Ισραηλινά πυρά σκότωσαν 86 δημοσιογράφους το 2025, κυρίως Παλαιστίνιους στη Γάζα, αλλά συμπεριλαμβανομένων και 31 εργαζομένων σε επίθεση σε κέντρο μέσων ενημέρωσης των Χούθι στην Υεμένη, τη δεύτερη πιο αιματηρή επίθεση που έχει καταγράψει ποτέ η CPJ, ανέφερε.

Το Ισραήλ ήταν επίσης υπεύθυνο για το 81% των 47 δολοφονιών που η CPJ χαρακτήρισε ως σκόπιμα στοχευμένες ή «δολοφονίες». Ανέφερε ότι ο πραγματικός αριθμός είναι πιθανώς υψηλότερος λόγω των περιορισμών πρόσβασης που δυσκόλεψαν την επαλήθευση στη Γάζα.

Ο ισραηλινός στρατός δεν απάντησε σε αίτημα για σχολιασμό. Έχει δηλώσει στο παρελθόν ότι τα στρατεύματά του στη Γάζα στοχεύουν μόνο μαχητές, αλλά ότι η επιχείρηση σε ζώνες μάχης ενέχει εγγενείς κινδύνους. Το Ισραήλ παραδέχτηκε ότι στόχευσε το κέντρο μέσων ενημέρωσης στην Υεμένη τον Σεπτέμβριο, χαρακτηρίζοντάς το τότε ως προπαγανδιστικό βραχίονα των Χούθι.

Σε αρκετές περιπτώσεις, το Ισραήλ έχει παραδεχτεί ότι στοχοποίησε δημοσιογράφους στη Γάζα, τους οποίους ισχυρίζεται ότι είχαν δεσμούς με τη Χαμάς, χωρίς να παρέχει επαληθεύσιμα αποδεικτικά στοιχεία. Διεθνείς ειδησεογραφικοί οργανισμοί έχουν αρνηθεί κατηγορηματικά ότι οι δολοφονημένοι δημοσιογράφοι είχαν δεσμούς με μαχητές. Η Επιτροπή Προστασίας των Δημοκρατικών χαρακτήρισε αυτούς τους ισχυρισμούς του Ισραήλ «θανάσιμες συκοφαντίες».

Το Ισραήλ δεν επιτρέπει την είσοδο ξένων δημοσιογράφων στη Γάζα, επομένως όλοι οι εργαζόμενοι των μέσων ενημέρωσης που σκοτώθηκαν εκεί ήταν Παλαιστίνιοι.

Η έκθεση ανέφερε ότι «ο ισραηλινός στρατός έχει πλέον διαπράξει περισσότερες στοχευμένες δολοφονίες Τύπου από οποιονδήποτε άλλον στρατό κυβέρνησης που έχει καταγραφεί ποτέ», σημειώνοντας ότι η CPJ άρχισε να συλλέγει δεδομένα πριν από περισσότερες από τρεις δεκαετίες.

Στην έκθεσή της αναφέρεται ότι τουλάχιστον 104 από τους 129 δημοσιογράφους που σκοτώθηκαν πέθαναν σε σχέση με συγκρούσεις. Εκτός από τη Γάζα και την Υεμένη, οι χώρες με τις περισσότερες δολοφονίες δημοσιογράφων περιλαμβάνουν το Σουδάν, όπου σκοτώθηκαν εννέα, και το Μεξικό, όπου έχασαν τη ζωή τους έξι. Τέσσερις Ουκρανοί δημοσιογράφοι σκοτώθηκαν από ρωσικές δυνάμεις και τρεις δημοσιογράφοι πέθαναν στις Φιλιππίνες, ανέφερε.

Η Ρωσία αρνείται ότι στοχοποίησε σκόπιμα δημοσιογράφους και κατηγορεί την Ουκρανία ότι στοχοποίησε Ρώσους δημοσιογράφους, κάτι που το Κίεβο αρνείται. Δεν υπήρξε άμεσο σχόλιο από την πρεσβεία της Ρωσίας στην Ουάσινγκτον σχετικά με την έκθεση της CPJ.

Μεταξύ των νεκρών πέρυσι ήταν ο δημοσιογράφος του Reuters Χουσάμ αλ-Μάσρι , ο οποίος σκοτώθηκε από ισραηλινά πυρά τον Αύγουστο ενώ χειριζόταν ζωντανή μετάδοση βίντεο στο νοσοκομείο Νάσερ της Γάζας. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου εξέφρασε τη λύπη του για την επίθεση, η οποία σκότωσε επίσης τέσσερις άλλους δημοσιογράφους, χαρακτηρίζοντάς την ως «τραγικό ατύχημα».

Ο ισραηλινός στρατός είχε δηλώσει ότι στόχευσε μια κάμερα της Χαμάς, αλλά μια έρευνα του Reuters διαπίστωσε ότι η συσκευή ανήκε στο Reuters.

Ο Γιώργος Παπαηλιού, βουλευτής και τομεάρχης Δικαιοσύνης της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, σε δήλωσή του καταγγέλλει την κυβέρνηση για όσα συμβαίνουν στις φυλακές «με όπλα, συμβόλαια θανάτου, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, ναρκωτικά, επιθέσεις σε υπαλλήλους».

