Απόστολος Χονδρόπουλος

Μαζί με τις κυβερνητικές προτεραιότητες ως το 2027, αλλά και τους στόχους μέχρι το 2030, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσδιόρισε και τις μεγάλες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει η ΝΔ στην προσπάθεια να συσπειρώσει την εκλογική της βάση, κυρίως στα δεξιά όπου εξακολουθεί να καταγράφει τις μεγαλύτερες διαρροές και να επιτύχει την  βασική εκλογική επιδίωξη της αυτοδυναμίας, από την οποία δημοσκοπικά εξακολουθεί να απέχει σημαντικά: 

• Το υψηλό κόστος ζωής και την επίμονη ακρίβεια, επαναλαμβάνοντας ότι «αντίδοτο» σε αυτήν είναι  η τόνωση του διαθέσιμου εισοδήματος, με αυξήσεις ονομαστικών, αλλά και πραγματικών μισθών, οι οποίες θα παραμείνουν και μετά την υποχώρηση του πληθωριστικού κύματος
• Τα προβλήματα  του τόπου, που είναι “οι αληθινοί μας εχθροί”, όπως είπε χαρακτηριστικά, συνιστώντας “επιμονή στην υλοποίηση και προβολή του έργου μας”. Με αφορμή μάλιστα και το Συνέδριο του Μαίου ζήτησε να απλωθεί το κυβερνών κόμμα ακόμα πιο δυναμικά στην κοινωνία και “να εξηγήσουμε με επιχειρήματα από πού ξεκινήσαμε μετά την χρεοκοπία, τι πετύχαμε και κυρίως πού μπορούμε να φτάσουμε”
• Τις “εσωτερικές αδυναμίες μας, που μπορεί να γίνουν και μια πρόσθετη απειλή”, όπως είπε. “Ξεπερνώντας λάθη και ενίοτε τον κακό μας εαυτό εμείς οι ίδιοι να εντείνουμε τη μάχη με το «βαθύ» κράτος, εγκαθιστώντας οριστικά αποτελεσματικότητα και διαφάνεια στη δημόσια ζωή”, τόνισε χαρακτηριστικά. Εκτίμησε ωστόσο ότι “είμαστε μια καλή, μία ικανή κυβέρνηση, που μπορεί να κάνει και λάθη” και υποστήριξε ότι “κάθε άλλη επιλογή θα οδηγήσει τελικά σε λάθος κυβέρνηση”.
• Την κόπωση της κοινωνίας από την πολυετή διακυβέρνηση της ΝΔ.  Το μήνυμα μάλιστα του πρωθυπουργού  προς όσους αναρωτιούνται «και γιατί μία τρίτη τετραετία;», ήταν ότι “θα πρέπει πρώτα να απαντήσουν σε ένα άλλο ερώτημα: προτιμούν μήπως να γυρίσουν τρεις τετραετίες πίσω;”.

Απάντησε όμως και σε  όσους προβληματίζονται ότι μία νέα εκλογική νίκη μπορεί να εκληφθεί από τη ΝΔ ως “λευκή επιταγή”, διαβεβαιώνοντας πως “μία τρίτη λαϊκή εντολή δεν είναι για εμάς λευκή επιταγή, είναι ένα συμβόλαιο για όσα πρέπει να πετύχουμε”.

Ταυτόχρονα ο κ. Μητσοτάκης έθεσε και “σκληρά διλήμματα” με τα οποία θα πορευθεί το κυβερνών κόμμα ως τις επόμενες εκλογές, επιχειρώντας να αξιοποιήσει και το δύσκολο και αβέβαιο διεθνές περιβάλλον προς όφελος του γαλάζιου κυβερνητικού αφηγήματος που έχει στο επίκεντρο την σταθερότητα ως συγκριτικό πλεονέκτημα της ίδιας της χώρας.

Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, τα μεγάλα ερωτήματα των επόμενων εκλογών είναι: 

• “Εάν θα παραμείνει η Ελλάδα ασφαλής, ισχυρή και σταθερή σε μια τροχιά προόδου ή θα ρισκάρει τις κατακτήσεις της για να μετατραπεί σ’ ένα ακυβέρνητο καράβι μέσα σε αχαρτογράφητα διεθνή νερά;”
• Εάν θα επιλέξουμε και πάλι τον δρόμο των αποτελεσμάτων, των έργων, τον δρόμο της συνέπειας ή το γεμάτο παγίδες μονοπάτι των πειραματισμών; “Αιχμάλωτοι, όπως είπε, μίας κατακερματισμένης κομματικής σκηνής που οδηγεί τελικά μόνο προς τα πίσω και μόνο προς τα κάτω”;

Ταυτόχρονα ο κ. Μητσοτάκης προσδιόρισε και συγκεκριμένα ορόσημα όσον αφορά το κυβερνητικό αφήγημα της ΝΔ για την επόμενη τετραετία:

• Την Συνταγματική Αναθεώρηση, ως «κορωνίδα» των θεσμικών μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη η πατρίδα μας, στην οποία θα πρέπει να προχωρήσει η επόμενη Βουλή.
• Την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης την οποία αναλαμβάνει η χώρα μας το δεύτερο εξάμηνο του 2027.
• Την συνέχιση από την επόμενη κυβέρνηση της σύγκλισης με την Ευρώπη, διατηρώντας υψηλή την εθνική ανάπτυξη και αυξάνοντας περισσότερο τα εισοδήματα.
• Το ορόσημο του 2030 που το ελληνικό κράτος θα γιορτάζει τα 200 χρόνια από την επίσημη συγκρότησή του και ο ίδιος φιλοδοξεί, όπως έχει δηλώσει, να έχουμε κλείσει μέχρι τότε “”όλες τις εκκρεμότητές μας με το πελατειακό κράτος”.

