 1954 από τον Χρουστσόφ, οι περιοχές Ντονέτσκ και Λουχάνσκ ανήκουν στην Ουκρανική Σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία ήδη από την ίδρυσή της το 1919.

Παράλληλα ωστόσο, το Ντονμπάς βρισκόταν πάντοτε κοντά στη Ρωσία. Ήδη από τον 19ο αιώνα και αργότερα κατά τη σοβιετική περίοδο η περιοχή θεωρούνταν ως το μέρος όπου χτυπά η καρδιά της βιομηχανίας, καθώς είναι μία περιοχή πλούσια σε ορυκτούς πόρους. 

Μήλο της έριδας από το 2014

Ιδίως μετά την εξέγερση της Μαϊντάν το 2014 το Ντονμπάς έγινε οριστικά το μήλο της έριδας μεταξύ Μόσχας και Κιέβου. Το επόμενο διάστημα η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία, ενώ στην Ανατολική Ουκρανία ξέσπασαν ταραχές. Ένοπλες ομάδες, με ρωσική στήριξη σε υλικό και ανθρώπινο δυναμικό, ανακήρυξαν τη δημιουργία των αυτοαποκαλούμενων «λαϊκών δημοκρατιών» του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ.

Το Ντονμπάς έμεινε στο επίκεντρο και με την έναρξη της ρωσικής εισβολής του Φεβρουαρίου 2022. Τότε ο Πούτιν είχε δικαιολογήσει την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» λέγοντας πως οι αυτοαποκαλούμενες δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ ζήτησαν βοήθεια από τη Μόσχα. 

Η σημασία της Ανατολικής Ουκρανίας

Σήμερα ολόκληρο το Λουχάνσκ και περίπου το 70% του Ντονέτσκ βρίσκονται υπό ρωσικό έλεγχο – δηλαδή σχεδόν το 88% του Ντονμπάς. Εκεί υπολογίζεται ότι ζουν πάνω από 4 εκατομμύρια άνθρωποι, ενώ στο υπέδαφος υπάρχουν όχι μόνο άνθρακας και μεταλλεύματα, αλλά πιθανότατα και κοιτάσματα λιθίου, κοβαλτίου, τιτανίου και σπανίων γαιών, που είναι απαραίτητα για την παραγωγή τεχνολογικών προϊόντων.

Για τη Ρωσία οι δύο επαρχίες έχουν πέραν αυτού και στρατηγική σημασία, καθώς μέσω αυτών θα μπορεί να υπάρχει και μία χερσαία σύνδεση με την Κριμαία, η οποία μέχρι τώρα είναι προσβάσιμη από το ρωσικό έδαφος μονάχα μέσω της γέφυρας του Κερτς.

Αν η Ρωσία πάρει το Ντονμπάς και παγιωθεί ο έλεγχός της στη Ζαπορίζια και τη Χερσώνα, η συνεπαγόμενη χερσαία σύνδεση με την Κριμαία θα έχει ως αποτέλεσμα τον μόνιμο αποκλεισμό της Ουκρανίας από την Αζοφική Θάλασσα.

Είναι μια αφήγηση που σχετίζεται με την δεδηλωμένη επιθυμία του να περάσει στην ιστορία ως «Ο Πρόεδρος της Ειρήνης», ενώ έχουν διαρρεύσει πληροφορίες που τον θέλουν να ασκεί παρασκηνιακά πιέσεις για να προταθεί για βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Βεβαίως οι δύο αιματηροί πόλεμοι σε Ουκρανία και Γάζα συνεχίζονται, αλλά ο ισχυρισμός του είναι έτσι κι αλλιώς τραβηγμένος από τα μαλλιά. Ας δούμε ποιους πολέμους εννοεί και πόσο στέκει η δήλωσή του.

Ιράν-Ισραήλ

Στις 24 Ιουνίου Ισραήλ και Ιράν συμφώνησαν να τερματίσουν τις μεταξύ τους εχθροπραξίες, που έμοιαζαν κάποια στιγμή να παίρνουν απειλητικές διαστάσεις, μετά τον βομβαρδισμό της Τεχεράνης 11 μέρες νωρίτερα. Πράγματι, Κατάρ και ΗΠΑ είχαν ένα διαμεσολαβητικό ρόλο, αλλά προφανώς αποφασιστική ήταν η αμερικανική επιδρομή εναντίον στόχων του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, που δεν μπορούσε να τα βάλει με την υπερδύναμη και απάντησε με ένα συμβολικό χτύπημα για το οποίο είχε κιόλας προειδοποιήσει. Η όποια επιτυχία του Τραμπ, εκτιμούν οι ειδικοί, δεν ήταν πάντως αποτέλεσμα των διαπραγματευτικών του ικανοτήτων.