Αναλυτικά η δήλωση του κ. Παπαηλιού

Δύο δολοφονίες στις φυλακές, μέσα σ’ ένα μήνα!

Την Κυριακή 15.2.2026 ένας κρατούμενος δολοφονήθηκε στις φυλακές Δομοκού. Πριν λίγες μέρες, στις 19.1.2026 ένα άλλος κρατούμενος είχε δολοφονηθεί στις φυλακές Κορυδαλλού.
Και δεν είναι μόνον αυτά: Όπλα, συμβόλαια θανάτου, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, ναρκωτικά, επιθέσεις σε υπαλλήλους·

Αυτά είναι τα σωφρονιστικά επιτεύγματα του κ. Χρυσοχοΐδη και του κ. Φλωρίδη!

Αυτός είναι «ο νόμος και η τάξη» του κ. Μητσοτάκη.

Η κυβέρνηση, με την απαράδεκτη αντεγκληματική πολιτική της, αφού προκάλεσε έναν άνευ προηγουμένου υπερπληθυσμό κρατουμένων και οδήγησε στη φυλακή πάνω από 100 ανήλικα παιδιά, βλέπει τώρα τα αποτελέσματα των επιλογών της.

Και τρέχει, όπως-όπως, να κάνει αποσυμφόρηση, τρέμοντας, όμως, μην αποκαλυφθεί ότι αποφυλακίζει κρατουμένους.

Ο κυβερνητικός ποινικός λαϊκισμός δεν εκθέτει μόνο διεθνώς τη χώρα, για τις άθλιες συνθήκες κράτησης, αλλά κοστίζει και σε ανθρώπινες ζωές.

Καιρός να καταλάβουν στην κυβέρνηση ότι οι φυλακές δεν είναι ένα παιχνιδάκι για του επικοινωνιολόγους του κ. Μητσοτάκη.

Εκεί ζουν άνθρωποι με αξιοπρέπεια και ζωές!

Πρόκειται για δύο ημεδαπούς, ηλικίας 52 και 50 ετών, που κατηγορούνται –κατά περίπτωση– για ανθρωποκτονία με δόλο και θανατηφόρο βιασμό, κατά συναυτουργία.

Σύμφωνα με πληροφορίες, αμφότεροι αρνούνται τις κατηγορίες της ανθρωποκτονίας. Ο 52χρονος επέλεξε να μη δώσει εξηγήσεις στον ανακριτή, δηλώνοντας μόνο ότι είναι αθώος.

«Σιώπησε, ζήτησε αναβολή η οποία δεν κατέστη δυνατή και δεν απάντησε σε καμία ερώτηση. Αποφασίστηκε η προφυλάκισή τους. Ο εντολέας μου θα απολογηθεί εν ευθέτω χρόνω. Αρνείται τις κατηγορίες. Προανακριτικά φέρεται να έχει ομολογήσει, ωστόσο είναι αγράμματος και υποστηρίζει ότι δεν διάβασε την απολογία που υπέγραψε», ανέφερε ο συνήγορος υπεράσπισης του 52χρονου, Θανάσης Παλιοτζίκας.

Υπενθυμίζεται ότι ο 52χρονος φέρεται προανακριτικά να ομολόγησε τη δολοφονία της 47χρονης, ισχυριζόμενος ότι την σκότωσε στο υπόγειο πολυκατοικίας στη Θεσσαλονίκη, έπειτα από χρήση ναρκωτικών ουσιών, και στη συνέχεια πέταξε τη σορό της σε κάδο απορριμμάτων. Διώκεται για ανθρωποκτονία και θανατηφόρο βιασμό.

Από την έρευνα της Υποδιεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος Βορείου Ελλάδος προέκυψε ότι ο θάνατος της 47χρονης ήταν ασφυκτικός και επήλθε κατά τη διάρκεια σεξουαλικής πράξης. Για την ίδια υπόθεση κατηγορείται και ο 50χρονος, ο οποίος απολογήθηκε επίσης για την κατηγορία του θανατηφόρου βιασμού, κατά συναυτουργία.

Σε ό,τι αφορά τη 43χρονη, η σορός της οποίας εντοπίστηκε σε προχωρημένη σήψη σε δώμα πολυκατοικίας στη Μενεμένη, ο 52χρονος αρνείται κάθε εμπλοκή στον θάνατό της. Ισχυρίζεται ότι η γυναίκα πέθανε στο υπόγειο της οικοδομής και ότι ο ίδιος μετέφερε τη σορό της σε άλλο σημείο του κτιρίου, όπου και βρέθηκε από τους αστυνομικούς, τυλιγμένη σε κουβέρτα.

Οι Αρχές οδηγήθηκαν στα ίχνη του 52χρονου καθώς διαπιστώθηκε ότι αποτελούσε τον μοναδικό συνδετικό κρίκο μεταξύ των δύο θυμάτων, με τα οποία φέρεται να έκανε κοινή χρήση ναρκωτικών ουσιών. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ο ίδιος φέρεται να υπέδειξε ως συνεργό του τον 50χρονο.