Σε αυτήν ακριβώς τη στιγμή, με τον αγροτικό κόσμο στα μπλόκα και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ να αποκαλύπτει καθημερινά νέα επεισόδια διαφθοράς και τοπικής διαπλοκής των κομματαρχών, η εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη στην προεδρία του Eurogroup ήταν το καλό νέο που χρειαζόταν η κυβέρνηση για να ενισχύσει το εκλογικό δίλημμα που θα επιταθεί όσο περνάει ο χρόνος.

Ο νέος πολιτικός, που δεν έχει προλάβει ακόμα να γίνει δεκτός ως σαρξ εκ της σαρκός της Ν.Δ, γίνεται εκ των πραγμάτων σημαία του πώς βλέπουν οι “απ΄ έξω” την Ελλάδα σήμερα και δι’ αυτού επιχειρείται να προκληθούν ρωγμές στο πώς την βλέπουν οι “μέσα”. Και ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας είναι ίσως το καταλληλότερο πρόσωπο για εκείνο το τμήμα του εκλογικού σώματος με κεντρώα πολιτική συμπεριφορά που έχει εγκατασταθεί εδώ και καιρό στη γκρίζα ζώνη (αναποφάσιστοι) και δεν δείχνει ιδιαίτερη προθυμία να επαναπατριστεί (στη Ν.Δ).

Προσφέρει επιπλέον ένα ισχυρό επιχείρημα στον Κυριάκο Μητσοτάκη απέναντι στην επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα, καθώς το επικοινωνιακό επιτελείο της Ν.Δ θα προτάσσει την “φιγούρα Πιερρακάκης”, που θα περιδιαβαίνει με άνεση και αποδοχή τα fora, από το Eurogroup μέχρι τους G7, σε αντιδιαστολή με τα “λαχουρέ” πουκάμισα και τις εκκεντρικές εμφανίσεις (στις ίδιες συνάξεις) του Γιάνη Βαρουφάκη.

Το αφήγημα “ο Πιερρακάκης στο Eurogroup, η Ελλάδα στα ευρωπαϊκά σαλόνια” θα προταχθεί διλημματικά έναντι της περιπέτειας του 2015, παρότι έχει παρέλθει μία δεκαετία και ο τότε υπουργός Εθνικής Οικονομίας δεν έχει καμία σχέση με το νέο εγχείρημα Τσίπρα, ο δε πρώην πρωθυπουργός τον έχει αποκηρύξει πλήρως στην “Ιθάκη”.

Αλλά και έναντι του ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, η επιτυχία Πιερρακάκη θα δείχνει πόσο δυναμική παραμένει η επιρροή του πρωθυπουργού στον κεντρώο χώρο και πόσο εποικοδομητικά μπορεί να προσελκύει ικανά στελέχη με πασοκική (σοσιαλδημοκρατική) καταγωγή.

Πόσους τελικά ενδιαφέρουν όλα αυτά μένει να φανεί. Το υπερεθνικό, πιά, προφίλ του υπουργού Εθνικής Οικονομίας και τα πολιτικά οφέλη που εισπράττει η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός θα αναμετρηθούν με τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων. Είναι, όμως, μία πολύτιμη προσθήκη στο (προ)εκλογικό οπλοστάσιο για τους διστακτικούς και αναποφάσιστους της δημοσκοπικής αδιευκρίνιστης ψήφου.

Όσοι ανέβηκαν στο βήμα του Ζαππείου υπογράμμισαν με ένταση ότι, παρά τις όποιες αστοχίες και λάθη υπήρξαν, οι πολίτες πρέπει να επαναβεβαιώσουν τη στήριξη τους στο κυβερνών κόμμα, προκειμένου να μην υπάρξουν ρίσκα ως προς την πολιτική και κυβερνητική σταθερότητα.

Κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης αλλά και του κόμματος από το βήμα του συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας τόνισαν την κρισιμότητα της επικείμενης αναμέτρησης και επεσήμαναν πως δεν πρέπει η χώρα να οδηγηθεί σε νέες περιπέτειες.