Ινδία-Πακιστάν

Οι δύο πυρηνικές δυνάμεις αντάλλαξαν πυραύλους τον περασμένο Μάιο με αφορμή και πάλι την περιοχή του Κασμίρ, για την οποία έχουν συγκρουστεί συχνά από το 1947. Συμφώνησαν κατάπαυση του πυρός τελικά στις 10 Μαϊου και ο Τραμπ δήλωσε ότι αυτό έγινε μετά από δικές του μακρές, ολονύχτιες συνομιλίες με τον πρωθυπουργό του Πακιστάν. Η ινδική πλευρά αρνείται πάντως κατηγορηματικά οποιαδήποτε διαμεσολάβηση τρίτου και μιλά για συμφωνία, που επιτεύχθηκε μεταξύ των στρατιωτικών ηγεσιών των δύο χωρών.

Ρουάντα-Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό

Στις 27 Ιουνίου στον Λευκό Οίκο σε μια πανηγυρική τελετή οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές υπέγραψαν συμφωνία για να σταματήσουν μια σύγκρουση που κρατούσε δεκαετίες και υπολογίζεται ότι έχει έναν απολογισμό συνολικά 6 εκατομμυρίων θανάτων. Είχαν προηγηθεί συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός το 2024 που τελικά κατέρρευσαν. Ο Τραμπ μετέτρεψε το συμβάν σε φιέστα, αλλά πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι η συμφωνία ήταν απλώς αποτέλεσμα κόπωσης των αντιμαχόμενων μερών, που ήδη είχαν ξεκινήσει διαβουλεύσεις πριν εμπλακεί ως ενδιάμεσος ο Αμερικανός πρόεδρος.

Αίγυπτος-Αιθιοπία

Οι δύο χώρες βρίσκονται σε αντιπαράθεση εξαιτίας του σχεδίου για το μεγάλο φράγμα της Αιθιοπίας στον ποταμό Νείλο που ολοκληρώθηκε πρόσφατα και η Αίγυπτος φοβάται ότι θα επηρεάσει δραματικά τη ροή στο έδαφός της. Ο Τραμπ είχε αποτυχημένα προσπαθήσει να μεσολαβήσει μεταξύ των δύο χωρών κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας. Τώρα δεν έχει αποτρέψει κανέναν πόλεμο, αλλά ουσιαστικά έχει εκφραστεί υπέρ της «συμμάχου» Αιγύπτου, κατηγορώντας μάλιστα την Αιθιοπία ότι δεν υιοθέτησε την συμφωνία που ο ίδιος είχε επεξεργαστεί.

Καμπότζη-Ταϊλάνδη

Στις 24 Ιουλίου οι δύο χώρες ήρθαν σε σύγκρουση στις συνοριακές τους περιοχές με αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων ανθρώπων και τον εκτοπισμό πάνω από 300.000. Δύο ημέρες αργότερα ο Τραμπ δήλωσε ότι επικοινωνεί και με τις δύο πλευρές, απειλώντας με διακοπή των εμπορικών σχέσεων σε περίπτωση που δεν σταματήσουν οι εχθροπραξίες. Στις 28 Ιουλίου ανακοινώθηκε κατάπαυση του πυρός, η οποία πάντως χαρακτηρίζεται από τους εκεί παρατηρητές ως εξαιρετικά εύθραυστη.

Αρμενία-Αζερμπαϊτζάν

Οι δύο χώρες υπέγραψαν συμφωνία ειρήνης στις αρχές Αυγούστου στον Λευκό Οίκο και ο Τραμπ δήλωσε ότι θα είναι πλέον «αιώνια φίλες». Αυτή η εκτίμηση αμφισβητείται, αλλά δεν εμπόδισε τον Αζέρο πρέσβη στη Βρετανία να δηλώσει ότι το βραβείο Νομπέλ αξίζει στον Αμερικανό πρόεδρο. Η διαμάχη των δύο χωρών κρατά από την εποχή της κατάρρευσης της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, αλλά στην παρούσα φάση δεν υπήρχε κάποιο «ενεργό μέτωπο» σύγκρουσης.