Σε πόλεμο με τον τακτικό στρατό του Σουδάν από τον Απρίλιο του 2023, οι Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF) κατέλαβαν την Κυριακή το Ελ Φάσερ, εκδιώκοντας τον στρατό από το τελευταίο του προπύργιο στη δυτική περιοχή του Νταρφούρ, έπειτα από μια πολιορκία που διήρκεσε 18 μήνες.

Μετά την πτώση της πόλης, άρχισαν να έρχονται στο φως αναφορές για συνοπτικές εκτελέσεις, σεξουαλική βία, επιθέσεις κατά εργαζομένων ανθρωπιστικών οργανώσεων, λεηλασίες και απαγωγές, ενώ η επικοινωνία με την περιοχή παραμένει σε μεγάλο βαθμό διακοπείσα.

Σύμφωνα με έκθεση του Ερευνητικού Ανθρωπιστικού Εργαστηρίου του Πανεπιστημίου Yale που δημοσιεύθηκε χθες, οι νέες δορυφορικές εικόνες «δίνουν λόγους να πιστεύεται ότι μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι νεκρό, αιχμάλωτο ή κρυμμένο».

Το εργαστήριο εντόπισε τουλάχιστον 31 συστάδες αντικειμένων που ομοιάζουν με ανθρώπινα σώματα, κατανεμημένες σε συνοικίες, πανεπιστημιακούς χώρους και στρατιωτικές εγκαταστάσεις, μεταξύ Δευτέρας και Παρασκευής.

«Οι ενδείξεις ότι οι μαζικές δολοφονίες συνεχίζονται είναι σαφώς ορατές», αναφέρει χαρακτηριστικά η έκθεση του Yale, επισημαίνοντας ότι η ανθρωπιστική κατάσταση στο Ελ Φάσερ παραμένει εξαιρετικά κρίσιμη, ενώ διεθνείς οργανισμοί αδυνατούν να αποκτήσουν άμεση πρόσβαση στην περιοχή.

Η άμμος γύρω από τη δυτική πόλη Ελ Φασέρ είναι τώρα βαμμένη κόκκινη από λίμνες αίματος τόσο έντονες που είναι ορατές από το διάστημα.

Μετά από περισσότερο από 18 μήνες σκληρής πολιορκίας, οι Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF) κατέλαβαν όλες τις μεγάλες πόλεις στην περιοχή του Νταρφούρ.

Οι σύμμαχοι του στρατού δήλωσαν ότι οι RSF «διέπραξαν ειδεχθή εγκλήματα κατά αθώων αμάχων, όπου περισσότεροι από 2.000 άοπλοι πολίτες εκτελέστηκαν και σκοτώθηκαν στις 26 και 27 Οκτωβρίου, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι».

Σε δορυφορικές εικόνες, διακρίνονται στην άμμο σειρές από πτώματα, στοιχισμένα σε γραμμή έξω από το πρώην Παιδικό Νοσοκομείο.

Η ανάλυση εικόνων από ένα νοσοκομείο στη συνοικία του Ελ Φάσερ αποκαλύπτει τουλάχιστον τέσσερις νέες «ομάδες» σορών, οι οποίες δεν φαινόντουσαν σε προηγούμενες λήψεις. Ορισμένα από τα αντικείμενα που εντοπίστηκαν έχουν μήκος από 1,1 έως 1,9 μέτρα.

Σύμφωνα με έκθεση του Πανεπιστημίου Yale, οι πράξεις των RSF «ενδέχεται να συνιστούν εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, φτάνοντας ενδεχομένως στο επίπεδο της γενοκτονίας».

Βίντεο δείχνει μέλη των RSF να προετοιμάζονται για πιθανές εκτελέσεις ή αντίποινα στο πλαίσιο της επίθεσής τους.

Δεκάδες χιλιάδες κάτοικοι εγκατέλειψαν το Ελ Φάσερ μετά την κατάληψή του, κατευθυνόμενοι προς την Ταβίλα και άλλες δυτικές περιοχές.

Τα περιστατικά αφορούσαν βρέφη που η ίδια ομολόγησε ότι δολοφόνησε. Τα μωρά διακομίστηκαν στο νοσοκομείο με συγκεκριμένα συμπτώματα, τα οποία τότε αποδόθηκαν λανθασμένα σε προβλήματα υγείας, όπως κρίσεις επιληψίας.

Ο μηχανισμός της δολοφονίας

Η ΕΛ.ΑΣ. έχει πλέον σκιαγραφήσει με λεπτομέρειες τον τρόπο με τον οποίο αφαιρέθηκαν οι ζωές των παιδιών. Το πόρισμα αναφέρει ότι ο θάνατος επήλθε με ταυτόχρονη πίεση στον θώρακα και απόφραξη των αεροφόρων οδών με πανί.

Ο μηχανισμός αυτός οδηγούσε σε ασφυξία, ενώ τα συμπτώματα μπορούσαν να εκληφθούν από τους γιατρούς ως κρίσεις υγείας.

Η επιστημονική ανατροπή

Από τον Μάιο του 2025, ο καθηγητής νευρολογίας της ΕΛ.ΑΣ. είχε ήδη απορρίψει τις διαγνώσεις περί «φυσιολογικών θανάτων» ή «επιληπτικών επεισοδίων». Το πόρισμά του χαρακτηρίζεται κόλαφος, καθώς αποδεικνύει ότι τα βρέφη δεν έπασχαν από καμία νευρολογική διαταραχή.