Ο στόχος, βεβαίως, είναι το ποσοστό της ΝΔ το βράδυ της 9ης Ιουνίου να έχει το «3» μπροστά και για να συμβεί αυτό το επόμενο διάστημα θα υπάρξει πλήρης κινητοποίηση του κομματικού μηχανισμού. Τις επόμενες μέρες μένει να ανακοινωθεί και ποιος θα αντικαταστήσει τον Γιάννη Μπρατάκο στη θέση του επικεφαλής του εκλογικού αγώνα του κόμματος, ενώ αναμένονται και οι οριστικές ανακοινώσεις για το ευρωψηφοδέλτιο. Γι’ αυτό, ο κ. Μητσοτάκης αναζητεί ονόματα που να κάνουν «γκελ» στην κοινωνία, ενώ από αύριο ξεκινά η διαδικασία υποβολής υποψηφιοτήτων για τα κόμματα στον Άρειο Πάγο. Η οριστική απόφαση του Αρείου Πάγου για την ανακήρυξη υποψηφίων αναμένεται στις 24 Απριλίου.

Ο πρωθυπουργός ξεκινά ένα μπαράζ περιοδειών όπου θα θέτει τα διλήμματα τα οποία θα κληθούν να απαντήσουν οι πολίτες στην αναμέτρηση της 9ης Ιουνίου. Αύριο Δευτέρα θα επισκεφθεί την Ρόδο, ενώ την Τρίτη αναμένεται να μεταβεί στην Θεσσαλονίκη με τη Νέα Δημοκρατία να δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην Βόρεια Ελλάδα καθώς εκεί υπάρχουν και οι περισσότερες διαρροές προς τα δεξιά. Θα ακολουθήσει η παρουσίαση του ευρωψηφοδελτίου, προκειμένου να μπορέσουν οι υποψήφιοι να ριχθούν στο κυνήγι του σταυρού (ένα μεγάλο μέρος των ονομάτων έχει ήδη δοθεί στη δημοσιότητα).

• Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, τις επόμενες εβδομάδες θα βγουν στον δρόμο και κομματικά κλιμάκια που ετοιμάζονται σε συνεννόηση ΝΔ-Μεγάρου Μαξίμου. Τα κλιμάκια θα αποτελούνται από υπουργούς, βουλευτές και γενικούς γραμματείς του κόμματος και θα καλύψουν, όπως και στις εθνικές εκλογές, όλη την επικράτεια. Άλλωστε, για τη ΝΔ η μάχη των ευρωεκλογών έχει χαρακτηριστικά εθνικών εκλογών, υπό την έννοια ότι ο κ. Μητσοτάκης υπογραμμίζει την ανάγκη να μην επικρατήσει η λογική της χαλαρής ψήφου.

Τρία είναι τα βασικά επιχειρήματα για τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση των ψηφοφόρων, ότι πρέπει να συνεχιστεί η σταθερή πορεία της χώρας, δεν υπάρχουν περιθώρια για χαλαρή ψήφο, είναι αναγκαίο να σταλούν στην Ευρώπη πρόσωπα που να μπορούν να υπερασπιστούν τις θέσεις της χώρας και να δώσουν κρίσιμες μάχες.

Στο δρόμο προς της κάλπες της 9ης Ιουνίου από την κυβέρνηση δίνεται έμφαση στην προβολή όσων έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, ενώ τονίζονται και οι πρωτοβουλίες που είναι στα σκαριά. Σχετικά μηνύματα εξέπεμψαν στο συνέδριο του κόμματος κορυφαίοι υπουργοί και η στρατηγική αυτή θα ακολουθήσει και το επόμενο διάστημα.

Άννα Καραβοκύρη,

Στο Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζουν καλά πως το δυστύχημα των Τεμπών θα κυριαρχεί στην πολιτική ατζέντα μέχρι τις επόμενες εκλογές και τα διλλήματα που διαμορφώνονται από τα κυβερνητικά στελέχη συνοψίζονται στα εξής «ποιος μπορεί να διορθώσει τις παθογένειες του παρελθόντος», «ποιος μπορεί να εκσυγχρονίσει ριζικά κι αποτελεσματικά το κράτος», «ποιος διαθέτει ολοκληρωμένο σχεδιασμό για την λειτουργία του κράτους σε όλους τους τομείς», «ποιος τολμά κι αναλαμβάνει τις ευθύνες του».

• Μια πρώτη γεύση από το μείγμα των διλλημάτων που θα τεθούν στην πολιτική αντιπαράθεση στη σκιά της σιδηροδρομικής τραγωδίας, έδωσε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου υπογραμμίζοντας πως «η κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή έχει αναλάβει το μερίδιο της ευθύνης που της αναλογεί, χωρίς χρονοτριβή και προφάσεις».

Παράλληλα, ολοένα και περισσότερα κυβερνητικά στελέχη μιλούν για «διαχρονικές παθογένειες» που υπάρχουν ακόμα κάνοντας έναν μικρό απολογισμό στις παθογένειες που διόρθωσε η κυβέρνηση της ΝΔ αλλά και στις παθογένειες που θα πρέπει να διορθώσει μετά τις εκλογές.

Ο πρωθυπουργός κατά την χθεσινή συνάντηση του με τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκου Χριστοδουλίδη, έδωσε τον τόνο λέγοντας  πως είναι αποφασισμένος να διορθώσει τα κενά δεκαετιών στις υποδομές και τις απαράδεκτες συμπεριφορές κρατικών υπαλλήλων.