Σερβία-Κόσοβο

Στις 27 Ιουνίου ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι απέτρεψε έναν πόλεμο μεταξύ της Σερβίας και της κυβέρνησης των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου που ήταν έτοιμος να ξεκινήσει, απειλώντας τη σερβική πλευρά με εμπορικές κυρώσεις. Κάτι ανάλογο ισχυρίστηκε και σε κατοπινή συνάντησή του με την πρόεδρο Οσμάνι. Ο πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς που αντιμετωπίζει τεράστια εσωτερικά προβλήματα δήλωσε ότι «δεν έχουμε στείλει κανέναν στρατιώτη, δεν έχουμε μετακινήσει κανένα μηχανολογικό εξοπλισμό, ούτε καν μας περνάει από το μυαλό ότι δήθεν προετοιμαζόμαστε για συγκρούσεις». Σίγουρα στην προκειμένη περίπτωση δεν υπήρξε κάποιος πόλεμος που σταμάτησε. Αυτό θα ήταν το έβδομο επίτευγμα του «πλανητάρχη».

«Ο υπερεθνικιστής Μπαχτσελί πριν από τρεις μήνες, αιφνιδιάζοντας την τουρκική κοινή γνώμη πρότεινε να καλέσει τον Οτσαλάν στο κοινοβούλιο για να εκφωνήσει ομιλία καλώντας τους μαχητές του PKK να καταθέσουν τα όπλα. Πριν αναλάβει αυτή την πρωτοβουλία, το κόμμα του Μπαχτσελί ζητούσε επί χρόνια την επαναφορά της θανατικής ποινής, κυρίως για να εκτελεστεί ο φυλακισμένος ηγέτης του απαγορευμένου Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), Αμπντουλάχ Οτσαλάν» επισημαίνεται στο ίδιο κείμενο, το οποίο συνδέει την προσπάθεια συνεννόησης με τα πολιτικά σχέδια του Τούρκου προέδρου.

Όπως επισημαίνεται στο κείμενο πολιτικοί παρατηρητές εικάζουν ότι πίσω από αυτή την πρωτοβουλία κρύβεται η επιθυμία του Ερντογάν να διεκδικήσει νέα θητεία μετά το 2028, κάτι που θα ήταν αδύνατον με βάση το ισχύον Σύνταγμα. Τεχνικά, υπάρχουν δύο δυνατότητες για τον Ερντογάν να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα για το ύπατο αξίωμα. Είτε να τροποποιηθεί το Σύνταγμα είτε το κοινοβούλιο να αποφασίσει υπέρ πρόωρων εκλογών. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο κυβερνητικός συνασπισμός έχει 45 έδρες λιγότερες από όσες απαιτούνται. Το φιλοκουρδικό κόμμα DEM έχει συνολικά 57 βουλευτές στο κοινοβούλιο και με τη βοήθειά τους θα μπορούσαν να προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές.

Σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις, οι Κούρδοι αποτελούν περίπου το 15-20% του τουρκικού πληθυσμού και σύμφωνα με τον Μπερκ Εζέν, πολιτικό επιστήμονα από το Πανεπιστήμιο Σαμπαντσί της Κωνσταντινούπολης ο κυβερνητικός συνασπισμός θα πρέπει να κάνει κάτι για να σταματήσει την πτωτική τάση στις δημοσκοπήσεις.

Είναι η συμφιλίωση μια ψευδαίσθηση;

Στο παρελθόν έχουν υπάρξει επίσημες πρωτοβουλίες για την ικανοποίηση των κουρδικών αιτημάτων. Οι προσπάθειες αυτές ονομάστηκαν «άνοιγμα», «λύση» ή «διαδικασία εξομάλυνσης», αλλά μέχρι στιγμής έχουν όλες αποτύχει.