Συγκεκριμένα, δύο ψευδο-«επεισόδια» είχαν καταγραφεί στο μωρό της Κατερίνας και τέσσερα στο ίδιο το παιδί της Μουρτζούκου, πλέον μπορούν να χαρακτηρισθούν ως απόπειρα ανθρωποκτονίας.

Οι αποκαλύψεις αυτές ανατρέπουν πλήρως την εικόνα που είχε διαμορφωθεί αρχικά. Η κατηγορούμενη φαίνεται πως επανειλημμένα επιχείρησε να αφαιρέσει ζωές βρεφών, χωρίς οι γιατροί να αντιληφθούν την πραγματική αιτία των συμπτωμάτων.

Με το νέο υλικό, η έρευνα παίρνει αποφασιστική τροπή, καθώς αποκλείουν την υπόθεση περί επιληψίας και οδηγούν πιθανώς σε νέο κατηγορητήριο για την βρεφοκτόνο.

Στο δικαστήριο της Μπεζανσόν, στην ανατολική Γαλλία, ο Φρεντερίκ Πεσιέ βρίσκεται αντιμέτωπος με περισσότερους από 150 ενάγοντες και τους 50 δικηγόρους του. Η απόφαση αναμένεται να ανακοινωθεί στις 19 Δεκεμβρίου.

Μεταξύ των εναγόντων είναι και η Αμαντίν Ιελέν, ο πατέρας της οποίας, ο Νταμιέν, πέθανε το 2008 από ανακοπή ενώ υποβαλλόταν σε επέμβαση στο νεφρό. Είχε λάβει μια δόση λιδοκαΐνης δέκα φορές μεγαλύτερη από το κανονικό. Δεκαεπτά χρόνια μετά, η Ιελέν, που σήμερα είναι πρόεδρος της ένωσης των θυμάτων, είπε στους δημοσιογράφους ότι «ανυπομονεί να ακούσει τη φωνή του Δρ Πεσιέ και να πάρει απαντήσεις».

Ο 53χρονος γιατρός κατηγορείται ότι δηλητηρίασε σκοπίμως 30 ασθενείς, ηλικίας από 4 έως 89 ετών μεταξύ 2008-17, σε δύο ιδιωτικές κλινικές της Μπεζανσόν. Έπειτα από οκτώ χρόνια έρευνας, ο πρώην πλέον αναισθησιολόγος κάθισε στο εδώλιο σήμερα, εμφανώς στρεσαρισμένος και αγχωμένος. Η πρώτη ημέρα της δίκης αναλώθηκε στην επιλογή των ενόρκων. Ο Πεσιέ ανέκαθεν δήλωνε αθώος. Αν το δικαστήριο κρίνει διαφορετικά, μπορεί να καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη.

Ο γιατρός δεν προφυλακίστηκε ποτέ και μάλιστα δικαστήριο του επέτρεψε το 2023 να ασκεί υπό όρους το επάγγελμά του, αρκεί να μην έρχεται σε επαφή με ασθενείς. Πάντως ο ίδιος δεν ασκεί πλέον την ιατρική από το 2017.

Μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό RTL πριν από την έναρξη της δίκης, όταν ρωτήθηκε για την οδύνη των θυμάτων και των οικογενειών τους, ο Πεσιέ απάντησε: «Την καταλαβαίνω απολύτως αλλά, από την άλλη, δεν ευθύνομαι εγώ για αυτήν».

Ένας από τους δικηγόρους του, ο Ραντάλ Σβερντορφέρ, είπε ότι είναι «η πρώτη φορά» που ο κατηγορούμενος θα μπορέσει να δώσει εξηγήσεις και «να συζητηθούν τα πάντα» έπειτα από οκτώ χρόνια έρευνας σε βάρος του και ενώ «όλοι τον θεωρούν ένοχο».

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ο Πεσιέ εισήγαγε θανατηφόρες ουσίες στους ορούς των ασθενών που χειρουργούσαν οι συνάδελφοί του, για να προκαλεί καρδιακή ανακοπή. Συχνά, στη συνέχεια, βοηθούσε να τους επαναφέρουν στη ζωή. Η Σάντρα Σιμάρ, 36 ετών, υπέστη ανακοπή τον Ιανουάριο του 2017, ενώ υποβαλλόταν σε επέμβαση στην κλινική Σεν-Βενσάν. Στον ορό που χρησιμοποιήθηκε για την αναισθησία της βρέθηκε φονική δόση καλίου. Η γυναίκα επέζησε.

Ο Ζαν-Κλοντ Γκαντόν, 70 ετών εκείνη την εποχή, είναι το τελευταίο γνωστό θύμα. Αν και δηλητηριάστηκε στο χειρουργείο, επέζησε και αυτός.

Ο εισαγγελέας Ετιέν Μαντό είπε πρόσφατα ότι πρόκειται για μια υπόθεση «άνευ προηγουμένου στα δικαστικά χρονικά της Γαλλίας», υποστηρίζοντας ότι ο αναισθησιολόγος δηλητηρίαζε ασθενείς για να βλάψει τους συναδέλφους του με τους οποίους είχε έρθει σε σύγκρουση και στη συνέχεια να κάνει επίδειξη των ικανοτήτων του, επαναφέροντάς τους στη ζωή.