• «Αυτή είναι η μεγάλη μάχη που πρέπει να κερδίσουμε» τόνισε και συμπλήρωσε πως «αυτή η μάχη έχει και νίκες, έχει και πολύ σκληρές στιγμές. Είναι μια μάχη που κινητοποιεί πολλές υγιείς δυνάμεις στην ελληνική κοινωνία -και εντός του κρατικού μηχανισμού- που ζητούν ένα καλύτερο κράτος, με περισσότερη λογοδοσία, περισσότερη αποτελεσματικότητα, περισσότερη διαφάνεια, περισσότερη αξιοκρατία, περισσότερη αξιολόγηση».

Σύμφωνα με πληροφορίες, δίπλα στα νέα προεκλογικά διλλήματα θα προστεθεί η παραγωγή του κυβερνητικού έργου όσον αφορά τον εκσυγχρονισμό σημαντικών δομών του κράτους και μέχρι τις κάλπες θα δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην ανάγκη ανοικοδόμησης του κράτους και της καταπολέμησης παθογενειών.  

Το δεύτερο υπουργικό συμβούλιο δρομολογείται για τις αρχές Μαρτίου.

Άννα Καραβοκύρη,

Η τελευταία συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου υπο τον πρωθυπουργό αναμένεται να έχει «πανηγυρικό» χαρακτήρα σχετικά με τις προκλήσεις που αντιμετώπισε με επιτυχία η κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια αλλά και «απολογιστικό» για τα πεπραγμένα της.

Κυβερνητικές πηγές υποστηρίζουν πως η λήξη της  συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου θα σημάνει την επίσημη έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Επίσης, ο πρωθυπουργός στο τελευταίο ραντεβού με τους υπουργούς του, αναμένεται να εισηγηθεί το σχέδιο και το όραμα του για την Ελλάδα του 2030, θέτοντας τους βασικούς άξονες της νέας διακυβέρνησης και παράλληλα τα νέα προεκλογικά διλήμματα προς τους ψηφοφόρους.

Όσο πλησιάζει η ώρα της κάλπης τόσο το «στρατηγείο» της Πειραιώς θα αποσαφηνίζει το αφήγημα του για την «επόμενη ημέρα» των εκλογών. Όπως σημειώνουν κομματικά στελέχη, η ΝΔ κατά την επίσημη προεκλογική περίοδο δεν πρόκειται να αποκλίνει πολύ από την στρατηγική της. Κατά πληροφορίες, δύο είναι τα βασικά σημεία που θα στοχεύσει η γαλάζια παράταξη για να κερδίσει τις επικείμενες εκλογές.

Το πρώτο σημείο είναι η «αξιοπιστία» της κυβέρνησης και το δεύτερο σημείο είναι «ο κίνδυνος» των ηττημένων.

Υπο αυτό το πρίσμα, τα γαλάζια στελέχη θα ποντάρουν στην αξιοπιστία της κυβέρνησης προβάλλοντας το σύνθημα «το είπαμε και το κάναμε» με κυβερνητικές δεσμεύσεις που υλοποιήθηκαν. Σε αυτό το πλαίσιο θα ενταχθούν οι νέες προεκλογικές δεσμεύσεις. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήδη έχει τονίσει πως «η πρώτη τετραετία είχε ως κεντρικό σύνθημα τους λιγότερους φόρους η δεύτερη τετραετία θα έχει ως κεντρικό σύνθημα τους καλύτερους μισθούς για όλους». Η οικονομία αναμένεται να αποτελέσει το βασικό πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης κατά την επίσημη προεκλογική περίοδο.

Από την Πειραιώς μιλούν για πρόγραμμα κοστολογημένο με βάση τους πρόσθετους ευρωπαικούς πόρους και το Ταμείο Ανάκαμψης. Παράλληλα, ανεβάζουν τους τόνους της πολιτικής αντιπαράθεσης με τον ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζοντας πως η αξιωματική αντιπολίτευση «συνεχίζει αμετανόητη να τάζει τα πάντα στους πάντες» με μοναδικό σκοπό να κερδίσει τις εκλογές.  

Το δεύτερο σημείο στο οποίο  θα ποντάρει η Πειραιώς για την επικράτηση στην τελική εκλογική αναμέτρηση είναι ο «κίνδυνος» να μην είναι κυβέρνηση η ΝΔ. Ήδη στο δημόσιο διάλογο γίνεται μεγάλη συζήτηση για τους κυβερνητικούς  συσχετισμούς που μπορεί να αποφέρουν οι κάλπες και η κυβέρνηση με κάθε ευκαιρία επισημαίνει τους κινδύνους που θα προκύψουν από τον σχηματισμό μιας «κυβέρνησης ηττημένων».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης σχεδόν σε κάθε δημόσια τοποθέτηση του επισημαίνει την κρισιμότητα της πρώτης κάλπης λέγοντας πως δεν είναι καιρός για πειραματισμούς και εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους θα πρέπει να δοθεί ξεκάθαρη εντολή στη ΝΔ για αυτοδύναμη κυβέρνηση. 