Ποιες είναι λοιπόν οι προοπτικές επιτυχίας αυτή τη φορά; Σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα Ντενίζ Γιλντιρίμ, όπως λέει «η Τουρκία πρέπει να λύσει αυτό το χρόνιο πρόβλημα με ειρηνικά μέσα ώστε να μην χυθεί άλλο αίμα. Ωστόσο, θα ήταν αφελές να περιμένουμε ότι αυτό θα γίνει σε μια εποχή αυταρχικού συγκεντρωτισμού ενώ ταυτόχρονα η ελευθερία του Τύπου και η ελευθερία της έκφρασης ξεριζώνονται στη χώρα και τα πανεπιστήμια αποδυναμώνονται».

Όσον αφορά τους Κούρδους, η Τουρκία ακολουθεί επίσης σήμερα μια διπλή στρατηγική. Ενώ στο εσωτερικό επιδιώκεται η συμφιλίωση με τον Οτσαλάν και το ΡΚΚ, οι υποστηριζόμενες από την Τουρκία πολιτοφυλακές αναλαμβάνουν δράση εναντίον των Κούρδων μαχητών του YPG στα σύνορα με τη Συρία. Η Άγκυρα ζητά από τη μεταβατική κυβέρνηση της Συρίας να διαλύσει την κουρδική πολιτοφυλακή YPG, η οποία ελέγχει μεγάλα τμήματα της βόρειας Συρίας. Οι απαιτήσεις της Τουρκίας είναι μη ρεαλιστικές από κουρδική σκοπιά, εξηγεί ο πολιτικός επιστήμονας Μπερκ Εζέν: «Μετά από πολλά χρόνια αιματοχυσίας, το YPG έχει καθιερωθεί ως παράγοντας ισχύος στη βορειοανατολική Συρία. Ανεξάρτητα από το τι είδους συμφωνία θα μπορούσε να επιτευχθεί στην Τουρκία, είναι εξαιρετικά απίθανο να καταθέσουν τα όπλα».

Η DW επισημαίνει ότι οι θέσεις της Άγκυρας και του Βερολίνου απέχουν σημαντικά στα μεγάλα ζητήματα της διεθνούς πολιτικής, όπως ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας και η κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, αυτό δεν εμποδίζει τις δύο κυβερνήσεις να διατηρούν διάλογο και να αναζητούν κοινές λύσεις σε θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος.

«Η Τουρκία είναι έτοιμη να προβεί σε ενέργειες που θα ωφελήσουν και τις δύο πλευρές», δήλωσε ο πρόεδρος Ερντογάν μετά τη συνάντησή του με τον Γερμανό καγκελάριο, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, γνωστός για τις πολιτικές του συναλλαγές, αναμένεται να αναδείξει αυτή τη δεξιότητα κατά τη συνάντηση Τουρκίας-Γερμανίας στην Κωνσταντινούπολη.

Ειδικότερα, ενώ ο καγκελάριος Σολτς θα επιδιώξει να ασκήσει πίεση στον Ερντογάν για ενισχυμένη συνεργασία στο μεταναστευτικό, ο Τούρκος πρόεδρος θα προσπαθήσει να πείσει τον Γερμανό ηγέτη να άρει τις επιφυλάξεις του Βερολίνου σχετικά με τις εξαγωγές όπλων προς την Τουρκία.

Η χρονική συγκυρία της απόφασης της Γερμανίας να εγκρίνει εκτεταμένες συμφωνίες πώλησης όπλων στην Τουρκία δεν είναι τυχαία. Το περιοδικό Der Spiegel αποκάλυψε λεπτομέρειες αυτής της συμφωνίας λίγες ημέρες πριν. Εξίσου σημαντικό είναι ότι, ενόψει του ταξιδιού του Γερμανού καγκελάριου στην Τουρκία, πληθαίνουν οι ενδείξεις πως το Βερολίνο έχει άρει το εμπάργκο του κατά της προμήθειας Eurofighter στην Άγκυρα.

Ο εκσυγχρονισμός της πολεμικής αεροπορίας που είναι πια παρωχημένη σε επίπεδο εξοπλισμού είναι στρατηγική προτεραιότητα για τον τουρκικό στρατό. Εάν το Βερολίνο μεταβάλει την πολιτική του σε αυτό το ζήτημα τη δεδομένη στιγμή, αυτό θα αποτελεί ακόμα μια ένδειξη της εγκατάλειψης μιας εξωτερικής πολιτικής που βασίζεται κυρίως σε αξίες και αρχές. Η υπουργός Εξωτερικών των Πρασίνων, Αναλένα Μπέρμποκ, ήταν από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές αυτής της πολιτικής.