«Μολονότι η έρευνα μόλις άρχισε, τα συμβάντα φέρουν τα χαρακτηριστικά εγκλήματος που διαπράχθηκε από συμμορία νέων», σημείωσε ο Γκράχαμ Μπανκς, επιθεωρητής της αστυνομίας στην πολιτεία της Βικτόρια.

Τα δύο θύματα σκοτώθηκαν χθες, Σάββατο, το βράδυ, σε σημεία που βρίσκονταν κοντά το ένα στο άλλο, διευκρίνισε η αστυνομία, σύμφωνα με την οποία η συμμορία απαρτιζόταν από περίπου 8 μέλη.

Οι δυνάμεις επιβολής της τάξης βρήκαν πρώτα έναν 12χρονο που ήταν βαριά τραυματισμένος. «Παρά τις προσπάθειες ανάνηψής του που καταβλήθηκαν από τα μέλη πληρώματος ασθενοφόρου, δεν κατέστη δυνατό να σωθεί», σημείωσε ο Μπανκς.

Λίγο αργότερα, η αστυνομία βρήκε σε διπλανό δρόμο έναν φίλο του αγοριού, έναν 15χρονο, που έφερε «σημαντικά» τραύματα από μαχαίρι. Ούτε αυτός κατέστη δυνατό να σωθεί παρά τις προσπάθειες ανάνηψης.

«Τα παιδιά που δολοφονήθηκαν δεν ήταν μέλη κάποιας συμμορίας και αυτό δεν μας αφήνει να ησυχάσουμε», συνέχισε.

Προς το παρόν είναι δύσκολο να διευκρινιστεί αν η επίθεση αυτή ήταν στοχευμένη ή έγινε ύστερα από λάθος στην αναγνώριση της ταυτότητας των θυμάτων, διευκρίνισε η αστυνομία.

Οι ανθρωποκτονίες και τα συναφή εγκλήματα αυξήθηκαν κατά 9% στη χώρα το 2024, με τα θύματα να ανέρχονται σε 448, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία.

Η πώληση ή κατοχή ματσέτας απαγορεύεται στην πολιτεία της Βικτόρια, ύστερα από συμπλοκή τον Μάιο ανάμεσα σε αντίπαλες συμμορίες οπλισμένες με ματσέτες σε εμπορικό κέντρο στη Μελβούρνη.

«Είναι αδύνατο να διατηρήσω οποιαδήποτε σχέση με το Reuters, δεδομένου του ρόλου του στη δικαιολόγηση και διευκόλυνση της συστηματικής εξόντωσης 245 δημοσιογράφων στη Γάζα» έγραψε χαρακτηριστικά στο Χ.

Η φωτορεπόρτερ (σ.σ. είναι ελεύθερη επαγγελματίας) υπογράμμισε ότι εργάστηκε επί οκτώ χρόνια ως εξωτερική συνεργάτιδα με το Reuters, με τις φωτογραφίες της να έχουν δημοσιευτεί σε διεθνή μέσα ενημέρωσης, όπως οι New York Times και το Al Jazeera. Εξέφρασε έντονη κριτική για τον τρόπο κάλυψης της δολοφονίας του Άνας Αλ-Σαρίφ και συνεργείου του Al Jazeera στη Γάζα, κατηγορώντας τον ότι υιοθέτησε τον «αβάσιμο ισχυρισμό» του Ισραήλ ότι ο πολεμικός ανταποκριτής ήταν μέλος της Χαμάς.

«Εκτίμησα τη δουλειά που προσέφερα στο Reuters τα τελευταία οκτώ χρόνια, αλλά πλέον δεν μπορώ να φανταστώ να φοράω αυτή την κάρτα Τύπου, παρά μόνο με βαθιά ντροπή και θλίψη» έγραψε, δημοσιεύοντας μία φωτογραφία, με κομμένη στα δύο τη δημοσιογραφική της ταυτότητα. Η ανάρτησή της έγινε σχεδόν αυτόματα viral, με περισσότερα από 1.000.000 views στο X, ενώ διαδίδεται από στόμα σε στόμα και κυκλοφορεί σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης -κυρίως από δημοσιογράφους.

Συνεχίζοντας την επίθεση στο Reuters, έγραψε ότι η τακτική του οργανισμού να «διαιωνίζει την προπαγάνδα του Ισραήλ» δεν προστάτευσε ούτε τους ίδιους τους ανταποκριτές του από τη βία. Αναφερόμενη στην ανδρεία των Παλαιστινίων συναδέλφων της, είπε: «Δεν ξέρω τι σημαίνει να αρχίσουμε να τιμούμε πραγματικά το θάρρος και τη θυσία των δημοσιογράφων στη Γάζα, των γενναιότερων και καλύτερων που υπήρξαν ποτέ, αλλά από εδώ και πέρα, ό,τι έχω να προσφέρω, θα το κάνω με αυτό στο μυαλό μου».