Άννα Καραβοκύρη,

Με βάση τις τελευταίες κυλιόμενες μετρήσεις που διενήργησε το Μέγαρο Μαξίμου η κυβερνητική φθορά από την υπόθεση των υποκλοπών ήταν μικρή και συνεπώς θεωρούν πως στο εξής θα πρέπει να ρίξουν το βάρος τους στην κοινωνική πολιτική για να ανοίξει και πάλι η ψαλίδα με τον ΣΥΡΙΖΑ.

• Σύμφωνα με την χθεσινή δημοσκόπηση της Pulse η ΝΔ διατηρεί σταθερό προβάδισμα 7 μονάδων από τον ΣΥΡΙΖΑ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο «καταλληλότερος» σε ποσοστό 35% έναντι του Αλέξη Τσίπρα με ποσοστό 26% για να διαχειριστεί τα προβλήματα στην οικονομία που σε συντριπτική πλειοψηφία απασχολούν τους πολίτες. Όπως δείχνει η έρευνα, πάνω από το 90% των πολιτών προβληματίζεται για την ακρίβεια, τις αυξήσεις στα βασικά αγαθά, για τις αυξήσεις στα καύσιμα και το ηλεκτρικό ρεύμα. 

 Στόχος της Νέας Δημοκρατίας είναι να κάνει ένα νέο άνοιγμα στο κεντρώο ακροατήριο, το οποίο είχε συμβάλει στην εκλογική νίκη το 2019, αφήνοντας πίσω τη «μαύρη σελίδα» των υποκλοπών. Και για να επιτύχει η κυβέρνηση την επαναπροσέγγιση των κεντρώων ψηφοφόρων επιστρατεύει την οικονομική πολιτική και την σύγκριση με τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Το Μέγαρο Μαξίμου έχει χαράξει την προεκλογική στρατηγική με βάση το μέτρο σύγκρισης του πρωθυπουργού και τα πεπραγμένα της διακυβέρνησης του με αυτά του Αλέξη Τσίπρα και της δική του διακυβέρνησης.

Για αυτό και ο Κυριάκος Μητσοτάκης με κάθε ευκαιρία, όπως έκανε και στην Πάτρα, επαναλαμβάνει τα διλήμματα:

• «Πάμε μπροστά ή γυρίζουμε πίσω; Ποιο κόμμα ενώνει τελικά; Αυτό που ζητά και το έκανε πράξη, ‘’ανάπτυξη για όλους’’, ή εκείνο που διαλαλεί και σήμερα ακόμα ‘’τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν’’; Χρειάζεται μήπως να ζήσουμε μια ‘’δεύτερη φορά τη συμφορά’’ ή δίνουμε δεύτερη εντολή στην προκοπή; Και, ακόμα, ποιος έχει αποδείξει όχι στα λόγια, στην πράξη, ότι μπορεί να μειώνει τους φόρους, να ενισχύει το εισόδημα, να φέρνει νέες δουλειές. Ποιος τελικά είναι ικανός να διαχειρίζεται αποτελεσματικά κρίσεις, θωρακίζοντας ταυτόχρονα την πατρίδα, αναπτύσσοντας από τη μια την οικονομία και στηρίζοντας διαρκώς την κοινωνία. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή ο Αλέξης Τσίπρας;».

Στην κυβέρνηση έχουν χαράξει την προεκλογική στρατηγική τους ρίχνοντας το ειδικό βάρος στην πρώτη κάλπη.

«Δεν υπάρχουν διπλές εκλογές παρά μόνο εθνικές εκλογές, που πρώτα θα καθορίσουν ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα και στη συνέχεια θα ισχυροποιήσουν την επιλογή των Ελλήνων.  Χρειαζόμαστε καθαρές λύσεις και καθαρούς ορίζοντες» δήλωσε ξεκάθαρα ο Κυρ. Μητσοτάκης από την Πάτρα τονίζοντας πως οι επόμενες εκλογές θα είναι οι πιο κρίσιμες της Μεταπολίτευσης.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του libre και της Στεφανίας Μουρελάτου η κυβέρνηση βρίσκεται προ ενός διλήμματος: να μην κάνει βήματα προς τα πίσω είτε ως προς το κεντρικό δόγμα της ότι δεν θα ξαναεπιβληθούν οριζόντια μέτρα είτε ως προς την διακήρυξη της ότι οι εμβολιασμένοι δεν θα «τιμωρηθούν» με νέες απαγορεύσεις. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν πως δεν θα υπάρξουν αλλαγές στις χρωματικές διαβαθμίσεις ενώ στις κόκκινες περιοχές θα ενταθούν οι παρεμβάσεις για ενίσχυση του ΕΣΥ.

Και όλα αυτά να υπηρετούν την λεπτή ισορροπία να μην καταρρεύσουν τα νοσοκομεία υπό το βάρος αθρόων εισαγωγών ασθενών. Τα πολυάριθμα κρούσματα τρομάζουν για την εξέλιξη της πανδημίας στη χώρα. “Να τρομάξουν τους ανεμβολιαστους πρέπει” αντέτεινε υψηλόβαθμος κυβερνητικός αξιωματούχος.