Ο νέος πραγματισμός, ή αλλιώς Realpolitik, είναι αποτέλεσμα της «Zeitenwende» (Αλλαγής Εποχής) που ακολούθησε τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Ο πόλεμος στην Ανατολική Ευρώπη επηρεάζει τη γερμανική πολιτική περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο γεγονός. Στο Βερολίνο ακούγεται όλο και συχνότερα το επιχείρημα ότι, αν δεν προμηθεύσει η Γερμανία τα όπλα, θα το κάνουν άλλοι. Παράλληλα, διακυβεύονται και γερμανικές θέσεις εργασίας, καθώς ορισμένα μέρη των Eurofighter παράγονται σε γερμανικά εργοστάσια.

Οι γερμανικές εξαγωγές όπλων προς την Τουρκία επηρεάζουν διαχρονικά τις σχέσεις μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας. Η Αθήνα παραδοσιακά αντιμετωπίζει αυτές τις συμφωνίες ως μη φιλική κίνηση, εκφράζοντας ανησυχίες για την ανατροπή της στρατιωτικής ισορροπίας με την Τουρκία.

Τα «ήρεμα νερά» ευνοούν τον εξοπλισμό της Άγκυρας

Όπως παρατηρεί η DW η τρέχουσα φάση αποκλιμάκωσης μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας ευνοεί το γερμανικό επιχείρημα υπέρ των εξοπλιστικών συμφωνιών με την Τουρκία. Εδώ και μήνες, δεν έχουν σημειωθεί στρατιωτικά επεισόδια στο Αιγαίο. Θα ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το Βερολίνο θα προχωρούσε σε νέες συμφωνίες όπλων με την Άγκυρα, εάν η Τουρκία διατηρούσε την επιθετική πολιτική που ακολούθησε το 2020 ή το 2022.

Η Αθήνα και η Άγκυρα επιδιώκουν αμφότερες να αποκτήσουν στρατιωτική υπεροχή στο Αιγαίο. Από την άλλη πλευρά, οι σύμμαχοί τους, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Γερμανία, ενδιαφέρονται για τη διατήρηση στρατιωτικής ισορροπίας μεταξύ των δύο αντιμαχόμενων χωρών. Το ζήτημα της στρατιωτικής ισορροπίας είναι τόσο παλιό όσο και οι ελληνοτουρκικές διαφορές, και παραδοσιακά αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την πολιτική των ΗΠΑ στην ανατολική Μεσόγειο.

Η γνωστή αναλογία 7 προς 10 στις προμήθειες όπλων από την Ουάσινγκτον προς την Αθήνα και την Άγκυρα έχει προ πολλού αντικατασταθεί από μια πιο σύνθετη προσέγγιση. «Οι ΗΠΑ εφαρμόζουν μια πολιτική εξαγωγών όπλων που διασφαλίζει ότι οι Έλληνες και οι Τούρκοι δεν θα πολεμήσουν μεταξύ τους», δηλώνει ένας κορυφαίος Γερμανός διπλωμάτης. Ωστόσο, παραμένει ασαφές πώς το Βερολίνο θα εγγυηθεί ότι τα γερμανικής κατασκευής όπλα δεν θα χρησιμοποιηθούν από την Τουρκία εναντίον ελληνικών στόχων. Μια τέτοια «εγγύηση» είναι το ελάχιστο που θα μπορούσε να ζητήσει η Αθήνα από τη Γερμανία.

«Όταν οι ΗΠΑ χορηγούν όπλα σε μια χώρα του ΝΑΤΟ, είναι ορθό να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον άλλης χώρας της Συμμαχίας», δήλωσε πρόσφατα ο Έλληνας υπουργός Άμυνας, Νίκος Δένδιας, σε συνέντευξή του σε κυριακάτικη εφημερίδα. Αυτό ισχύει για όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ, πρόσθεσε, επισημαίνοντας χαρακτηριστικά τη Γερμανία. Υπάρχουν βάσιμοι λόγοι που ο Δένδιας έδωσε έμφαση στη Γερμανία.