Η ίδια σημείωσε πως χρωστάει στους συναδέλφους της στην Παλαιστίνη «τουλάχιστον αυτό, και πολύ περισσότερα». Αναφερόμενη στη δολοφονία έξι ακόμη δημοσιογράφων, ανάμεσά τους και του εικονολήπτη του Reuters, Χοσάμ Αλ-Μάσρι, κατά την ισραηλινή επίθεση στο νοσοκομείο Νάσερ στη Γάζα, η Ζινκ έκανε λόγο για «διπλό χτύπημα»: «Το Ισραήλ βομβαρδίζει έναν πολιτικό στόχο, όπως σχολείο ή νοσοκομείο, περιμένει να φτάσουν γιατροί, ομάδες διάσωσης και δημοσιογράφοι και έπειτα χτυπά ξανά».

Παράλληλα, επικαλέστηκε τα λόγια του δημοσιογράφου Τζέρεμι Σκάχιλ, λέγοντας ότι μεγάλα μέσα, από τους New York Times μέχρι το Reuters, λειτούργησαν ως «γραμμή μεταφοράς της ισραηλινής προπαγάνδας», εξωραΐζοντας εγκλήματα πολέμου, απανθρωποποιώντας τα θύματα και εγκαταλείποντας τις δημοσιογραφικές αρχές.

Η Ζινκ υποστήριξε ότι τα δυτικά μέσα, «επαναλαμβάνοντας τις γενοκτονικές κατασκευές του Ισραήλ χωρίς να εξετάζουν την αξιοπιστία τους», έχουν συντελέσει ώστε στη Γάζα να σκοτωθούν περισσότεροι δημοσιογράφοι σε δύο χρόνια απ’ ό,τι σε άλλα μεγάλα παγκόσμια μέτωπα συνολικά, ενώ ταυτόχρονα έχουν συμβάλει στην επιδείνωση της ανθρωπιστικής κρίσης.

Υπενθυμίζεται ότι, χθες, για μια ακόμη φορά, το Ισραήλ προκάλεσε διεθνή κατακραυγή, έπειτα από διπλό πλήγμα στο νοσοκομείο Νάσερ, στη Χαν Γιουνίς της Νότιας Γάζας. Από την επίθεση σκοτώθηκαν οι δημοσιογράφοι του Middle East Eye, Μοχάμεντ Σαλάμα και Αχμέντ Αμπού Αζίζ.

Σύμφωνα με μαρτυρίες και βίντεο, το πρώτο χτύπημα έπληξε τον τέταρτο όροφο του νοσοκομείου, ενώ λίγο αργότερα δεύτερος πύραυλος χτύπησε επίτηδες το σημείο όπου είχαν συγκεντρωθεί δημοσιογράφοι, διασώστες και περαστικοί. Συνολικά, τουλάχιστον 20 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν στην επίθεση, ανάμεσά τους τουλάχιστον τρεις ακόμη δημοσιογράφοι: η ανεξάρτητη ρεπόρτερ Μαριάμ Ντάγκα (AP), ο Μοάζ Αμπού Τάχα (NBC) και ο φωτορεπόρτερ Χουσάμ αλ-Μάσρι (Reuters).

Οι τελευταίες απώλειες ανεβάζουν τον αριθμό των Παλαιστινίων δημοσιογράφων που έχουν χάσει τη ζωή τους από τις ισραηλινές επιθέσεις από τον Οκτώβριο του 2023 σε 246. Μέχρι σήμερα, περισσότεροι από 62.700 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί στη Γάζα από την έναρξη της ισραηλινής στρατιωτικής εκστρατείας, που έχει ισοπεδώσει τον θύλακα και τον οδηγεί σε συνθήκες λιμού.

Τον Νοέμβριο, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο εξέδωσε εντάλματα σύλληψης για τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον πρώην υπουργό Άμυνας Γιοάβ Γκαλάντ για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Το Ισραήλ αντιμετωπίζει επίσης κατηγορίες για γενοκτονία στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τον πόλεμο στη Γάζα.

Το πλήρες κείμενο της δήλωσης της Ζινκ:

«Τα τελευταία οκτώ χρόνια εργάστηκα ως εξωτερική συνεργάτις του πρακτορείου Reuters. Οι φωτογραφίες μου, που κάλυπταν ιστορίες στις πεδιάδες του Καναδά, δημοσιεύτηκαν στους New York Times, στο Al Jazeera και σε άλλα μέσα ενημέρωσης σε Βόρεια Αμερική, Ασία, Ευρώπη και αλλού. Ωστόσο, πλέον μου είναι αδύνατο να διατηρήσω οποιαδήποτε σχέση με το Reuters, καθώς έχει συμβάλει στη δικαιολόγηση και διευκόλυνση της συστηματικής δολοφονίας 245 δημοσιογράφων στη Γάζα. Χρωστάω στους συναδέλφους μου στην Παλαιστίνη τουλάχιστον αυτό, και πολύ περισσότερα.