• «Το σύστημα υγείας θα συνεχίσει να ενισχύεται όπου χρειάζεται με προσθήκες και από τον ιδιωτικό τομέα και ταυτόχρονα θα συνεχιστεί η στοχευμένη επικοινωνία πειθούς προς τους ανεμβολίαστους» τόνιζε κυβερνητική πηγή επιμένοντας ότι δεν είναι επιλογή η κλιμάκωση των μέτρων και ο περιορισμός των ελευθεριών των εμβολιασμένων.

Οι στενοί συνεργάτες του Πρωθυπουργού επιμένουν ότι τα μέτρα, που έρχονται, θα αφορούν στους ανεμβολίαστους και στο τραπέζι είναι:

• Εξαντλητικό testing αυξάνοντας (+1) τον αριθμό των rapid test για τους ανεμβολίαστους εργαζόμενους
• Αναδιάταξη των δυνάμεων του ΕΣΥ με μετακινήσεις γιατρών από εμβολιαστικα κέντρα ή κέντρα Υγείας στα μεγάλα νοσοκομεία, διάθεση κονδυλιων για περισσότερες εφημερίες ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, επιπλέον κλίνες από τον ιδιωτικό τομέα και ως τελευταίο χαρτί την επίταξη και πάλι ιδιωτών γιατρών εφόσον δεν υπάρξει ενδιαφέρον στα οικονομικά κίνητρα που τους δίνονται για να μετακινούνται σε νοσοκομεία του ΕΣΥ για την κάλυψη των εφημεριών (250 ευρώ/εφημερία)
• Παρεμβάσεις μόνο στους μεικτούς υπαίθριους χώρους των καταστημάτων εστίασης. Αν έχουν δεξιά και αριστερά τέντες, αλουμινένιες αποσπώμενες τζαμαρίες, πλαστικά διαχωριστικά κλπ θα λογίζονται κλειστοί χώροι και δεν θα επιτρέπεται να κάθονται ανεμβολίαστοι.

Όπως εξηγούσαν μάλιστα γνώστες των συζητήσεων στο Μαξίμου, δεν ευσταθούν πληροφορίες ότι θα απαγορευτούν οι όρθιοι και ο χορός στους αμιγείς χώρους όπου εισέρχονται εμβολιασμένοι και νοσήσαντες.

• Στην σκληρότερη πάντως εκδοχή των μέτρων, που λίγοι συγκριτικά εντός Μαξίμου εισηγούνται, θα μπορούσε να συμπεριληφθεί περιορισμός της πρόσβασης ανεμβολιαστων σε θεάματα πολιτισμού ή των ραντεβού τους σε δημόσιες υπηρεσίες.

Αχίλλειος πτέρνα όμως όλων των παραπάνω ήταν , είναι και θα είναι η αδυναμία ελέγχων.

Εδώ καλά καλά δεν ελέγχονται σε εσωτερικές πτήσεις τα πιστοποιητικά εμβολιασμού, θα ελέγχονται στο κάθε κατάστημα εστίασης ή ψυχαγωγίας, που ο καταστηματάρχης δεν θα θέλει ή δεν θα μπορεί να επιβληθεί στους πελάτες και θα κάνει τα στραβά μάτια γιατί δεν θα υπάρχει ελεγκτής έξω από κάθε καφέ ή ταβέρνα;

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Οι απαντήσεις αυτές δεν είναι μόνο υγειονομικές, είναι, κυρίως, πολιτικές και η προφανής αδυναμία της κυβέρνησης να διατυπώσει (ακόμα) πρόταση ασφαλούς διεξόδου επιβαρύνει τα ποσοτικά αλλά περισσότερο τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων.

Η πανδημία έχει πάψει εδώ και καιρό να αποτελεί κοινό τόπο συνεννόησης των πολιτικών δυνάμεων, αντιθέτως μετατράπηκε σε αιχμή της πολιτικής αντιπαράθεσης. Τα lockdown-“ακορντεόν” δεν αποδίδουν, η έννοια της ατομικής ευθύνης που επικαλούνταν η κυβέρνηση έδωσε (βολικά) την θέση της στην κόπωση του πληθυσμού και οι κυβερνητικές επιλογές, που συνιστούν δεξιά στροφή με τα φαινόμενα ακραίας αστυνομικής καταστολής, επιδείνωσαν περαιτέρω το πολιτικό κλίμα και το κυβερνητικό σκορ.

Εσχάτως αναδείχθηκε και ο διαχωρισμός της κοινωνίας μεταξύ των νεότερων ηλικιών (17-34 ετών) που βιώνουν με μεγαλύτερη ένταση τις συνέπειες της πανδημίας και τον περιορισμό, και των μεγαλύτερων (55+ και 65+) που προσλαμβάνουν την κατάσταση με διαφορετικό τρόπο.

Αυτός ο διαχωρισμός μετατρέπεται και σε μια λεπτή γραμμή που διατρέχει και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα συστήματα ενημέρωσης και, κατ’ επέκταση, πολιτικής διαχείρισης. Η κυβέρνηση, για παράδειγμα, χάνει κατά κράτος στις νεότερες ηλικίες και εξ αιτίας του ότι αυτές ενημερώνονται περισσότερο από τα (ασύδοτα αλλά και ανεξάρτητα) μέσα κοινωνικής δικτύωσης και εν γένει το διαδίκτυο, ενώ οι μεγαλύτεροι παραμένουν ακόμα πιο κοντά στα συμβατικά μέσα ενημέρωσης και ειδικότερα την τηλεόραση, όπου η κυβερνητική επιρροή είναι σαφής. Αυτό το “χάσμα γενεών” (και ψηφοφόρων) έχει προκαλέσει μεγάλη ανησυχία στο κυβερνητικό επικοινωνιακό επιτελείο, εξ’ ου και οι συχνές, τελευταία, αναφορές του ίδιου του πρωθυπουργού στα social media αλλά και ο προσωπικός τόνος που επιχείρησε να προσδώσει στην επικοινωνία του με τους νέους. Και εκεί εδράζονται ακόμα και οι ακραίες φωνές κυβερνητικών στελεχών για την απαξίωση, ή ακόμα και τον περιορισμό, των κοινωνικών μέσων.

Στις εκλογές του Ιουλίου του 2019, η Ν.Δ κέρδισε τις νεότερες ηλικίες ψηφοφόρων με βραχεία κεφαλή από τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η διαφορά έφτασε σε υψηλά επίπεδα στις μεγαλύτερες και ακόμα περισσότερο στους 65+. Το ερώτημα, βεβαίως, είναι σε ποιο βαθμό οι νέοι προσέρχονται στις κάλπες με την ίδια προσήλωση με την οποία προσέρχονται οι πιο ηλικιωμένοι. Η απάντηση είναι γνωστή.

Όμως, όλα τα ηλικιακά κοινά –και περισσότερα τα πιο παραγωγικά– καταλήγουν στην αναζήτηση της απάντησης τι θα συμβεί μετά την πανδημία και ποιο επίπεδο ζωής θα σταθεί εφικτό να ανακτήσουν. Το ίδιο δίλημμα, αν και με διαφορετικό τρόπο, τέθηκε και μετά την έξοδο από τα μνημόνια (επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ) και στην πορεία προς τις εκλογές του 2019. Η άνετη νίκη της Ν.Δ σε αυτή την αναμέτρηση οφείλεται σε πολλούς παράγοντες και πάντως στο ότι κατόρθωσε να ηγηθεί του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου, στο βάθος, όμως, εκείνο που κυριάρχησε ήταν το ερώτημα “πώς θα είναι η ζωή μετά τα μνημόνια”. Σε αυτό το ερώτημα η απάντηση της Ν.Δ με το αφήγημα για επενδύσεις, ανάπτυξη, μεταρρυθμίσεις επικράτησε του θολού αφηγήματος του ΣΥΡΙΖΑ.

Ένα παρόμοιο ερώτημα σχετικά με το “πώς θα ζήσω μετά την πανδημία” προβάλλεται ήδη από τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων και απασχολεί, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, τα επιτελεία του Μεγάρου Μαξίμου και της Κουμουνδούρου. Υπάρχουν δύο στοιχεία που αξίζουν προσοχής:

Πρώτον, η κυβερνητική διαχείριση της πανδημίας και οι οικονομικές και κοινωνικές ανασφάλειες που προκάλεσε, δημιουργεί σοβαρές ρωγμές στο προφίλ του πρωθυπουργού και στην κυβέρνησή του. Στην αλυσίδα, δε, των γεγονότων που απασχόλησαν και απασχολούν την επικαιρότητα, η απουσία ενσυναίσθησης (Πάρνηθα, Ικαρία, εμβολιασμοί εκτός σειράς, κ.α) που φάνηκε να διατρέχει την κυβέρνηση βάρυνε πολύ περισσότερο από άλλα. Η δε υπόθεση του σκανδάλου Λιγνάδη “χτύπησε φλέβα” στο συντηρητικό ακροατήριο του κυβερνώντος κόμματος και έκανε μεγάλη ζημιά, όπως αποτυπώθηκε σε μετρήσεις κοινής γνώμης που δεν έφτασαν ποτέ επαρκώς στη δημοσιότητα (…)

Δεύτερον, η επιμονή της αξιωματικής αντιπολίτευσης στα θέματα αστυνομικής βίας και ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων (από τη Νέα Σμύρνη και τα ανάλογα περιστατικά μέχρι την υπεράσπιση του νομικού δικαιώματος Κουφοντίνα για την μεταγωγή του) “ταίριαξε” αναμφίβολα με τον θυμό και την αντίδραση των νεότερων ηλικιών, δεν έφεραν, όμως, απ΄ ότι φαίνεται, σημαντική μετακίνηση ψηφοφόρων από τη Ν.Δ προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο τελευταίος ενίσχυσε αναμφίβολα την συσπείρωση του σκληρού πυρήνα της εκλογικής του βάσης, δεν κέρδισε, όμως, εδάφη στον κεντρώο χώρο, ο οποίος παραμένει αρκετά συντηρητικός και με άλλες προτεραιότητες. Η ριζοσπαστικοποίηση δεν φέρνει πια αρκετές ψήφους, όπως συνέβη το 2014-15, οι δε σημαντικές απώλειες της Ν.Δ κατευθύνονται κυρίως προς υπερδεξιά νεοπάγή ή παλαιότερα κόμματα, ή προς τη ζώνη της αδιευκρίνιστης ψήφου.