Όταν το Ισραήλ δολοφόνησε τον Άνας Αλ-Σαρίφ μαζί με ολόκληρο το συνεργείο του Al Jazeera στην Πόλη της Γάζας στις 10 Αυγούστου, το Reuters επέλεξε να μεταδώσει τον εντελώς αβάσιμο ισχυρισμό ότι ο Αλ-Σαρίφ ήταν μέλος της Χαμάς -ένα από τα αμέτρητα ψέματα που μέσα ενημέρωσης όπως το Reuters έχουν κατ’ επανάληψη υιοθετήσει και νομιμοποιήσει. Η διάθεση του Reuters να διαιωνίζει την ισραηλινή προπαγάνδα δεν προστάτεψε ούτε τους δικούς του δημοσιογράφους από τη γενοκτονία. Πέντε ακόμη δημοσιογράφοι, ανάμεσά τους και ο καμεραμάν του Reuters Χοσάμ Αλ-Μάσρι, ήταν μεταξύ των 20 ανθρώπων που σκοτώθηκαν το πρωί σε νέα επίθεση στο νοσοκομείο Νάσερ. Επρόκειτο για το λεγόμενο «διπλό χτύπημα»: το Ισραήλ βομβαρδίζει έναν πολιτικό στόχο όπως σχολείο ή νοσοκομείο, περιμένει να φτάσουν οι γιατροί, οι διασώστες και οι δημοσιογράφοι και μετά ξαναχτυπά.

Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης φέρουν άμεση ευθύνη για το ότι δημιουργούνται συνθήκες που επιτρέπουν τέτοιες επιθέσεις. Όπως τόνισε ο Τζέρεμι Σκάχιλ από το Drop Site News, «κάθε μεγάλο μέσο -από τους New York Times και την Washington Post μέχρι το AP και το Reuters- έχει λειτουργήσει ως γραμμή μεταφοράς της ισραηλινής προπαγάνδας, εξωραΐζοντας εγκλήματα πολέμου και απανθρωποποιώντας τα θύματα, εγκαταλείποντας τους συναδέλφους τους και την υποτιθέμενη δέσμευσή τους στη δεοντολογική δημοσιογραφία».

Επαναλαμβάνοντας τις γενοκτονικές αφηγήσεις του Ισραήλ χωρίς να ελέγξουν εάν έχουν καμία αξιοπιστία -εγκαταλείποντας έτσι την πιο στοιχειώδη ευθύνη της δημοσιογραφίας- τα δυτικά μέσα έχουν καταστήσει εφικτή τη δολοφονία περισσότερων δημοσιογράφων μέσα σε δύο χρόνια σε αυτή τη μικρή λωρίδα γης απ’ ό,τι στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και στους πολέμους της Κορέας, του Βιετνάμ, του Αφγανιστάν, της Γιουγκοσλαβίας και της Ουκρανίας συνολικά. Και αυτό χωρίς να υπολογίζεται ο λιμός, η εξόντωση των παιδιών και οι άνθρωποι που καίγονται ζωντανοί.

Το γεγονός ότι η δουλειά του Άνας Αλ-Σαρίφ χάρισε στο Reuters βραβείο Πούλιτζερ δεν στάθηκε αρκετό για να τον υπερασπιστεί όταν οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής τον έβαλαν σε «λίστα θανάτου» δημοσιογράφων που κατηγορούνταν ως μέλη της Χαμάς ή της Ισλαμικής Τζιχάντ. Δεν τον υπερασπίστηκαν ούτε όταν ο ίδιος απευθύνθηκε στα διεθνή μέσα ζητώντας προστασία, μετά τη δημοσιοποίηση βίντεο από εκπρόσωπο του ισραηλινού στρατού που ξεκαθάριζε την πρόθεση να τον δολοφονήσουν λόγω ρεπορτάζ του για την πείνα που εξαπλωνόταν. Ούτε μετέδωσαν με ειλικρίνεια τον θάνατό του, όταν κυνηγήθηκε και εκτελέστηκε εβδομάδες αργότερα.

Εκτίμησα όσα προσέφερα στο Reuters τα τελευταία οκτώ χρόνια, αλλά πλέον δεν μπορώ να φανταστώ να φοράω αυτή την κάρτα Τύπου χωρίς να νιώθω βαθιά ντροπή και θλίψη. Δεν ξέρω τι σημαίνει να αρχίσουμε να τιμούμε πραγματικά το θάρρος και τη θυσία των δημοσιογράφων στη Γάζα -των γενναιότερων και καλύτερων που υπήρξαν ποτέ- αλλά από εδώ και πέρα θα κατευθύνω ό,τι έχω να προσφέρω έχοντας αυτό ως οδηγό».

«Πώς θα πείραζα εγώ τα παιδιά μου, με τι λογική; Δεν υπάρχει λογική σε αυτό!», είχε πει σε συνέντευξη της η Ρούλα Πισπιρίγκου. «Να ακουμπήσω παιδί; Εντάξει, θα μουρλαθούμε τώρα;», ακούσαμε την Ειρήνη Μουρτζούκου να δηλώνει σε εμφάνιση της στην εκπομπή LiveNews.

Οι ίδιες εκφράσεις και οι ίδιες ψυχρές περιγραφές

Μια σημαντική ομοιότητα σε αυτές τις δύο ανατριχιαστικές υποθέσεις, πέρα από το προφανές που είναι ο θάνατος αθώων και ανυπεράσπιστων παιδιών, είναι ο τρόπος με τον οποίο οι δύο γυναίκες περιέγραφαν τον τρόπο με τον οποίο έβλεπαν τα παιδιά να σβήνουν. Αυτή η απάθεια στις περιγραφές τους, από τις οποίες απουσίαζε το συναίσθημα.