Στην μεγάλη αδυναμία διαχείρισης και στο εξώφθαλμο επικοινωνιακό έλλειμμα της κυβέρνησης, η αξιωματική αντιπολίτευση δεν απαντά με μία ολιστική πολιτική στάση που θα περιλαμβάνει και σκληρή κριτική αλλά και την προβολή σχεδίου για την περίοδο μετά την πανδημία. Εκείνο που δεν γίνεται επαρκώς κατανοητό είναι πως οι ψηφοφόροι επιδιώκουν καθαρή απάντηση για το μοντέλο ζωής που θα έχουν μετά την πανδημία. Ούτε η κυβέρνηση, ούτε η αξιωματική αντιπολίτευση -ως κόμμα εξουσίας- δεν έχουν βρει ακόμα το αντικλείδι που θα προκαλέσει όραμα και υπόσχεση. Το αφήγημα, δηλαδή, “μετά την πανδημία τι;”.

Η κυβέρνηση, βεβαίως, επενδύει στην επιστροφή στην κανονικότητα από το καλοκαίρι και μετά ώστε να αντιπαρατεθεί πολιτικά στο πεδίο που της έφερε την εκλογική νίκη του καλοκαιριού του 2019. Ο πρωθυπουργός επιδιώκει, ως φαίνεται, να βρει “παράθυρο ευκαιρίας” για την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες (κάτι που δεν έκανε πέρυσι το καλοκαίρι για αρκετούς λόγους) και να περιγράψει την επιστροφή στο μοντέλο που επρόκειτο να υλοποιήσει –όπως θα ισχυριστεί- μετά από εκείνη την αναμέτρηση αλλά ανακόπηκε από την επιδρομή του κοροναϊού.

Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν κατασταλλάξει ακόμα σε ένα δικό τους αφήγημα εκλογικού χρόνου που θα εγγυάται το μοντέλο διαβίωσης των πολιτών και την γενικότερη (αναπτυξιακή) λειτουργία της οικονομίας. Αντιλαμβάνονται, ωστόσο, πως η πολιτική σχετικά με τα ατομικά δικαιώματα και την Δημοκρατία που κινδυνεύει (απολύτως σωστά όλα αυτά) δεν συγκινεί όλους στον ίδιο βαθμό, και, πάντως, είναι δύσκολο να αποτελέσει βασικό λόγο για να κερδηθούν εκλογές, ή έστω να μεταβληθούν σε ντέρμπι. Το να το αντιλαμβάνονται, βεβαίως, δεν είναι αρκετό, όσο απουσιάζει η αντιπαράθεση με τη Ν.Δ με έναν σχεδιασμό “οικονομικού αύριο” για την ανάπτυξη, την εργασία-απασχόληση (με ασφάλεια) και την ευημερία.

Το δίλημμα “Μητσοτάκης ή Τσίπρας” δεν θα είναι αρκετό την εποχή μετά την πανδημία, παρά το γεγονός ότι οι συσχετισμοί έχουν αλλοιωθεί: ο πρωθυπουργός δεν είναι πια στο απυρόβλητο και συγκεντρώνει σημαντικά ποσοστά δυσαρέσκειας, ο δε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ανακτά πολύ αργά αλλά σταθερά κάποια “πρωθυπουργικά χαρακτηριστικά” που είχαν χαθεί μέσα στην σύγχυση και την εσωστρέφεια της κομματικής βαβέλ.

Πίσω από τους δύο ηγέτες θα πρέπει να στοιχηθούν οι προτάσεις εξόδου από την κρίση. Και για να είμαστε σαφείς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ευκολότερο να επαναφέρει επικαιροποιημένο το μοντέλο του 2019, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να παραθέσει κάτι εντελώς νέο και αξιόπιστο. Για τον τελευταίο αυτό σημαίνει και την προβολή ομάδας διακυβέρνησης, που αφενός να κρατά στο περιθώριο αρκετά από τα κυβερνητικά πρόσωπα της περιόδου 2015-19, και αφετέρου θα φέρνει στο προσκήνιο νέο πολιτικό προσωπικό που θα εγγυάται την βούλησή του να επεκταθεί στην κεντροαριστερά με τεχνοκρατικά χαρακτηριστικά αποτελεσματικής διακυβέρνησης. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, ίσως δημιουργήσει ευκαιρίες συμμαχιών, οι πιο ενδιαφέρουσες από τις οποίες (και πολιτικά και εκλογικά) βρίσκονται στα δεξιά του και όχι στα αριστερά του…