Οι δύο γυναίκες έκαναν συχνά επίκληση στο συναίσθημα. Τόσο η Ειρήνη Μουρτζούκου, όσο και η Ρούλα Πισπιρίγκου είχαν κρατήσει αντικείμενα των αδικοχαμένων παιδιών και τα επιδείκνυαν στις τηλεοπτικές εκπομπές που εμφανίζονταν για να αποδείξουν ότι αυτά τα αντικείμενα τους έδιναν κουράγιο να συνεχίσουν.

Τα ανατριχιαστικά βίντεο

Όπως είχε επισημάνει και η Αγγελική Νικολούλη οι δύο γυναίκες κατέγραφαν τις τελευταίες στιγμών των παιδιών.

«Πριν το δεύτερο παιδάκι φύγει από τη ζωή απαθανάτισε τη σκηνή σε βίντεο. Είναι η τρυφερή μάνα που λέει στο παιδί της λόγια αγάπης. Την ίδια σκηνή την είχε η Ρούλα από την Πάτρα που καταδικάστηκε για τις δολοφονίες των παιδιών της. Είχε καταγράψει την Ίριδα σε βίντεο λίγο πριν φύγει από τη ζωή. Της έλεγε “μπεμπούλα μου”, ήταν ανατριχιαστικό. Τη σκηνή αυτή επανέλαβε η Ειρήνη. Να πω για μιμιτισμό; Είναι τόσοι ειδικοί που μπορούν να αποφανθούν. Φωτογράφιζε τα νεκρά παιδιά, φωτογράφιζε τους ανοιχτούς τάφους τους, φωτογραφίες που προκαλούσαν σοκ. Όλα αυτά κάτι λένε».

Άλλαζαν τις φωνές τους για να αποπροσανατολίσουν τις έρευνες

Η Ρούλα Πισπιρίγκου είχε κάνει ένα ανώνυμο τηλεφώνημα στην εκπομπή της Αγγελικής Νικολούλη και κλείνοντας τη μύτη της για να αλλάξει τη φωνή της προσπαθούσε να εμπλέξει τον πρώην σύζυγο της, Μάνο Δασκαλάκη, στον θάνατο των παιδιών της. «Να ψάξετε τον κύριο Δασκαλάκη που μένει και θα βρείτε την αιτία που πέθανε η Τζωρτζίνα».

Η Μουρτζούκου, πάλι στο «Φως στο τούνελ», μιλούσε ως Πόπη για να γνωρίζει τι πληροφορίες έχουν οι δημοσιογράφοι που ερευνούσαν την υπόθεση, αλλά και να δίνει στοιχεία που ήταν προς το συμφέρον της. «Να με πάρετε το απόγευμα, θα είναι η Ειρήνη μαζί μου να μιλήσετε μαζί της», έλεγε η 25χρονο παριστάνοντας την μητέρα του Παναγιωτάκη.

Το κενό συναίσθημα

«Πρέπει να κλάψεις για να δείξεις ότι πονάς;», έλεγε η Μουρτζούκου, ενώ τόσο οι γιατροί, όσο και ο Μάνος Δασκαλάκης μιλούσαν για την απουσία συναισθήματος από την Πισπιρίγκου. «Ήταν αντράκι. Μέσα στην ΜΕΘ δεν έκλαιγε», θα πει για την πρώην σύζυγό του.

Τα παιδιά ήταν καλά μέχρι να «φύγουν»

Πισπιρίγκου και Μουρτζούκου επέμεναν για την κατάσταση της υγείας των παιδιών πριν από τον θάνατο τους. Και οι δύο έλεγαν ότι τα άτυχα ανήλικα θύματα «έπαιζαν, έτρωγαν, χόρευαν και ήταν μια χαρά» πριν ξαφνικά κοπεί το νήμα της ζωής τους.

Οι «ευθύνες» των γιατρών

Η Πισπιρίγκου διερρήγνυε τα ιμάτια της, λέγοντας ότι οι γιατροί στο «Παίδων» χορήγησαν κεταμίνη στην Τζωρτζίνα και η Μουρτζούκου έλεγε ότι οι γιατροί δεν «πρόσεξαν» το παιδί της, ενώ έλεγαν και για οι δύο χρησιμοποίησαν την ιστορία του γονιδιακού προβλήματος που οδηγούσαν τα παιδιά στον θάνατο.

Τα τατουάζ και οι φόνοι στα νοσοκομεία

Οι «σύγχρονες Μήδειες» αποφάσισαν να κάνουν τατουάζ για τη μνήμη των παιδιών που δολοφόνησαν, αλλά το επίσης ανατριχιαστικό είναι ότι διέπραξαν δολοφονίες μέσα σε νοσοκομείο.

Η μοναδική διαφορά

Το μόνο στοιχείο που κάνει τη διαφορά ανάμεσα στις δύο γυναίκες είναι ότι η Ειρήνη Μουρτζούκου «έσπασε», ενώ η Ρούλα Πισπιρίγκου ακόμη και πίσω από τα κάγκελα της φυλακής εξακολουθεί να υποστηρίζει την αθωότητα της και δηλώνει ότι δεν θα πάψει να αγωνίζεται μέχρι να την αποδείξει.